Eleccións á Federación Galega de Montañismo, outubro, novembro e decembro de 2014.

2014 Outubro 23 Deixar un comentario

Xa pasaron 4 anos dende as últimas eleccións á Federación Galega de Montañismo, así que, como obriga a Orde do 3 de abril de 2006 pola que se establecen os criterios para a elaboración de regulamentos e realización dos procesos electorais nas federacións deportivas galegas, toca novamente elixi-las persoas que conformará a Asamblea e a Presidencia da nosa Federación.

Pero, antes de nada, ¿sabedes cantas persoas teñen o dereito -ou cáseque privilexio…- de poder participar co seu voto na elección dos/as nosos/as representantes?… ¡346 dun total duns 2.000 federados/as! ¡¡¡Apenas un 16%!!!

Semellante despropósito débese á anteriormente referida Orde da Consellaría de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, que estable uns criterios pensados para Federacións Deportivas enfocadas á competición, e non teñen en conta casos como é o das nosas actividades montañeiras, que en nada se asemellan a outros deportes puramente competitivos. Naturalmente é a nosa Federación quen se debera de ter preocupado de “reparar”, na medida do posible, esta absurda situación pola que ¡máis do 80% das persoas federadas non teñen o dereito ó voto!

Pero vaiamos por partes e parémonos un momento a reflexionar sobre o traballo desenvolto por unha Presidencia continuísta coas etapas anteriores, e que desaproveitou a oportunidade de amosarse máis transparente, autocrítica e disposta a aceptar suxerencias ou subsana-las deficiencias que se lle transmitiron.

Como non me gusta falar de oídas ou por terceiras persoas que non coñezo ben, limitareime a citar somentes aquelas cuestións das que eu mesmo me preocupei de lles manifestar, ou que son evidentes en base ós datos que a propia Federación fai públicos.

  • ¿Non sería convinte e contribuirían ademais a mellora-la comunicación e transparencia da Federación, e a fomenta-la participación de tódalas persoas nas súas actividades e decisións face-las seguintes cousas?
    • Facer públicos e accesibles dende a web os Estatutos da Federación.
    • Facer públicos e accesibles dende a web as actas ou alomenos os acordos ós que se chegan nas Asembleas e reunións formais, así como as xestións realizadas perante outros organismos ou entidades,e que poden ser de interese para as persoas federadas.
    • Facer públicos e accesibles dende a web os orzamentos da Federación e o uso que se fai dos cartos, así como os mecanismos, prazos e formalidades precisas para poder optar a subvencións ou apoios por parte da Federación. Sigo sen entender porqué, ano tras ano, subvenciónase o “Campamento de alta montaña” e non outras; ou se hai partidas para apoiar actividades individuais de federados/as, ¿por que non se fai pública unha convocatoria anual para que calquera poida presenta-lo seu proxecto e optar a elas?
    • Facer públicas, para cada actividade e Curso organizado pola Federación, a cantidade de peticións de participación por Club, xunto co número de licencias en vigor de cada Club, de tal xeito que a asignación das prazas feita pola FGM en función do número de licenzas tramitadas o ano anterior, sexa máis transparente.
    • Facer e publicar anualmente un informe coa listaxe das actividades e cursos organizados, realizados e suspendidos, así como o seus correspondentes números de persoas solicitantes e participantes admitidas e rexeitadas.
    • Realizar e publicar unha avaliación anual dos accidentes sufridos polas persoas federadas, as súas causas, a actuación das Aseguradoras, e a valoración que os/as accidentados/as fan desas actuacións. Coido que a Federación debería de facer un seguimento dos casos, tanto porque do coñecemento das causas pódense sacar conclusións que diminúan a posibilidade de que volvan a repetirse casuísticas ou imprudencias; como para poder valorar dun xeito práctico que compañías funcionan mellor, ofrecen realmente as mellores coberturas e cumpren coas súas obrigas.
    • Realizar unha planificación de actividades federativas o suficientemente variada como para que -tendo en conta as restritivas condicións impostas pola Xunta- tódalas disciplinas abarcadas pola Federación teñan a mínima oportunidade de participar no funcionamento da Federación a través do máis básico dos dereitos: a elección das persoas representantes da Federación nos procesos electorais. Isto significa que durante o ano previo á convocatoria de eleccións, debe haber actividades que abarquen a tódalas disciplinas.
    • Diferenciar claramente que actividades son federativas -e polo tanto poden permiti-lo posterior exercicio de participación nos procesos electorais- das que non o son; porque actualmente veñen misturando unhas con outras de tal xeito que, parece que hai unha chea delas, pero logo resulta que hai unha evidente carencia das “de tipo federativo” que impide á inmensa maioría poder participar nas eleccións.
    • Iniciar xestións coa Secretaría Xeral para o Deporte, para que, tendo en conta as peculiaridades da nosa Federación, faga as modificacións precisas na Orde do 3 de abril de 2006 pola que se establecen os criterios para a elaboración de regulamentos e realización dos procesos electorais nas federacións deportivas galegas, que permitan unha efectiva participación de tódalas persoas federadas nas eleccións.
    • Por último, dado que se premia anualmente a un Club como o Mellor Club de Montaña, deberíanse de publica-los criterios de elección do mesmo, non si?

votoporcorreoDado que a actual Presidencia da Federación Galega de Montañismo, non lle preocupou nestes anos realizar estas tarefas, coido que é bastante evidente que non merece o noso apoio. Pero como eu pertenzo a ese 80% de persoas que non terán dereito a participar nas eleccións só podo pedirvos a aquelas que o tendes, que votedes a calquera outra candidatura alternativa que se presente, ou que -se non a houbese- cando menos non vos fagades cómplices da inoperancia e da opacidade desta Presidencia.

Lembrade, que ademais de presencialmente, podedes solicita-lo voto por correo, do 10 ó 30 de outubro.

Para poder votar por correo terás que solicitalo á Xunta Electoral e enviar unha carta por CORREO CERTIFICADO, como a do modelo achegado máis abaixo, á sede da Federación Galega de Montañismo en Vigo. Tedes as instrucións e o modelo dispoñibles en http://eleccionsfgm.wordpress.com/como-votar/, onde tamén proximamente parece ser que publicarán unha candidatura alternativa.

Carta certificada (tarifa de Correos: 2,80 euros)

Destinatario:

Xunta Electoral – Federación Galega de Montañismo – Rua Luis Ksado n.º 17, of. 10, CP 36209 (Vigo).

Contido da carta:

“Don _____________________ con domicilio para os efectos de notificacións en ____________________________, DNI n.º _______________, na miña condición de _______________(deportista, arbitro ou técnico), do club ________________, segundo o recollido no Censo Electoral publicado por esta Federación, ante a Xunta Electoral comparezo e no meu nome e Dereito

SOLICITO o exercicio do voto por correo segundo o contido no artigo 14 do Regulamento Electoral da Federación Galega de Montañismo.

En ____________ a __ de outubro de 2014.

 

 

 

ASINADO ________________”

 

Torre de los Horcados Rojos e Picos de Santa Ana, Fuente Dé (Picos de Europa), agosto de 2014.

Moi probablemente a zona de Picos de Europa con maior número de vías de escalada abertas sexa a de Fuente Dé e Áliva, sen dúbida grazas a que tamén é a de máis fácil acceso. O Peña Vieja e a Torre de los Horcados Rojos son as montañas máis senlleiras deste sector así que eran os lóxicos obxectivos das nosas ambicións. :-)

Fai unha chea de anos -tantos, que nin me lembro- Miguelito e eu botaramos uns días facendo unhas travesías por Picos de Europa, e empezaramos precisamente dende Fuente Dé; dende entón coido que non volvín pasar por aí, e moito menos escalar algunha das súas paredes, así que recopilei uns cantos croquis de vías “asequibles” e saímos cara aló, Mundi e eu, con intención de aproveitar un par de días que se prevían de bo tempo.

Pretendíamos acampar nos verdes pastos de Áliva, onde se atopa a única fonte que sabíamos localizar, El Resalao, pero dado que non está permitida a acampada, teríamos que monta-la tenda ó solpor e volver a desmontala ó amencer. Moi preto desta fonte e, ós pés do Espolón de los Franceses, na cara sudeste do Peña Vieja, hai unha zona habitualmente utilizada para vivaquear así que ese foi o lugar escollido como campo base das nosas actividades; e dado que está a apenas 15 minutos do Hotel de Áliva, tamén dispuñamos dun bar no que alternar con xente máis refinada ca nós ;-)

Dende Fuente Dé pódese subir utilizando El Cable, un teleférico que en menos de 5 minutos salva máis de 700 m. de desnivel, ou optar por subir a pé, nunha hora e media aproximadamente, utilizando a Canal de la Jenduda (opción pouco recomendable porque uns desprendementos romperon as clavixas que facilitaban o paso por unha zona difícil e dixéronnos que a ruta está bastante descomposta e perigosa) ou  polo camiño de El Hachero (actualmente en bo estado porque por el celébrase unha carreira de montaña: Km vertical Fuente Dé).

Dende a estación superior do teleférico un bo camiño  leva ó lugar escollido para vivaquear xunto á fonte anteriormente citada; dende aquí ata o desvío da Canalona chégase en pouco máis dunha hora, e se o noso destino é a base de Horcados Rojos basta con, aproximadamente, un cuarto de hora máis.

 

Sur clásica pola Variante Régil, Horcados Rojos,  (MD, V+, 400 m.).

sur_clasica_HorcadosRojos

A primeira vía que quería tentar era esta clásica na Torre de los Horcados Rojos, pero polo que lera pensei que sería máis interesante realiza-la primeira parte da escalada pola variante Régil que lle engade un pouco máis de dificultade ó percorrido ó ascender por unha “atractiva” cheminea… -craso erro: o grao das chemineas resulta bastante enganoso para aqueles que non están acostumados a este tipo de escalada-

O caso é que aínda no 1º longo da cheminea da Variante cheguei ata un cravo que non sei se protexía o paso pola placa da dereita, ou o avance pola fenda da esquerda… Por riba miña só acertei a ver un gordo cordino a uns 6 ou 7 m. da miña posición, pero bastante no interior da ancha cheminea, así que non sabía se unha vez superado o cravo tería algún seguro intermedio antes. Pola cheminea non me atrevía a continuar desconfiando das miñas forzas para aguantarme en X ou, mesmo con empotre de corpo, e pola placa tampouco tiña valor de abondo para arriscarme a levantarme un metro máis aproveitando un “decente” agarre de dedos ó que chegaba. Pensei incluso se non habería que entrar completamente no interior da fenda-cheminea, un pouco máis abaixo, para subir totalmente por dentro, pero nese caso este cravo do que agora penduraba non tería sentido, ¿non?…

Logo duns minutos de cavilacións e “sube-baixa” do cravo decidín rendirme e baixarme del ata a reunión onde Mundi me aseguraba -xa viremos a tentalo cando nos sintamos máis seguros… ou máis fortes… ou… cando toque ;-) -

Un par de rápeles pola vía, deixáronnos de novo ó seu pé, filosofando sobre se isto supuña un fracaso, unha lección, ou que aprendizaxe poderíamos obter para xustificar que ¡acababamos de retirarnos dun longo de IV+! ;-(

1ª ascensión:

A Sur Clásica foi ascendida por Ángel Landa, Jose María Régil e Pedro Udaondo o 27 de setembro de 1958 e Variante Régil abrírona Carlos García e Jose María Régil o 30 de xuño de 1962.

Comentarios:

O pilar central da lugar a ambas variantes que se unen logo duns 4 ou 5 primeiros longos sobre o seu ombreiro superior. A vía clásica supera o espolón pola esquerda, namentres que pola máis difícil cheminea do lado dereito vai a variante Régil.

Hai un par de vivacs na base da parede pero hai que ter en conta a falta de auga -supoño que os que vivaquean derretiran neve dalgún dos últimos restos de neveiros próximos.

Percorrido e dificultade:

III, IV, III+, IV+ e V-. Dende o ombreiro continúa pola Sur Clásica en 5 ou 6 longos máis de V+, IV, 6a, IV, IV+ e III+.

O espolón coas dúas posibilidades de inicio da ascensión está enfronte da Cabaña Verónica e a medida que un se achega dende o camiño que ven da Vueltona, pódese observar a cheminea da Variante Régil.

Data:

24/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

400 m. 10 ou 11 longos.

Descenso:

A vía remata a poucos metros á esquerda do cume da Torre de Horcados Rojos, facéndose a última reunión nalgún bloque da aresta ó remate dunha canle que se vai abrindo. Apenas 20 metros andando restan para acada-lo cume e logo hai que volver cara ó Oeste sobre os propios pasos para continua-lo descenso -fácil e marcado, aínda que por terreo de grava e terra- pola ruta Normal ata acada-lo Collado de Horcados Rojos.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Espolón Rojizo, Picos de Santa Ana (AD, V-, 190 m.).

aproximación Picos de Santa AnaLogo da decepción que supuxo a imprevista retirada do día anterior, decidimos buscar un obxectivo ben sinxelo para non marcharnos a casa sen ningunha trepada completada :-) , así que escollimos esta fácil vía nos Picos de Santa Ana, que nalgúns sitios aparece como Espolón Rojo, en vez de Espolón Rojizo.

Pero así como a escalada en si non ofrece dificultades, o seu achegamento e retorno convertiuse en toda unha ruta de montañismo que en si mesmo xa supuña unha completa actividade. O noso descoñecemento do itinerario xogounos unha mala pasada ó acada-lo Collado de la Canalona, xa que dende aí simplemente resta arrodear cara á esquerda un curto tramo de -calculo- uns 15 minutiños, para acada-lo Collado de Santa Ana, dende onde só nos quedaría baixar por unha marcada senda para situarse baixo o característico espolón (ollo con non equivocarse, porque antes pásase por outro espolón coa mesma característica cor). Pero nós empezamos a baixar unha vez saímos da Canalona pensando que tiñamos que arrodear as paredes que apareceron á nosa esquerda (que en realidade eran dos Tiros Navarro) e pasamos ó Jou del Infanzón e, dende aí, remontamos pola Horcada del Infanzon, dende onde por fin vimos os característicos Picos de Santa Ana e conseguimos ubicarnos. Así, unha aproximación que debera de levarnos un par de horas e media dende o noso vivac en Áliva, supúxonos cáseque o dobre… E se a iso lle sumamos as dúas horas e media que logo da escalada da vía -e de aproveitar para subir tamén ó cume oriental-, nos levou volver pola Canal del Vidrio (descenso nada recomendable polo perigoso dalgúns tramos: esvaradizos, con rochas soltas e rotas,…) cargados nos arneses con todo o material de escalada… -pois iso, que fixemos unha pateada con máis desnivel que algunha etapa ciclista de montaña-. :-D

1ª ascensión:

O 7 de outubro de 1965, por Ángel Benito, Rafael Fernández e Pedro Udaondo.

Comentarios:

Escalada fácil de percorrido evidente xa que discurre pola evidente franxa colorada do espolón. Na parte central, dende a reunión do 2º nicho a vía presenta dúas variantes que logo dun par de longos volven a xuntarse.

Na senda que vai do Collado de la Canalona ó de Santa Ana, hai un manantial de auga ben marcado cunhas pequenas pedras, que debe proceder do desxeo dun neveiro situado uns 100 m. por riba.

Percorrido e dificultade:

santana-espolonrojoIV, III+, IV+ (pola variante da esquerda) ou V (pola variante da dereita), III+ e II.

O comezo da vía é unha fácil trepada (II) ata uns metros por embaixo dun primeiro visible resalte.

L1, IV, 50m.

A escalada propiamente dita comeza superando ese primeiro resalte e logo sigue por terreo máis fácil ata unha terraza baixo un novo resalte no que se monta reunión aproveitando un cordino nunha fina ponte de rocha.

L2, III+, 45 m.

Supérase facilmente o resalte e continúase polo filo do espolón ata un gran nicho onde montar reunión nun cordino nunha ponte de rocha polo lado esquerdo, ou noutra ponte de rocha no extremo dereito desa mesma terraza.

L3, IV+/V, 50m.

Das dúas variantes, a opción orixinal sae á esquerda do nicho cun paso aéreo de IV+ e logo continúa polo diedro, pero nós saímos pola dereita para seguir por un muro vertical (IV+/V) onde algúns cravos guiaránnos. A reunión montámolo aproveitando un cravo con argolla máis gordo do normal, nunha pequena repisa desque un podíase asomar e observa-la canle que discurría á esquerda da ruta que nos seguíamos.

L4, III+, 45 m.

Continuamos recto polo hombreiro á dereita da canle antes citada ata montar reunión onde remata o espolón.

L5, II, 30 m.

O último tramo é unha fácil trepada que nos deixa ó lado do cume.

Data:

25/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos.

Descenso:

Para baixar débense descender uns poucos pasos cara ó Este (de fronte ó cume Oriental) e torcer cara á esquerda por unha vira que nuns 10 m. lévanos ata un cordino nunha ponte de rocha desque o facer un rápel duns 35 m. que nos deixa nun terreo máis fácil polo que proseguir camiñando. Tamén pódese destrepar ata este punto en lugar de face-lo rápel, pero ó principio hai un tramo por placas sen agarres polo que eu non me atrevín a pasar…

Logo séguese destrepando diagonalmente por terreo pedregoso ata o Collado de Santa Ana.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Riglos (Huesca), 6 e 7 de agosto de 2014.

Riglos é un deses lugares imprescindibles na escalada. A imaxe -na distancia- desas chamativas paredes avermelladas e -xa ó seu carón- dos seus característicos bolos, actúan como irresistibles requirimentos para aventurarse polas súas -aparentemente- descompostas rutas.

Na miña mente pululaban, ademais de relatos de amigos que contaban o agotadora que resultaba a escalada das súas desplomadas vías, as fotos do famoso só integral de Carlos García na Fiesta del Bíceps xa fai máis de 20 anos; a conxunción de todo elo intimidábame e atraíame a partes desiguais. ;-)

O caso é que de regreso de Ordesa, achegámonos a Huesca invitados por Xosé para que nos fixese de cicerone por eses mallos, e poder así comprobar in situ a composición dese sospeitoso conglomerado. Pero resultou que o “probiño” do Xosé andaba “ciaticoso” así que só puido vir un día a levarnos polo Puro e logo tivo que paga-las consecuencias de facerno-lo favor… Afortunadamente, tamén nos presentou a todo un personaxe, ó Josele, un vallecano de pura raza co que, ademais de escalar, botamos unhas boas risadas e tomou o relevo do Xosé.

En canto ó pequeno pobo de Riglos, ademais do encanto do lugar no que se atopa, bótase de menos algún bar onde che atendan con máis dilixencia da que o fan no único que hai, Bar Restaurante El Puro. Tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro. Polo demais, conta cunha fonte nunha das súas empinadas rúas, e na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as, pero parece que ós que actualmente rexentan o bar non lles fai moita graza…), e un aparcadoiro público. Na próxima localidade de Ayerbe hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

En verán hai que madrugar para escapar do sol, xa que non hai moitas vías á sombra. Pero esta ten unha orientación axeitada para evita-lo afogo da calor xa que, fanse dous longos pola cara SE, logo outro par deles en sombra polo interior da cheminea e os dous últimos pola cara SO.

1ª ascensión:

A Normal do Puro foi escalada por primeira vez do 12 ó 14 de xullo de 1953 por, Manuel Bescós, Alberto Rabadá e Ángel López Martínez “Cintero”.

Comentarios:

A Normal do Puro é unha das vías equipadas para deportiva máis repetidas de Riglos e iso nótase no esvaradizo das súas presas. Ademais, hai que ter en conta a posible “masificación” que se pode dar na reunión anterior á cova do Puro, xa que aí conflúen máis de media ducia de vías, e é lugar de paso nos rápeles de descenso. A vía soe facerse en 7 longos nun percorrido bastante evidente e variado (chemineas, resaltes, desplomes, tramos máis fáciles, presas bastante pulidas,…).

Percorrido e dificultade:
A entrada clásica orixinal ía algo máis á dereita da Cueva Cirila cun par de longos en diagonal de dereita á esquerda ata xuntarse coa fenda por onde continuaba. Na actualidade non se soen facer eses dous longos, senón que faise unha entrada directa que nun só longo xa conecta co que sería o 3º longo orixinal. Non teño moi claro quen foi o 1º ascensionista da entrada directa pero coido que deberon de ser Alberto Rabadá e Ernesto Navarro o 10 de xullo de 1960, durante a apertura da Norte Directa.

L1. V+, 25m. No lado esquerdo da chamada Cueva Cirila iníciase a escalada por unha evidente rectilínea fenda-diedro. A reunión consiste nunha cadea con anela para rapelar que une dous parabolts, xunto a unha vella sirga de cable.

L2. V+, 30m. Séguese recto pola gran mesma fenda ata unha cómoda repisa.

L3. IV, 15m. En canto se supera o primeiro resalte xa se continua un pouco en travesía cara á dereita ata unha gran terraza na que a reunión está á esquerda da cova de entrada á cheminea formada polo oco entre o Puro e o Mallo Pisón.

L4. 6a+/A0, 20m. Un duro desplome enriba da cova da paso á fresca cheminea pola que seguir ata atopar unha nova reunión.

L5. IV+, 40m. Continúase cara arriba puidendo facer reunión perto do fin da cheminea, nun lugar onde só quedan uns metros de fácil trepada ou continuar ata remata-la cheminea e saír á outra vertente, onde atópase a reunión embaixo dunha pedra triangular empotrada en ameazador equilibrio.

L6. 6a, 40m. Séguense as chapas buscando o percorrido máis fácil superando un par de panzas e pásase unha reunión intermedia ata embaixo do resalte do paso de 6b do seguinte longo.

L7. 6b, 20m. O paso máis difícil consiste en supera-la panza do comezo do longo e pódese “acerar”.

Data:
06/08/2014.

Cordada:

Xosé e Beni, e Josele e eu.

Lonxitude/Desnivel:

250 m. 7 longos.

Descenso:

A reunión do cume foi substituída non fai moito por unha nova instalación cunha longa cadea que facilita rapelar tanto pola súa cara SO como polo oco entre o Puro e o Mallo Pisón. Con dúas cordas de 60 m. pódese baixar en 4 rápeles. Nós escalamos cunha soa corda de deportiva, pero á hora de rapelar xuntámonos as dúas cordadas para baixar todos usando as dúas cordas.

O primeiro rápel faise dende unha instalación situada uns 5 m por embaixo do cume, polo lado do oco entre o Puro e o Mallo Pisón. Nós destrepamos un pouco con coidado polo lado contrario polo que acadamo-lo cume e logo atravesamos á esquerda ata chegar ó tinglado. O segundo rápel fixémolo dende a reunión do interior da cheminea que está a uns 15 m. do remate desta. Unha vez situados na ampla terraza da cova por embaixo da cheminea, utilizamo-lo cable-pasamáns para situarnos nas dúas anelas para rapelar instaladas xunto ó seu extremo e, dende aí, acada-la última reunión situada xunto a un resalte. E cun cuarto e último rápel, chégase a pé de vía, practicamente ó lado de por onde comezaramo-la vía. Estes dous últimos rápeles van en paralelo e á dereita da fenda pola que discurrían os dous primeiros longos.

Material necesario:
1 corda de deportiva (70 m.) e unha ducia de cintas exprés.

Croquis:

 

Mosquitos, La Visera (V+/6a, 170 m.).

Neste caso madrugamos para evita-la calor do mediodía coa intención de decidir sobre a marcha se rematariamo-la escalada polo rápel do Trono, ou se nos atreveríamos a tentar continuar polos longos que conducen ó cume. Lamentablemente, outra cordada estaba xa preparándose a pé de vía cando chegamos e, o seu lento ritmo -por unha vez non fun eu o factor limitante ;-) – non nos deu máis opción que saír polo rápel do Trono para evita-los calores do mediodía…

1ª ascensión:

27 de xuño de 1976, por Javier Oliván “El Flaco” e Antonio Sánchez “El Moskito”.

Con posterioridade, os aperturistas abriron os longos superiores que permitían culmina-la vía pola cima, en vez de utiliza-lo descenso dende o Trono., con tres longos máis que incrementan a dificultade  ata o 6b e a lonxitude ata os 250 m.

Comentarios:

En verán, hai que ter moi en conta que cando da o sol, a calor faise insoportable na parede: hai que madrugar!.

Percorrido e dificultade:

A vía comeza onde nacen os dous visibles diedros (o da esquerda é o inicio da Fiesta del Bíceps) algo a esquerda do diedro central que percorre a parede e que faise máis visible máis arriba.

L1. V, 40 m. O primeiro seguro da vía é un cordino nunha ponte de rocha a uns 8 m. do chan e logo xa aparecen as chapas, que van guiando a escalada con tendencia á dereita ata acada-lo diedro polo que prosegue.

L2. V+, 30 m. Dende a reunión pódese seguir recto pola dificilísima Directa, pero a nosa vía continúa pola fenda-diedro da dereita ata unha cómoda repisa, na base onde o diedro faise algo máis tumbado.

L3. IV, 30 m. Un novo tramo máis fácil por diedro, sitúanos nunha ampla repisa cunha primeira reunión na que xa é posible remata-lo longo, ou pódese continuar uns 10 m. máis en lixeira travesía ascendente, ata outra próxima reunión situada na base do seguinte diedro.

L4. V+, 35 m. Percórrese a repisa cara á dereita para ascender pola nova fenda-diedro ata acadar unha nova repisa.

L5. 6a, 30 m. Séguese por unha fenda ata o comezo dunha travesía ascendente cara á dereita, duns 8-10 m., que nos leva ó Trono.

Data:
07/08/2014.

Cordada:

Josele e eu.

Lonxitude/Desnivel:

170 m. 5 longos ata o Trono e logo un rápel, e unha travesía de IV. Dende o Trono, pódense facer tres longos máis (dificultade máxima de 6b) para saír polo cume.

Descenso:
Dende a reunión do Trono, un rápel de apenas 8-10 m. cun pequeno péndulo ata unha reunión de parabolts á dereita que nos sitúa nunha vira. Dende aí hai que facer unha travesía de IV, ata pasar á seguinte parede (15 ou 20m.), dende onde xa é posible, continuar trepando por onde se vexa máis fácil ata acada-la senda marcada con fitos que ven do cume. Proséguese ata unha golada que da paso a un circo desde o que pódese ver algún tramo da senda que vai descendendo ata a base das paredes.

Material necesario:
1 corda de deportiva (70 m.) e unha ducia de cintas exprés.

Croquis:

Ordesa (Pireneos aragoneses), xullo e agosto de 2014.

O Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido é o segundo máis antigo de España, e foi recoñecido como tal en agosto de 1918, poucas semanas despois do de Picos de Europa (en realidade foi o primeiro proposto, pero daquela o responsable político disto era Pedro Pidal, o marqués de Villaviciosa que xunto ó Cainejo acadou o cume do Urriellu por primeira vez, e dado que por riba de todo era un orgulloso asturiano manobrou para adiantar no tempo a declaración dun Parque sobre outro). En todo caso, o feito de que xa se admirasen os seus valores dende esa primeira época, pódenos dar unha idea do interese natural e paisaxístico deste lugar que, por ende, foi declarado Patrimonio Mundial da Unesco en 1997.

Torla é a vila na que decidimos afincarnos durante a nosa visita a estes lares, acampando no Camping Río Ara, que se atopa a apenas 10 minutos de camiñada por unha senda que o une co casco urbano. Hai, outros dous campings máis de camiño ó val de Ordesa, pero este é o que se atopa máis perto da vila. O turismo é, claramente, o principal sustento económico desta fermosa poboación que conta con múltiples aloxamentos (hotel, hostais, vivendas rurais, albergues,…), bares, restaurantes, un par de tendas de material deportivo e de montaña, varios comercios de venta de souvenirs, carnizaría, un par de tendas de alimentación (ou de calquera outra cousa…), farmacia, un par de caixeiros, oficina de información turística, guías de montaña,…

Da nosa experiencia, recomendaríamos pasarse a xantar (cáseque tódolos locais de restauración ofrecen un menú de 15€) polo refuxio-bar-restaurante L´Atalaya que conta, ademais de cun moi amable e afable propietario, con habitacións e zona albergue (12€/noite, 15€ se se inclúe o almorzo e 28€ en réxime de media pensión); a opción máis barata para comer algo é a Pizzería Santa Elena; e é moi interesante visita-la exposición permanente do Centro de Visitantes do Parque, que está ubicado en Torla, xunto ó aparcadoiro onde se collen os autobuses para o val de Ordesa.

Pola contra, podedes evitar coller un polo ó “Estilo Agustín” para levar por 10€ no Bar Restaurante El Taillón, porque veredes que non se parece nin remotamente ó da fotografía no que se anuncia; e, dende logo, salvo que non vos importe que vos dean unha táboa de embutidos de supermercado en lugar dos artesanais prometidos, non pasedes polo Bar El Rebeco, onde unha vez esgotados estes últimos non terán ningún reparo en substituílos polos primeiros, pero iso si, pagarédelos  ó mesmo prezo de delicatessen

En canto ós vehículos, hai que ter en conta que non se permite o seu uso para acceder á Pradera de Ordesa durante os meses do verán e na Semana Santa, debendo de utilizarse un servizo de transporte público de autobuses que saen dende Torla (3€ a ida ou a volta e 4´5€ ida e volta). Os vehículos poden estacionarse nun gran aparcadoiro que hai na entrada de Torla. ¡Atención ós horarios (en verán o primeiro bus sube ás 6 da mañá e regresa ás 22h., e pasan cun intervalo de 15´ a partir das 8 da mañá) e ós que queiran colle-lo dende os campings que hai xunto á estrada, porque o billete (de subida) hai que mercalo no posto que teñen en Torla xunto ó aparcadoiro e Centro de Visitantes (xa vimos a un grupo ás 6 da mañá que tiveron que colle-lo coche e baixar fostiados a merca-los billetes a Torla, namentres o autobús esperaba por eles na entrada do camping Ordesa)!

A escalada.

Xa estivera polo val de Ordesa alomenos noutro par de ocasións, pero nunca escalara en rocha nel, así que desta volta achegábame coa intención de facer algunha vía nas impresionantes paredes do Gallinero e arredores -¡inocente de min!- :-)

Con tantas vías abertas nestas inmensas murallas, supuña que só tería que escoller un par delas de entre as moitas posibilidades que seguro habería, pero en canto empecei a buscar xa me decatei que non tería tantas opcións dentro do meu grao (por debaixo do 6b). De feito eu traía en mente un par delas no mítico Tozal del Mallo e ó poñerme a indagar con algo máis de profundidade, non atopei candidatas máis asequibles, así que fácil, o que se di fácil, non había nada…

Hai unha boa guía bilingüe (español e francés) de vías de escalada en Ordesa, basicamente de croquis, publicada no 2011, da que sinalaría que, ó meu modesto entender, paréceme que ben poderían darlle medio grao máis ós valores que asignan ós longos (os V+ para min eran 6a e os 6a podían ser 6a+ tranquilamente): Escaladas en Ordesa, de Christian Ravier e Rémi Thivel, editada por Pin à Crochets.

Unha vez escollidos os obxectivos, antes de nada hai que recoñece-lo terreo -a min gústame tantea-la rocha e coñece-las rutas de acceso e descenso-, así que achegámonos un día ó Tozal para exploralo e contemplar de preto o aspecto da parede. A cara Sur, vista dende a súa base é un caos vertical de bloques e fendas que conforman unha superficie poliédrica e policromática que desacouga… A vía elixida foi a Ravier, a clásica máis frecuentada por se-la máis asequible da cara Sur, así que logo de escudriña-lo posible itinerario decidimos tomarnos un día de descanso (que tiveron que ser máis por mor das choivas) para ir coas nosas forzas intactas.

Compre dicir que a escalada é bastante esixente tanto física como psicoloxicamente, xa que constantemente hai que ir superando un resalte tras outro (non o parece, pero a parede desploma, como comprobamos cando rapelamos por ela…), a rocha non sempre é boa, a sensación de verticalidade é constante dende o 3º longo, e, ademais, o itinerario non é moi evidente, aínda que nalgún longo hai bastantes vellos cravos. Pero todo isto aprendémolo, xa na vía… :-)

Cara Sur do Tozal del Mallo, vía Ravier, MD, 350 m, 6a+ (V+ obrigado).

Collemo-lo primeiro autobús á Pradera de Ordesa, ás 6 da mañá, e nel xa coincidimos cunha cordada de 3 mozos que tamén ían co mesmo obxectivo. Logo, a camiñada ata a base da vía levounos algo máis de hora e media, atopándonos na cabana que hai preto do cruce coa Faja Racón, cun trío de franceses que pernoctaran pensando en ser así os primeiros en meterse na vía, pero que confiáronse de máis e aínda estaban almorzando cando pasamos por xunto eles.

O caso é que cando chegamos a pé de vía, os do autobús xa ían por diante nosa, e o trío francés (non pensedes mal…) pisábano-los talóns. A primeira cordada estaba fora da nosa vista, iniciando o 1º longo por onde, posteriormente comprobamos, debe de i-la ruta, xa que nós optamos por empeza-la escalada moi á dereita, xusto onde se une o característico contraforte coa parede do Tozal.

No noso caso a trepada deste longo repartíase entre escalóns de bloques e arbustos e pasaba xunto a un piñeiro que tiña algún vello cordino ó redor do seu tronco. Estiramo-la tirada ata remonta-lo espolón onde xa perdía verticalidade e montamo-la reunión con friends aproveitando uns bloques fisurados entre a maleza. Este longo rondaría os 50 m de III/IV.

Pola contra, os franceses optaron por irse máis á esquerda e subir por onde o fixo a cordada que nos precedía, nun tramo escalonado de arbustos e bloques, duns 30 m. que empeza xunto a un piñeiro na base dunha canle e que remata xusto ó acada-lo ombreiro do contraforte por riba dunha maraña de cordinos que permiten rapelar este longo en caso necesario.

O seguinte longo, tanto para nós como para as outras cordadas, consistía en ascender camiñando por entre matos de arbustos “pinchudos” de flores amarelas (chámanlles Erizón) ata acada-la base da parede, practicamente na vertical da evidente famosa cheminea “lavada” do 5º longo. Neste caso a reunión montámolo nun spit reforzable nunha fenda próxima. Ata aquí chegamos sen calzarno-los pés de gato, xa que con tanto arbusto, era preferible o calzado normal.

Neste punto, apareceu un guía (seica debía ser Rémi Thivel, o coautor da guía Escaladas en Ordesa) seguido por dous clientes, que nun longo en ensamble saltouse a R1 dos cordinos sobre o contraforte, ascendeu a pendente deste, e superou a R2 na que eu estaba, pasando bastante á dereita da miña posición, e ascendendo de forma directa xa pola parede para montar a súa primeira reunión máis arriba ca nós. Namentres, a outra cordada que ía por diante nosa, montou a súa R3, demasiado á esquerda o que a obrigou logo a facer un longo con algo de travesía para volver a situarse na vía e facilitou ó guía que nos adiantase limpamente ás 3 cordadas. :-)

No 3º longo -xa con gatos- empezamo-la escalada en rocha propiamente dita e aproveitamo-lo paso do guía e dos seus clientes para monta-la nosa R3 no mesmo lugar ca eles, nunha repisa cun par de cravos baixo uns bloques ó pé dun diedro (en realidade, montamos primeiro a reunión aproveitando un par de cravos e cordinos algo máis abaixo, ata que liberaron o sitio e entón cambiámonos), e observar como superaban a famosa cheminea esvaradía que nos esperaba algo máis arriba. Eles empalmaron os dous seguintes longos (o L4 e o L5), pero nós, escalamo-lo 4º longo ata que atopamos unha reunión conformada por un spit novo unido a un par de cravos por un cordino, algo máis abaixo da cheminea da seguinte tirada.

O 5º longo é o da famosa cheminea que aínda que difícil polo pulida e esvaradía das súas paredes, pódese acerar bastante ben aproveitando os cravos e cordinos que protexen os seus 4 ou 5 metros de percorrido. Inmediatamente tra-la súa superación, móntase a reunión sobre ela nun par de cravos situados un enriba doutro e reforzables cun terceiro dunha fenda algo á súa esquerda.

No seguinte longo a parede xa se amosa máis vertical e a escalada gaña en ambiente e dificultade, montándose a reunión en 3 cravos sobre un alto bloque prominente culminado cunha pequena repisa na que apenas cabiamo-los dous. Este peculiar púlpito é inconfundible unha vez que se chega a el, xa que está unido á parede pola súa base, pero logo elévase uns 2 metros totalmente separado da mesma por un oco duns 25 cm -que resultou providencial cando máis tarde volvemos a pasar por el ó rapelar-, conformado un pequeno obelisco.

O 7º longo resulta algo confuso, pese ó gran número de cravos que se atopan, xa que zigzaguea bastante e os resaltes non permiten ter unha perspectiva do percorrido. Neste longo, unha mala xestión dos seguros polos que pasei as cordas fíxome pasar apuros, xa que chegou un intre en que o rozamento das mesmas non me permitía progresar con normalidade. Para máis INRI, aínda que a distancia non era moita, Beni e eu non podíamos entendernos por moito que gritaramos; tanto foi así que incluso nin se decatou cando sufrín unha caída de 2 ou 3 metros na que quedei sentado sobre unha repisa e tras recuperarme do susto e comprobar que -incriblemente- non sufrira ningún dano relevante, lle berrei unhas cantas lindezas por non terme freado ;-) -logo díxome que ela simplemente notou un leve tirón na corda e que pensou que era unha petición de corda normal.

Seguín avanzando uns metros máis ata que o roce da corda me fixo imposible a progresión e montei a reunión en 2 cravos reforzables noutra fenda paralela, sobre unha repisa facilmente identificable por un característico gran bloque lazable, co volume dun baúl, situado no lado esquerdo da nosa posición. Neste punto -calculo agora que- aínda debían de faltar uns 10 m ata a reunión sinalada nos croquis para este longo.

Beni reuniuse comigo con moito esforzo e díxome que xa non podía máis e que tiñamos que baixarnos porque non se vía capaz doutros 3 longos máis; eu tamén notábame canso logo de ter que escalar coa mochila e a pelexa co rozamento da corda deste último tramo, así que, como a cordada que nos seguía xa se dera a volta un par de longos antes, decidimos -con fondo pesadume pola miña parte…- rapelar.

Pero ó tira-las cordas foi cando nos decatamos do desplomada que resultaba a parede: ó mirar cara abaixo viamos como as cordas colgaban do aire sen toca-la rocha en todo o seu percorrido, e aí, nun exceso de confianza, cometín un erro que -como mínimo- puido ternos feito perder moito tempo. Nunca antes rapelara varios longos desplomados, pero sabía que o método para facelo consiste en ir metendo seguros intermedios a medida que se descende para asegurar que en calquera intre se poida un achegar á parede; sen embargo, ocurriúseme que se non o facía así, podería balancearme coma se estivese nun columpio e así… ¡craso erro! :-(

Está claro que non era nin o lugar nin o intre máis axeitado para inventar nada, pero sempre podo aducir que estaba hipóxico debido a altitude na que nos atopabamos. ;-)  O caso é que cando cheguei a altura do gran bloque da R6, tentei bambearme para achegarme a el e logo de varios minutos de só conseguir xirar sobre min mesmo coma unha buxaina, empecei a pensar que menuda metedura de pata acababa de ter e a buscar alternativas: montar un pedal e ascender penosamente uns 30 m polas cordas -uffff…-, chamar ó 112 -non facía moito desque lera un artigo sobre uns sendeiristas que a metade dunha ruta, como se sentiron algo cansados decidiran chamar para que os rescataran, para evitarse o pateo que lles restaba…-, deixarnos morrer pendurados das cordas -na miña fantasiosa mente aparecía a mítica imaxe do corpo de Toni Kurz colgando do extremo da súa corda no Eiger…-.

Como ningunha desas opcións me convenceu, optei por recoller algo da corda por debaixo miña e tentar laza-la pilastra da reunión, así que imbuirme do espíritu de John Wayne e logo dunhas tentativas falladas, conseguín rodea-lo bloque cunha das cordas e arrimarme á reunión tirando dela.

No seguinte rápel non se vía ben se as cordas chegaban ata a zona de maleza da parte superior do contraforte polo que discorrían os dous primeiros longos, así que fun baixando uns metros a saltos ata que comprobei, aliviado, que era posible chegar sen problemas a unha vira un pouco máis arriba de onde se atopaba a R2. Aquí vin un tinglado de reunión que aproveitamos para rapela-los últimos metros que nos separaban da zona de arbustos pola que xa baixamos camiñando ata os cordinos que conformaban a R1, dende onde fixemos un último rápel polo contraforte ata o inicio da vía. Pero cando estabamos celebrando que apurando un pouco poderíamos chegar a tempo para colle-lo último autobús -o das 22h.- que sairía da Pradera, a corda… ¡*^¨$%&@=+…! E claro, entre que subín a desengancha-la e volvín a baixar, a nosa marxe de tempo esvaeuse e, pese a que baixamos todo o a présa que puidemos (coido que tardamos pouco máis de 40 minutos en descender pola senda), só chegamos a tempo de ver como nos cruzabamos co autobús de baixada na estrada a apenas 300 m. da parada… ¡*^¨$%&@=+…!

Pero non vos lamentedes coa nosa sorte, eh; ó final zafamos grazas a que un coche do Parque subiu a buscar a unha familia que debido á lesión dun dos seus membros non chegou a tempo para o bus: unha de cal… e outra de area… :-)

Sendeirismo.

En vista de que a escalada facíasenos demasiado grande para nós, adicámonos a percorrer algunhas das moitas rutas de sendeirismo que hai pola zona.

Empezamos pola cómoda senda que nun par horas une Torla coa Pradera por Turieto Bajo. Ademais de evita-lo paso pola estrada, é interesante coñecer por se un día pérdese o autobús de regreso.

Tamén fixemos un par de rutas para coñece-lo camiño de descenso a usar no caso de escalar vías no Tozal de Mallo e no Espolón del Gallinero. Para o primeiro caso, hai que segui-la ruta que sae dende a Casa Olibán, perto da Pradera, e ascender polas Clavijas de Salaróns ó Circo de Carriata (as Clavijas, pódense evitar indo pola próxima Fajeta). Este percorrido utilízase tamén no descenso das escaladas en Salarón, Pared Concava e Libro Abierto.

En canto ó resto de sectores do Espolón del Gallinero hai unha travesía, con pasos delicados por pedreiras que vai pola parte superior dos pilares destas paredes, e que leva ás Clavijas de Cotatuero e dende aí a senda xa é evidente ata a Pradera.

Faja Racón pódese utilizar para un percorrido circular que dende a Pradera permite uni-lo Circo de Carriata co de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; nós fixémolo un día logo dunha tentativa fallida de escalar unha vía chamada No Hay Quinto Pino na Pared del Libro Abierto, na que logo de ascender 3 selváticos longos nos que nada cadraba cos croquis, atopámonos con cara de parvos no que resultaba se-lo auténtico pé de vía… :-)

Unha longa ruta que non se fai moito, sobre todo porque está bastante mal sinalizada (xa teño un escrito preparado para enviar á federación aragonesa cos lugares onde deberían mellora-las indicacións), é o Circuito del Cebollar por Articafiasta. Nós perdémonos e rematamos baixando por un barranco ata o seu remate nun precipicio, onde tivemos que recuar ata que atopamos de novo a senda correcta (unhas 5 horas máis tarde…).

Por último, outra longa e interesante senda é a combinación da que sae dende o Puente de la Glera pasa pola Ermita de Santa Ana e un pouco antes de acada-la Punta Acuta enlaza coa Faja de Pelay dende onde se continúa ata a fervenza Cola de Caballo no Circo de Soaso e proséguese por xunto ó río Arazas ata a Pradera pola senda máis frecuentada do val.

Sur Directa e vía de los Llastrales, Peña Santa de Castilla, 12 e 13 de xullo de 2014.

O Peña Santa de Castilla é, probablemente, a montaña de Picos de Europa que esixe un maior compromiso e representa coma ningunha outra a esencia alpina. As súas longas aproximacións, tanto dende Vegabaño como dende Soto de Valdeón, a inexistencia dun refuxio gardado na súa base (só unha minúscula construción con apenas 8 apertadas prazas en Vega Huerta), e a soidade propician o ambiente axeitado para unha auténtica experiencia alpina.

Xa pasara ano e pico desque Víctor propuxera que escalaramo-la Sur Directa do Peña Santa de Castilla, e daquela eu amosárame reticente porque, dada a miña “velocidade escalatoria de cruceiro”, parecíame que percorre-los seus 12 ou 13 longos no día, podería ser un problema, sobre todo considerando o seu longo descenso. Pero fai uns días, Víctor plantexou o proxecto introducindo un notable cambio: -¿e se o facemos cun vivac en parede?- Deste xeito a velocidade non debera de ser un problema, xa que ó dividi-la escalada en dúas xornadas, deberamos ter tempo de abondo e ademais, probaríamo-la sensación de pasar unha noite no medio dunha parede, aproveitando que o seu neveiro colgado proporciona un lugar “ideal” para o vivac.

Pola contra, isto obrigaríanos a ter que escalar con mochilas cargadas con saco, esterilla, funda de vivac, roupa de abrigo e comida extra, así como un fornelo para obter auga; o que ralentizaría e dificultaría a nosa escalada. En todo caso sería unha nova experiencia á que finalmente, ademais do promotor, Víctor, apuntámonos Chicho, Antón, Mundi e eu.

Outra idea que nos parecía interesante era de localiza-la Vía de los Llastrales (tamén chamada Vía de las Llambrialinas), que pódese utilizar como un xeito máis rápido de descender do Peña Santa, evitando ter que dar toda a volta pola Forcadona. Así que o noso plan incluía, ascender pola mañá a citada vía para coñece-la e sinala-la con fitos, inmediatamente descender ata a cara Sur e subir algo tarde os primeiros 5 longos da Sur Directa, que nos deixarían no neveiro colgado, para vivaquear nel; logo, ó día seguinte teríamos que completa-lo resto da escalada e descender ata Vega Huerta onde, dependendo do tarde que fose, decidiríamos entre pasa-la noite no seu refuxio ou baixar xa ata un albergue en Soto de Sajambre.

A nosa principal incógnita, aparte de non saber como pasaríamo-lo vivac en parede e o que suporía ter que escalar con moito peso nas mochilas, era en que condicións de neve ou xeo se atoparían a Canal del Perro, o neveiro colgado e o tramo da cara Norte do Peña Santa que teríamos que percorrer para o descenso, porque dilo dependía que necesitásemos levar botas ríxidas, piolet ou, incluso crampóns. Afortunadamente, na aproximación a Vega Huerta xa non quedaba neve e durante a nosa exploración da Vía de los Llastrales, puidemos comprobar que tampouco había neve nin xeo no seu percorrido nin no tramo superior da cara Norte, o que permitiríanos escalar cun calzado máis lixeiro -alomenos ós que o levabamos- e non ter que cargar co piolet.

Por último, tiñamos dúbidas ó respecto de se nos daría tempo a descender do Peña Santa e regresar ás nosas casas o mesmo día, xa que iso requiriría de fosemos suficientemente rápidos. Sen embargo, ó final, logo de descender do cume só tivemos tempo para baixar ata Soto de Sajambre (a onde chegamos ás 12 da noite) para pasa-la noite no Hostal Peña Santa , grazas a que Maite reservouno-la cea (¡que rica estaba!) e praza no seu albergue (durmir costounos 10€, cear 11€ e almorzar 3’5€).

 

A aproximación.
Ó final do pobo leonés de Soto de Sajambre a estrada divídese en dúas pistas, debendo de tomar co coche a que sae cara á dereita. Por ela percórrense lentamente uns 6 quilómetros ata un pequeno aparcadoiro xunto a un portal no que se indica que non se pode circular maís.

Un par de quilómetros máis de pateo pola pista achégannos ata a Majada de Vegabaño na que, ós poucos metros de empezar a atravesa-la pradeira xa se pode ve-lo refuxio ó final do prado. Non é necesario pasar polo refuxio, polo que proséguese polo lado esquerdo arrodeando o valado de madeira que baixa cara ó río Dobra, chegando á ponte polo que o atravesamos en apenas media hora de marcha.

O camiño segue sinalado con fitos por un bosque de faias e carballos que ascende pola coñecida como Cuesta Fría, pasando polo famoso Roblón de la Cuesta Fría e, pouco despois, por xunto a un pequeno manantial que xurde do chan. Rematado o bosque, a senda continúa remontando entre a matogueira ata a golada coñecida como Horcada de Salambre, e o Collado del Frade, dende o que se divisa ó fondo da outra vertente o ben conservado Refugio del Frade (ata aquí tárdanse unhas dúas horas). O noso camiño, sen embargo, non precisa baixar ate o refuxio, senón que continúa ata o final da loma, xirando á esquerda cara á Canal del Perro (non hai que despistarse porque o camiño divídese un pouco antes para descender polo lado dereito cara á fonte do Frade, e nós non queremos ir aló, claro).

Súbese a forte pendente ata acada-la máxima altura do noso percorrido no Collado del Burro, dende o que xa se pode ver perfectamente a cara Sur do Peña Santa de Castilla. Dende aquí xa só resta segui-lo chamado Camino del Burro, unha ruta ben marcada con fitos pola chaira de pedra que, aínda que longo, vai mantendo a cota, polo que xa non quedan máis costas ata o descenso final para chegar a Vega Huerta. En total, acada-lo refuxio dende onde deixamo-lo coche leva algo menos de catro horas.
En Vega Huerta, ademais do pequeno refuxio non gardado con capacidade para unhas oito persoas (en realidade hai 4 liteiras de cemento, pero son suficientemente anchas como para que durman dúas persoas en cada unha delas), preto dunha boa fonte cun par de maseiras (a principios de verán pode estar cuberta pola neve), hai tamén unha cova a uns douscentos metros por enriba da pradeira, e xunto ó camiño polo que chegamos que pode acoller outras cinco ou seis persoas, e é posible monta-la tenda preto do refuxio, aínda que hai que ter coidado coas vacas que pacen polo lugar e que poden rompelas.

 

Sur Directa,  (D sup, V+, 680 m.).

1ª ascensión:

Florencio Fuentes, José González Folliot “Pepín” e Antonio Rojas, o 19 de agosto de 1947. A saída actual dos longos da rampa de canalizos foi aberta por Teógenes Díaz e Carletto Ré o 13 de agosto de 1952.

Resumo:

Inmellorable rocha nunha gran vía.

Vivac inolvidable nunha noite de lúa chea baixo un ceo límpido sen unha mínima brisa…

O volume e peso das mochilas dificultaron moito a escalada.

Unha cordada de madrileños que empezou a escalada o Domingo pola mañá, fixo a metade da escalada no tempo en que nos fixemos 2 longos! Colléronnos cando empezabamo-los 4 longos da rampa de canalizos e como dende aí xa non había un lugar por onde puideran adiantarnos con facilidade, tiveron que “sufrir” o noso ritmo ata o cume… ¡Unha aperta para eles!

¡Hai que prestar moita atención ó perigoso e delicado descenso dende o cume ata a Brecha Norte! Dende aí xa continuamos descendendo -tamén con moito coidado- pola Vía de los Llastrales.

Percorrido e dificultade:

IV, V+, II+, IV+, V, II, III, V, II+, IV, IV, IV- e V. Son 13 longos completamente protexibles con friends e fisureiros ata o nº 3 de Camalot.

Dende o refuxio de Vega Huerta acádase o pé de vía nunha media hora seguindo un camiño sinalizado con fitos e que remata nunha incómoda pedreira por riba da cal, unha fácil trepada de III por terrazas e placas sitúanos nunha cómoda repisa baixo un característico gran bloque triangular, que oculta no seu lateral dereito a fenda do primeiro longo. Dende lonxe pódese usar como referencia unha gran fenda horizontal cun teito á súa dereita, situada xusto un pouco á dereita da vertical da Aguja José del Prado.

SUR DIRECTA DE PEÑA SANTA DE CASTILLA croquis de atate.info
L1. IV, 40 m.
Dende a placa inclinada na base da vía comeza o longo polo diedro da esquerda que vaise convertindo en cheminea e que rematamos polo seu lateral esquerdo ata monta-la reunión, algo por baixo dun novo diedro, nunha pequena ponte de rocha reforzable.

L2. V+, 40 m.
Dende aquí hai 3 opcións: busca-la canle á esquerda do espolón que temos enriba noso (IV+), ataca-lo citado espolón (V), ou , como fixemos nós, polo diedro-cheminea da dereita do espolón (V+). A reunión faise nunha ampla e cómoda repisa aproveitando unha ponte de rocha.

L3. III+, 35 m.
Trepada por placas e gradas ata chegar a unha cómoda terraza na que monta-la reunión ó pé dun muro e algo por baixo unha cheminea no centro dese muro. Reunión cómoda nun par de pontes de rocha.

L4. IV+, 35 m.
Iníciase por placa, séguese pola cheminea e remátase camiñando facilmente cara un muro sobre unha cómoda grada, baixo unha fenda na que móntase a reunión cun par de pontes de rocha reforzables.

L5. V, 50 m.
Pódese evita-la fenda ascendendo polo lado esquerdo do espolón que a conforma (IV+), ou atacarlle de fronte (V/V+), que foi a opción que nós escollemos. Os últimos metros do longo nos depositan facilmente no neveiro central. Reunión en ponte de rocha a proba de bombas.


L6. II. 80 m.
Ascenso fácil por pedreira ou neveiro (segundo a estación) primeiro e logo por terreo fácil, pola parte esquerda do neveiro e por embaixo da Aguja José del Prado ata a base dun diedro tumbado, pegado á parede.

L7. III. 50 m.
Pódese ascender polo diedro-canle (rocha algo descomposta), ou pola rocha algo máis á súa dereita, ata que remate nunha pequena terraza chan, puidendo monta-la reunión nun par de cravos reforzables. Dende aí só restan uns fáciles 20 metros cáseque horizontais, que xa se poden facer camiñando, para chegar ó pé dunha evidente cheminea na que empeza o seguinte longo. Na base da cheminea hai unha gran profunda cavidade.

L8. V. 35 m.
Pódese percorre-la cheminea ata o seu final (nós perdimos unha chea de tempo por culpa do meu capricho de pasar por ela coa mochila, e resultou que non collía…), ou pódese optar por ascender por ela un pouco ata atopar un cravo e, dende aí, saírse en travesía pola dereita para evita-la parte final e seguir polo espolón (esta opción é algo máis fácil) ata monta-la reunión nunha repisa pedregosa, lazando algún bloque.

L9. III+. 55 m.
Proséguese primeiro camiñando e logo trepando polo promontorio, con algo de tendencia á dereita en dirección a un gran bloque adosado que oculta o comezo das rampas de canalizos dos seguintes longos (ata aquí debe haber uns 35 m. e faise trepando sen dificultade). Dende a terraza da base do bloque trépase, ben pola súa fenda do lado esquerdo ou ben polo bordo da mesma ata, dende a súa parte superior, destrepar uns 5 metros á base da rampa de canalizos. Todo este tramo fixémolo desencordados porque non parecía difícil e así evitamos problemas por mor do rozamento das cordas nun tramo tan sinuoso. Móntase reunión lazando un bloque de rocha e aproveitando un cravo ó seu carón.

L10. IV. 40 m.
Ascéndese rectos coma tiros polos canalizos, ata montar reunión nunha repisa cunha ponte de rocha.

L11. IV. 45 m.
Outra tirada polos canalizos, supera un primeiro muro e logo, búscase o itinerario máis fácil, polos canalizos algo máis á dereita da vertical da nosa reunión de partida. Superado este segundo muro, a reunión móntase nunha dobre ponte de rocha sobre unha cómoda repisa, uns 8 metros por riba dun cravo que se atopa noutra repisa previa.

L12. IV-. 45 m.
Empézase novamente polos canalizos, pero desviándose cara á canle da base da parede da nosa esquerda resulta máis fácil progresar ata acada-la reunión de 3 cravos unidos cunha cinta xusto por embaixo dun pequeno desplome e un par de visibles fendas, nunha repisa inclinada.

L13. V. 50 m.
Dende este punto non é evidente por onde discorre o último longo xa que este vai polo lado dereito da nosa posición en vez de por algunha das dúas fendas que son visibles por riba nosa, e que deben ser bastante máis difíciles que a ruta que nós seguiremos. Saímos da reunión facendo unha travesía duns 6 m. totalmente horizontais cara á dereita, ata atoparnos cunha ponte de rocha con cordino á altura dos nosos pés. Dende aí seguimos xa rectos cara arriba polos canalizos polos que ascenderemos cara a unha orella, situada a uns 10 m. por riba, a partir da cal o escalador desaparece da vista do asegurador. Este primeiro tramo resulta o máis difícil de protexer, pero coido que había ata 3 pontes de rocha con cordinos finos no seu percorrido; a partir de aí, a dificultade baixa algo ata monta-la reunión final no chan, a poucos metros do vértice xeodésico do cume do Peña Santa.

 

Data:

12/06/2014 e 13/06/2014.

Cordadas:

Chicho e Antón.

Víctor Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

680 m. 13 longos.

Descenso:

Dende o cume débese destrepar seguindo unhas manchas de pintura amarela (xa tan desgastadas que moitas delas nin se ven) e algúns fitos, para baixar pola cara Norte ata a Brecha Norte. Dende aí, báixase ata onde empeza o primeiro rápel da Canal Estrecha, e logo pola Vía de los Llastrales ata Vega Huerta.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un par de xogos de friends ata o nº 3 de Camalot e un bo xogo de empotradores.

Croquis e descrición:

 

 

Vía de los Llastrales, o de los Llambriales (AD-, IV-, 300 m.).

Esta vía, tamén coñecida como de los Llambriales foi o itinerario seguido polos primeiros que acadaron o cume do Peña Santa, o 4 de agosto de 1892, Paul Labrouche, François Bernard Salles (guía de Gavarnie) e Vicente Marcos (Vicentón), veciño de Soto de Valdeón. Pódese ascender por ela nunha trepada con algún paso delicado sen usa-la corda, pero para o seu descenso utilízanse dúas instalacións de rápel, cáseque xuntas, que aseguran os tramos máis complicados, unha xusto por riba e outra á altura dunha caracteristica cova que serve de referencia do itinerario, pola vertente que da ó Jou Santo, na cara Norte do Peña Santa .

Na parte occidental da parede sur do Peña Santa aprécianse dúas liñas diagonais, unha que ascende ata a base da Aguja del Gato, facilmente identificable porque a sú forma semella o perfil da cabeza deste animal, e outro algo máis á dereita, e paralela a aquela, que comunica coa Horcada Alta de los Llambriales; a vía discurre pola cara Sur seguindo aproximadamente esta segunda diagonal. Dende a parte inferior da parede, iníciase a ascensión na Horcada Baja de los Llambriales cunhas fáciles primeras trepadas, que levan ata unha canle e posteriores pendentes polas que ascçendese buscando o mellor camiño ata á golada que comunica coa Horcada Alta de los Llambriales, unha cómoda plataforma dende a que xa se pode ver unha canle de pedra solta que pola outra vertente comunica co Jou Santo.  Ata aquí, é posible chegar en apenas unha hora dende a Horcada Baja de los Llambriales, aínda que escasean os fitos.


Percórrense uns 150 m. descendendo pola canle que baixa pola cara Norte cara á parte superior do Neverón (recibe este nome un campo de neve permanente que se forma entre o Peña Santa e a Torre del Torco, e que vai dende o Jou Santu ata La Forcadona). A canle ten un contraforte rochoso que no lado dereito corta o paso cara a ese lado, pero que na súa parte inferior desaparece e permite o paso para iniciar unha travesía cara a ese lado que nos deixa en terreo aberto e con vistas a varias zonas de llambrías entre as que pronto xa se poderá observar, ó lonxe, unha característica oquedade de forma diagonal cara á que nos encamiñaremos. Superadas as llambrías da oquedade, hai unha instalación de rápel (espit e 2 cravos, cun cordino e maillón) que permitirá descender á volta de forma máis segura este tramo, cunha soa corda de 60 m., e que está situada na parte inferior da plataforma xunto a unha cova, ó lado dun pequeno muro que superaremos para continuar ascendendo uns 80 m. por unha canle. Na parte superior desta canle, un par de parabolts cunha anela de rapelar facilitarán o retorno (recomendable usar dúas cordas de 60 m., xa que cunha soa corda é preciso destrepar aínda un tramo bastante delicado). Ó remate da canle é preciso realizar unha delicada travesía á esquerda, xusto por riba da instalación de rápel comentada, para situarnos xa con vistas á Canal Estrecha, cara á que continuaremos nun curto tramo descendente por unha vira que nos situará na ampla plataforma inclinada na que se sitúa a primeira instalación dos rápeles de descenso da Canal Estrecha.


Dende este punto no que se xunta a Vía de los Llastrales coa Canal Estrecha, pódese continuar cara ó cume do Peña Santa seguindo a ruta normal. A nós levounos 2 horas, en total, chegar ata a confluencia de ambas vías, dende a Horcada Baja de los Llambriales, e algo máis de hora e media descender polo mesmo camiño.

Se se pretende utilizar esta ruta para o descenso é importante saber que a vira pola que se pasa dende a Canal Estrecha á Vía de los Llambriales está á mesma altura que a primeira instalación de rápel da cheminea final da Canal Estrecha, na plataforma inclinada á que se chega baixando apenas uns 50 m. dende a Brecha Norte. Nós atopamos algúns fitos en todo o percorrido, pero non demasiados, así que colocamos algúns máis que esperamos faciliten o seguimento da ruta a posteriores montañeiros/as.

Croquis:

 

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 136 segidores