As Leis da Montaña, segundo Luis Trenker.

Por Deror avi [CC-BY-SA-3.0, GFDL or Attribution], via Wikimedia Commons


Recoñezo que apenas leo nada que non me sexa estrictamente necesario, así que foi por casualidade que me topei cun antigo texto dun escritor tirolés chamado Luis Trenker, coñecido como as Táboas da Lei da Montaña (extraído da súa obra do ano 1931, Meine Berge), que se traduciran ó catalán no Butlletí del Centre Excursionista de Catalunya do mes de agosto de 1934.

Anacronismos e tópicos aparte (está claro que nin o contexto material e social, nin moitos dos ideais e doutrinas que se citan caben, hoxe en día, na nosa mentalidade), merece a pena darlle unha lectura a este decálogo que nos achega interesantes -e moi razoables- reflexións coas que achegarnos ás nosas montañas -de todos e todas- dun xeito máis humilde e respectuoso. Aí vo-las deixo para que, de cando en cando, nos asalte algunha delas no noso deambular polas montañas -e, como non, tamén pola vida…- :-D

I. Non emprenderás ningunha ascensión que estea por enriba das túas forzas. Has de ser superior á montaña: non a montaña superior a ti. Teste que propor retos en consonancia coas túas forzas, pero tamén tes que saber renunciar e da-la volta a tempo se fai falta. Teste que conceder moito tempo, e nunca pretender facerlle a competencia ó cronómetro nin establecer records. Non devores cumios, non te perdas ningún acontecemento das montañas.

II. Prepararás cada ascensión cos cinco sentidos, coidadosamente, tanto se vas só, como con amigos ou con guías. Un ignorante ou un desvalido que colga do regazo dunha neneira montañeira, resulta unha patética imaxe. A túa equipaxe moral ten que ser tan completa como o teu equipo de montaña. Tes que estar familiarizado co mundo que te arrodea; coñecer e comprende-las súas manifestacións. Non sobrecargues o teu estómago excursionista, nin tampouco queiras vivir de caviar ou de ostras. O teu ideal montañeiro tenche que permitir celebrar unha pequena excursión domingueira coa mesma alegría coa que, a próxima vez, atacarás unha difícil parede de rocha. Tes que saber estar por alá coa mesma naturalidade que trepando por aquí. Non te convertas nun deses que, entre tantas paredes de rocha, non ven as montañas. Tampouco tes que esquecer que as montañas están cheas de perigos, se ben has de saber que, cun pouco de precaución, seriedade e experiencia, os podes salvar.

III. Na montaña, non esquecerás a túa educación. Rudeza, grosaría e severidade discordan da forza e vitalidade. Dende a mesma estación e no tren, tes que exhibi-la túa educación montañeira e persoal. Podes asaltar cumios se queres, pero non asaltes nunca os vagóns do tren: non te subas nunca nos estribos dun tren en marcha, nin sequera aínda que sexas unha persoa segura e afeita a transitar por relanzos insignificantes de rocha. Non consideres a corda e os crampóns como un anuncio dos do teu gremio. Non poñas en perigo os vestidos ou os ollos dos demais cos teus trastes: esquís, piolet, crampóns e outros aparellos. Tampouco tes que violentalos seus oídos con labia ou alboroto excesivamente sonoro. Saúda os peóns solitarios que atopes, e devólvelles o seu: se tes que facer observacións desfavorables do seu aspecto, espera a que estean lonxe e que non te oian. Non creas que resulta necesario para o bo ton do montañeiro a utilización dun dialecto do oficio, con modismos que parecen extraídos a partes iguais dos barrios baixos da cidade e das cabanas dos leñadores. Tampouco é necesario soa-lo nariz cos dedos, nin practicar costumes salvaxes similares, posto que non era esta a intención do poeta cando dixo que nas montañas hai liberdade.

IV. Non deshonrarás o lugar que percorras, nin tampouco afearás a natureza de Deus con botellas rotas, cascas de ovo, peles de froita, anacos de papel, latas de sardiñas e outro lixo. Non esquezas que os que veñan despois, tamén quererán bebe-a auga fresca da fonte que estás a punto de emporcallar sen pensalo. Non uses os paus indicadores de camiños como brancos para botar pedras, e non coloques os que caesen nunha dirección falsa para gastar unha broma. Non deixes ningún enreixado dos prados aberto, porque podes prexudicar moito a unha propiedade allea, e porque así convertes o montañismo nunha actividade repugnante para a poboación rural. Pola mesma razón, non saltes dentro de ningún valado se non cho piden, nin te introduzas sen permiso nos cercados e alpendres. Podes cantar, se sabes e resulta oportuno, pero sempre con mesura. A miúdo, os ouveos montañosos adóitanse adaptar pouco ás gargantas humanas, e aínda menos ós órganos auditivos dos teus semellantes. Por regra xeral, na montaña non chames moito a atención nin fagas moito ruído. Non acendas ningún lume innecesariamente: o lume que fagas, xa sexa para cociñar ou para quentarte, tanto ó aire libre coma baixo tellado, vixíao ben. Cando o apagues, apágao ben. Non provoques caídas de pedras dende os cumios, nin sequera por descoido, e evita que ó subir ou baixar roden, nin aínda por causas inevitables, ou aínda que as canles de abaixo conduzan a lugares supostamente intransitados, posto que podes ocasionar graves danos. Finalmente, en camiños bastante transitados e en cumios moi visitados, non practiques nin o nudismo ó completo nin o da parte superior, aínda que desexes gozar da soidade e do aire intensamente. Preto dos lugares habitados, segue sempre os costumes establecidos.

V. Ten o compañeirismo en grande estima. Se é-lo xefe dun grupo, non sexas autoritario nin obstinado, non queiras ter sempre a razón, e non mires ós teus compañeiros con superioridade: tes que ser considerado e paciente, e ceder ante os outros sen mingua do ascendente que posúas moral e materialmente. A forza do máis débil, debe da-la medida das túas decisións. Abandonar un ser humano na montaña, pode constituír un asasinato. Se es ti quen é dirixido, adáptate a quen vaia na cabeza, a quen teña maior experiencia, a quen dea o mellor rendemento, e procura aprender alá onde poidas. Non hai ningún mestre que caese do ceo, pero na montaña, serían precisos moitos máis dos que hai. Aínda que sexas o máis débil do grupo, podes mostrala túa firmeza. Tes que saber que os bos segundos son tan raros como os bos primeiros. Calquera estraño que comparta contigo o amor polas montañas, é o teu camarada, e moito máis cando estea en problemas ou necesite calquera tipo de axuda, aínda que só sexa un trago da túa cantimplora ou unha ollada no teu mapa. Tamén tes que ver un compañeiro e un amigo experto no guía de montaña profesional. Non trates, nin a el nin ó seus, con orgullo, nin te queiras facer pasar polo máis sabio, pero tampouco fagas coma se tivésedes comido toda a vida do mesmo prato.

VI. Respecta o chalé refuxio coma se fose o teu propio fogar. Se humilde e non teñas esixencias que soamente pode satisfacer un hotel. Non esquezas que levar unhas moedas non significa nada aquí arriba, e que, ante a montaña, todos temos que ser iguais. Non introduzas no comedor os piolets, os esquís, a choiva, a caladura, o frío, o xeo, a neve e a sucidade, e se pode ser, tampouco a suor. Non rebaixes a cabana á categoría dunha tasca, posto que é un lugar de descanso e de repouso para todos os montañeiros. Non ocupes todos os bancos ou as mesas coa túa mochila, piolet, provisións, mapas ou pernas. Aínda que sexas moi novo, tes que saber que ata nos chalés de maiores dimensións, non cabe unha parella de felices namorados. Deixa en paz os gramófonos, e non toques ningún instrumento se non é que realmente sabes. Non enzoufes as libretas-rexistro con ditos obtusos, observacións parvas ou versos malos: escribe alí con claridade o teu nome, de onde vés e onde vas, e antes de efectuar ascensións de envergadura, deixa datos co fin de que, en caso de accidente, se che poida levar socorro, ou que, noutros casos, ninguén pase inquietude ningunha pola túa sorte. As rochas e muros dos edificios non son material de escritorio. Podes esixir un lugar para durmir, e mesmo podes escolle-lo mellor, se acabas de facer ou pensas emprender unha ascensión, pero, en caso necesario, telo que ceder con boa cara ás persoas que o necesiten (esgotados, enfermos, persoas de idade). Non te metas nas liteiras cos zapatos postos e non te deixes caer coma un tolo coas solas ferradas escaleiras abaixo, especialmente pola noite e a primeira hora do día. Se es unha persoa que ronca, non elixas o cuarto colectivo para realiza-las túas durmidas e roncadas. Ten en conta a luz e o lume na cabana. Non te fagas ilusións de se-lo amo e señor do refuxio, e pensa que o arrendador ou garda é o administrador dunha institución para o ben do colectivo: tes que segui-las súas instrucións, dado que é o responsable. Cada lugar e cada cousa que uses, déixaas tal e como te gustaría atopalas. Especialmente en refuxios libres, tes que extrema-la consideración cara ós teus semellantes, compañeiros de refuxio presentes e futuros, e non esquecer que o refuxio e os seus aparellos son uns bens que che foron confiados. Economiza a leña, que ás veces ha de ser transportada con grandes fatigas. Deixa a cabana limpa e ordenada ó irte. Has de pechala coidadosamente, sen que se che esqueza paga-la cota pola cabana e pola leña.

VII. Non roubes. Tampouco has de roubarlle ó demais a paz e a tranquilidade montañeira, a soidade ou a vista dos cumios. Nin tampouco os bastóns de esquí, as correas das fixacións nin outras cousas. Nin tampouco a herba para o leito, recollida por outros con dificultade, nin a leña coidadosamente traída. Ademais, procura sempre tratar con coidado as flores e os campos, as árbores e a herba dos prados, e non desacougues ó gando. Non arranques ningunha árbore para procurarte leña ou polo gusto de desafogarte. Non destrúas os formigueiros por curiosidade. Non trates ás toupas, ras e outros bichos coma se fosen feras acredoras de ser exterminadas. Considera a montaña como un paraíso no que Deus te puxo, e coopera para conserva-la súa fisionomía e pureza.

VIII. Non mintas. Non uses ningún mal ton, non sexas fanfurriñeiro. Ata a máis difícil ascensión montañosa, é cousa doada comparada con outros feitos humanos. Non sexas pretencioso e deixa que todo o mundo sexa feliz ó seu xeito, aínda que sexan persoas doutra entidade. Tampouco tes que renegar, nin maldicir do tempo, nin da hospedaxe, nin das fixacións de esquí. Non traias á montaña nin a política nin as polémicas. Non te mofes nin critiques as crenzas, costumes e usos da xente de montaña. Non esquezas nunca que es un hóspede entre a xente de montaña, na montaña, e mesmo neste mundo.

IX. Garda a honra do teu club, non soamente o da devandita entidade, dese escudo tras o cal marchas, senón a honra de toda a comunidade que te encamiñou cara ás montañas, que serve ós grandes ideais e non á túa comodidade persoal, a que traballa polo colectivo. O mero feito de pertencer a ela, constitúe xa unha honra. Has de estar orgulloso de ser un membro desa asociación, e de poder conservar semellante posesión. Mira de non a deshonrar, nin tampouco ós que a crearon, a eses precursores, os mestres doutros tempos, que abriron o primeiro camiño cara ós cumios, onde puxeron fitos, así como as últimas pedras no edificio da conquista das montañas.

X. Non profanes as montañas co afán de bater récords. Busca a súa alma.

 

Guías e manuais de entrenamento de escalada

2013 Decembro 28 Deixar un comentario

Cando me plantexei seriamente acada-lo sétimo grao coma un obxectivo a medio prazo, empecei a buscar algún libro sobre métodos de entrenamento de escalada, e ente os primeiros que atopei (revisando na biblioteca do meu irmán) estivo un de Eric J. Hörst titulado Como Escalar Sétimo Grao -que nin pintado… pensei eu-, do que anotei algúns bos consellos e ideas sobre as que reflexionar e ir madurando pouco a pouco.

Logo lera unha pequena guía italiana da que non lembro título nin autor e, de seguido “piquei” co coñazo do Guerreiros da Rocha, de Arno Ilgner, que -digo eu- ben podía ter condensado todo o interesante en dous folios, en vez de arrodear todo de tanto misticismo só para ter material co que xustifica-la redacción de todo un libro. -Non me atrevo nin a botarlle unha ollada á segunda parte que aínda fai pouco que se publicou…-

Pero agora que xa considero que estou no momento de empezar a entrenar seguindo, con certo rigor, unha planificación e metodoloxía dun xeito máis formal, non teño moi claro que “libro de cabeceira” escoller. Gustoume bastante o que anteriormente lera de Hörst, así que estou empezando outro deste mesmo autor, o popular -aínda que xa algo vello: é do ano 1994- Como Entrenar e Escalar Mellor.

Tamén acaba de publicarse un novo libro deste mesmo escalador, Entrenamento para Escalada, que non sei se aportará melloras con respecto ó que agora estou lendo, así que non vou merca-lo polo de agora salvo que alguén mo recomende.

En fin, … que hai que escoller algún método xa…

Progresión e consolidación do nivel de escalada: saíndo da zona de confort.

2013 Decembro 24 Deixar un comentario

A consolidación das capacidades nun nivel dado require de que se estableza previamente cal é a base ou punto de partida, a partir do que defini-la barreira da “zona de confort” -que constantemente haberá que sobrepasar- para ir forzando e ampliando o noso límite. Pódese definir como zona de confort, aquela situación ou circunstancias na que nos sentimos cómodos e controlamos tódolos factores que nos arrodean. Saír desa zona de control supón asumir riscos fronte algo descoñecido que pode ser distinto para cada persoa; por exemplo escalar a vista para un escalador que escala siempre vias ensaiando, ou ir con alguén de menor nivel que o noso cando acostumamos a ir con xente dun nivel superior na que confiamos en que irá de primeiro ou montará a vía se nós non podemos, ou simplemente ir escalar a un lugar novo do que non temos apenas información en vez de ó noso lugar habitual… A diferencia esencial entre cada persoa e a súa zona cómoda son as aspiracións e expectativas de cada un. Permanecer na zona de confort é sinal de conformismo, medo ou falta de confianza. A nosa zona de comodidade supón un escalón de descanso na escaleira da nosa progresión, dende o que parten outros escalóns; cada vez que subamos un escalón, ampliarase a nosa zona de confort.

Ó pretender subir de nivel de escalada será necesario saír constantemente da nosa zona de comodidade. Iso suporá realizar moitas vías de dificultade próxima ó máximo nivel dun/dunha, co que ir construíndo uns sólidos alicerces para progresar cara a graos superiores. A este respecto parece preferible a escalada a vista fronte ó rotpunkt (aínda que de ambas obtéñense valiosas aprendizaxes). En todo caso, non hai que “deixarse levar” nin pola comodidade, nin por unha excesiva ambición, ó meternos en vías demasiado por embaixo do noso nivel ou -pola contra- en vías demasiado difíciles. O recomendable sería, para ir consolidando un certo nivel, escoller vías de entre 3 medios graos por embaixo e medio grao por riba do máximo grao a vista e, en cambio para traballar vías en rotpunkt, deberan de escollerse dende medio grao por riba ata -como moito- dous graos por riba.  No meu caso actual, considerando que o meu máximo nivel é de 6b, procuro tentar vías a vista entre o V+ e o 6b+, e en rotpunkt do 6b+ ó 7a (aínda que nunca tentei nada máis duro dun 6c, xa que non quero arriscarme a sufrir algunha lesión por sobreesforzo).

Unha técnica que me pareceu moi interesante é a de utilizar pirámides de grao, nas que ir anotando o nome da ruta e a data de cada vía en cadanseu bloque. A idea é ir recheando tódolos bloques de cada ringleira, para ir pasando á seguinte. Un pode ser máis ou menos estricto na construción de cada pirámide, e incluso face-las por separado para vías a vista e en rotpunkt, pero o máis interesante -dende o meu punto de vista- é que proporciona unha clara representación gráfica tanto do nivel actual, como da consolidación que este ten, e da progresión cara ó nivel que é o noso obxectivo.

Categorías:Sétimo grao

Modalidades de seguro da licenza federativa de montaña 2014

2013 Decembro 19 1 comentario

tarxetalicenzafgm2014A Federación Galega de Montañismo ven de abri-lo prazo para solicita-las licencias federativas para o ano 2014, aínda que non empezará a tramita-las ata o día 20 de decembro. Sería unha boa idea que abrisen os prazos a principios de decembro, por exemplo, en vez de nunhas datas tan próximas ó remate do ano, para que aquelas persoas -afortunadas- que tivesen previsto marcharse á montaña xa durante este mes e no regresar ata logo do comezo do seguinte ano, puidesen levar xa consigo a tarxeta federativa do novo ano. Hai que pensar que non en todas partes atópase xente comprensivaa co feito de que un leve unha tarxeta xa caducada e confíen en que efectivamente xa tramitamo-la súa renovación. :-)

Ademais, hai que ter en conta que probablemente haxa algúns días durante este periodo de nadal, nos que estean pechadas as oficinas da Federación por mor de festivos e vacacións; así que ou andamos a correr nestas datas para tramita-la nova licenza ou pillaranos o touro…

En canto ós prezos e ás coberturas da nova licenza, non hai moito que salientar salvo o que de seguido indico:

  • Un incremento dun 11% (subida anticrise!) no prezo da modalidade que eu uso (no meu caso a C), pasando dos 81€ ós 90€.
  • A importante restrición que supón que aínda que durante as primeiras 24 horas despois dun sinistro (“dende a ocorrencia do accidente”) se poida acudir a calquera centro médico, pasado ese prazo, a compañía aseguradora non se faría cargo dos custes salvo que se traslade a un centro concertado.
    asistencia en centro non concertado
  • Hai un prazo máximo de 7 días para comunicar á compañía o sinistro (salvo os casos xustificables pola súa gravidade ou pola falta de medios de comunicación).
  • Os importes correspondentes a gastos de rescate en España (ata 12.000 €) e fora do territorio estatal (ata 24.000 €) parecen -a priori- axeitados, xa que por exemplo, a primeira factura emitida -con carácter informativo- por un rescate en Madrid no 2011 acadou uns 5.000 € e, en Cantabria, xa se tarificaban no 2009 os conceptos correspondentes a un rescate ou accidente. O caso é que, aínda que a factura pode sufrir moitas oscilacións, cada hora de traballos sae ó redor dos 3.000€, de acordo cos datos aportados nun artigo de El Mundo. No caso do estranxeiro, as variacións supoño que teñen que se moito maiores, pero, por exemplo, en Nepal acaban de subi-las tarifas dos rescates de emerxencia por vía aérea a uns 7.500€.

As condicións particulares desta póliza de Zurich e unha táboa resume cos prezos e cobertura, están dispoñibles na web da Federación. 

MODALIDADE A B B1 C D E OT OT1
AMBITO TERRITORIAL ESPAÑA, PORTUGAL, PIRENEO FRANCÉS, ANDORRA E MARROCOS ESPAÑA, PORTUGAL, PIRENEO FRANCÉS, ANDORRA E MARROCOS IDEM Á B B MÁIS EUROPA MUNDIAL (EXCEPTO EXPEDICIÓNS POLARES E MONTAÑAS DE MÁIS DE 7.000 M.) MUNDIAL (PARA EXPEDICIÓNS POLARES E MONTAÑAS DE MÁIS DE 7.000 M.) IDEM Á B (SÓ OUTUBRO, NOVEMBRO E DECEMBRO) (1) IDEM Á B1 (SÓ OUTUBRO, NOVEMBRO E DECEMBRO)(1)
DISCIPLINAS ASEGURADAS Excursionismo, Campamentos, Marchas e Sendeirismo (sen incluír a alta montaña en ningun caso) Excursionismo, Campamentos, Marchas, Sendeirismo, Rocódromo, Alpinismo, Montaña e Alta Montaña, Escalada, Barrancos, Carreiras por Montaña, Espeleoloxía, Raquetas de Neve, Esquí de Montaña, e Vías Ferratas Ídem á B máis Esquí Alpino e Bicicleta de Montaña (BTT), Snow de montaña, e Splitboard Ídem ás da B1 máis Telemark e Canicross Ídem á C Ídem á D Ídem ás da B Ídem ás da B1
Infantís (de 0 a 13 anos) (2) 15,00 € 17,00 € 22,00 € 28,00 € 40,00 € 397,00 € x x
Xuvenís (de 14 a 17 anos) (2) 30,00 € 35,00 € 41,00 € 49,00 € 72,00 € 405,00 € x x
Maiores (maiores 18 anos) (2) 51,00 € 56,00 € 64,00 € 90,00 € 131,00 € 419,00 € 37,00 € 43,00 €
(1) As licenzas OT e OT1 son licenzas tipo B e B1 só para os meses de outubro, novembro de decembro para persoas que fedéranse por primeira vez.
(2) Categoría infantil: ata 13 anos cumpridos no 2014. Categoría xuvenil: de 14 a 17 anos cumpridos no 2014. Categoría maiores de 18 a 84 anos cumpridos no ano 2014.

Ubiña: Normal do Siete ata forcada entre 3º e 2º Castillín, 7 e 8 de decembro 2013.

2013 Decembro 8 2 comentarios

En Ubiña, logo de nevar xa levaba alomenos un par de semanas de temperaturas moi baixas, pero con tempo soleado, así que, aproveitando o festivo da Constitución Española, achegámonos ó macizo con moitas expectativas de que houbese boas condicións de xeo e neve nos seus corredores. Como primeiro obxectivo xa levaba en mente o Corredor de la Aguja, pero, por enésima vez -e parece que isto converteuse nun costume-, atopámonos con que non estaba en condicións: a rocha do seu primeiro resalte estaba totalmente á vista e sen rastro de xeo. Así pois, Beni e eu, démonos unha volta pola base das paredes comprobando o estado da neve e a aparencia dos corredores desta cara do cordal, antes de regresar ó refuxio da Federación Galega en Torrebarrio. O certo é que había bastante menos neve da que esperabamos. O outro proxecto que tiña era a Integral de Ubiña, pero logo da retirada do pasado ano cando só chegamos ata a base do 3º Castillín, cambiara de estratexia e decidira facer un par de tramos do seu percorrido por separado, coa idea de coñecer mellor a ruta e os posibles puntos de fuga. Así pois pensei en que ó día seguinte podíamos subir dende os Llanos del Fontán pola Normal do Siete ata a base do 3º Castillín e de aí proseguir ata a Pasada de Puerta de Arco, dende onde descender novamente ós Llanos.

Eu quería estar moi cedo no comezo da Normal, practicamente cando comezase o día (ó redor das 8 da mañá), así que ás 4 e cuarto da mañá espertei a Beni e empezamos a prepararnos.

A medida que ascendíamos, a temperatura foi subindo pouco a pouco, e aínda que se mantivo oscilando un par de graos por riba ou por embaixo de cero, era superior á que había en Torrebarrio. Cando por fin chegamos ó comezo da ruta xa serían aproximadamente entre as 9 e as 10 da mañá. A neve era moi variable pero bastante boa, alternándose os tramos bastante cómodos nos que cada paso formaba un perfecto escalón no que o pé apoiábase firme e facilmente, con outros na que estaba tan dura que cheguei a contar 30 patadas para facer un escalón profundo -ben sei que os crampóns precisamente son para evitar ese esforzo, pero… que lle queredes?… a min non me chega con esas fracas puntiñas de metal, eu quero un cómodo peldaño no que quedar ben asentado ;-D sen medo a que se me escorregue un pé e vaia pro carallo…-. A cuestión é que a “Normal” non me pareceu tan fácil, así que cando chegamos baixo o 3º Castillín, xa algo tarde de máis para o que tiña previsto (debían de ser ó redor das 3 da tarde, así que só nos quedaban 3 horas de luz), non me apetecía -nin de coña- ter que regresar por onde viñeramos.

Ante os nosos ollos aparecía agora unha rampa nevada e rochosa que, en diagonal á dereita, arrodeaba o Castillín. Parecía que se atravesaramos máis á dereita, descendendo un pouco, poderíamos remontarnos por unha pala de neve cara á parte superior da pendente, e Beni suxeriu ir por aí, pero a min pareceume asequible seguir ascendendo de xeito algo máis directo por un tramo de mixto que tiñamos a poucos metros de nós. Como a neve onde estabamos era algo branda e parecía bastante profunda, coloquei unha áncora de neve e, reforceina enterrando un dos piolets de Beni. Achegueime entón asegurado por ela ata o tramo de mixto e coido que din colocado un microfriend ou un fisureiro na primeira rocha, antes de encaramarme sobre unha estreita vira na que apenas encaixaban os meus crampóns. Como é habitual en min, valorara mal a dificultade do paso: vin a vira como un asideiro bo para as mans e non pensei en que os pés eran os que realmente terían que colocarse nela. Así que, durante uns minutos, estiven “cagando masilla” para dar avanzado os escasos 4 ou 5 metros que me situaron no tramo vertical, no que esperaba subir máis comodamente aproveitando a neve que se vía entre as rochas. -¡Máis merda!…- A neve apenas estaba asentada e era demasiado branda como para servirme de apoio, así que tiven que ir limpándoa na busca de apoios nos que poder coloca-los crapóns ou meter algún seguro.

Montei finalmente reunión lazando un par de bloques e para cando Beni reuniuse conmigo xa eran as 4 da tarde. -Malo, malo…só quedan 2 horas de luz, penso-. Sen embargo o seguinte tramo xa vai por neve e parece máis fácil, intuíndose a proximidade da aresta, aínda que todavía quedaba oculta por un resalte. Namentres nos preparamos cáeseme unha dragoneira dos piolets e non podo evitar pensar nos 30 ou 40 € que Petzl vaime “limpar” polo meu descoido. Non lle dou máis voltas ó asunto e saio “escopeteado” (é un dicir, porque menos rápido, eu podo moverme en calquera outra velocidade :-D…) avanzando por neve algo branda ata un bloque xusto ó carón dun cambio de cara da neve, onde se reúne comigo Beni. Xa vemos a aresta e parece que podemos chegar a ela facilmente pola neve, pero como vexo aflorar algunha rocha entre os tramos de neve que teremos que atravesar prefiro que me asegure por se só houbese unha capa superficial sobre placas. Atraveso a neve cáseque horizontalmente ata arrodear unha última rocha pola súa dereita, e ascender os metros finais por unha neve que se afunde e desliza ó meu paso, pretendendo tragarme. Na aresta podo por fin poñerme de pé comodamente e aseguro a Beni nun gran bloque, namentres observo a continuación da nosa ruta pola aresta, e asisto impotente ó irremediable achegamento do sol cara ás montañas do horizonte. Só nos quedan minutos de luz diúrna e non sei exactamente en que punto nos atopamos. Coido que estamos nunha forqueta entre o 2º e o 1º Castillín (en realidade estabamos na forqueta entre o 3º e 2º Castillín), pero non o teño claro. Por diante nosa érguese un farallón duns 30 m. polo que parece factible trepar aproveitando a neve que se asenta entre as súas rochas. Penso en que se dende o seu cumio chegara a ver o que nos queda ata a Pasada de Puerta de Arco, poderíamos proseguir con coidado -aínda que fose noite- e unha vez na Pasada, non teríamos problemas para descender, xa que fai algún tempo subín e baixei por aí, e a véspera e hoxe, o aspecto que tiña a neve desa ruta era bastante bo cando o observaramos dende os Llanos del Fontán. No peor dos casos, penso que tamén poderíamos vivaquear nalgún emprazamento no arco ou perto del, no caso de que non o visemos claro ou estiveramos demasiado cansos.

Estamos nun marrón…

En canto nos xuntamos, sacamos a roupa extra das mochilas e abrigamonos para protexernos da inminente caída da temperatura en canto o sol se oculte tra-lo horizonte, pese a que o tempo era moi bo e non se prevía nada de vento para estes días. Como é evidente que vainos levar tempo de máis regresar a Torrebarrio, decidimos chamar a Mundi, aproveitando que tiñamos cobertura, para evitar que a nosa tardanza o preocupase a el e ós nosos amigos que xa debían de estar no refuxio, non vaia a ser que se lles dese por avisar a Emerxencias. Avisámolo de que como non sabemos exactamente onde estamos, seguro que ímos chegar ó refuxio de madrugada ou, no peor dos casos, optaremos por vivaquear para seguir coa luz da mañá; pero que, en todo caso, non se preocupe porque atopámonos ben e temos roupa, comida e auga de abondo.

Logo de colgar remato cos preparativos e ó arrodea-lo bloque no que montara a reunión atópome para a nosa sorpresa cun spit coa súa corrrespondente cinta vella, preparada para rapelar por ela. Dubido un instante namentres considero a posibilidade de que se trate dun seguro para o tramo que encaro, en vez dun punto dende o que descender cara a vertente asturiana, así que asómome ó corredor sobre o que me atopo e vexo unha peña ó fondo que me parece o Cuetu Les Cabres (nese intre eu non o sabía, pero estaba errado e o que vía era realmente un contraforte do 1º Castillín que se atopa nas Cinchas del Planón). Como non me gusta a idea de rapelar a cegas por un itinerario que descoñecemos, e -aínda por riba- con só unha corda de 60 m., descarto esta opción e achégome á base do farallón para continuar co plan inicial de escalalo; sen embargo, en canto tento clava-lo primeiro piolet este rebota contra a rocha que se atopa apenas cuberta por unha fina capa de neve. Tanteo un pouco máis o arranque do tramo e non vexo un xeito fácil de auparme ata onde parece que hai mellor neve, así que recúo e decidimos tenta-lo descenso rapelando cara ó lado asturiano. Chamamos novamente a Mundi para que saiba do noso cambio de ruta e do conseguinte incremento do tempo de regreso que isto suporá, e aínda que só pasaran 45 minutos desde a primeira chamada, resulta que xa avisaran a Emerxencias:-( Non é momento de discusións, así que colgo rapidamente e empezamo-lo descenso.

Sei que se hai unha liña de descolgues ata o chan, estarán situados pensando en que se usen con dobres cordas de alomenos 50 ou 60 m., así que ó baixar cunha soa corda teremos que montar reunións intermedias nas que abandoaremos o material que usemos para cada instalación. Pero o máis importante de todo é que a mala calidade da rocha de Ubiña pode que non nos dea moitas posibilidades de ancoraxe fiable, así que aínda que non apure toda a lonxitude da corda, namentras descendo vou escudriñando ó meu redor á procura de -sobre todo- bloques de roca lazables que nos dean confianza para soporta-lo noso peso. Para a primeira reunión atopo un bo bloque, pero dende aí o corredor divídese en dous, así que temos que decidir por cal das dúas opcións decantarnos… -sen comentarios acerca das razón da elección… ;-( – O seguinte rápel supera un pequeño desplome e monto a reunión nun novo bloque, desta vez xa peor que o anterior, uns metros más arriba da saída dun estreito corredor ou goulotte ata ó que a corda parece chegar, pero decido non apurar toda a lonxitude da corda por se non atopase aí un lugar apto onde monta-la reunión. En canto inicio o seguinte rápel atópome cun par de cravos unidos por un vello cordino na saída do angosto corredor polo que agora descendo, así que polo menos parece que imos ben encaminados. Segundo baixo vaise estreitando cada vez mais conformando unha canle que seguramente se escale cando ten o seu fondo tapizado de xeo. Polo que a min respecta, paréceme imposible que haxa quen caiba por algún dos seus tramos. Chegado un momento, o corredor volve a abrirse e novamente e xúrdeme a dúbida de se seguir por el ou desviarnos á súa dereita por outra canle que descende tamén cara á escuridade, pero o problema é que agora si que non dou atopado ningún lugar onde monta-la seguinte reunión; a un lado teño unha parede sen fendas nas que poder cravar nada e ó outro lado todo é unha “cochambre” de rocha quebradiza na que non hai nada fiable. Só consigo apoiar unha cinta nun pequeno resalte á que me ancoro e que manteño no seu sitio cargandoa co meu peso para que non se mova, namentres tento reforza-la dalgún xeito. De cando en cando Beni pregunta como vai a cousa e eu respóndolle cuns escuetos e pouco aclarativos mensaxes de “estou traballando nelo…”. Consigo colocar un fisureiro a un lado e cáseque por embaixo da reunión e un microfriend nunha oquedade que previamente tiven que limpar, así que mando descender a Beni ata xunto miña para que alomenos non siga máis tempo soa. Unha vez comigo, dígolle que se acomode como poida pero que siga colgada en rápel ata que consiga meter algo máis co que reforza-la reunión. Limpando a terra entre as pedras atopo unha fenda prometedora e con moita incomodidade e dificultade consigo meter un cravo que aínda que non entra ata o fondo parece fiable. Por fin nos aseguramo-los dous da reunión e preparámonos para o seguinte rápel. Non sabemos canto tempo botamos para conseguir montar esta instalación, pero non foi pouco… Apenas descendo uns metros a canle remata nun desplome polo que me sumerxo na escuridade para atoparme cunha zona de rocha máis vertical e lisa,  pola que descendo buscando algún rastro que confirme que estamos no bo camiño. Non hai sorte e perto do final da corda -e por embaixo dela- non acerto a vislumbrar ó meu redor nada máis que lisas paredes sen posibilidades de aseguramento. Penduleo un pouco a un lado e outro para acabar colocando unha nova cinta (máis apoiada que arrodeando) nunha protuberancia das rochas, que servirá de precaria reunión. Cando Beni se xunta comigo, recuperamo-la corda e inicio un novo rápel que non ofrece ningunha boa perspectiva: un resalte ós poucos metros non deixa ver que nos espera máis aló del e cando me asomo a nel non vexo máis nada que lisas paredes todo ó redor. Descendo un pouco máis e dame a impresión de que se vislumbra unha pendente de neve algo máis abaixo de onde remata a corda. O primeiro que penso é que podemos estar perto do chan, pero inmediatamente preocúpome porque se a corda non chega ata el, non vexo opcións de montar nada. No peor dos casos -penso para min- sempre podería remontar de novo ata a reunión e ancorar un estremo da corda para gañar 30 m. máis de rápel, aínda que teñamos que abandoa-la corda. Baixo un pouco máis e aliviado decátome de que a corda si que acada a neve da pala final que polo val de Covarrubias baixa cara ó Meicín. Grítolle a Beni as boas novas e piso por fin unha superficie na que podo estar de pé sen ancorarme… En canto Beni baixa, descendemos rapidamente uns metros da pendente máis forte ata onde esta perde inclinación e tomámonos un descanso despois da tensión da baixada. Son as 12 da noite, levounos unhas 5 horas descender rapelando e aínda nos queda un longo camiño ata o refuxio de Torrebarrio, pero sabemos que se trata de só unha pateada na que non hai dificultades, así que por fin podemos relaxarnos un pouco. Antes de nada chamamos a Mundi, dende o móbil de Beni, xa que o meu quedou sen batería de tanto como estiveron chamando os distintos grupos de Emerxencias (de León, de Asturias, da Garda Civil,…)  namentras descendíamos. Durante todo ese tempo, o meu móbil soaba cada dous por tres, o que unhas veces era un incordio, pero outras -non o podo negar- era reconfortante saber que aínda tiñamos conexión co resto do mundo. Non sabería decir se molestou máis do que animou, pero, en todo caso, nunca tiven intención de colle-lo, xa que non quería distraerme da nosa meta e perder tempo en saca-lo da mochila para parolar… Nós necesitabamos estar concentrados no único obxectivo de descender sans e salvos e tiñamos tódolos nosos sentidos dirixidos unicamente á correcta realización de cada maniobra para non cometer ningún erro. Logo enteraríamonos polos nosos amigos, que os gardas do refuxio do Meicín estiveran facéndonos sinais luminosas para orientarnos ou para que souberamos que estaban ó tanto da nosa situación. O certo é que vin as súas luces algunha vez, pero non entendía ben que estaban a facer porque cos frontais iluminaban, a modo de pantalla de proxección, as lomas próximas ó refuxio para que a área de luz fose maior. Alomenos Beni, namentres quedaba soa nas reunións, estivo entretida con eles observando o que facían, segundo logo me dixo. Cando chamamos a Mundi para que soubera que xa estabamos seguros, díxonos que chamaramos nós ó 112 para avisa-los a eles tamén porque seica estaban á expectativa para saber se saían por nós ou non, así que aínda tivemos que facer esta outra chamada e aclarar quenes eramos nós, quen os chamara a eles para solicita-la súa intervención, porqué estabamos no lado contrario ó que lles decíamos que agora íamos encamiñarnos, que canto nos levaría chegar ó refuxio, …e polo medio amenizáronnos cuns intres musicais namentres cotexaban ou aclaraban a información entre eles. :-D O caso é que déronno-la súa bendición non sen antes pedirnos que os volvésemos a chamar en canto chegásemos ó noso destino para “dar por finalizado o operativo”. Eu díxenlles que de acordo, e calculei “a boti-pronto” que en 4 ou 5 horas daríamos chegado, aínda que finalmente tardamos 8 horas en completa-la ruta. Como facía unha chea de anos que non andaba por esa vertente asturiana, andaba un tanto desorientado e pensaba que estabamos xunto ó Cuetu Les Cabres, en vez de nesta zona de Las Cinchas del Planón da parte superior do val de Covarrubias, así que tardamos algo atopar un descenso fácil para acada-lo interior do val e poder seguir por el nunha baixada que fixosenos eterna. Tomamos un descaso e quitámono-los bártulos de escalada, na chaira do lago xunto ó refuxio do Meicín, antes de acomete-lo cansino ascenso ata o Alto Terreros, onde fixemos outra parada para descansar, comer e beber algo máis. Dende aquí dirixímonos ó Collado del Ronzón e iniciamo-lo, tamén longuísimo, descenso ata empatar en Chandanai co camiño que vai dar a Torrebarrio. Fixemos unha parada máis para quitarnos por fin os crampóns e por fin, mortos de sono, entramos pola porta do refuxio ás 8 da mañá, coas primeiras luces da alba e xusto cando de novo chamaban os de Emerxencias para saber se chegaramos ou… Así como puxemos un pé na entrada, a Marga xa nos saltou enriba coma se acabaramos de resucitar, e detrás dela foron baixando o resto dos nosos amigos para ver como estabamos. Nós estabamos cansadísimos e mortos de sono, pero ben se vía que eles non durmiran moito -sintoo…-. Namentres Beni lles explicaba a nosa peripecia, eu concentreime no que realmente me importaba: preparar unha sopa de fideos ben espesiña, para poder deitarnos quentes, alimentados e hidratados. Dúas laranxas e media pota de sopa despois, metinme por fin no saco e pódovos asegurar que poucas veces durmín tan profundamente na miña vida. ¡Que gustooooo! :-D A posteriori, reflexiono sobre o acontecido nas pasadas horas e ademais das  lembranzas que me veñen á cabeza, acompañadas desa característica sensación de acartonamento na boca que sinte un cando se topa cun tramo esixente, fago un balance moi sinxelo do acontecido: cintas e cordinos varios, uns 30€; un cravo, de 6€ a 12€, unha dragoneira, uns 40€ -se teño a sorte de atopala…-; todo o demais…non ten prezo! :-D

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 128 segidores