Cuestionario de axuda para a escolla de a quen votar á Presidencia da Federación Galega de Montañismo.

2014 Decembro 11 Deixar un comentario

direccións_640Gustaríame establecer un método científico xeral ó que recurrir para non equivocarme sempre que tivese que elixir entre dúas alternativas. Como aínda non se inventou tal método, tomar una decisión acertada, en moitos casos resulta complicado -cando non imposible-, pero outras veces é suficiente con usa-la nosa capacidad racionalizadora -o sentido común de toda a vida…- e adicarlle un anaco de tempo a analiza-las opcións que se nos presentan.

formulario_640Para o caso das eleccións á Federación Galega de Montañismo eu teño clarísimo que non querría que as cousas seguisen como ata agora, pero para aquelas persoas ou clubes que queiran ir máis aló de ideas preconcibidas ou de experiencias alleas, propóñolles un simple cuestionario con 6 cuestión sobre as que ir marcando os recadros cos que se estea de acordo; ó remate do mesmo bastará con contar en que columna teñen máis marcas, para determinar que alternativa é a que máis lle interesa ou convén.

Simple, verdade…? Tendencioso?… ummm, xa veremos :-D Botádelle un vistazo e logo opinade; polo menos servirá para reflexionar sobre un asunto ó que seguro que non lle prestamos a debida atención.
A situación é a seguinte: o vindeiro sábado 13 de decembro de 2014, rematará o proceso de eleccións á Federación Galega de Montañismo, coa votación do seu presidente entre os dous candidatos, Alejandro López Sánchez e Adolfo Puch Domínguez; a elección realizarase mediante a votación da Asamblea Xeral, constituída polos estamentos de deportistas, técnicos, árbitros e entidades deportivas.

Para decantarnos por unha ou outra opción, escollede no seguinte formulario as opcións coas que concordades e ó remate saberedes cal é a vosa mellor elección.

  ¿Estás de acordo con que…?   ¿ou, pola contra crees que…?  
1 A inmensa maioría das persoas federadas non poidan votar (cáseque o 90% non teñen dereito a facelo). Haberá que tomar algunha medida para que non suceda, coma ocurriu nestas eleccións, que apenas un 11% das persoas poida votar.
2 A Federación é totalmente transparente e facilita de xeito público e sinxelo toda a información relevante das súas xestións, actuacións, inversións e orzamentos (a súa web resulta un medio organizado e accesible a toda esa información, que se atopa facilmente e se actualiza con axilidade). Sería bó que a obtención da información, que debera de ser accesible para tódolas persoas federadas, non dependese do “colegueo” ou de “pásate por aquí e cóntoche…”, senón que estivera publicada (na web, por exemplo) de xeito que calquera poida consultala cando lle pete ou interese: ¿que problema hai en coñece-las actas cos acordos das xuntanzas, ou os orzamentos e gastos anuais, ou as razóns polas que se subvencionan unhas actividades e outras non, ou …?
3 O reparto dos fondos da Federación entre Clubes e Federados/as non precisa de ningunha publicidade, nin xustificación porque seguro que se atende a criterios obxectivos e se garante a igualdade de oportunidade para todos e todas, xa que os que se veñen beneficiando ata o de agora xa están ó tanto e o resto é mellor que non se meta porque seguro que non hai para todos/as… A mellor garantía dunha xestión xusta dos recursos é a publicidade e apertura pública de prazos de solicitude das convocatorias de axudas, subvencións, premios,…; de tal xeito que todo o mundo poida participar en igualdade de condicións.
4 Non é necesario facer un informe -alomenos anualmente- coas actividades desenvolvidas, apoiadas ou subvencionadas pola Federación cos datos de participación nelas (número de persoas e clubes participantes) e os custes ou inversións realizadas pola Federación, porque non ten ningún interese avalialas de cara a racionaliza-los recursos de cara a vindeiros anos. É de abondo con colgar unhas fotos na web e dicir que estivo todo guai, así que non hai que andar pasando traballos inútiles de análises e comparacións -que dan moito choio-. É imprescindible coñecer en que se invirte (sexa como colaboración ou como financiamento) e que resultados se acadan para avaliar se o traballo ten éxito, se hai que cambiar cousas, se existen descompensacións entre as distintas disciplinas dentro da Federación, ou -incluso- se hai que redeseñar un novo plan director das actividades federativas (digo novo, pero…¿haberá algún plan…?).
5 Hai actividades federativas de abondo para que tódalas persoas de calquera disciplina poidan participar varias veces no ano previo ás eleccións -e así teñan a posibilidade de votar-, xa que se alguén non compite ou o que lle gusta é o esquí, tampouco se lle van caer os aneis por apuntarse a unha carreira de montaña, por exemplo… É difícil propor actividades para tódalas disciplinas, pero precisamente por iso resulta tan importante o anterior punto; en todo caso, xa que a normativa da Xunta en canto ó sistema electoral resulta tan excluínte, debérase de negociar coa Xunta unha modificación na Orde ou, alternativamente, promover algún tipo de “actividade federativa on-line” que faculte a todo o mundo para exerce-lo dereito ó voto.
6 A avaliación da resposta do seguro federativo en caso de accidente non require dun seguimento, nin de análise porque sabemos que sempre van face-lo máis convinte para a persoa federada que requira dos seus servizos. Realizar e publicar unha avaliación anual dos accidentes sufridos polas persoas federadas, as súas causas, a actuación das Aseguradoras, e a valoración que os/as accidentados/as fan desas actuacións, permitiría facer non só un seguimento puramente estatístico, senón tamén sacar conclusións que diminúan a posibilidade de que volvan a repetirse casuísticas ou imprudencias, e, dende logo, resulta imprescindible avaliar dun xeito práctico que compañías funcionan mellor, ofrecen realmente as mellores coberturas e cumpren coas súas obrigas.
Total

Se tes máis recadros sinalados na primeira columna está claro que non te importa a opacidade na información, nin na toma das decisión, e que non te importa estar sometido ó arbitrio, capricho ou nepotismo de quen toma as decisión por capricho, costume ou por interese ou beneficio persoal (cabe calquera destas posibilidades, posto que, dado que as razóns non se exponen, ¿quen sabe se as motivacións son boas -aínda que os métodos non o sexan-, ou malas -como calqueira sospeitaría de quen actúa de xeito tan velado-?). Nese caso, o teu voto está claro…

Pero se sinalaches máis cadros da segunda columna… dá un paso adiante e vota por cambia-las cousas nesta ¿nosa? Federación, para que sexa realmente útil, participativa e representativa.

 

Mondo Difficile (Peñas del Prado, Valle de Arbas, León), 26 de outubro de 2014.

2014 Outubro 26 Deixar un comentario

Mondo Difficile. MD (6b), 220 m.

Na cara SO de Peñas del Prado atópase esta vía cunha chamativa fenda de 6b á que eu nin miraría se non fora porque o Diego, cando me propuxo acompañalo, dixo que el se ocuparía dela. Así que coa tranquilidade de que o choio duro recaería sobre outro :-) apunteime a unha incursión tipo lóstrego de ida e volta no día, con esta vía coma obxectivo.

Resultou que non estaba tan chea de terra e vexetación como nos temíamos -así e todo ben lle chegaba…-, polo que a escalada foi bastante disfrutona; lástima que o sol pegase duro dende bastante cedo porque, como non chegamos ata media mañá a pé de vía, durante toda a escalada e descenso sufrimo-los efectos dun tórrido día veraniego en pleno outono. -Vaia tempo de tolos que temos, eh…-
Comentarios:
A vía aproveita as liñas de fendas pero están bastante suxas e con terra e vexetación. As reunións están equipadas con cravos e parabolts, e os pasos máis difíciles están protexidos con parabolts ou cravos. A situación da vía está entre a Reina Loba e a Espiña de Peixe, e o percorrido é bastante evidente, así que non é fácil despistarse.

Aperturistas:
Jose M. Fernández, Miguel Pita, José Llamas e Fernando del Guayo en Outubro de 2001.

Material necesario: 

2 Cordas de uso en dobre (60 m. c/u), algúns friends e fisureiros e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Diego e eu

Data da ascensión:

26 de outubro de 2014.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 30 ou 40 minutos.

rápeles cara Sur Peñas del PradoDescenso:

O mellor é localiza-la instalación do rápel volado de 60 m. situada a medio camiño entre Lago de Luna e No hay caliza na Galiza, que nos deixaría -penduleando cara ó estremo dereito- xa nunha zona dende onde continua-lo descenso destrepando e camiñando ata a base da parede Sur das vías curtas (tamén é posible baixar más verticalmente para facer un segundo rápel, moi curto, aproveitando a primeira incómoda reunión de Senda Vertical). Outra alternativa que utilicei a anterior vez é baixar dende unha instalación que se atopa máis ó Este que nos deposita, logo duns 30 m. no lado dereito dunha cómoda terraza por debaixo dunha zona de arbustos. E dende aí, nun segundo rápel de 50 m., á zona dende onde continuar destrepando e camiñando. Hai unha boa foto descritiva en http://www.foropicos.net/foro/viewtopic.php?f=8&t=13362&start=7.

Dificultade:

III, V+, 6b, V+, V+/6a.

Croquis de Mondo Difficile (Peñas del Prado)

L1. III, 60 m: fácil trepada que se pode facer sen corda, ata chegar a un cravo, situado nun pequeno oco-repisa, baixo unhas placas. Móntase a reunión reforzando o cravo nas fendas laterais que o arrodean.

L2. V+, 45 m: ascéndese por fendas con algo de vexetación ata unha zona de placa lisa cun parabolt que protexe un paso de adherencia, logo séguese con algo de tendencia á esquerda ata superar un resalte protexido por un cravo, enriba do que se atopa a reunión nunha cómoda repisa cun parabolt con anela reforzable nunha fenda lateral.

L3. 6B, 35 m: un primeiro tramo fácil por fenda achéganos ata a repisilla con vexetación onde comeza a parte máis difícil da fenda, un off-width de 6b protexido con 3 parabolts. Superado este tramo continúase ata o remate da fenda nunha cómoda repisa con 2 parabolts con anelas

L4. V+, 40m: sáese con algo de tendencia á dereita cara a un visible pequeno teito nun bloque situado uns 10 m por riba da reunión, que supérase polo lado dereito para continuar por unhas gradas fáciles dende as que xa só resta superar un curto muro protexido cun par de cravos e un parabolt. A reunión está formada por dous parabolts con anelas, situada nunha cómoda repisa xusto tras supera-lo muro.

L5. V+/6a, 40m: empézase recto seguindo as fendas que por riba da reunión levan ata un muro final vertical cun tramo de pequenos agarres que resultoume moi difícil. A reunión faise en 2 parabolts con anelas situados xusto ó remate da parede.

Croquis e reseñas:

Eleccións á Federación Galega de Montañismo, outubro, novembro e decembro de 2014.

2014 Outubro 23 1 comentario

Xa pasaron 4 anos dende as últimas eleccións á Federación Galega de Montañismo, así que, como obriga a Orde do 3 de abril de 2006 pola que se establecen os criterios para a elaboración de regulamentos e realización dos procesos electorais nas federacións deportivas galegas, toca novamente elixi-las persoas que conformará a Asamblea e a Presidencia da nosa Federación.

Pero, antes de nada, ¿sabedes cantas persoas teñen o dereito -ou cáseque privilexio…- de poder participar co seu voto na elección dos/as nosos/as representantes?… ¡346 dun total duns 2.000 federados/as! ¡¡¡Apenas un 16%!!!

En realidade o dato é ainda peor, xa que una vez publicado o censo definitivo e tomando como bó o dato de federados/as que a candidatura da actual Presidencia publicou na súa web (na web da Federación non publican eses datos) ¡só poden votar 386 persoas dun total de 3.450, ¡¡¡ apenas un 11%!!!

Semellante despropósito débese á anteriormente referida Orde da Consellaría de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, que estable uns criterios pensados para Federacións Deportivas enfocadas á competición, e non teñen en conta casos como é o das nosas actividades montañeiras, que en nada se asemellan a outros deportes puramente competitivos. Naturalmente é a nosa Federación quen se debera de ter preocupado de “reparar”, na medida do posible, esta absurda situación pola que ¡máis do 80% das persoas federadas non teñen o dereito ó voto!  ¡cáseque o 90% das persoas federadas non teñen o dereito ó voto!

Pero vaiamos por partes e parémonos un momento a reflexionar sobre o traballo desenvolvido por unha Presidencia continuísta coas etapas anteriores, e que desaproveitou a oportunidade de amosarse máis transparente, autocrítica e disposta a aceptar suxerencias ou subsana-las deficiencias que se lle transmitiron.

Como non me gusta falar de oídas ou por terceiras persoas que non coñezo ben, limitareime a citar somentes aquelas cuestións das que eu mesmo me preocupei de lles manifestar, ou que son evidentes en base ós datos que a propia Federación fai públicos.

  • ¿Non sería convinte e contribuirían ademais a mellora-la comunicación e transparencia da Federación, e a fomenta-la participación de tódalas persoas nas súas actividades e decisións face-las seguintes cousas?
    • Facer públicos e accesibles dende a web os Estatutos da Federación.
    • Facer públicos e accesibles dende a web as actas ou alomenos os acordos ós que se chegan nas Asembleas e reunións formais, así como as xestións realizadas perante outros organismos ou entidades,e que poden ser de interese para as persoas federadas.
    • Facer públicos e accesibles dende a web os orzamentos da Federación e o uso que se fai dos cartos, así como os mecanismos, prazos e formalidades precisas para poder optar a subvencións ou apoios por parte da Federación. Sigo sen entender porqué, ano tras ano, subvenciónase o “Campamento de alta montaña” e non outras; ou se hai partidas para apoiar actividades individuais de federados/as, ¿por que non se fai pública unha convocatoria anual para que calquera poida presenta-lo seu proxecto e optar a elas?
    • Facer públicas, para cada actividade e Curso organizado pola Federación, a cantidade de peticións de participación por Club, xunto co número de licencias en vigor de cada Club, de tal xeito que a asignación das prazas feita pola FGM en función do número de licenzas tramitadas o ano anterior, sexa máis transparente.
    • Facer e publicar anualmente un informe coa listaxe das actividades e cursos organizados, realizados e suspendidos, así como o seus correspondentes números de persoas solicitantes e participantes admitidas e rexeitadas.
    • Realizar e publicar unha avaliación anual dos accidentes sufridos polas persoas federadas, as súas causas, a actuación das Aseguradoras, e a valoración que os/as accidentados/as fan desas actuacións. Coido que a Federación debería de facer un seguimento dos casos, tanto porque do coñecemento das causas pódense sacar conclusións que diminúan a posibilidade de que volvan a repetirse casuísticas ou imprudencias; como para poder valorar dun xeito práctico que compañías funcionan mellor, ofrecen realmente as mellores coberturas e cumpren coas súas obrigas.
    • Realizar unha planificación de actividades federativas o suficientemente variada como para que -tendo en conta as restritivas condicións impostas pola Xunta- tódalas disciplinas abarcadas pola Federación teñan a mínima oportunidade de participar no funcionamento da Federación a través do máis básico dos dereitos: a elección das persoas representantes da Federación nos procesos electorais. Isto significa que durante o ano previo á convocatoria de eleccións, debe haber actividades que abarquen a tódalas disciplinas.
    • Diferenciar claramente que actividades son federativas -e polo tanto poden permiti-lo posterior exercicio de participación nos procesos electorais- das que non o son; porque actualmente veñen misturando unhas con outras de tal xeito que, parece que hai unha chea delas, pero logo resulta que hai unha evidente carencia das “de tipo federativo” que impide á inmensa maioría poder participar nas eleccións.
    • Iniciar xestións coa Secretaría Xeral para o Deporte, para que, tendo en conta as peculiaridades da nosa Federación, faga as modificacións precisas na Orde do 3 de abril de 2006 pola que se establecen os criterios para a elaboración de regulamentos e realización dos procesos electorais nas federacións deportivas galegas, que permitan unha efectiva participación de tódalas persoas federadas nas eleccións.
    • Por último, dado que se premia anualmente a un Club como o Mellor Club de Montaña, deberíanse de publica-los criterios de elección do mesmo, non si?

votoporcorreoDado que a actual Presidencia da Federación Galega de Montañismo, non lle preocupou nestes anos realizar estas tarefas, coido que é bastante evidente que non merece o noso apoio. Pero como eu pertenzo a ese 80% de persoas que non terán dereito a participar nas eleccións só podo pedirvos a aquelas que o tendes, que votedes a calquera outra candidatura alternativa que se presente, ou que -se non a houbese- cando menos non vos fagades cómplices da inoperancia e da opacidade desta Presidencia.

Lembrade, que ademais de presencialmente, podedes solicita-lo voto por correo, do 10 ó 30 de outubro.

Para poder votar por correo terás que solicitalo á Xunta Electoral e enviar unha carta por CORREO CERTIFICADO, como a do modelo achegado máis abaixo, á sede da Federación Galega de Montañismo en Vigo. Tedes as instrucións e o modelo dispoñibles en http://eleccionsfgm.wordpress.com/como-votar/, onde tamén proximamente parece ser que publicarán unha candidatura alternativa.

Carta certificada (tarifa de Correos: 2,80 euros)

Destinatario:

Xunta Electoral – Federación Galega de Montañismo – Rua Luis Ksado n.º 17, of. 10, CP 36209 (Vigo).

Contido da carta:

“Don _____________________ con domicilio para os efectos de notificacións en ____________________________, DNI n.º _______________, na miña condición de _______________(deportista, arbitro ou técnico), do club ________________, segundo o recollido no Censo Electoral publicado por esta Federación, ante a Xunta Electoral comparezo e no meu nome e Dereito

SOLICITO o exercicio do voto por correo segundo o contido no artigo 14 do Regulamento Electoral da Federación Galega de Montañismo.

En ____________ a __ de outubro de 2014.

ASINADO ________________”

envío do voto por correo

O prazo para o envío do voto por correo remata o 14 de novembro.

As persoas que solicitastes votar por correo, recibiredes, entre o 4 e o 8 de novembro, un sobre, unha papeleta e un certificado.

Deberás selecciona-los teus/túas 9 representantes na papeleta e introducila no sobre de eleccións.

Este sobre coa papeleta, deberás introducila noutro sobre, xunto cunha copia do teu DNI e o certificado (que deberás asinar).

Deberás envialo todo por CORREO CERTIFICADO URXENTE ó seguinte enderezo, antes do 14 de novembro:

Destinatario:

Eleccions a Asemblea Xeral da Federación Galega de Montañismo. Secretaría Xeral para o deporte.

Estadio Multiusos de San Lázaro, porta 4.

Santiago de Compostela – CP 15781 (A Coruña).

 

E no anverso do sobre debes poñer como remitente o teu nome e apelidos, e indicar que se trata do Estamento de Deportistas.

 

En canto ós/ás candidatos/as a votar, nesta ocación hai, por fin!, unha candidatura alternativa que propón 7 deportistas:

  • Abilleira Rodriguez, María Jesús (CM Pontevedra) – Montañeira
  • Barro Casal, Víctor (Club Alpino Ourensan) – Alpinista
  • Diz Carrera, Jorge (Xesteiras, Cuntis) – Corredor
  • Feijoó Fernández, Miguel (Club o Veral, Lugo) – Escalador
  • Louro Fuentes, Alfonso (Artabros, A Coruña) – Escalador
  • Juan Carlos Morais Matos (CM Pontevedra) – Montañeiro
  • Seco Fernández, Rubén (AME Bestarruza, Mugardos) – Corredor

Na papeleta podes indicar a 9 deportistas, pero para tentar que as cousas muden nesta ¿nosa? Federación pídovos que incluades a esas 7 persoas.

Torre de los Horcados Rojos e Picos de Santa Ana, Fuente Dé (Picos de Europa), agosto de 2014.

Moi probablemente a zona de Picos de Europa con maior número de vías de escalada abertas sexa a de Fuente Dé e Áliva, sen dúbida grazas a que tamén é a de máis fácil acceso. O Peña Vieja e a Torre de los Horcados Rojos son as montañas máis senlleiras deste sector así que eran os lóxicos obxectivos das nosas ambicións. :-)

Fai unha chea de anos -tantos, que nin me lembro- Miguelito e eu botaramos uns días facendo unhas travesías por Picos de Europa, e empezaramos precisamente dende Fuente Dé; dende entón coido que non volvín pasar por aí, e moito menos escalar algunha das súas paredes, así que recopilei uns cantos croquis de vías “asequibles” e saímos cara aló, Mundi e eu, con intención de aproveitar un par de días que se prevían de bo tempo.

Pretendíamos acampar nos verdes pastos de Áliva, onde se atopa a única fonte que sabíamos localizar, El Resalao, pero dado que non está permitida a acampada, teríamos que monta-la tenda ó solpor e volver a desmontala ó amencer. Moi preto desta fonte e, ós pés do Espolón de los Franceses, na cara sudeste do Peña Vieja, hai unha zona habitualmente utilizada para vivaquear así que ese foi o lugar escollido como campo base das nosas actividades; e dado que está a apenas 15 minutos do Hotel de Áliva, tamén dispuñamos dun bar no que alternar con xente máis refinada ca nós ;-)

Dende Fuente Dé pódese subir utilizando El Cable, un teleférico que en menos de 5 minutos salva máis de 700 m. de desnivel, ou optar por subir a pé, nunha hora e media aproximadamente, utilizando a Canal de la Jenduda (opción pouco recomendable porque uns desprendementos romperon as clavixas que facilitaban o paso por unha zona difícil e dixéronnos que a ruta está bastante descomposta e perigosa) ou  polo camiño de El Hachero (actualmente en bo estado porque por el celébrase unha carreira de montaña: Km vertical Fuente Dé).

Dende a estación superior do teleférico un bo camiño  leva ó lugar escollido para vivaquear xunto á fonte anteriormente citada; dende aquí ata o desvío da Canalona chégase en pouco máis dunha hora, e se o noso destino é a base de Horcados Rojos basta con, aproximadamente, un cuarto de hora máis.

 

Sur clásica pola Variante Régil, Horcados Rojos,  (MD, V+, 400 m.).

sur_clasica_HorcadosRojos

A primeira vía que quería tentar era esta clásica na Torre de los Horcados Rojos, pero polo que lera pensei que sería máis interesante realiza-la primeira parte da escalada pola variante Régil que lle engade un pouco máis de dificultade ó percorrido ó ascender por unha “atractiva” cheminea… -craso erro: o grao das chemineas resulta bastante enganoso para aqueles que non están acostumados a este tipo de escalada-

O caso é que aínda no 1º longo da cheminea da Variante cheguei ata un cravo que non sei se protexía o paso pola placa da dereita, ou o avance pola fenda da esquerda… Por riba miña só acertei a ver un gordo cordino a uns 6 ou 7 m. da miña posición, pero bastante no interior da ancha cheminea, así que non sabía se unha vez superado o cravo tería algún seguro intermedio antes. Pola cheminea non me atrevía a continuar desconfiando das miñas forzas para aguantarme en X ou, mesmo con empotre de corpo, e pola placa tampouco tiña valor de abondo para arriscarme a levantarme un metro máis aproveitando un “decente” agarre de dedos ó que chegaba. Pensei incluso se non habería que entrar completamente no interior da fenda-cheminea, un pouco máis abaixo, para subir totalmente por dentro, pero nese caso este cravo do que agora penduraba non tería sentido, ¿non?…

Logo duns minutos de cavilacións e “sube-baixa” do cravo decidín rendirme e baixarme del ata a reunión onde Mundi me aseguraba -xa viremos a tentalo cando nos sintamos máis seguros… ou máis fortes… ou… cando toque ;-) -

Un par de rápeles pola vía, deixáronnos de novo ó seu pé, filosofando sobre se isto supuña un fracaso, unha lección, ou que aprendizaxe poderíamos obter para xustificar que ¡acababamos de retirarnos dun longo de IV+! ;-(

1ª ascensión:

A Sur Clásica foi ascendida por Ángel Landa, Jose María Régil e Pedro Udaondo o 27 de setembro de 1958 e Variante Régil abrírona Carlos García e Jose María Régil o 30 de xuño de 1962.

Comentarios:

O pilar central da lugar a ambas variantes que se unen logo duns 4 ou 5 primeiros longos sobre o seu ombreiro superior. A vía clásica supera o espolón pola esquerda, namentres que pola máis difícil cheminea do lado dereito vai a variante Régil.

Hai un par de vivacs na base da parede pero hai que ter en conta a falta de auga -supoño que os que vivaquean derretiran neve dalgún dos últimos restos de neveiros próximos.

Percorrido e dificultade:

III, IV, III+, IV+ e V-. Dende o ombreiro continúa pola Sur Clásica en 5 ou 6 longos máis de V+, IV, 6a, IV, IV+ e III+.

O espolón coas dúas posibilidades de inicio da ascensión está enfronte da Cabaña Verónica e a medida que un se achega dende o camiño que ven da Vueltona, pódese observar a cheminea da Variante Régil.

Data:

24/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

400 m. 10 ou 11 longos.

Descenso:

A vía remata a poucos metros á esquerda do cume da Torre de Horcados Rojos, facéndose a última reunión nalgún bloque da aresta ó remate dunha canle que se vai abrindo. Apenas 20 metros andando restan para acada-lo cume e logo hai que volver cara ó Oeste sobre os propios pasos para continua-lo descenso -fácil e marcado, aínda que por terreo de grava e terra- pola ruta Normal ata acada-lo Collado de Horcados Rojos.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Espolón Rojizo, Picos de Santa Ana (AD, V-, 190 m.).

aproximación Picos de Santa AnaLogo da decepción que supuxo a imprevista retirada do día anterior, decidimos buscar un obxectivo ben sinxelo para non marcharnos a casa sen ningunha trepada completada :-) , así que escollimos esta fácil vía nos Picos de Santa Ana, que nalgúns sitios aparece como Espolón Rojo, en vez de Espolón Rojizo.

Pero así como a escalada en si non ofrece dificultades, o seu achegamento e retorno convertiuse en toda unha ruta de montañismo que en si mesmo xa supuña unha completa actividade. O noso descoñecemento do itinerario xogounos unha mala pasada ó acada-lo Collado de la Canalona, xa que dende aí simplemente resta arrodear cara á esquerda un curto tramo de -calculo- uns 15 minutiños, para acada-lo Collado de Santa Ana, dende onde só nos quedaría baixar por unha marcada senda para situarse baixo o característico espolón (ollo con non equivocarse, porque antes pásase por outro espolón coa mesma característica cor). Pero nós empezamos a baixar unha vez saímos da Canalona pensando que tiñamos que arrodear as paredes que apareceron á nosa esquerda (que en realidade eran dos Tiros Navarro) e pasamos ó Jou del Infanzón e, dende aí, remontamos pola Horcada del Infanzon, dende onde por fin vimos os característicos Picos de Santa Ana e conseguimos ubicarnos. Así, unha aproximación que debera de levarnos un par de horas e media dende o noso vivac en Áliva, supúxonos cáseque o dobre… E se a iso lle sumamos as dúas horas e media que logo da escalada da vía -e de aproveitar para subir tamén ó cume oriental-, nos levou volver pola Canal del Vidrio (descenso nada recomendable polo perigoso dalgúns tramos: esvaradizos, con rochas soltas e rotas,…) cargados nos arneses con todo o material de escalada… -pois iso, que fixemos unha pateada con máis desnivel que algunha etapa ciclista de montaña-. :-D

1ª ascensión:

O 7 de outubro de 1965, por Ángel Benito, Rafael Fernández e Pedro Udaondo.

Comentarios:

Escalada fácil de percorrido evidente xa que discurre pola evidente franxa colorada do espolón. Na parte central, dende a reunión do 2º nicho a vía presenta dúas variantes que logo dun par de longos volven a xuntarse.

Na senda que vai do Collado de la Canalona ó de Santa Ana, hai un manantial de auga ben marcado cunhas pequenas pedras, que debe proceder do desxeo dun neveiro situado uns 100 m. por riba.

Percorrido e dificultade:

santana-espolonrojoIV, III+, IV+ (pola variante da esquerda) ou V (pola variante da dereita), III+ e II.

O comezo da vía é unha fácil trepada (II) ata uns metros por embaixo dun primeiro visible resalte.

L1, IV, 50m.

A escalada propiamente dita comeza superando ese primeiro resalte e logo sigue por terreo máis fácil ata unha terraza baixo un novo resalte no que se monta reunión aproveitando un cordino nunha fina ponte de rocha.

L2, III+, 45 m.

Supérase facilmente o resalte e continúase polo filo do espolón ata un gran nicho onde montar reunión nun cordino nunha ponte de rocha polo lado esquerdo, ou noutra ponte de rocha no extremo dereito desa mesma terraza.

L3, IV+/V, 50m.

Das dúas variantes, a opción orixinal sae á esquerda do nicho cun paso aéreo de IV+ e logo continúa polo diedro, pero nós saímos pola dereita para seguir por un muro vertical (IV+/V) onde algúns cravos guiaránnos. A reunión montámolo aproveitando un cravo con argolla máis gordo do normal, nunha pequena repisa desque un podíase asomar e observa-la canle que discurría á esquerda da ruta que nos seguíamos.

L4, III+, 45 m.

Continuamos recto polo hombreiro á dereita da canle antes citada ata montar reunión onde remata o espolón.

L5, II, 30 m.

O último tramo é unha fácil trepada que nos deixa ó lado do cume.

Data:

25/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos.

Descenso:

Para baixar débense descender uns poucos pasos cara ó Este (de fronte ó cume Oriental) e torcer cara á esquerda por unha vira que nuns 10 m. lévanos ata un cordino nunha ponte de rocha desque o facer un rápel duns 35 m. que nos deixa nun terreo máis fácil polo que proseguir camiñando. Tamén pódese destrepar ata este punto en lugar de face-lo rápel, pero ó principio hai un tramo por placas sen agarres polo que eu non me atrevín a pasar…

Logo séguese destrepando diagonalmente por terreo pedregoso ata o Collado de Santa Ana.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Riglos (Huesca), 6 e 7 de agosto de 2014.

Riglos é un deses lugares imprescindibles na escalada. A imaxe -na distancia- desas chamativas paredes avermelladas e -xa ó seu carón- dos seus característicos bolos, actúan como irresistibles requirimentos para aventurarse polas súas -aparentemente- descompostas rutas.

Na miña mente pululaban, ademais de relatos de amigos que contaban o agotadora que resultaba a escalada das súas desplomadas vías, as fotos do famoso só integral de Carlos García na Fiesta del Bíceps xa fai máis de 20 anos; a conxunción de todo elo intimidábame e atraíame a partes desiguais. ;-)

O caso é que de regreso de Ordesa, achegámonos a Huesca invitados por Xosé para que nos fixese de cicerone por eses mallos, e poder así comprobar in situ a composición dese sospeitoso conglomerado. Pero resultou que o “probiño” do Xosé andaba “ciaticoso” así que só puido vir un día a levarnos polo Puro e logo tivo que paga-las consecuencias de facerno-lo favor… Afortunadamente, tamén nos presentou a todo un personaxe, ó Josele, un vallecano de pura raza co que, ademais de escalar, botamos unhas boas risadas e tomou o relevo do Xosé.

En canto ó pequeno pobo de Riglos, ademais do encanto do lugar no que se atopa, bótase de menos algún bar onde che atendan con máis dilixencia da que o fan no único que hai, Bar Restaurante El Puro. Tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro. Polo demais, conta cunha fonte nunha das súas empinadas rúas, e na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as, pero parece que ós que actualmente rexentan o bar non lles fai moita graza…), e un aparcadoiro público. Na próxima localidade de Ayerbe hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

En verán hai que madrugar para escapar do sol, xa que non hai moitas vías á sombra. Pero esta ten unha orientación axeitada para evita-lo afogo da calor xa que, fanse dous longos pola cara SE, logo outro par deles en sombra polo interior da cheminea e os dous últimos pola cara SO.

1ª ascensión:

A Normal do Puro foi escalada por primeira vez do 12 ó 14 de xullo de 1953 por, Manuel Bescós, Alberto Rabadá e Ángel López Martínez “Cintero”.

Comentarios:

A Normal do Puro é unha das vías equipadas para deportiva máis repetidas de Riglos e iso nótase no esvaradizo das súas presas. Ademais, hai que ter en conta a posible “masificación” que se pode dar na reunión anterior á cova do Puro, xa que aí conflúen máis de media ducia de vías, e é lugar de paso nos rápeles de descenso. A vía soe facerse en 7 longos nun percorrido bastante evidente e variado (chemineas, resaltes, desplomes, tramos máis fáciles, presas bastante pulidas,…).

Percorrido e dificultade:
A entrada clásica orixinal ía algo máis á dereita da Cueva Cirila cun par de longos en diagonal de dereita á esquerda ata xuntarse coa fenda por onde continuaba. Na actualidade non se soen facer eses dous longos, senón que faise unha entrada directa que nun só longo xa conecta co que sería o 3º longo orixinal. Non teño moi claro quen foi o 1º ascensionista da entrada directa pero coido que deberon de ser Alberto Rabadá e Ernesto Navarro o 10 de xullo de 1960, durante a apertura da Norte Directa.

L1. V+, 25m. No lado esquerdo da chamada Cueva Cirila iníciase a escalada por unha evidente rectilínea fenda-diedro. A reunión consiste nunha cadea con anela para rapelar que une dous parabolts, xunto a unha vella sirga de cable.

L2. V+, 30m. Séguese recto pola gran mesma fenda ata unha cómoda repisa.

L3. IV, 15m. En canto se supera o primeiro resalte xa se continua un pouco en travesía cara á dereita ata unha gran terraza na que a reunión está á esquerda da cova de entrada á cheminea formada polo oco entre o Puro e o Mallo Pisón.

L4. 6a+/A0, 20m. Un duro desplome enriba da cova da paso á fresca cheminea pola que seguir ata atopar unha nova reunión.

L5. IV+, 40m. Continúase cara arriba puidendo facer reunión perto do fin da cheminea, nun lugar onde só quedan uns metros de fácil trepada ou continuar ata remata-la cheminea e saír á outra vertente, onde atópase a reunión embaixo dunha pedra triangular empotrada en ameazador equilibrio.

L6. 6a, 40m. Séguense as chapas buscando o percorrido máis fácil superando un par de panzas e pásase unha reunión intermedia ata embaixo do resalte do paso de 6b do seguinte longo.

L7. 6b, 20m. O paso máis difícil consiste en supera-la panza do comezo do longo e pódese “acerar”.

Data:
06/08/2014.

Cordada:

Xosé e Beni, e Josele e eu.

Lonxitude/Desnivel:

250 m. 7 longos.

Descenso:

A reunión do cume foi substituída non fai moito por unha nova instalación cunha longa cadea que facilita rapelar tanto pola súa cara SO como polo oco entre o Puro e o Mallo Pisón. Con dúas cordas de 60 m. pódese baixar en 4 rápeles. Nós escalamos cunha soa corda de deportiva, pero á hora de rapelar xuntámonos as dúas cordadas para baixar todos usando as dúas cordas.

O primeiro rápel faise dende unha instalación situada uns 5 m por embaixo do cume, polo lado do oco entre o Puro e o Mallo Pisón. Nós destrepamos un pouco con coidado polo lado contrario polo que acadamo-lo cume e logo atravesamos á esquerda ata chegar ó tinglado. O segundo rápel fixémolo dende a reunión do interior da cheminea que está a uns 15 m. do remate desta. Unha vez situados na ampla terraza da cova por embaixo da cheminea, utilizamo-lo cable-pasamáns para situarnos nas dúas anelas para rapelar instaladas xunto ó seu extremo e, dende aí, acada-la última reunión situada xunto a un resalte. E cun cuarto e último rápel, chégase a pé de vía, practicamente ó lado de por onde comezaramo-la vía. Estes dous últimos rápeles van en paralelo e á dereita da fenda pola que discurrían os dous primeiros longos.

Material necesario:
1 corda de deportiva (70 m.) e unha ducia de cintas exprés.

Croquis:

 

Mosquitos, La Visera (V+/6a, 170 m.).

Neste caso madrugamos para evita-la calor do mediodía coa intención de decidir sobre a marcha se rematariamo-la escalada polo rápel do Trono, ou se nos atreveríamos a tentar continuar polos longos que conducen ó cume. Lamentablemente, outra cordada estaba xa preparándose a pé de vía cando chegamos e, o seu lento ritmo -por unha vez non fun eu o factor limitante ;-) – non nos deu máis opción que saír polo rápel do Trono para evita-los calores do mediodía…

1ª ascensión:

27 de xuño de 1976, por Javier Oliván “El Flaco” e Antonio Sánchez “El Moskito”.

Con posterioridade, os aperturistas abriron os longos superiores que permitían culmina-la vía pola cima, en vez de utiliza-lo descenso dende o Trono., con tres longos máis que incrementan a dificultade  ata o 6b e a lonxitude ata os 250 m.

Comentarios:

En verán, hai que ter moi en conta que cando da o sol, a calor faise insoportable na parede: hai que madrugar!.

Percorrido e dificultade:

A vía comeza onde nacen os dous visibles diedros (o da esquerda é o inicio da Fiesta del Bíceps) algo a esquerda do diedro central que percorre a parede e que faise máis visible máis arriba.

L1. V, 40 m. O primeiro seguro da vía é un cordino nunha ponte de rocha a uns 8 m. do chan e logo xa aparecen as chapas, que van guiando a escalada con tendencia á dereita ata acada-lo diedro polo que prosegue.

L2. V+, 30 m. Dende a reunión pódese seguir recto pola dificilísima Directa, pero a nosa vía continúa pola fenda-diedro da dereita ata unha cómoda repisa, na base onde o diedro faise algo máis tumbado.

L3. IV, 30 m. Un novo tramo máis fácil por diedro, sitúanos nunha ampla repisa cunha primeira reunión na que xa é posible remata-lo longo, ou pódese continuar uns 10 m. máis en lixeira travesía ascendente, ata outra próxima reunión situada na base do seguinte diedro.

L4. V+, 35 m. Percórrese a repisa cara á dereita para ascender pola nova fenda-diedro ata acadar unha nova repisa.

L5. 6a, 30 m. Séguese por unha fenda ata o comezo dunha travesía ascendente cara á dereita, duns 8-10 m., que nos leva ó Trono.

Data:
07/08/2014.

Cordada:

Josele e eu.

Lonxitude/Desnivel:

170 m. 5 longos ata o Trono e logo un rápel, e unha travesía de IV. Dende o Trono, pódense facer tres longos máis (dificultade máxima de 6b) para saír polo cume.

Descenso:
Dende a reunión do Trono, un rápel de apenas 8-10 m. cun pequeno péndulo ata unha reunión de parabolts á dereita que nos sitúa nunha vira. Dende aí hai que facer unha travesía de IV, ata pasar á seguinte parede (15 ou 20m.), dende onde xa é posible, continuar trepando por onde se vexa máis fácil ata acada-la senda marcada con fitos que ven do cume. Proséguese ata unha golada que da paso a un circo desde o que pódese ver algún tramo da senda que vai descendendo ata a base das paredes.

Material necesario:
1 corda de deportiva (70 m.) e unha ducia de cintas exprés.

Croquis:

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 137 segidores