Sur Directa e vía de los Llastrales, Peña Santa de Castilla, 12 e 13 de xullo de 2014.

O Peña Santa de Castilla é, probablemente, a montaña de Picos de Europa que esixe un maior compromiso e representa coma ningunha outra a esencia alpina. As súas longas aproximacións, tanto dende Vegabaño como dende Soto de Valdeón, a inexistencia dun refuxio gardado na súa base (só unha minúscula construción con apenas 8 apertadas prazas en Vega Huerta), e a soidade propician o ambiente axeitado para unha auténtica experiencia alpina.

Xa pasara ano e pico desque Víctor propuxera que escalaramo-la Sur Directa do Peña Santa de Castilla, e daquela eu amosárame reticente porque, dada a miña “velocidade escalatoria de cruceiro”, parecíame que percorre-los seus 12 ou 13 longos no día, podería ser un problema, sobre todo considerando o seu longo descenso. Pero fai uns días, Víctor plantexou o proxecto introducindo un notable cambio: -¿e se o facemos cun vivac en parede?- Deste xeito a velocidade non debera de ser un problema, xa que ó dividi-la escalada en dúas xornadas, deberamos ter tempo de abondo e ademais, probaríamo-la sensación de pasar unha noite no medio dunha parede, aproveitando que o seu neveiro colgado proporciona un lugar “ideal” para o vivac.

Pola contra, isto obrigaríanos a ter que escalar con mochilas cargadas con saco, esterilla, funda de vivac, roupa de abrigo e comida extra, así como un fornelo para obter auga; o que ralentizaría e dificultaría a nosa escalada. En todo caso sería unha nova experiencia á que finalmente, ademais do promotor, Víctor, apuntámonos Chicho, Antón, Mundi e eu.

Outra idea que nos parecía interesante era de localiza-la Vía de los Llastrales (tamén chamada Vía de las Llambrialinas), que pódese utilizar como un xeito máis rápido de descender do Peña Santa, evitando ter que dar toda a volta pola Forcadona. Así que o noso plan incluía, ascender pola mañá a citada vía para coñece-la e sinala-la con fitos, inmediatamente descender ata a cara Sur e subir algo tarde os primeiros 5 longos da Sur Directa, que nos deixarían no neveiro colgado, para vivaquear nel; logo, ó día seguinte teríamos que completa-lo resto da escalada e descender ata Vega Huerta onde, dependendo do tarde que fose, decidiríamos entre pasa-la noite no seu refuxio ou baixar xa ata un albergue en Soto de Sajambre.

A nosa principal incógnita, aparte de non saber como pasaríamo-lo vivac en parede e o que suporía ter que escalar con moito peso nas mochilas, era en que condicións de neve ou xeo se atoparían a Canal del Perro, o neveiro colgado e o tramo da cara Norte do Peña Santa que teríamos que percorrer para o descenso, porque dilo dependía que necesitásemos levar botas ríxidas, piolet ou, incluso crampóns. Afortunadamente, na aproximación a Vega Huerta xa non quedaba neve e durante a nosa exploración da Vía de los Llastrales, puidemos comprobar que tampouco había neve nin xeo no seu percorrido nin no tramo superior da cara Norte, o que permitiríanos escalar cun calzado máis lixeiro -alomenos ós que o levabamos- e non ter que cargar co piolet.

Por último, tiñamos dúbidas ó respecto de se nos daría tempo a descender do Peña Santa e regresar ás nosas casas o mesmo día, xa que iso requiriría de fosemos suficientemente rápidos. Sen embargo, ó final, logo de descender do cume só tivemos tempo para baixar ata Soto de Sajambre (a onde chegamos ás 12 da noite) para pasa-la noite no Hostal Peña Santa , grazas a que Maite reservouno-la cea (¡que rica estaba!) e praza no seu albergue (durmir costounos 10€, cear 11€ e almorzar 3’5€).

 

A aproximación.
Ó final do pobo leonés de Soto de Sajambre a estrada divídese en dúas pistas, debendo de tomar co coche a que sae cara á dereita. Por ela percórrense lentamente uns 6 quilómetros ata un pequeno aparcadoiro xunto a un portal no que se indica que non se pode circular maís.

Un par de quilómetros máis de pateo pola pista achégannos ata a Majada de Vegabaño na que, ós poucos metros de empezar a atravesa-la pradeira xa se pode ve-lo refuxio ó final do prado. Non é necesario pasar polo refuxio, polo que proséguese polo lado esquerdo arrodeando o valado de madeira que baixa cara ó río Dobra, chegando á ponte polo que o atravesamos en apenas media hora de marcha.

O camiño segue sinalado con fitos por un bosque de faias e carballos que ascende pola coñecida como Cuesta Fría, pasando polo famoso Roblón de la Cuesta Fría e, pouco despois, por xunto a un pequeno manantial que xurde do chan. Rematado o bosque, a senda continúa remontando entre a matogueira ata a golada coñecida como Horcada de Salambre, e o Collado del Frade, dende o que se divisa ó fondo da outra vertente o ben conservado Refugio del Frade (ata aquí tárdanse unhas dúas horas). O noso camiño, sen embargo, non precisa baixar ate o refuxio, senón que continúa ata o final da loma, xirando á esquerda cara á Canal del Perro (non hai que despistarse porque o camiño divídese un pouco antes para descender polo lado dereito cara á fonte do Frade, e nós non queremos ir aló, claro).

Súbese a forte pendente ata acada-la máxima altura do noso percorrido no Collado del Burro, dende o que xa se pode ver perfectamente a cara Sur do Peña Santa de Castilla. Dende aquí xa só resta segui-lo chamado Camino del Burro, unha ruta ben marcada con fitos pola chaira de pedra que, aínda que longo, vai mantendo a cota, polo que xa non quedan máis costas ata o descenso final para chegar a Vega Huerta. En total, acada-lo refuxio dende onde deixamo-lo coche leva algo menos de catro horas.
En Vega Huerta, ademais do pequeno refuxio non gardado con capacidade para unhas oito persoas (en realidade hai 4 liteiras de cemento, pero son suficientemente anchas como para que durman dúas persoas en cada unha delas), preto dunha boa fonte cun par de maseiras (a principios de verán pode estar cuberta pola neve), hai tamén unha cova a uns douscentos metros por enriba da pradeira, e xunto ó camiño polo que chegamos que pode acoller outras cinco ou seis persoas, e é posible monta-la tenda preto do refuxio, aínda que hai que ter coidado coas vacas que pacen polo lugar e que poden rompelas.

 

Sur Directa,  (D sup, V+, 680 m.).

1ª ascensión:

Florencio Fuentes, José González Folliot “Pepín” e Antonio Rojas, o 19 de agosto de 1947. A saída actual dos longos da rampa de canalizos foi aberta por Teógenes Díaz e Carletto Ré o 13 de agosto de 1952.

Resumo:

Inmellorable rocha nunha gran vía.

Vivac inolvidable nunha noite de lúa chea baixo un ceo límpido sen unha mínima brisa…

O volume e peso das mochilas dificultaron moito a escalada.

Unha cordada de madrileños que empezou a escalada o Domingo pola mañá, fixo a metade da escalada no tempo en que nos fixemos 2 longos! Colléronnos cando empezabamo-los 4 longos da rampa de canalizos e como dende aí xa non había un lugar por onde puideran adiantarnos con facilidade, tiveron que “sufrir” o noso ritmo ata o cume… ¡Unha aperta para eles!

¡Hai que prestar moita atención ó perigoso e delicado descenso dende o cume ata a Brecha Norte! Dende aí xa continuamos descendendo -tamén con moito coidado- pola Vía de los Llastrales.

Percorrido e dificultade:

IV, V+, II+, IV+, V, II, III, V, II+, IV, IV, IV- e V. Son 13 longos completamente protexibles con friends e fisureiros ata o nº 3 de Camalot.

Dende o refuxio de Vega Huerta acádase o pé de vía nunha media hora seguindo un camiño sinalizado con fitos e que remata nunha incómoda pedreira por riba da cal, unha fácil trepada de III por terrazas e placas sitúanos nunha cómoda repisa baixo un característico gran bloque triangular, que oculta no seu lateral dereito a fenda do primeiro longo. Dende lonxe pódese usar como referencia unha gran fenda horizontal cun teito á súa dereita, situada xusto un pouco á dereita da vertical da Aguja José del Prado.

SUR DIRECTA DE PEÑA SANTA DE CASTILLA croquis de atate.info
L1. IV, 40 m.
Dende a placa inclinada na base da vía comeza o longo polo diedro da esquerda que vaise convertindo en cheminea e que rematamos polo seu lateral esquerdo ata monta-la reunión, algo por baixo dun novo diedro, nunha pequena ponte de rocha reforzable.

L2. V+, 40 m.
Dende aquí hai 3 opcións: busca-la canle á esquerda do espolón que temos enriba noso (IV+), ataca-lo citado espolón (V), ou , como fixemos nós, polo diedro-cheminea da dereita do espolón (V+). A reunión faise nunha ampla e cómoda repisa aproveitando unha ponte de rocha.

L3. III+, 35 m.
Trepada por placas e gradas ata chegar a unha cómoda terraza na que monta-la reunión ó pé dun muro e algo por baixo unha cheminea no centro dese muro. Reunión cómoda nun par de pontes de rocha.

L4. IV+, 35 m.
Iníciase por placa, séguese pola cheminea e remátase camiñando facilmente cara un muro sobre unha cómoda grada, baixo unha fenda na que móntase a reunión cun par de pontes de rocha reforzables.

L5. V, 50 m.
Pódese evita-la fenda ascendendo polo lado esquerdo do espolón que a conforma (IV+), ou atacarlle de fronte (V/V+), que foi a opción que nós escollemos. Os últimos metros do longo nos depositan facilmente no neveiro central. Reunión en ponte de rocha a proba de bombas.


L6. II. 80 m.
Ascenso fácil por pedreira ou neveiro (segundo a estación) primeiro e logo por terreo fácil, pola parte esquerda do neveiro e por embaixo da Aguja José del Prado ata a base dun diedro tumbado, pegado á parede.

L7. III. 50 m.
Pódese ascender polo diedro-canle (rocha algo descomposta), ou pola rocha algo máis á súa dereita, ata que remate nunha pequena terraza chan, puidendo monta-la reunión nun par de cravos reforzables. Dende aí só restan uns fáciles 20 metros cáseque horizontais, que xa se poden facer camiñando, para chegar ó pé dunha evidente cheminea na que empeza o seguinte longo. Na base da cheminea hai unha gran profunda cavidade.

L8. V. 35 m.
Pódese percorre-la cheminea ata o seu final (nós perdimos unha chea de tempo por culpa do meu capricho de pasar por ela coa mochila, e resultou que non collía…), ou pódese optar por ascender por ela un pouco ata atopar un cravo e, dende aí, saírse en travesía pola dereita para evita-la parte final e seguir polo espolón (esta opción é algo máis fácil) ata monta-la reunión nunha repisa pedregosa, lazando algún bloque.

L9. III+. 55 m.
Proséguese primeiro camiñando e logo trepando polo promontorio, con algo de tendencia á dereita en dirección a un gran bloque adosado que oculta o comezo das rampas de canalizos dos seguintes longos (ata aquí debe haber uns 35 m. e faise trepando sen dificultade). Dende a terraza da base do bloque trépase, ben pola súa fenda do lado esquerdo ou ben polo bordo da mesma ata, dende a súa parte superior, destrepar uns 5 metros á base da rampa de canalizos. Todo este tramo fixémolo desencordados porque non parecía difícil e así evitamos problemas por mor do rozamento das cordas nun tramo tan sinuoso. Móntase reunión lazando un bloque de rocha e aproveitando un cravo ó seu carón.

L10. IV. 40 m.
Ascéndese rectos coma tiros polos canalizos, ata montar reunión nunha repisa cunha ponte de rocha.

L11. IV. 45 m.
Outra tirada polos canalizos, supera un primeiro muro e logo, búscase o itinerario máis fácil, polos canalizos algo máis á dereita da vertical da nosa reunión de partida. Superado este segundo muro, a reunión móntase nunha dobre ponte de rocha sobre unha cómoda repisa, uns 8 metros por riba dun cravo que se atopa noutra repisa previa.

L12. IV-. 45 m.
Empézase novamente polos canalizos, pero desviándose cara á canle da base da parede da nosa esquerda resulta máis fácil progresar ata acada-la reunión de 3 cravos unidos cunha cinta xusto por embaixo dun pequeno desplome e un par de visibles fendas, nunha repisa inclinada.

L13. V. 50 m.
Dende este punto non é evidente por onde discorre o último longo xa que este vai polo lado dereito da nosa posición en vez de por algunha das dúas fendas que son visibles por riba nosa, e que deben ser bastante máis difíciles que a ruta que nós seguiremos. Saímos da reunión facendo unha travesía duns 6 m. totalmente horizontais cara á dereita, ata atoparnos cunha ponte de rocha con cordino á altura dos nosos pés. Dende aí seguimos xa rectos cara arriba polos canalizos polos que ascenderemos cara a unha orella, situada a uns 10 m. por riba, a partir da cal o escalador desaparece da vista do asegurador. Este primeiro tramo resulta o máis difícil de protexer, pero coido que había ata 3 pontes de rocha con cordinos finos no seu percorrido; a partir de aí, a dificultade baixa algo ata monta-la reunión final no chan, a poucos metros do vértice xeodésico do cume do Peña Santa.

 

Data:

12/06/2014 e 13/06/2014.

Cordadas:

Chicho e Antón.

Víctor Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

680 m. 13 longos.

Descenso:

Dende o cume débese destrepar seguindo unhas manchas de pintura amarela (xa tan desgastadas que moitas delas nin se ven) e algúns fitos, para baixar pola cara Norte ata a Brecha Norte. Dende aí, báixase ata onde empeza o primeiro rápel da Canal Estrecha, e logo pola Vía de los Llastrales ata Vega Huerta.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un par de xogos de friends ata o nº 3 de Camalot e un bo xogo de empotradores.

Croquis e descrición:

 

 

Vía de los Llastrales, o de los Llambriales (AD-, IV-, 300 m.).

Esta vía, tamén coñecida como de los Llambriales foi o itinerario seguido polos primeiros que acadaron o cume do Peña Santa, o 4 de agosto de 1892, Paul Labrouche, François Bernard Salles (guía de Gavarnie) e Vicente Marcos (Vicentón), veciño de Soto de Valdeón. Pódese ascender por ela nunha trepada con algún paso delicado sen usa-la corda, pero para o seu descenso utilízanse dúas instalacións de rápel, cáseque xuntas, que aseguran os tramos máis complicados, unha xusto por riba e outra á altura dunha caracteristica cova que serve de referencia do itinerario, pola vertente que da ó Jou Santo, na cara Norte do Peña Santa .

Na parte occidental da parede sur do Peña Santa aprécianse dúas liñas diagonais, unha que ascende ata a base da Aguja del Gato, facilmente identificable porque a sú forma semella o perfil da cabeza deste animal, e outro algo máis á dereita, e paralela a aquela, que comunica coa Horcada Alta de los Llambriales; a vía discurre pola cara Sur seguindo aproximadamente esta segunda diagonal. Dende a parte inferior da parede, iníciase a ascensión na Horcada Baja de los Llambriales cunhas fáciles primeras trepadas, que levan ata unha canle e posteriores pendentes polas que ascçendese buscando o mellor camiño ata á golada que comunica coa Horcada Alta de los Llambriales, unha cómoda plataforma dende a que xa se pode ver unha canle de pedra solta que pola outra vertente comunica co Jou Santo.  Ata aquí, é posible chegar en apenas unha hora dende a Horcada Baja de los Llambriales, aínda que escasean os fitos.


Percórrense uns 150 m. descendendo pola canle que baixa pola cara Norte cara á parte superior do Neverón (recibe este nome un campo de neve permanente que se forma entre o Peña Santa e a Torre del Torco, e que vai dende o Jou Santu ata La Forcadona). A canle ten un contraforte rochoso que no lado dereito corta o paso cara a ese lado, pero que na súa parte inferior desaparece e permite o paso para iniciar unha travesía cara a ese lado que nos deixa en terreo aberto e con vistas a varias zonas de llambrías entre as que pronto xa se poderá observar, ó lonxe, unha característica oquedade de forma diagonal cara á que nos encamiñaremos. Superadas as llambrías da oquedade, hai unha instalación de rápel (espit e 2 cravos, cun cordino e maillón) que permitirá descender á volta de forma máis segura este tramo, cunha soa corda de 60 m., e que está situada na parte inferior da plataforma xunto a unha cova, ó lado dun pequeno muro que superaremos para continuar ascendendo uns 80 m. por unha canle. Na parte superior desta canle, un par de parabolts cunha anela de rapelar facilitarán o retorno (recomendable usar dúas cordas de 60 m., xa que cunha soa corda é preciso destrepar aínda un tramo bastante delicado). Ó remate da canle é preciso realizar unha delicada travesía á esquerda, xusto por riba da instalación de rápel comentada, para situarnos xa con vistas á Canal Estrecha, cara á que continuaremos nun curto tramo descendente por unha vira que nos situará na ampla plataforma inclinada na que se sitúa a primeira instalación dos rápeles de descenso da Canal Estrecha.


Dende este punto no que se xunta a Vía de los Llastrales coa Canal Estrecha, pódese continuar cara ó cume do Peña Santa seguindo a ruta normal. A nós levounos 2 horas, en total, chegar ata a confluencia de ambas vías, dende a Horcada Baja de los Llambriales, e algo máis de hora e media descender polo mesmo camiño.

Se se pretende utilizar esta ruta para o descenso é importante saber que a vira pola que se pasa dende a Canal Estrecha á Vía de los Llambriales está á mesma altura que a primeira instalación de rápel da cheminea final da Canal Estrecha, na plataforma inclinada á que se chega baixando apenas uns 50 m. dende a Brecha Norte. Nós atopamos algúns fitos en todo o percorrido, pero non demasiados, así que colocamos algúns máis que esperamos faciliten o seguimento da ruta a posteriores montañeiros/as.

Croquis:

 

Galayos (Gredos, Ávila), 7 e 8 de xuño de 2014.

No macizo central de Gredos (na provincia de Ávila), atópase un dos lugares de escalada clásica máis coñecido de España chamado Galayos ou El Galayar, no que as murallas e agullas graníticas que o conforman, ofrecen un ambiente e terreo para a escalada de autoprotección ideal. Longas fendas, chemineas e diedros a esgalla ofrecen infinitas rutas nas que fisureiros e friends encaixan tan perfectamente que parecera que foran inventados para este prodixioso lugar.

Eu nunca estivera nos Galayos, así que cando Víctor e Alfonso me contaron a súa intención de achegarse aló unha fin de semana, a envexa corroíame ante a imposibilidade de poder apuntarme á viaxe por mor do moito choio que tiña nesas datas. Pero dado que non quería perderme esta oportunidade, de inmediato empecei a argallar como podería organizarme e finalmente, a costa de renunciar a algunhas horas de sono e de anticipar moito traballo… O caso é que acabei recollendo o Venres a Víctor en Arenas de San Pedro (Alfonso tivo que renunciar á viaxe por motivos laborais) e, xa xuntos, achegámonos a Guisando para deixa-lo coche na plataforma de Nogal del Barranco. Un parque forestal no que remata a estrada e ademais dalgunhas prazas de aparcadoiro, hai unha fonte e un refuxio aberto (coido que debe ser da garda do parque pero non o utilizan) no que habitualmente vivaquéase no seu soportal ou incluso no seu interior (a porta non se pecha).

Tiñamos reservada praza no refuxio Victory, situado en pleno Galayar, e ó que se chega en pouco menos de 2 horas dende o aparcadoiro seguindo un camiño empedrado que nalgún momento transfórmase en senda e que pasa por un par de fontes (a de Macario, a metade de camiño aproximadamente) antes de pasar ó tramo de maior pendente coñecido como La Apretura, que nos leva ó pequeno edificio que nos acollerá durante un par de días.

Tarifas do Refugio VictoryO refuxio está ó carón dunha fonte da que se acumula a auga nun bidón, ó que se conecta unha tubería da que obte-la auga cun grifo, instalado nun fregadeiro de cociña situado xunto ó mesmo cauce do afloramento. Conta con 8 ou 9 prazas no faiado que pódense incrementar, en caso de necesidade, con outras 8 prazas máis no nivel inferior, se se apartan as mesas e bancadas da estancia. Durante o inverno o refuxio non conta con garda pero está a disposición dos poucas persoas que se atreven a desafia-las súas neves. O resto do ano xa conta con garda e é necesario reservar praza xa que, segundo nos contou Pablo “Palan”, un dos seus gardas, durante os meses de verán está sempre cheo e poden pasar por el 80 ou 90 persoas diariamente, entre escaladores que enchen as torres e paredes de enfronte por todas partes e sendeiristas que se achegan tanto ó propio Galayar, como o cercano mirador de La Mira.

En Guisando hai un camping, ademais doutros aloxamentos, bares restaurantes e tendas de alimentación, pero é unha poboación moi pequena, polo que se se precisan outros servizos, como caixeiros ou comercios, hai que ir á turística vila de Arenas de San Pedro.

Galayos_miniguía_DesnivelCroquis:

La Gran Fisura, Punta Margarita (6a, 50 m.).

Galayos - LaGranFisura_PuntaMargaritaO día amenceu húmido, con algo de vento e cuberto dunha néboa que ocultaba as agullas do Galayar, logo dunha noite na que chovera algo, así que erguémonos sen presa e agardamos a que mellorase o tempo para decidir cal sería o noso primeiro obxectivo.

Víctor, que xa estivera nun par de ocasións pola zona, propuxo que, dado que o tempo non era propicio, fixeramos unha vía curta coa que ir entrando en ambiente e pasa-lo tempo namentres este non melloraba.

O itinerario escollido na Punta Margarita (á esquerda do Torreón), non debe chegar ós 60 metros polo que somentes ten dous longos, pero primeiro o frío e logo un intermitente orballo, non nos permitiron disfrutar dunha vía que noutras condicións sería moi recomendable.

1ª ascensión:

Pedro Mejías, Manuel Oronoz e Carlos Soria en 1969.

Resumo:
A vía non ten perda xa que a fenda que a percorre de arriba a abaixo faina evidente. O tempo era malo, así que pasamos bastante frío e tivemos que escalar con forro polar e chuvasqueiro; ás veces incluso facían falta as luvas porque os dedos quedábansenos tesos co frío, coma se estiveramos escalando en xeo…

Percorrido e dificultade:
6a e V+. Son 2 longos completamente protexibles con friends e fisureiros ata o nº 3 de Camalot. Hai 4 ou 5 cravos en toda a ruta.

L1. 6a, 25m. Súbese recto cara un pequeno desplome que da paso a unha curta cheminea que acaba estreitándose para convertirse na fenda rectilínea que destaca na parede dende o lonxe. Nós montamos reunión nun bloque algo solto xunto a un cravo -tamén pouco fiable-, pero pode que houbese sido mellor face-lo nunha pequena plataforma algo máis arriba.

L2. V+, 25m. Séguese recto pola gran fenda ata o seu remate xusto embaixo do penedo somital. Uns 7 metros máis abaixo e á nosa esquerda xa se ve o tinglado para rapelar. Pódese montar reunion embaixo do cumio e logo ascender facilmente, pero con coidado no destrepe, os 3 metros que nos separan do punto máis alto.

Data:
07/06/2014.

Cordada:

Víctor e eu.

Lonxitude/Desnivel:

50 m. 2 longos.

Descenso:

Hai dous rápeles con parabolts, na canle-diedro da vertente da nosa esquerda, que nos deixan na base da agulla.

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (un nº 4 pode ser interesante no 2º longo) e empotradores de tamaño pequeno e medio.

 

Sur de la Apretura, Pequeño Galayo (V/V+, 130 m.).

Pequeño Galayo miniguía DesnivelDe regreso do noso primeiro contacto co Galayar, decidimos comer algo e esperar a que mellorase o tempo antes de volver a tentar escalar nada máis. A néboa ía e viña, pero só aparecía o sol no fondo do val, ata que finalmente o ceo despexouse o suficiente como para permitirnos unha nova saída. Como xa pasaban da 6 da tarde, achegámonos ó próximo Pequeño Galayo, no que unha curta e fácil vía permitiríanos remata-lo día dun xeito máis compracente do que o comezaramos.

1ª ascensión:

Agustín faus e José Barroeta, en 1952.

Resumo:
Vía de baixa dificultade  (IV), agás o último longo (V/V+) que non é necesario realizar salvo se se quere facer cume, xa que o descenso faise seguindo uns fitos que hai dende a penúltima reunión.

A aproximación é moi evidente dada a súa proximidade co refuxio (apenas 5 minutos) e para localiza-lo comezo da vía pódese usar como referencia uns visibles vivacs que hay un poco máis abaixo e á esquerda.

Percorrido e dificultade:
IV-, IV, IV, III e V/V+. Son 5 longos completamente protexibles con friends e fisureiros ata o nº 3 de Camalot.

L1. IV-. Súbese por terrazas e un diedro, ata unha ampla repisa baixo unha cheminea e diedro.

L2. IV. Sáese un pouco pola dereita para seguir verticalmente polo camiño máis evidente ata acadar unha nova cómoda repisa baixo uns teitos.

L3. IV. Evítanse os teitos saíndo polo lado esquerdo e cun paso bastante aéreo séguese remontando unha cheminea que nos sitúa nunha nova cómoda terraza.

L4. III. Séguese por un fácil e rectilíneo diedro ata  o seu remate nun ombreiro con grandes bloques baixo o inicio dunha atractiva fenda final que se divide en dous ramais, un máis vertical cara o cumio e outro con tendencia á dereita. A reunión faise baixo estas fendas e xa se pode ver á nosa dereita algún fito que sinala a ruta de descenso destrepando.

L5. V+, 20 m. Pódese escoller entre ataca-la fenda que nos leva en vertical ata o cumio -algo máis difícil- , ou toma-lo ramal da dereita, que tamén acada o cumio pola chamada Placa Rivas. A reunión móntase nun tinglado de rápel baixo o gran bloque polo que facilmente pódese un empoleirar no cume.

Data:

07/06/2014.

Cordada:

Víctor e eu.

Lonxitude/Desnivel:

130 m. 5 longos.

Descenso:

Dende o cumio báixase ata o ombreiro de comezo do último longo, no que uns fitos sinalan a ruta de destrepe por bloques e repisas ata acada-la Canal de Trocha Palomo.

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot e empotradores de tamaño pequeno e medio.

Travesía da Punta Mª Luísa ó Torreón.

Logo do mal tempo da vespera prevíase un bo día e, afortunadamente, o pronóstico cumpriuse, así que ás 10 da mañá estabamos preparados no arranque dun percorrido no que, ó final, botaríamos todo o día.

A nosa intención era realiza-la escalada da Punta Mª Luísa pola vía do Gran Diedro, tamén coñecida como Diedro Ayuso-Espías, e logo continuar facendo unha travesía que pasase polos cumes da Punta Conchita, Punta Lirios, Punta Innominada e Torreón. Un percorrido que tiña a súa máxima dificultade no famoso diedro do 3º longo da vía pola que ascenderíamos á Punta Mª Luísa, graduado de 6a+ ou de 6b, en diferentes croquis, pero que a nós pareceunos máis difícil do que se lle da :-( .

Como non pensabamos que nos levaría tanto tempo (ó final botamos 10 horas desque empezamos ata que acadamo-lo cume do Torreón), decidimos non levar mochila, o que obrigounos a ir todo o traxecto vestidos co forro e a chaqueta e a só levar un botellín de auga e varias barritas para os dous. Afortunadamente, a maior parte do tempo estivemos á sombra ou deunos algo o aire, así que non o pasamos demasiado mal pola calor nin a sede. Iso si, coma eu tiña a man dereita hinchada coma unha pelota por mor dalgún becho que debera de picarme a véspera, ás veces fíxoseme longa a xornada por mor da dor e cando chegaba a miña quenda de ir por diante… maldita a gaña que tiña… ;-)

Pero a xornada empezou cun primeiro longo de trámite (nós guiámonos por un croquis que sinalaba un ascenso de III ata a primeira reunión, pero posteriormente vin que tamén é posible subir máis directamente, IV+, empezando un dende pouco máis abaixo de onde nós o fixemos), ó que seguiu un segundo longo que pensabamos sería de V, pero que pareceunos notablemente máis duro, o que fíxonos temer que o que nos toparíamos no seguinte tramo podería supera-las nosas “expectativas”… -e así foi!-.

O terceiro longo… superounos… Antes de nada aclararei que eu gradueino de 6c neste artigo, non porque non pense que incluso poida ser aínda máis difícil, senón porque, dado que eu non escalei nin unha decena de 6b (e case todos de deportiva), non me atrevo a sobrecotalo máis: a ver que opinan os que xa o escalaron… O caso é que, desque Víctor arrancou encabezando este longo, tardamos ¡1 hora e media! en volver a xuntarnos na seguinte reunión. O tramo final tivemos que superalo en artificial, porque en libre… -eu ía colgado da corda e nin así lle vín a cor…-.

Arista Maria Luisa-TorreónUn par de longos máis deixáronnos no cumio da Punta Mª Luísa, cunha enganosa perspectiva do que nos quedaba por diante, xa que o noso percorrido quedaba oculto tra-la Punta Conchita, na que víamos como unha cordada ascendía cara ó seu cumio. Por riba dela só podíamos ve-la cara Oeste do prominente Torreón, pero como a nosa ruta ascendía polo diedro da cara Sur do Torreón, tampouco podíamos aproveitar para facernos unha idea do que nos esperaba.

Atravesamo-la brecha para situarnos no cumio Norte e iniciamo-los 30 m. de destrepe por bloques e terrazas (III) ata a golada entre a Punta Mª Luísa e a Punta Conchita. Dende aí ascendimos desencordados directamente por entre fendas e bloques buscando o camiño máis fácil (III+ ou IV, dependendo de se se acerta ou non coa mellor ruta) ata acada-lo noso seguinte cumio, polo que coido que se considera o final da vía Normal Sur.

Do seguinte tramo para acada-la Punta Lirios non lembro nada o que faime supor que debeu de ser un fácil destrepe (II) en dirección ó Torreon para acada-la seguinte brecha, e logo escalamos un longo pola Vía del Diedro (IV) ata chegar ó novo cume, dende onde xa podíanse ver unha maraña de vellos cordinos e cintas para rapelar, situadas uns 8 m. por embaixo, en dirección ó Torreón. Para chegar a eses cordinos hai que destrepar con moito coidado (III+/IV) e logo faise un rápel duns 15 m ata a base da brecha que nos separa da Punta Innominada. Na brecha, cara ó Sur vese un característico gran bloque empotrado fendido horizontalmente pola metade, pero nós trepamos en dirección oposta, cara ó Norte, para situarnos baixo a gran “proa” que conforma o atlético e estreito diedro da Vía de los Polinizadores (IV+). A escalada deste diedro sitúanos no cumio da Punta Innominada, pero non temos moi claro por onde seguir xa que segundo o noso croquis deberíamos de arrodea-la cara Oeste do Torreón que temos en fronte, por unhas viras que non vemos.

Parécenos factible escalar por uns bloques e fendas da parede do Torreón, directamente enfronte nosa para acadar unha prometedora plataforma, así que cun corto rápel (15 m.) situámonos no comezo do nosa última ascensión da xornada. Este longo (IV+) sitúanos nunha terraza xa no lado Sur do Torreón, baixo un novo diedro que escalamos nun curto longo (IV) que nos deixa sobre unha cómoda repisa dende a que xa só nos resta o último longo coincidente co diedro final da vía Sur Clásica do Torreón (V/V+).

Víctor no cume do Torreón. Foto cortesía de https://www.facebook.com/JorgeBarbaPirata

O último longo rematámolo en canto saímos do diedro final, nun tinglado de reunión dende o que xa podemos camiña-los escasos 8 m. sobre a placa que conduce ó estreito cume do Torreón. ¡¡¡¡Impresionante bancada!!!!

Eran as 8 da tarde e un sol radiante non acababa de convencerme de que en calquera momento unha tormenta lanzaría os seus raios contra nós, ou que aparecería un vento furacanado que nos lanzaría parede abaixo… -é o que ten prestar oídos ás historias que contas os “Galayeiros”-, así que namentres Víctor preparaba o rápel pola intimidante cara Norte, eu non movía nin unha orella e só desexaba poñe-lo pé na ampla superficie da Plataforma de las Flores canto antes.

Afortunadamente cun só rápel chegamos ó chan e en menos de media hora, pola Canal del Torreón, xa estabamos organizando o material no refuxio para marchar. Iso si, antes de liscar dimos conta dunha latiña de sardiñas e un cacho de fuet, que acompañados do resto de pan de Lugo que nos quedaba, alomenos tapounos o furado estomacal que nos causou o estar todo o día sen comer.

E rematamo-la xornada baixando, co comezo da noite, ata a Plataforma de Nogal del Barranco, onde durmimos no soportal do refuxio que aló hai, para poder así regresa-lo luns o suficientemente cedo como para, alomenos, tomar unha ducha antes de ir ó traballo: -que unha cousa é andar polo monte e outra leva-lo monte ó choio…-

 

Gran Diedro ou Diedro Ayuso-Espías (ED inf, 6c ou C1, 160 m.).

Gran Diedro AYUSO-ESPÍAS a la Punta María Luisa1ª ascensión:

Antonio Pérez Ayuso e Antonio Espías, o 13 de abril de 1960. En 1980, Manolo Martínez e Marisa M0ntes fixeron a súa primeira escalada en libre.

Resumo:
Vía caracterizada polo sostido diedro do 3º longo, pero da que tampouco hai que subestima-la esixencia dos restantes longos.

Percorrido e dificultade:

IV+ ou III, V+, 6c ou C1, 6a e V+. Son 5 longos completamente protexibles con friends e fisureiros ata o nº 3 de Camalot.

L1. III. Pódese optar por subir por unhas gradas á esquerda do itinierario que se ve no croquis, co que a dificultade non pasa do III (no croquis que nós levabamos, ese era o percorrido sinalado), ou ascender máis directamente dende algo máis abaixo (é o trazado de IV+ que se aprecia na imaxe). A reunión móntase comodamente lazando algún bloque nunha repisa onde comeza o primeiro tramo do gran diedro.

L2. V+. O gran diedro aínda ten apoios e unha fenda ancha de abondo como para que sirva de axeitado prolegómeno para o que nos espera máis arriba. O longo remata nunha moi pequena repisa cun cravo, xusto no punto onde a fenda pola que ascendemos convértese nun perfecto diedro.

L3. 6c ou C1. (Sendo estritos, de facerse en artificial, en realidade é C1 en vez de A1 xa que se durante a escalada non utilizamo-la maza para colocar cravos ou chumbos, é dicir, que só utilizamos sistemas de expansión por levas, empotradores, unlla, cravos ou parabolts xa colocados na rocha, a escalada cualifícase como “limpa” e a gradación represéntase coa C -do inglés clean- seguida do número correspondente). Este é un longo cun diedro-bavaresa duro e mantido, facilmente protexible con friends (é necesario levar tallas medianas repetidas), que no tramo final arrodea un desplome para acada-la repisa da reunión. Ese tramo final é o máis duro, ten un par de cravos protexéndoo e os agarres de pés e mans están bastante esbaradizos. A reunión faise cun par de buriles reforzables en fendas laterais.

L4. 6a. Tirada rectilínea ata un gran bloque que rodeamos con dificultades pola esquerda e que unha vez superado, da paso a unha cómoda plataforma na que monta-la reunión baixo unha cheminea.

L5. V+. Ascéndese pola física cheminea, difícil de protexer, e logo continúase ata unha cómoda repisa entre os bloques cimeiros.

Data:

08/06/2014.

Cordada:

Víctor e eu.

Lonxitude/Desnivel:

160 m. 5 longos.

Descenso:

Atravésase a brecha para situarse no cumio Norte e inícianse os 30 m. de destrepe por bloques e terrazas (III) para acada-la golada visible entre a Punta Mª Luísa e a Punta Conchita. O tinglado do rápel está situado no lado esquerdo, segundo se mira cara ó refuxio. Cun rápel de 60 m. é preciso rematar cun fácil destrepe (II), ou se se prefire, pódese utilizar algunha ancoraxe intermedia para facer dous rápeles.

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un par de xogos de friends ata o nº 3 de Camalot e empotradores de tamaño pequeno e medio (no 3º longo é preciso repetir varios números).

Relato erótico-escalatorio da Pachochiña (Faro de Budiño).

(só para persoas non facilmente escandalizables)

A primeira vez que a vira -non nos enganemos…-, non había quen se atrevera sequera en pensar en meterlle man. Falando claro e sen sutilezas, o certo é que daba asco meterse nela…, ou pena -segundo se mire-: sucia, escura, chea de terra e vexetación (seguro que ata tiña bechos!), rezumando líquidos e impracticable, esa Pachochiña era ignorada por todo o mundo, cando non directamente desprezada. -Sabe Deus canto tempo faría que non se lle arrimaba ninguén!

A primeira tentativa -ou de como un coitado coma min non foi quen ir máis aló dunha primeira metida de man…-

Xa vai para bastante máis dun ano que fixen un patético primeiro intento de “atacala” que resultou fracasado porque, pese ó seu lamentable aspecto, non se deixaba meter man facilmente e eu -ansioso como estaba- tampouco andei con moitas contemplacións…

Ataqueille de fronte e inmediatamente rexeitoume. Probei un pouco de lado agarrándoa con forza pero volvéuseme resistir e non me deixou seguir. Volvín probar logo dende o outro lado e apenas se conseguín avanzar  pouco máis a base de contorsións e posturas acrobáticas que puxeron en risco a miña integridade física. De novo repetín o intento dende o primeiro lado e metín a man todo o profundamente que puiden para tentar abrirme paso e dobrega-la súa resistencia, pero só conseguín mancarme e ela nin se inmutou…

Alporizado pola súa férrea resistencia colgueime dela e metinme a tope (coas debidas proteccións, por suposto) ata que logrei entrar, ¡ó fin!

A sensación non era cómoda; xa estaba dentro pero a Pachochiña non me deixaba colocarme como quixera; procuraba equilibrarme, pero botábame para fóra e temía que en calquera intre non fose capaz de seguir prendido a ela e acabase expelido contra ó chan.

Explorei coa vista que posibilidades tiña de situarme e suxeitarme de xeito que tivese un mellor equilibrio e control da Pachochiña, pero non vía opcións viables de mellora-la miña precaria situación, sen asumir máis riscos.

Finalmente, como eu non quería mancarme e estaba claro que a Pachochiña resistiríase ata o final, decidín desistir e deixala para outro día que parecese máis receptiva. Pero claro, agora que xa me metera, tampouco era tan fácil saírse sen o seu consentimento, así que en canto notou que pretendía dar marcha atrás, empezou a oporse visiblemente.

A situación non podía ser máis embarazosa; por un lado eu decidira non seguir para adiante ante o risco que supuña para a miña integridade física facelo, pero polo outro lado, a Pachochiña, unha vez que me tiña dentro dela, tampouco estaba disposta a que me fose así, sen máis…

Con moito coidado e delicadeza fun recuando -non sen esforzo- ata o seu bordo, co medo de que se non me mantiña ben agarrado a ela, me soltase de golpe e me mancase gravemente. Tiven sorte ou fíxeno ben -calquera sabe…- porque o caso é que logrei saír e incluso recupera-la protección que puxera (e custoume retirala porque estaba bastante metida dentro e a Pachochiña non a soltou facilmente). E a este respecto, seguro que haberá quen diga que a min que máis me daba e que iso sería problema dela -ben se ve que a vós sóbranvo-los cartos para andar mercando proteccións cada vez que saídes por aí- , pero eu sonvos pobre, así que teño que usa-las mesmas unha e outra vez -e non poñades cara de noxo, eh…; que eu cóidoas e límpoas despois de cada uso para evitar fallos e roturas…-.

O caso é que pese a que este conato non saíra moi ben, eu estaba encaprichado coa maldita Pachochiña, así que xa empecei inmediatamente a matinar en como podería facer para ter éxito con ela.

A segunda tentativa -ou de como se frustraron as miñas intencións antes sequera de empezar…-

Polo pronto, tiña claro que necesitaría dalgunha mellor protección das que eu tiña, así que inmediatamente pensei en Jose Juan.

Jose Juan é un especialista neste tipo de lides, aínda que moi modesto e, sobre todo, un perfecto cabaleiro, así que aínda que xa se ten metido en practicamente tódolos “furados” da zona -disculpade a miña zafiedade-, é tan discreto que non vai presumindo dilo por aí como fan outros… Naturalmente, con tanta experiencia está moi preparado e eu sabía que dispuña do material que eu precisaría para dobrega-la resistencia da Pachochiña.

Faleille aberta e francamente das miñas intencións e el, lonxe de escandalizarse pese a coñece-la miña torpeza neste eido, entendeu perfectamente o imperioso das miñas atávicas necesidades, así que ademais de prestarme a protección máis axeitada segundo a súa experiencia, incluso ofreceuse a darme uns consellos para facilitarme a consumación do meu… “obxectivo”; isto último agradecinllo, pero rexeiteino, posto que non me parecía honrado ter esa avantaxe fronte á Pachochiña. O meu reto consistía en conquistala limpamente -se é que logo de todo o que vos teño relatado, aínda se pode cualificar deste xeito-, sen información privilexiada.

Xa convenientemente provisto co material emprestado, funme achegando amodo ó meu obxectivo, pero polo camiño caín vítima da miña volubilidade e lieime -debo confesalo- con outra veciña que me recomendara Jose Juan. O malo foi que, unha vez satisfeita a miña lívido e aplacada a miña fogosidade inicial, dubidaba que me quedasen forzas suficientes para vence-la segura oposición coa que, a intimidante Pachochiña dos meus desexos, defendería a súa “virtude” e faltoume o pulo necesario para enfrontarme de novo á súa persistente resistencia nun novo intento de sometela. Así que coa escusa de que xa se fixera algo tarde e non eran horas decentes para segundo que mesteres, pasei ó seu carón sen determe, pero botándolle unha desas olladas que o din todo sen palabras, desas que veñen a dicir: -nena…, non me esquezo de ti; xa te meterei man na próxima…- E aí a deixei zumegando líquidos polo seu baixo, pero sen chiscarme sequera o ollo… -madialeva, como se fai de rogar a condenada…-

A terceira tentativa -ou de como unha vez metido a tope dentro dela, a falta de proteccións fiables fíxome dar marcha atrás…-

Xa pasara todo un longo inverno dende o último aborto da Pachochiña, e aínda que parecese o contrario dado o moito tempo transcorrido sen visitala, eu seguía igual de obsesionado con ela; o que pasaba era que eu esperaba que coa chegada do bo tempo mellorase o seu estado e aumentasen con elo as miñas posibilidades de éxito.
Pero non vaiades pensar que eu namentres estivera ocioso á espera duna nova oportunidade; todo o contrario: apliqueime moito e estiven dándolle duro a moitas das súas veciñas que, aínda que maioritariamente máis facilonas, resultaban un excelente “adestramento” para mellora-las miñas habilidades. De feito, apenas facía unha semana que, nuns deses raros momentos nos que me atopara nun punto álxido de confianza e seguridade en min mesmo, conseguira “ventilarme” limpamente á famosa “Carrapucheiriña”, unha cobizada peza á que moitos queríanlle tamén poder meter man.
Sendo honestos, hai que recoñecer que a bruta “razón dos meus desvelos” -por chamala dalgún outro xeito-, non ten comparanza posible coa elegante e distinguida Carrapucheiriña. Esta última caracterízase pola finura da súa liña, destacando a súa esvelteza, delicadeza e altura, namentres que a miña Pachochiña é máis ben ancha, ruda, baixa e todo o mundo repróchalle a súa pequena talla. Pero claro, a historia da sedución da Carrapucheiriña non resulta, nin de lonxe, tan interesante…; baste dicir que conseguín “cepillarma” ó segundo intento (iso si, hai que recoñecer que custoume moito). Gustaríame fachendar un pouco amosándovos unhas fotos en plena “acción”, pero é que aínda que eu sempre levo a cámara cando saio “ó monte” para gardar un recordo das miñas conquistas (¡e non vos escandalicedes, nin me veñades con beatarías! ¿Ídesme dicir agora que vós nunca gravastes un vídeo ou tomastes unhas fotiños cando estades “dalle-que-dalle”, para recrearvos outro día, ou incluso para motivarvos cando andedes liados con outras?. Xa, xa…), desgraciadamente xusto ese día quedeime sen batería -xa é mala sorte, porque a Carrapucheiriña éche para presumir ben…-.
Pero volvamos ó noso asunto principal. O caso é que chegou o día no que considerei que se daban as condicións necesarias para levar a cabo un novo ataque coas maiores posibilidades de éxito, así que aló me encamiñei sereno, confiado e seguro de min mesmo, iso si, acompañado desta volta por Carducho non se fose a torcer algo…
En canto chegamos xa me din conta que o seu aspecto era peor que o da última vez, non en van este inverno fora tan malo e longo que aínda facía pouco que se podía dicir que cambiaramos realmente de estación. Pero obsesionado como eu estaba, a súa aparencia era o que menos me preocupaba -canta razón teñen os que din que a paixón céganos-, así que en canto me preparei salteille enriba coma un poseso, facendo caso omiso dos consellos que o Carducho me dera para “entrarlle”.
Pese ó apresuramento inicial, enseguida ralenticei o meu ritmo e pouco a pouco, con precaución, fun progresando aproveitando as súas debilidades ata que acadei coas miñas mans un lugar ó que nunca antes chegara. Dende aí xa só me quedaba apenas un pequeno impulso final para vence-la súa obstinada resistencia, e superar ese punto de non retorno dende o que xa nada podería impedir que por fin consumase o que levaba desexando dende facía tanto tempo. Pero logo de varios infrutuosos intentos de colocar axeitadamente unha protección que me dese a seguridade necesaria para aplicarme nese definitivo esforzo, vinme nunha situación moi “embarazosa” e acabei por darme por vencido novamente, incapaz de convencerme a min mesmo de que sería capaz de remata-la faena sen correr un risco inasumíbel para min.
Enfadado comigo mesmo, máis que con ela, non puiden máis que observar con que mestría Carducho tomaba o meu relevo e sen apenas esforzo acadaba o premio tan longamente desexado por min. Acababa de asistir como espectador privilexiado a cuan facilmente se podía forza-la Pachochiña, con só un pouco de decisión e unhas mínimas proteccións… E non me tachedes de voyeur, pero é que púxose a facelo sen ningún disimulo, diante mesmo dos meus fociños. ¿Que ía facer eu…?, ¿mirar para outro lado…? ¿Sería iso o que vós fariades? -¡Anda xa!-

  

A cuarta tentativa -ou de como, por fin, conseguín cepillarma, non limpamente, pero case…-

Tardei 3 semanas en volver a decidirme… Aprendera a lección da vez pasada e agora sabía que as miñas posibilidades de éxito pasaban inevitablemente por saber coloca-la debida protección no intre axeitado.
Prepareime un pouco e sen máis contemplacións metinme de cheo na Pachochiña que, desta volta, xa non se resistiu tanto coma outras veces -coido que eu empezaba a gustarlle, despois de todo…-. Pero cando cheguei ó mesmo estreitamento da última vez onde non me collía a man, volvín a atoparme con que non había xeito de sometela… Gabeaba arriba e abaixo polo interior da Pachochiña, tentando cambia-la protección e alternando conatos de ataque e de descanso sen dar pasado do mesmo punto, ata que non puiden máis e deixeime pendurar dela durante un rato namentres avaliaba as miñas posibilidades.
-Chegados a este punto do relato gustaríame dicir que nunca antes me pasara con ningunha outra que tivera que tomarme un descanso en medio da “acción”, provocando a lóxica frustración por tan desconsiderada interrupción no preludio do clímax. Pero lamentablemente debo admitir que non era esta a primeira vez. Supoño que teño que empezar por recoñece-la existencia do problema e busca-la axuda dalgún especialista na materia para tentar recuperala normalidade neste eido…-
Enfadado comigo mesmo pola parada, volvín á acción colocando unha nova protección que anteriormente non fora capaz, por non ser quen de libera-las mans -tan ocupadas as tiña no meu desesperado aferramento á Pachochiña-, e con máis medo que vergoña impulseime nun intento final có que -¡por fin, agora si!- souben que xa era miña. Metín a man dereita tanto como puiden e pese a que aínda non era quen de equilibrarme completamente, coloquei os pés os suficiente como para que non me empezasen a treme-las pernas coa tensión. Sabía que agora xa non había posibilidade de marcha atrás, e que o resto tiña que ser pan comido, pero non me fiaba, así que en lugar de deixarme ir co gozo do que acababa de acadar, apertei un ovo contra outro e controlando a respiración prolonguei un rato máis a concentración ata que cheguei á “meta” e a Pachochiña sucumbiu, ficando rendida ós meus pés.

Nese intre, loxicamente, eu estaba bastante contento pero quedábame un certo amargor porque fora algo forzado, así que namentres me preparaba para marchar xa estaba pensando en volver de novo pronto a darlle outro “repaso”, pero iso si, agora esperarei a que sexa ela a que me chame antes de intentar pórlle de novo as mans enriba; espero que para entón xa con menos reticencias pola súa parte…
-¿Creedes vós que tardará moito en chamar…?- ;-D

 

Nota para despistados/as que a estas alturas do relato aínda estean pensando en chamar á Garda Civil: a Pachochiña, polo Diedro Brona, é unha fenda de 16 m. de escalada en autoprotección, graduada de 6b e situada na base do 1º Risco en Faro de Budiño.

 

 

 

Por los Clavos de Cristo (Gilbo), Riaño – León, 19 de abril de 2014.

Por los Clavos de Cristo, MD inf (6a).

Logo do noso paso polo Friero apetecíanos encaramarnos a algunha tapia que nos quedase de camiño a casa, así que Alfonso, Víctor, Mundi e eu decidimos pasarnos polo Gilbo, perto de Riaño, para facer algunha vía das reseñadas no noso inseparable libro Cordillera Cantábrica. Escaladas selectas en roca”,  de Miguel Ángel Adrados. Aínda que hai  máis de media ducia de liñas nese pico, só se detallaban algo un par delas: a Meigas e a Por los Clavos de Cristo;  4 ou 5 longos que nos permitirían remata-la nosa viaxe dende un cumio afamado polas súas vistas.

Chegamos a Horcadas, o pequeno pobo onde deixamo-los coches, cáseque a media mañá e en apenas unha hora de camiñada por unha senda que conducía á parede (o camiño pasa xunto a unha fonte, dende onde xa resulta evidente cara a que punto da parede dirixirse), atopámonos ó comezo das nosas vías.

Alfonso e Víctor apresuráronse a prepararse para inicia-la escalada, namentres Mundi e eu relaxámonos e agardamos a que ascenderan o 1º longo da Meigas, xa que a nosa vía compartía ese primeiro tramo. Mundi houbera preferido que nos aproveitaramos dos nosos amigos para ir detras deles pola mesma ruta e así evitarnos embarques, pero a min, como estabamos en plena Semana Santa, tíñame gracia a relación do nome da outra vía coa época na que estabamos, así que apetecíame máis meterme na Por los Clavos de Cristo, ademais de que sempre é interesante “bruxulear” un pouco por recorridos menos evidentes para ir gañando experiencia: naturalmente, equivocámonos de ruta… así que incrementamos a nosa desexada experiencia ;-D -que fortuna a nosa, hehehe…-

E como fin de xornada, unhas gotiñas de auga que empezaron a caer cando rematabamo-la vía acabaron convertíndose nun chaparrón de granizo que nos empapou non só a Mundi e a min, senón tamén a Alfonso e Víctor que remataran a súa vía moito antes ca nós, pero que estiveran esperando pacientemente por nós para regresar todos xuntos. O peor desta molladura foi que como necesitabamos secarnos e acomodarnos canto antes, non puidemos agardar a que remataran as misas de vixilia desa noite da Semana Santa, na igrexa de Horcadas, para acomodarnos no seu soportal, así que cambiámonos dentro dos coches e arrancamos cara a un bar de camiño a casa.

 

Aperturistas:

Marcos Romero, Javier Rincón e Alfredo Peralta, en 1995.

Resumo:

A vía comparte o primeiro longo coa Meigas, empezando por un evidente diedro, cáseque cheminea, bastante descomposto, polo que é recomendable non meterse moito nel e ir algo pola súa dereita. O segundo longo segue un pequeno tramo de camiñada cara á dereita para subirse a unha terraza de viras dende onde se inicia o 3º longo. Nós pasámonos camiñando e, como consecencia delo, fixemos un 3º longo por un espolón dende o que logo tivemos que destrepar facilmente para acada-la base do auténtico 3º longo da vía (no croquis aparece de cor amarela o percorrido errado). Para rematar, penso que a reunión que montamos para inicia-lo último longo, debímola de facer antes de tempo, porque non fumos capaces de distingui-las 3 variantes de saída que figuraban nos nosos croquis. Só víamos unha opción directa que resultou meternos nunha placa improtexible pola que ascendimos aferrándonos tremorosamente a uns arbustos do seu lado esquerdo.

A verdade é que salvo o precioso penúltimo longo, o resto da vía non resultou moi interesante.

Dificultade:

V, II, IV+, V+ e V ou 6a.

L1. V. Empézase verticalmente por un evidente diedro, cáseque cheminea, procurando evitar ir demasiado polo seu interior xa que a rocha está bastante descomposta. O longo remata con tendencia á esquerda enriba do contraforte, nunha cómoda repisa cun spit.

L2. II. Sáese camiñando por unha fácil vira cara ó lado dereito que primeiro descende e da que, antes de que comece de novo a ascender, débese de abandoar para subir verticalmente por onde resulte máis fácil para chegar á base dun diedro no que un spit sinala o comezo do seguinte longo.

L3. IV+. Súbese polo evidente diedro, algo herboso, ata o seu remate, e continúase uns poucos metros máis por unha vira cara á dereita ata a base dunha visible longa fenda, onde varios vellos cordinos ó redor dunha ponte de rocha sinalan o comezo do novo longo.

L4. V+. O mellor longo da vía segue verticalmente pola fenda ata o seu remate e logo sáese cara á dereita camiñando por riba de arbustos ata unha ponte de rocha reforzada cun cravo. Aquí penso que cometimos un novo erro ó monta-la reunión en vez de proseguir uns poucos metros máis camiñando sobre os arbustos para monta-la reunión máis adiante.

L5. 6a. Para este último longo pódese escoller entre 3 alternativas: pola esquerda e pola dereita son de 6a e polo medio é de V por placa protexida por varias chapas. No noso caso, coido que montamo-la reunión varios metros á esquerda de onde deberamos e non vimos máis posibilidade que ascender recto ata que nos atopamos nunha placa improtexible dende onde víamos, varios metros á nosa dereita, a liña de chapas que supoñemos debía de corresponder coa alternativa de V deste último longo. Como non podíamos acadar esa liña forzamos o ascenso polo noso lado esquerdo axudándonos dunhas vellas sabinas que conformaban uns arbustos polos que pasamos pregando -ou máis ben chorando- que aguantasen… A reunión final compúñase dun par de spits que atopamos enriba dos arbustos que atravesamos e na vertical da liña de chapas correspondente ó longo de V que viramos á dereita de por onde nós foramos. Dende á reunión final, chégase ó cume trepando xa facilmente.

 

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo surtido de friends e fisureiros ata tamaños medianos, algúns cordinos para pontes de roca, e demáis equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Mundi e eu

Data da nosa ascensión:

19 de abril de 2014.

Punto de partida:

>Moi perto de Riaño hai un desvío cara ó pobo de Horcadas, onde pódese aparcar para, xa camiñando, atravesalo, pasando xunto á igrexa, e tomar unha evidente senda que leva cara á visible parede do Gilbo. A ruta leva algo menos dunha hora e pasa xunto a unha fonte onde proveerse de auga.

Noite intermedia:

Nós víñamos de Posada de Valdeón, onde durmiramos no soportal da súa igrexa, pero a igrexa de Horcadas tamén parecía que podería ser axeitada para durmir discretamente baixo o seu soportal…

Descenso:

O descenso faise andando seguindo durante un rato a crista en dirección contraria a Riaño, ata que un fito marca onde comeza-lo descenso -nalgún tramo bastante pendente- cara á esquerda, ata a base da parede. O descenso dura uns 20 ou 30 minutos.

Máis info:

Torre del Friero pola Canal Ancha (Posada de Valdeón – León), 17 e 18 de abril de 2014.

Canal Ancha da cara Norte da Torre del Friero (AD, III/2).

Ascender á Torre del Friero pola Canal Estrecha é un deses plans que tiña bosquexados e na recámara dende facía varios anos (as notas que recuperei do itinerario para esta ocasión xa as tiña preparadas dende o 2010), así que cando Víctor me dixera que durante estes días de vacacións de Semana Santa pensaban achegarse ata aló, inmediatamente subinme ó carro…

Mundi, Alfonso, Víctor e eu chegamos a Cordiñanes (Posada de Valdeón) ó redor das 18 h., con só un par de horas de atraso con respecto ó acordado con Maite e Antón ;-) , que xa nos estaban esperando, pero sen noticias de por onde andaban Ernesto e Aviñoá, que tamén pretendían face-la ascensión e que, logo dun rato chamáronnos para decirnos que xa subiran á Vega de Sotín pola mañá. Dende entón fixeran unha inspección previa subindo polas paredes de enfronte á cara Norte do Friero e apreciaron na canle varios resaltes sen neve, así que non estaba claro que o noso obxectivo estivese en condicións axeitadas. Asemade tamén observaran algún resalte sen cubrir pola neve na Canal Ancha.

Pese as novas que nos deron, decidimos subir ata a Vega de La Sotín, xa que -alomenos eu pensaba isto- sempre poderíamos facer algunha outra actividade pola zona e recoñece-lo terreo para outra ocasión.

No meu caso só estivera unha vez na Vega de Sotín, no 2006, cando pasara por ela camiño do refuxio de Collado Jermoso, nunha inesquecible travesía de Cordiñanes a Caín que fixeramos Lurdes, Beni e eu, así que apetecíame moito volver a ascender pola vertixinosa Senda de la Rienda, atravesa-lo paso de Alfredo para entrar no Hayedo de La Sotín, e continuar subindo ata acada-la Vega da la Sotín, onde, o cabo, chegaríamos nun par de horas aproximadamente, xusto a tempo para monta-las tendas antes de que caese a escuridade sobre nós.

Nesta chaira hai zonas herbosas nas que acampar comodamente (ollo coas vacas e as normas do Parque), algúns vivacs sobre pedras e -alomenos nestas datas próximas ó final do inverno- é posible obter auga dun regueiro que nace froito da desconxelación da neve e do xeo, ó fondo e perto do lado esquerdo da mesma veiga seguindo, dende onde acampamos, uns centos de metros en dirección á Vega de Liordes.

Ernesto e Aviñoá estaban acomodados nun vivac baixo un gran bloque perto do comezo da Vega, así que nós acampamos perto deles namentres nos puñan ó tanto das súas pesquisas e plantexaban a alternativa de ascender ó Friero pola Canal Ancha. Non sen pesar pola miña parte, decantámonos tamén por esta opción, considerándoa a mellor, dada-las dúbidas que tiñamos sobre o estado da Canal Estrecha. E como Víctor estaba aínda algo enfermo, e Maite non tiña intención de realizar esta ascensión, finalmente quedamos en saí-los restantes seis (Aviñoá e Ernesto, Antón e Alfonso, e Mundi e eu) ó redor das 5 da madrugada, así que logo dunha rápida cea, metémonos inmediatamente nos nosos sacos para tentar descansar unhas poucas horas.

Vista da estreita forcada ata a que chegaba a canle e por onde pasamos á outra vertente.

Ás 5:30h. xa estabamos metidos nos primeiros metros da canle e pouco a pouco progresamos bastante comodamente e sen máis complicacións que un primeiro resalte rochoso que non cubría a neve e unha fractura da pala de neve algo máis arriba; polo demais, o ascenso ata a forcada formada pola Aguja María Luísa e o propio Friero fixémolo en apenas 3 horas. Esta forcada ten uns 50 últimos metros que discurren por unha angosta pendente de rochas rotas e inestables, encerrada entre as paredes das citadas dúas elevacións, e da paso á cara Sur.

Aquí xurdiu a nosa gran dúbida: -¿e agora… por onde carallo seguimos?-

Na escueta referencia que eu levaba deste itinerario, deberíamos de seguir ascendendo dende o outro lado da forcada, pero atopámonos cun pequeno circo no que por riba nosa a rocha non estaba cuberta pola neve e non víamos claro por onde continuar. Nun primeiro intre, eu apostaba por subir un pouco por rocha para gañar algo de altura e ver se aparecía algunha canle prometedora, pero o máis fácil parecía unha vira en fronte nosa que logo duns primeiros metros sobre terreo pedregoso e terroso continuaba por neve arrodeando o Friero pola cara Sur, e como Antón estaba bastante seguro de que se seguíamos circunvalando empataríamos coa Normal desa cara, xa que víamos no val a curva da estrada na que se soe deixa-lo coche cando se ascende pola Normal da cara Sur, decidímonos por esta opción en vez de buscar un itinerario por rocha máis directo e vertical, que non víamos claro.

Paseniñamente fomos avanzando sen gañar altura, á busca dalgún paso que ascendese de forma fácil cara ó cumio, ata que demos cunha pala de neve que nos permitía subir bastantes metros e que logo remataba cuns últimos metros fáciles de rochas. Por ela chegamos a un ombreiro que pensabamos que debía formar parte da vía Normal da cara Sur, xa que ó seu carón pasaba unha gran pala de neve que, cara abaixo, caía por esa vertente con aspecto de ter continuidade ata a base e, cara arriba continuaba ata o cume. Tomámonos aquí un descanso ó redor da 11h. e logo, en apenas 15 minutos de fácil camiñada pola neve acadamo-lo cume do Friero.

Do outro lado da forcada había un pequeno circo, e no lado esquerdo da foto apréciase a vira pola que nós proseguimos circunvalando á busca dun paso para ascender.

Tra-las fotos e parabéns de rigor, e o percorrido visual dende o noso privilexiado mirador tocaba inicia-lo descenso cara ó ombreiro Nordeste. Xa eran as 12 do mediodía, e eu sabía que o tramo máis perigoso da nosa ruta eran eses 150 m. de descenso pola inclinada pala de neve que conducía ó citado ombreiro, así que non me gustaba a idea de que lle dese máis o sol… En canto nos asomamos ó vertixinoso descenso, a idea de baixa-los 6 sen asegurarnos esvaeceuse de inmediato -menudo cague…-. Como ademais ningún de nós percorrera anteriormente este itinerario, non estabamos certos de ir polo lugar axeitado, así que sacamo-las cordas e fomos montando rápeles ata que atopamo-lo ombreiro por onde abandonamo-la pala que continuaba caendo pola Canal Estrecha, e nós pasámonos ó lado esquerdo -no sentido descendente- para situarnos ó outro lado do ombreiro xa na vertente cara á Vega de Liordes.

Tivemos que facer 3 rápeles ó límite dos 60 m. da lonxitude das cordas, para chegar a este punto, ó que nos levou un par de horas aproximadamente. Pare elo deixamos unha cinta de 240 cm. en cadanseu bloque de inicio de rápel, así que espero que se alguén pasa pronto por aí, poida disfrutar deste material tan dispendiosamente abandonado :-D

O que si que me parece interesante recomendar é levar entre o material unha estaca e/ou áncora, aínda que só sexa para asegurar este tramo.

Croquis Canal Ancha da cara Norte da Torre del FrieroDende aí xa só nos restaba descender facilmente por neve cara a parte baixa da Vega de Liordes (supoño que en dirección ó Llagu Bajero) para, dende o fondo do val, xirar á esquerda e chegar á Vega de La Sotín. Pero despistámonos seguido unhas pegadas e metémonos á esquerda demasiado pronto, polo que para non ter que desanda-lo camiñado aínda tivemos que montar un novo rápel para salvar un cortado que nos depositou na parte alta da Vega de La Sotín.

O caso é que ás 18h., aprox., estabamos de volta no noso campamento onde nos reunimos con Víctor e Maite que, pola súa banda, déranse un “paseo” ata o refuxio de Collado Jermoso, pola Vega de Liordes.

Un descansiño, recollida das nosas cousas e de novo en marcha cara a Cordiñanes, onde collemo-los coches para achegarnos á próxima Posada de Valdeón e tomar esa mesma noite unha excelente cea de fabas e carne no recomendable Restaurante Begoña (tamén é hostal) por 13€ maravillosamente invertidos :-)

E aínda que pareza mentira, dado que estabamos en plena Semana Santa, botámonos a durmir no soportal da igrexa de Posada de Valdeón, que está en pleno casco urbano, sen que ningún fregués ou freguesa interrumpise o noso sono; iso si -moi a pesar do dormilón de Mundi-, erguémonos ás 8 da mañá non fosen a vir cedo a prepara-la misa que tiñan programada para ese día.

Canal Ancha da cara Norte da Torre del Friero.
Dificultade: AD, III/2

Desnivel: 1000 metros.

1ª ascensión: Juan José Iglesias Arrieta e Javier Mayayo o 26 de febreiro de 1978.

Corredor máis ancho e sinxelo que o seu famoso veciño Canal Norte Central (Canal Estrecha). Na súa parte superior pasa entre a Aguja Mª Luísa e a propia Torre del Friero.

 

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 135 segidores