Inicio > Escalada deportiva > Pinos (Faro de Budiño). 30 de abril de 2011. “A miña fronteira”

Pinos (Faro de Budiño). 30 de abril de 2011. “A miña fronteira”

2011 Abril 30

Fotos de Pinos (Faro de Budiño). 30 de abril de 2011. A Pinos, é unha das vías máis emblemáticas de Budiño, dende que en 1970 fora aberta por Marcuño, Gregorio, A. Canle e Campuzano. Na actualidade, non son máis que 4 longos de moderada dificultade (6a, IV+, V+ e IV+), que a maioría da comunidade escaladora acomete coa mesma naturalidade que calquera outra vía; pero para min, a Pinos era moito máis que iso; era unha fronteira…

Non teño lembranza sequera, de cando souben da existencia desta vía, e moito menos se entón suscitou en min algún interese especial. O abrasivo granito e insoladas paredes de Faro de Budiño nunca me gustaron; pero isto non só me ocorría a min… É bastante usual que os primeiros contactos da xente con esta escola, causen unha impresión negativa, por mor da dificultade de acostumarse a unha escalada baseada nun precario equilibrio sobre minúsculas pitóns, e unha adherencia na que costa confiar por medo ás doorosas rozaduras que a súa abrasiva rocha causa.
É este pois, un lugar no que custa mellorar, salvo que un persista no empeño de regresar unha e outra vez, pese á dor nas xemas dos dedos de tanto aperta-las diminutas presas, pese ó sufrimento duns pés obrigados a soporta-lo noso peso sobre doorosos pitóns, e pese ó desánimo que provoca te-la impresión de que sempre se está empezando de novo.
Moitas tardes de verán regresei de Budiño desalentado, logo de sufrir nas súas placas a despiadada radiación solar, e insatisfeito polo excesivo esforzo que me supuña subi-las vías máis correntes. Pero así e todo, volvía de cando en cando, a probar… e a probarme.

A Pinos é unha clásica e, sen dúbida, a máis recoñecible por mor dos dous característicos piñeiros que, inverosimilmente, aférranse nas fisuras do seu itinerario e que, a moita distancia das paredes, xa se distinguen na homoxeneidade das súas grandes placas.
Lembro como, antes do seu recente reequipamento, era unha vía vetada ós practicantes da escalada deportiva porque había que “meter cacharros”. E, desa época, xa fai uns cantos anos, contárame un colega a súa tortuosa experiencia, cando sufrira unha insolación e o seu compañeiro  “sacouno” de alí. Iso si, por arriba, por suposto. Porque non ían renunciar á escalada da vía.
Dende entón sempre tiven na miña mente esta historia e imaxinábame a Pinos como unha inmensa placa interminable, castigada polo sol, con metros e máis metros de terreo sen repousos nos que padece-la dor dos seus ínfimos agarres, co medo a lacazarme ó caer por toda a parede rozándome coa súa abrasiva rocha, e, sobre todo, con sede… ¡sede e calor!
E durante moitos anos, ese halo de padecemento que, na miña mente, cubría a vía, persistiu amedrentándome por un lado, pero provocándome polo outro.
Tamén lembro que Mundi me contara que moitos/as dos/as portugueses/as que viñan ata Budiño a escala-la Pinos, facíano as noites de lúa chea porque dicían que así, evitaban a calor e víanse os pitóns mellor. -Non sei se creerllo…, ¿non se estaría quedando comigo?-

Nunca conseguín sentirme cómodo en Budiño. As vías máis fáciles supúñanme un padecemento constante, e isto minaba os meus azos e non me sentía capaz de aguanta-los catro longos da Pinos. Algunha vez fixen o seu primeiro longo -que segundo os croquis era o máis difícil-, e incluso unha ou dúas veces cheguei ata a segunda reunión. Pero dubidaba ser quen de supera-lo resto e chegar ó final. Ata este sábado…
Foi este o primeiro inverno que escalei algo en Budiño. Tampouco é que o fixera moito, nin que mellorase respecto de como escalaba o pasado verán, pero coido que empecei a sufrir menos. E isto foi a clave; a miña mente xa non estaba máis pendente de que pé me doía máis ou se soportaba as puncións nos meus dedos. Sen decatarme, ó escalar só me estaba preocupando diso… de escalar. E liberado do lastre da dor, o medo tamén diminuíu e… simplemente sentinme capaz.

Pero entón chegaron as calores que preceden ó verán… Baixo ningunha circunstancia quería meterme na parede con sol, así que levaba xa algún tempo esperando que unha fin de semana fose o suficientemente fresca para tenta-lo.
As previsións daban auga durante toda a fin de semana, pero o Sábado aínda que o ceo estaba cuberto e escuro non daba empezado a chover. A mediodía chamei a Mundi.
– Ola meu, parece que vai chover, pero pode que aguante de abondo para un ataque sorpresa á Pinos. ¿Que che parece?-
– ahahahahaha. Acabamos de baixarnos dende o 2º longo porque empezaban a caer unha gotas. Aquí está a chover, así que estamos recollendo para irnos xantar que aínda non comimos.
– Vaia oh… Pois por aquí, aínda non chove. Que se lle vai facer… Veña, falamos mañá. Abur.

Mundi e Marga, en canto ven unha raiola de sol collen os bártulos e tiran cara a unha parede; son tan optimistas que teñen ido a escalar en días nos que o resto do mundo está atrancando as portas e fiestras da casa e poñendo velas á Virxe do Carme porque caen chuzos de punta. E, incriblemente, a veces, namentras nós miramo-la choiva golpea-las nosas fiestras, ou pensamos que xa é tarde de máis porque pronto vai anoitecer, eles aproveitaron esa mínima oportunidade de escalar.

Unha hora despois foi Mundi o que me chamou.
– Oe, que non choveu máis e parece que vai aguantando. Se queres vir a probar na Pinos, Marga marcha no meu coche e logo xa volvemo-los dous no teu. ¿Que che parece?
– Ok. Xa vou para aló. ¿Onde estades?
E ás cinco e media da tarde repartíamono-los longos, ó pé da vía.
– ¿Queres empezar ti, ou prefires que o faga eu?
– Dame igual. Vai ti xa, así eu fago a travesía do segundo longo que a ti tanto che costou o outro día…

Empezamos baixo a ameaza das nubes que oscurecían o ceo, coa esperanza de que non chegasen a descargar sobre nós. Pero unhas poucas gotas empezaron a caer cando rematábamo-lo terceiro longo e, xa na reunión, cando miramos ó noso redor poidemos intuí-las cortinas de auga que cubrían o horizonte e se achegaban ata as paredes. Só nos quedaba ese último longo así que non me importaba que nos pillase un chaparrón no descenso. De boa gaña apandaría cun catarro a cambio de completar, por fin, a vía.
Mundi, púñase de novo os gatos para encabeza-lo último longo. Ás veces, descálzase nas reunións, para estar máis cómodo e, a verdade, ata hoxe non pensara en que pasaría se se lle caese un gato parede abaixo. Pero agora, namentras introducía os seus pés, non puiden evitar elucubrar en que faríamos se ocurrise. O normal sería abandonar e rapelar, pero… só nos quedaba este último longo… ¿non podería subir de segundo eses últimos metros, descalzo dun pé? – Estou seguro de que se llo chegase a propor, alomenos o pensaría … E é que Mundi é un trozo de pan.-
Afortunadamente, foi hábil e puido empezar a escalar calzado 😉
Pero ós poucos metros, as gotas de auga empezaron a ser máis numerosas e gordas, así que rapidamente Mundi aproveitou para advertirmo.
– ¡Está empezando a chover máis. É millor que nos baixemos antes de que nos pille a tormenta!
Mais eu non estaba pola labor de abandoar cando faltábanos tan pouco.
– ¡Veña, veña, non te pares, que isto cáseque non molla. É mellor apurar e saír por arriba! ¡Ademais, dentro da cheminea seguro que estamos máis protexidos da choiva!
A verdade é que non parecía moi convencido do que lle decía, pero… seguiu e, ó final, a choiva respetouno-lo suficiente para remata-la vía.

E namentres recollíamo-las cousas para baixar camiñando pola senda, eu sentíame… feliz.

A Pinos, pese a que non sexa especialmente difícil supuña para min un reto. Era unha fronteira, un límite, unha barreira que non podía sobrepasar. Agora, as miñas fronteiras están máis lonxe; tan lonxe que aínda non as vexo…

Así que xa só teño que poñerme a camiñar, libremente, ata atopar… outra fronteira.

Advertisements
Categorías:Escalada deportiva Etiquetas: