Inicio > Alpinismo, Mixto, Neve, Rocha > Ubiña: Normal do Siete ata forcada entre 3º e 2º Castillín, 7 e 8 de decembro 2013.

Ubiña: Normal do Siete ata forcada entre 3º e 2º Castillín, 7 e 8 de decembro 2013.

2013 Decembro 8

Fotos de Ubiña (León), do 6 ó 8 de decembro de 2013 En Ubiña, logo de nevar xa levaba alomenos un par de semanas de temperaturas moi baixas, pero con tempo soleado, así que, aproveitando o festivo da Constitución Española, achegámonos ó macizo con moitas expectativas de que houbese boas condicións de xeo e neve nos seus corredores. Como primeiro obxectivo xa levaba en mente o Corredor de la Aguja, pero, por enésima vez -e parece que isto converteuse nun costume-, atopámonos con que non estaba en condicións: a rocha do seu primeiro resalte estaba totalmente á vista e sen rastro de xeo. Así pois, Beni e eu, démonos unha volta pola base das paredes comprobando o estado da neve e a aparencia dos corredores desta cara do cordal, antes de regresar ó refuxio da Federación Galega en Torrebarrio. O certo é que había bastante menos neve da que esperabamos. O outro proxecto que tiña era a Integral de Ubiña, pero logo da retirada do pasado ano cando só chegamos ata a base do 3º Castillín, cambiara de estratexia e decidira facer un par de tramos do seu percorrido por separado, coa idea de coñecer mellor a ruta e os posibles puntos de fuga. Así pois pensei en que ó día seguinte podíamos subir dende os Llanos del Fontán pola Normal do Siete ata a base do 3º Castillín e de aí proseguir ata a Pasada de Puerta de Arco, dende onde descender novamente ós Llanos.

Eu quería estar moi cedo no comezo da Normal, practicamente cando comezase o día (ó redor das 8 da mañá), así que ás 4 e cuarto da mañá espertei a Beni e empezamos a prepararnos.

A medida que ascendíamos, a temperatura foi subindo pouco a pouco, e aínda que se mantivo oscilando un par de graos por riba ou por embaixo de cero, era superior á que había en Torrebarrio. Cando por fin chegamos ó comezo da ruta xa serían aproximadamente entre as 9 e as 10 da mañá. A neve era moi variable pero bastante boa, alternándose os tramos bastante cómodos nos que cada paso formaba un perfecto escalón no que o pé apoiábase firme e facilmente, con outros na que estaba tan dura que cheguei a contar 30 patadas para facer un escalón profundo -ben sei que os crampóns precisamente son para evitar ese esforzo, pero… que lle queredes?… a min non me chega con esas fracas puntiñas de metal, eu quero un cómodo peldaño no que quedar ben asentado ;-D sen medo a que se me escorregue un pé e vaia pro carallo…-. A cuestión é que a “Normal” non me pareceu tan fácil, así que cando chegamos baixo o 3º Castillín, xa algo tarde de máis para o que tiña previsto (debían de ser ó redor das 3 da tarde, así que só nos quedaban 3 horas de luz), non me apetecía -nin de coña- ter que regresar por onde viñeramos.

Ante os nosos ollos aparecía agora unha rampa nevada e rochosa que, en diagonal á dereita, arrodeaba o Castillín. Parecía que se atravesaramos máis á dereita, descendendo un pouco, poderíamos remontarnos por unha pala de neve cara á parte superior da pendente, e Beni suxeriu ir por aí, pero a min pareceume asequible seguir ascendendo de xeito algo máis directo por un tramo de mixto que tiñamos a poucos metros de nós. Como a neve onde estabamos era algo branda e parecía bastante profunda, coloquei unha áncora de neve e, reforceina enterrando un dos piolets de Beni. Achegueime entón asegurado por ela ata o tramo de mixto e coido que din colocado un microfriend ou un fisureiro na primeira rocha, antes de encaramarme sobre unha estreita vira na que apenas encaixaban os meus crampóns. Como é habitual en min, valorara mal a dificultade do paso: vin a vira como un asideiro bo para as mans e non pensei en que os pés eran os que realmente terían que colocarse nela. Así que, durante uns minutos, estiven “cagando masilla” para dar avanzado os escasos 4 ou 5 metros que me situaron no tramo vertical, no que esperaba subir máis comodamente aproveitando a neve que se vía entre as rochas. -¡Máis merda!…- A neve apenas estaba asentada e era demasiado branda como para servirme de apoio, así que tiven que ir limpándoa na busca de apoios nos que poder coloca-los crapóns ou meter algún seguro.

Normal ó Siete, co desvío á dereita polo que seguimos ata a forqueta entre o 3º e 2º CastillínMontei finalmente reunión lazando un par de bloques e para cando Beni reuniuse conmigo xa eran as 4 da tarde. -Malo, malo…só quedan 2 horas de luz, penso-. Sen embargo o seguinte tramo xa vai por neve e parece máis fácil, intuíndose a proximidade da aresta, aínda que todavía quedaba oculta por un resalte. Namentres nos preparamos cáeseme unha dragoneira dos piolets e non podo evitar pensar nos 30 ou 40 € que Petzl vaime “limpar” polo meu descoido. Non lle dou máis voltas ó asunto e saio “escopeteado” (é un dicir, porque menos rápido, eu podo moverme en calquera outra velocidade :-D…) avanzando por neve algo branda ata un bloque xusto ó carón dun cambio de cara da neve, onde se reúne comigo Beni. Xa vemos a aresta e parece que podemos chegar a ela facilmente pola neve, pero como vexo aflorar algunha rocha entre os tramos de neve que teremos que atravesar prefiro que me asegure por se só houbese unha capa superficial sobre placas. Atraveso a neve cáseque horizontalmente ata arrodear unha última rocha pola súa dereita, e ascender os metros finais por unha neve que se afunde e desliza ó meu paso, pretendendo tragarme. Na aresta podo por fin poñerme de pé comodamente e aseguro a Beni nun gran bloque, namentres observo a continuación da nosa ruta pola aresta, e asisto impotente ó irremediable achegamento do sol cara ás montañas do horizonte. Só nos quedan minutos de luz diúrna e non sei exactamente en que punto nos atopamos. Coido que estamos nunha forqueta entre o 2º e o 1º Castillín (en realidade estabamos na forqueta entre o 3º e 2º Castillín), pero non o teño claro. Por diante nosa érguese un farallón duns 30 m. polo que parece factible trepar aproveitando a neve que se asenta entre as súas rochas. Penso en que se dende o seu cumio chegara a ver o que nos queda ata a Pasada de Puerta de Arco, poderíamos proseguir con coidado -aínda que fose noite- e unha vez na Pasada, non teríamos problemas para descender, xa que fai algún tempo subín e baixei por aí, e a véspera e hoxe, o aspecto que tiña a neve desa ruta era bastante bo cando o observaramos dende os Llanos del Fontán. No peor dos casos, penso que tamén poderíamos vivaquear nalgún emprazamento no arco ou perto del, no caso de que non o visemos claro ou estiveramos demasiado cansos.

Estamos nun marrón…

En canto nos xuntamos, sacamos a roupa extra das mochilas e abrigamonos para protexernos da inminente caída da temperatura en canto o sol se oculte tra-lo horizonte, pese a que o tempo era moi bo e non se prevía nada de vento para estes días. Como é evidente que vainos levar tempo de máis regresar a Torrebarrio, decidimos chamar a Mundi, aproveitando que tiñamos cobertura, para evitar que a nosa tardanza o preocupase a el e ós nosos amigos que xa debían de estar no refuxio, non vaia a ser que se lles dese por avisar a Emerxencias. Avisámolo de que como non sabemos exactamente onde estamos, seguro que ímos chegar ó refuxio de madrugada ou, no peor dos casos, optaremos por vivaquear para seguir coa luz da mañá; pero que, en todo caso, non se preocupe porque atopámonos ben e temos roupa, comida e auga de abondo.

Logo de colgar remato cos preparativos e ó arrodea-lo bloque no que montara a reunión atópome para a nosa sorpresa cun spit coa súa corrrespondente cinta vella, preparada para rapelar por ela. Dubido un instante namentres considero a posibilidade de que se trate dun seguro para o tramo que encaro, en vez dun punto dende o que descender cara a vertente asturiana, así que asómome ó corredor sobre o que me atopo e vexo unha peña ó fondo que me parece o Cuetu Les Cabres (nese intre eu non o sabía, pero estaba errado e o que vía era realmente un contraforte do 1º Castillín que se atopa nas Cinchas del Planón). Como non me gusta a idea de rapelar a cegas por un itinerario que descoñecemos, e -aínda por riba- con só unha corda de 60 m., descarto esta opción e achégome á base do farallón para continuar co plan inicial de escalalo; sen embargo, en canto tento clava-lo primeiro piolet este rebota contra a rocha que se atopa apenas cuberta por unha fina capa de neve. Tanteo un pouco máis o arranque do tramo e non vexo un xeito fácil de auparme ata onde parece que hai mellor neve, así que recúo e decidimos tenta-lo descenso rapelando cara ó lado asturiano. Chamamos novamente a Mundi para que saiba do noso cambio de ruta e do conseguinte incremento do tempo de regreso que isto suporá, e aínda que só pasaran 45 minutos desde a primeira chamada, resulta que xa avisaran a Emerxencias… 😦 Non é momento de discusións, así que colgo rapidamente e empezamo-lo descenso.

Ruta pola que penso que rapelamos (foto de http://www.foropicos.net/foro/viewtopic.php?f=21&t=24467)Sei que se hai unha liña de descolgues ata o chan, estarán situados pensando en que se usen con dobres cordas de alomenos 50 ou 60 m., así que ó baixar cunha soa corda teremos que montar reunións intermedias nas que abandoaremos o material que usemos para cada instalación. Pero o máis importante de todo é que a mala calidade da rocha de Ubiña pode que non nos dea moitas posibilidades de ancoraxe fiable, así que aínda que non apure toda a lonxitude da corda, namentras descendo vou escudriñando ó meu redor á procura de -sobre todo- bloques de roca lazables que nos dean confianza para soporta-lo noso peso. Para a primeira reunión atopo un bo bloque, pero dende aí o corredor divídese en dous, así que temos que decidir por cal das dúas opcións decantarnos… -sen comentarios acerca das razón da elección… ;-( – O seguinte rápel supera un pequeño desplome e monto a reunión nun novo bloque, desta vez xa peor que o anterior, uns metros más arriba da saída dun estreito corredor ou goulotte ata ó que a corda parece chegar, pero decido non apurar toda a lonxitude da corda por se non atopase aí un lugar apto onde monta-la reunión. En canto inicio o seguinte rápel atópome cun par de cravos unidos por un vello cordino na saída do angosto corredor polo que agora descendo, así que polo menos parece que imos ben encaminados. Segundo baixo vaise estreitando cada vez mais conformando unha canle que seguramente se escale cando ten o seu fondo tapizado de xeo. Polo que a min respecta, paréceme imposible que haxa quen caiba por algún dos seus tramos. Chegado un momento, o corredor volve a abrirse e novamente e xúrdeme a dúbida de se seguir por el ou desviarnos á súa dereita por outra canle que descende tamén cara á escuridade, pero o problema é que agora si que non dou atopado ningún lugar onde monta-la seguinte reunión; a un lado teño unha parede sen fendas nas que poder cravar nada e ó outro lado todo é unha “cochambre” de rocha quebradiza na que non hai nada fiable. Só consigo apoiar unha cinta nun pequeno resalte á que me ancoro e que manteño no seu sitio cargandoa co meu peso para que non se mova, namentres tento reforza-la dalgún xeito. De cando en cando Beni pregunta como vai a cousa e eu respóndolle cuns escuetos e pouco aclarativos mensaxes de “estou traballando nelo…”. Consigo colocar un fisureiro a un lado e cáseque por embaixo da reunión e un microfriend nunha oquedade que previamente tiven que limpar, así que mando descender a Beni ata xunto miña para que alomenos non siga máis tempo soa. Unha vez comigo, dígolle que se acomode como poida pero que siga colgada en rápel ata que consiga meter algo máis co que reforza-la reunión. Limpando a terra entre as pedras atopo unha fenda prometedora e con moita incomodidade e dificultade consigo meter un cravo que aínda que non entra ata o fondo parece fiable. Por fin nos aseguramo-los dous da reunión e preparámonos para o seguinte rápel. Non sabemos canto tempo botamos para conseguir montar esta instalación, pero non foi pouco… Apenas descendo uns metros a canle remata nun desplome polo que me sumerxo na escuridade para atoparme cunha zona de rocha máis vertical e lisa,  pola que descendo buscando algún rastro que confirme que estamos no bo camiño. Non hai sorte e perto do final da corda -e por embaixo dela- non acerto a vislumbrar ó meu redor nada máis que lisas paredes sen posibilidades de aseguramento. Penduleo un pouco a un lado e outro para acabar colocando unha nova cinta (máis apoiada que arrodeando) nunha protuberancia das rochas, que servirá de precaria reunión. Cando Beni se xunta comigo, recuperamo-la corda e inicio un novo rápel que non ofrece ningunha boa perspectiva: un resalte ós poucos metros non deixa ver que nos espera máis aló del e cando me asomo a nel non vexo máis nada que lisas paredes todo ó redor. Descendo un pouco máis e dame a impresión de que se vislumbra unha pendente de neve algo máis abaixo de onde remata a corda. O primeiro que penso é que podemos estar perto do chan, pero inmediatamente preocúpome porque se a corda non chega ata el, non vexo opcións de montar nada. No peor dos casos -penso para min- sempre podería remontar de novo ata a reunión e ancorar un estremo da corda para gañar 30 m. máis de rápel, aínda que teñamos que abandoa-la corda. Baixo un pouco máis e aliviado decátome de que a corda si que acada a neve da pala final que polo val de Covarrubias baixa cara ó Meicín. Grítolle a Beni as boas novas e piso por fin unha superficie na que podo estar de pé sen ancorarme… En canto Beni baixa, descendemos rapidamente uns metros da pendente máis forte ata onde esta perde inclinación e tomámonos un descanso despois da tensión da baixada. Son as 12 da noite, levounos unhas 5 horas descender rapelando e aínda nos queda un longo camiño ata o refuxio de Torrebarrio, pero sabemos que se trata de só unha pateada na que non hai dificultades, así que por fin podemos relaxarnos un pouco. Antes de nada chamamos a Mundi, dende o móbil de Beni, xa que o meu quedou sen batería de tanto como estiveron chamando os distintos grupos de Emerxencias (de León, de Asturias, da Garda Civil,…)  namentras descendíamos. Desnivel nº 198, ano 2003. Vía O Señor dos Fíos, aberta por Xosé M Otero, Segis e Antonio Otero, o 10 de febreiro de 2003.Durante todo ese tempo, o meu móbil soaba cada dous por tres, o que unhas veces era un incordio, pero outras -non o podo negar- era reconfortante saber que aínda tiñamos conexión co resto do mundo. Non sabería decir se molestou máis do que animou, pero, en todo caso, nunca tiven intención de colle-lo, xa que non quería distraerme da nosa meta e perder tempo en saca-lo da mochila para parolar… Nós necesitabamos estar concentrados no único obxectivo de descender sans e salvos e tiñamos tódolos nosos sentidos dirixidos unicamente á correcta realización de cada maniobra para non cometer ningún erro. Logo enteraríamonos polos nosos amigos, que os gardas do refuxio do Meicín estiveran facéndonos sinais luminosas para orientarnos ou para que souberamos que estaban ó tanto da nosa situación. O certo é que vin as súas luces algunha vez, pero non entendía ben que estaban a facer porque cos frontais iluminaban, a modo de pantalla de proxección, as lomas próximas ó refuxio para que a área de luz fose maior. Alomenos Beni, namentres quedaba soa nas reunións, estivo entretida con eles observando o que facían, segundo logo me dixo. Cando chamamos a Mundi para que soubera que xa estabamos seguros, díxonos que chamaramos nós ó 112 para avisa-los a eles tamén porque seica estaban á expectativa para saber se saían por nós ou non, así que aínda tivemos que facer esta outra chamada e aclarar quenes eramos nós, quen os chamara a eles para solicita-la súa intervención, porqué estabamos no lado contrario ó que lles decíamos que agora íamos encamiñarnos, que canto nos levaría chegar ó refuxio, …e polo medio amenizáronnos cuns intres musicais namentres cotexaban ou aclaraban a información entre eles. 😀 O caso é que déronno-la súa bendición non sen antes pedirnos que os volvésemos a chamar en canto chegásemos ó noso destino para “dar por finalizado o operativo”. Eu díxenlles que de acordo, e calculei “a boti-pronto” que en 4 ou 5 horas daríamos chegado, aínda que finalmente tardamos 8 horas en completa-la ruta. Como facía unha chea de anos que non andaba por esa vertente asturiana, andaba un tanto desorientado e pensaba que estabamos xunto ó Cuetu Les Cabres, en vez de nesta zona de Las Cinchas del Planón da parte superior do val de Covarrubias, así que tardamos algo atopar un descenso fácil para acada-lo interior do val e poder seguir por el nunha baixada que fixosenos eterna. Tomamos un descaso e quitámono-los bártulos de escalada, na chaira do lago xunto ó refuxio do Meicín, antes de acomete-lo cansino ascenso ata o Alto Terreros, onde fixemos outra parada para descansar, comer e beber algo máis. Dende aquí dirixímonos ó Collado del Ronzón e iniciamo-lo, tamén longuísimo, descenso ata empatar en Chandanai co camiño que vai dar a Torrebarrio. Fixemos unha parada máis para quitarnos por fin os crampóns e por fin, mortos de sono, entramos pola porta do refuxio ás 8 da mañá, coas primeiras luces da alba e xusto cando de novo chamaban os de Emerxencias para saber se chegaramos ou… Así como puxemos un pé na entrada, a Marga xa nos saltou enriba coma se acabaramos de resucitar, e detrás dela foron baixando o resto dos nosos amigos para ver como estabamos. Nós estabamos cansadísimos e mortos de sono, pero ben se vía que eles non durmiran moito -sintoo…-. Namentres Beni lles explicaba a nosa peripecia, eu concentreime no que realmente me importaba: preparar unha sopa de fideos ben espesiña, para poder deitarnos quentes, alimentados e hidratados. Dúas laranxas e media pota de sopa despois, metinme por fin no saco e pódovos asegurar que poucas veces durmín tan profundamente na miña vida. ¡Que gustooooo! 😀 A posteriori, reflexiono sobre o acontecido nas pasadas horas e ademais das  lembranzas que me veñen á cabeza, acompañadas desa característica sensación de acartonamento na boca que sinte un cando se topa cun tramo esixente, fago un balance moi sinxelo do acontecido: cintas e cordinos varios, uns 30€; un cravo, de 6€ a 12€, unha dragoneira, uns 40€ -se teño a sorte de atopala…-; todo o demais…non ten prezo! 😀

Advertisements
  1. 2013 Decembro 29 ás 22:05

    ¡¡¡Que pequeno é o mundo, Xosé!!! ¿Quen nos ía a dicir que estabamos baixando por unha vía túa? Se o chegamos a saber teríamoste chamado para que nos dixeses por onde ir tirando 😀 😀 😀

    Efectivamente, a vía estaba limpa de material e non había nada máis que o spit do arranque do primeiro rápel e un par de cravos unidos por un cordino podre, que debestes de deixar ó monta-lo segundo rápel. Xa vos podíades ter “estirado” un pouco e ir deixando algúns cravos máis -ou mesmo friends- para ir marcando o camiño, eh. -hahahaha…-

    Non teño claro que remataramos baixando exactamente por onde vós, pero se non foi así, tivemos que face-lo ó carón mesmo. Para comproba-lo temos que ir un día a subir pola vía, pero para baixar… mellor facémolo con luz do día, ¿vale? ;-D

    Unha aperta, meu.

  2. Anónimo
    2013 Decembro 29 ás 19:36

    Vaites co marrón, dos de verdade! Nestas touradas hai que ter tento porque podes saír escornado! Porén gustoume o relato, e rin un chisco! con ironía, humor e certa tranquilidade que reflicte a filosofía coa que hai que tomar estes conflictos que certamente… non teñen prezo!
    A ruta de baixada que fixestes é unha pequena vía que abrimos en febreiro de 2003 á que chamamos “O señor dos fíos”, (era a época do Prestige e de Nunca Máis na que algún político pronunciou aquilo de “son solo unos hilillos”, curiosamente o elemento hoxe preside o Goberno de España). Na info do Desnivel nº 198 podes ver a vía e o descenso que deixamos montado en dous rápeles de 60 mts, o primeiro partía do spit que atopastes pero para chegar ao segundo precisabades sesenta metros así que os pitóns que describes serán algunha reunión que algúen deixou montada na vía (porque nós deixamos a ruta limpa), en fin… cando teña un momento escaneo o Desnivel, que acabo de atopar, e mándocho por mail porque os bosquexos das vías que tiña no computador de cando vivía en Compostela voaron coa máquina. Un saúdiño e outro para Beni que é a auténtica sufridora destas marronadas… aínda que algho tamén lle vai a marcha, bicos! Xosé

  1. No trackbacks yet.
Os comentarios están pechados.