Arquivo

Archive for the ‘Escalada en xeo’ Category

Cordillera Blanca – Andes. Perú. Do 23 de xullo ó 21 de agosto de 2011.

2011 Agosto 22 1 comentario

Manu levaba matinando varios anos en facer unha viaxe ós Andes, polo que cando propuxo ir á Cordillera Blanca, no Perú, xa tiña planificadas varias posibles actividades. Mundi e máis eu apuntámonos sen ter moita idea do que nos esperaba, e co temor de quen vai por primeira vez a lugares tan alonxados a rondar picos de seis mil metros, experimenta-las diferentes condicións daló e bautizarse como andinistas.

E abofé que valeu a pena …

A viaxe ó Perú e o cambio de moeda.

Fotos do trekking á Laguna Churup, Cordillera Blanca. Andes. Perú   Cun mes de antelación reservamo-los billetes de avión (aínda que penso que non por iso saíron máis baratos, uns 1.200 €/ida e volta en clase turista), e tentando mellora-la nosa aclimatación, pasamos antes un par de semanas nos Alpes. Á volta estivemos  unha semana máis en casa para recuperarnos e prepara-lo todo; e incriblemente cada un de nós conseguiu comprimi-lo material en só dous bultos, un petate de 23 Kg., e unha peza de man de 10 Kg.

Empaquetamos practicamente toda a cacharrada e roupa de montaña que tiñamos, tendo en conta a variedade de actividades previstas. E tamén metimos algúns alimentos que pensábamos que podían ser difíciles de atopar, pese a sospeitar que na aduana peruana puideran impedi-la súa entrada.

Levamos connosco dólares, sen embargo, no aeroporto de lima, e en Huaraz mesmo, era fácil cambiar Euros tanto por Dólares como por Soles, así que pódese levar perfectamente só Euros e ir cambiandoos pouco a pouco polo que se vaia precisando.

O recomendable é levar sempre Soles para paga-lo transporte e pequenas compras, e algúns Dólares para as ocasións nas que, co cambio que aplican, resulte millor pagar en Dólares. Iso si, sempre que se reciban cartos, hai que ver que os billetes sexan novos, porque se non están en bo estado, non se aceptan para pagar. Tamén parece ser que hai moito billete falso, así que non está de máis saber de quen recibimo-los billetes de máis valor.

E saímos ás 2 da madrugada do Sábado 23 de xullo, cara á localidade de Barajas, onde, ás 9 da mañá deixamos “abandonado” meu coche na rúa durante un mes, ata o noso regreso. Un pequeno traxecto na liña 8 do metro arrastrando os petates achegounos á terminal do aeroporto.

No límite do peso, facturamo-los nosos petates e despegamos cunha hora de retraso nun Airbus A330 da compañía Air Europa, cheo ata os topes, no que “disfrutamos” de 11 horas de viaxe que, pese a incomodidade dos asentos, procuramos pasar durmindo o maior tempo posible.

Chegamos ás 19:00 h. ó aeroporto J. Chávez de Lima, onde inmediatamente collimos un taxi azul dos “oficiais” (que cobrounos 95 Soles conforme á súa tarifa, e rexeitamos coller un taxi “non oficial” que se nos ofreceu por 65 Soles, polo infundado temor de que puidese ser un engano), ate a estación da compañía Movil Tours, onde tiñamos reservado, por Internet, billetes en asientos “Super cama” no autobús nos levaría a Huaraz.

Esta compañía ten 2 estacións en Lima, así que é importante asegurarse de indicarlle ó taxista a correcta, que é a que está no Paseo de la República xunto ó Novo Estadio Nacional.

Aquí esperamos máis de dúas horas ata que saiu noso autobús ás 23:00h. da noite, nunha viaxe de 400 Km. que durou toda a noite (unhas 7 horas) e que acada máis de 5.000 m. ó atravesar algunha golada. Deitados nos nosos asentos “super cama”, inclinables 180º, non vimos absolutamente nada durante o traxecto ó ser de noite e quedarnos durmidos apenas arrancamos. Sen embargo, Manu xa sentiu os efectos da altura durante o traxecto e pasouno mal nalgún intre.

A hospedaxe en Huaraz.

Fotos da ascensión ó Pisco, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú.  Chegados a Huaraz, un taxista achegounos á Casa Zarela, por 6 Soles, que logo enterámonos que ven a ser o dobre do que habitualmente cobran por ese traxecto.

A hospedaxe que reserváramos é moi coñecida pola comunidade montañeira que acostuma a ter Huaraz como base das expedicións á Cordillera Blanca e Cordillera Negra; e a súa propietaria, Zarela, coñece ben os itinerarios, prezos, guías, arrieiros, taxistas e informacións úteis que son unha axuda importante, sobre todo cando se visitan esas terras por primeira vez.

Conta con habitacións con baño, dobres, triples e cuádruples, almorzo, Internet, cociña libre, televisión, terrazas e pódese deixa-lo material e equipaxe gardado ata que se volva, cando se abandona o hostal entre actividades. A pega é que resulta un pouco caro, xa que a pernocta custa 40 Soles, aproximadamente o dobre de, por exemplo, o Hostal Alpes Huaraz, que ten similares servizos e inclúe o almorzo no prezo do aloxamento, aínda que non debe de dispoñer de tanta información.

O prezo do almorzo variaba dende os 8 Soles do Americano, ata os 13 Soles dos Vexetariano e Catalán. Non cobran por garda-lo material cando se deixa o aloxamento para volver logo duns días. E hai un ordenador dispoñible para conectarse a Internet cando se desexe.

Aínda que, ó cambio, o custe individual de comidas, compras, transportes e aloxamentos resulte barato, ó estar tanto tempo por aí, é un gasto total bastante grande, así que é importante ter sempre controlado o que se paga polas cousas e comparar prezos. Así, o noso mes andino supúxonos uns 600 € por persoa, sen conta-los billetes de avión; máis ou menos o mesmo que nos custaría pasar un par de semanas nos Alpes. 😉

Nós, por exemplo, cada vez que pasábamos 2 noites aloxados, gastabamos só en almorzar e pernoctar, uns 100 Soles cada un, menos de 30 € por persoa (1 € cambiabase a uns 3’5 Soles). Pero o custe total das 14 pernoctas que fixemos en Huaraz foi de 200 € cada un. O resto dos gastos debéronse ós xantares e ceas na vila (hai menús do día decentes por 12 Soles), á comida e transporte das actividades e ás drogas (éééééé broooooooma, hehehe…).

Huaraz é unha vila duns 100.000 habitantes, capital do departamento de Ancash, e situada a uns 3.090 m. de altura, no Callejón de Huaylas. A primeira impresión é deprimente, xa que hai lixo e refugallos por todas partes, os edificios están sen rematar ou danados dende o terremoto de 1970, hai moitas chabolas e a miseria é evidente. Sen embargo, pese ó seu mal aspecto, a actividade na vila é incesante, as rúas principais están ateigadas de xente, en tódalas portas e recunchos da rúa hai micronegocios ou xente vendendo cousas do máis variopinto: froita, zumes, caracois, roupa, xornais, música e películas pirateadas, libros de segunda man, cadros, paxaros, …

Unha alternativa máis tranquila e barata consiste en aloxarse en Caraz (2.256 m.), a unha hora e media de Huaraz, en colectivo. É unha vila pequena, con moitos menos servizos, pero está perto dos accesos a moitos picos e perfectamente comunicada con Huaraz.

Non nos pareceu que houbese problemas de delincuencia, salvo nas datas das festas do día da Independencia, ó redor do 28 de xullo, en que parece ser que os/as carteiristas veñen dende a costa a aproveitarse da masiva afluencia de visitantes. De feito, a nós, o segundo día que estivemos paseando por Huaraz leváronno-la carteira do interior do bolso de man sen que nos decataramos. Así que é recomendable non levar enriba a documentación, nin as chaves, nin máis cartos dos precisos, cando se ande pola vila.

Comidas e aprovisionamentos.

Fotos da ascensión ó Alpamayo, pola vía Ferrari, na Cordillera Blanca dos Andes do Perú.  Aprovisionarse de comida non é complicado xa que hai varios supermercados, pero hai cousas que son difíciles de atopar. Non hai embutidos nin precocinados, as barritas enerxéticas non son moi variadas, e os froitos secos e o chocolate son carísimos. Tampouco se atopan Compeed para as bochas, nin pastillas potabilizadoras, polo que convén leva-las dende casa.

Para xantar na vila, hai unha chea de opcións, ademais dos negocios máis dirixidos ó turismo, pódense tomar menús do día por uns 12 Soles en moitos sitios, ou comer á carta con pratos entre os 10 e os 18 Soles. A cervexa, Cristal, Pilsen e Cuzqueña, é practicamente do tamaño dunha litrona, e custa uns 6 Soles, así que é millor comparti-la entre varias persoas (salvo no caso de Mundi, que sempre ten moita sede ;-)).

O noso lugar favorito era o Samuel’s, especializados en polo asado e carne á grella, onde tomamos polo asado con riquísimas patacas fritidas, e que cando se enchía ás noites da fin de semana era digno de ver como asaban polos en cadea industrial.

Tamén, comimos bastantes veces no Restaurante-pizzería Teo’s, que tiñan un menú do día económico e bastante bó, pero en ocasións o servizo era extremadamente lento. E outros lugares interesantes son Landauro (pizzas e pasta), La Cúpula (boa comida e café) e a creperie Patrick (algo caro).

Pódense mercar bombonas de gas para o fornelo en varios negocios de cambio de moeda ou nalgunha tenda que vende material de montaña (normalmente cousas básicas e moitas de segunda man).

Cartos e transportes.

Fotos de Hatun Machay, na Cordillera Negra, nos Andes do Perú.  Nós nunca cambiamo-los cartos nas oficinas bancarias porque, ademas de estar permanentemente ateigadas de xente (parece ser que baixaron moito os intereses dos empréstimos, polo que todo o mundo tenta acadar financiamento), comprobamos que o cambio que ofrecían era peor que o dos negocios da rúa. Iso si, como xa dixen antes, coidado con aceptar só billetes en bo estado e lembrar onde os collimos, por se nos entregaran algún falso (normalmente, os cambistas púñanlle o seu carimbo ós billetes para evitar reclamacións).

Polo que vimos, case todo o mundo que ten un vehículo o utiliza como taxi, aínda que dun xeito peculiar. Así, o tráfico de Huaraz componse de coches transportando pasaxeiros e avisando do seu paso pitando constantemente namentres gritan pola fiestra cara onde van, por se houbera algunha outra persoa interesada en aproveita-la viaxe.

Os prezos dos taxis, sempre son variables, dependendo do aspecto que teña a clientela e da “pícardía” do/a condutor/a, así que sempre hai que acorda-lo prezo antes de nada e non hai que conformarse co primeiro taxi que se nos ofreza. De feito, coido que timáronnos en absolutamente tódolos que collimos, tanto en Lima como xa na montaña.

Polo demais, o prezo dos transportes regulares (os chamados “colectivos”) están prefixados, e son moi baratos, así que neles non hai que negocia-lo billete. Normalmente, os colectivos soen ser pequenas furgonetas de 10 a 12 prazas teóricas que enchénse ata os topes baixo o lema de “al fondo hay sitio”, e que circulan a toda velocidade sen ningún respeto polas normas de circulación. En Huaraz hai varias rutas de comunicación coas poboacións cercanas, cubertas con colectivos que saen periodicamente cada poucos minutos dende os diferentes apeadeiros que existen para cada liña.

En canto ó estilo da conducción de taxis e colectivos, simplemente direi que probablemente pasamos máis medo e corrimos máis perigo na estrada que na montaña. ;-(

Tamén hai moitísimos mototaxis para os desprazamentos urbanos, totalmente “tuneados” e adornados con sorprendentes debuxos e lemas.

Intendencia e aproximacións.

Fotos da escalada de La Esfinge, pola Vía del 85, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú.  As aproximacións ás montañas normalmente fanse collendo algún colectivo ata a poboación máis cercana ó obxectivo, e dende aí, tómase outro colectivo ou un taxi (segundo a presa e as oportunidades que se teñan), que achega ós/ás clientes por malas pistas de terra ata os puntos habituais de comezo das andainas. Dende aí, ás veces hai que contratar arrieiros e máis arriba, incluso porteadores.

Se se conta cun maior orzamento, ou non se quere un/unha ocupar pola intendencia, existen numerosas axencias en Huaraz adicadas a elo. Nós non usamos ningunha, así que non temos referencias, pero antes de contratar ningunha é millor informarse ben da súa fiabilidade para evitar chascos.

O custe de arrieiros e porteadores no Parque Nacional Huascarán está estipulado oficiosamente, así que só é negociable, nalgúns casos, a posibilidade de aforrar algunha xornada da viaxe, pero sen redución no prezo:

  • 5 Dólares/borrico e ata 40 Kg. de carga máxima/borrico
  • 10 $/arrieiro e ata 5 borricos/arrieiro

As vías naturais de acceso á montaña son as quebradas, vales fluviais que atravesan a cordilleira e nas que se sitúan os postos de entrada ó Parque Nacional de Huascarán, nos que un debe rexistrarse cando pasa, presentando o pasaporte e a tarxeta federativa. A primeira vez págase un permiso que, para turismo de aventura custa 65 Soles por persoa, e que permite acceder ó Parque durante un mes, sen volver a pagar. Para o turismo convencional o permiso é válido só para un día, e custa 5 Soles.

En Huaraz está a sede central do Parque Nacional de Huascarán, na que hai que tramita-lo permiso, presentando o pasaporte e a tarxeta federativa e cubrindo un formulario no que deben constar tódo-los picos que se pretenden escalar, así como as datas previstas. É millor incluir tódolos que se nos ocurran, aínda que non entren nos nosos plans, para evitar que nos poñan pegas ou ter que pagar de novo o permiso no caso de que, por calquera circunstancia, se deba cambiar de obxectivo.

Durante as festas do día da Independencia (uns 4 días ó redor do 28 de xullo) pode ser difícil atopar aloxamento, transporte e fórmanse longas colas nos postos de control de paso nalgunhas quebradas do Parque, polo que hai que te-lo en conta.

Climatoloxía e información de rutas e vías.

Fotos da ascensión ó Vallunaraju, na Cordillera Blanda dos Andes, no Perú. En canto á climatoloxía, a estación seca na montaña vai de maio a agosto, aínda que nese último mes o tempo xa se volveu máis inestable, e os días amencían despexados para irse cubrindo de nubes según pasaban as horas, chegando a chover e nevar algún día. Por elo, para asegura-las millores condicións houbera sido preferible viaxar a principios de xullo.

Durante a época do “verán andino” non chove, sempre fai sol e os ceos azuis non teñen nin unha nube, polo que danse as condicións ideais para as actividades na montaña. É precisamente, a garantía dun bo tempo continuo o que atrae á xente por estes lares. Así, o normal soe ser planifica-las actividades só en función das condicións do terreo e considerar que o tempo está sempre garantido.

Hai que ter moito coidado co sol, porque nestas alturas é perigoso a calquera hora e lugar, así que mesmo en Huaraz débese un protexer con crema de factor alto, e agradécese unha gorra en todo momento.

Non existe información meteorolóxica de fiar e as páxinas web como www.mountain-forecast.com, son pouco fiables cando o tempo vólvese algo inestable. A nós por exemplo atrapounos unha nevada inesperada ós pés do Alpamayo cando a previsión era de bo tempo.

Para atopar información sobre condicións na montaña e escaladas, as oficinas de turismo e a casa de guías, non son de gran axuda, e o millor fonte de información é falar directamente con montañeiros/as e guías cos/coas que un se cruce.

Un par de bos libros con croquis e vías de escalada son “Classic climbs of the Cordillera Blanca. Perú (2009 revised edition)“, de Brad Johnson, e o enciclopédico “Cordillera Blanca. Escaladas“, de Antonio G. Bohorquez.

Escaladas aparte, hai unha excelente guía, “Huaraz Map Guide“, editada en inglés para turistas e viaxeiros/as con multitude de planos e todo tipo de útil información, que se distribúe de balde en hostais, oficinas de turismo e diversos locais.

O regreso a casa.

Fotos da escalada de La Esfinge, pola Vía del 85, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú. Unha vez agotamo-los días, collimos novamente un billete “super cama” no autobús para retornar a Lima e fixemo-la viaxe de noite para poder ir durmindo. Pero como chegamos de madrugada, tivemos que esperar na mesma estación cáseque un par de horas a que amencese. Neste caso baixamos na estación de Los Olivos, na Avenida Alfredo Mendiola, máis próxima ó aeroporto, para que así nos saíse máis barato o taxi, pero o malo é que está na periferia, así que se un quere aproveita-las últimas horas para visita-lo casco urbano de Lima é millor baixar na seguinte estación.

No noso caso, logo de deixa-los petates na “consigna” da estación de autobuses, achegámonos andando ata un dos grandes centros comerciais próximos e pasamo-lo día aburridos paseando por el, esperando a que se aproximase a hora de saída do noso avión para ir ó aeroporto.

Lima é unha megaurbe perpetuamente envolta nunha nube de contaminación, na que viven uns 10 millóns de persoas, a terceira parte da poboación do país. Entre a súa permanente neblina e o orballo que caeu durante todo o día, non se pode decir que leváramos unha boa imaxe dela.

Unha última negociación co taxista de turno, na que aproveitando que xa nos coñecíamo-lo percal, consultamos-lo prezo da carreira con outro taxista “non oficial”, serviunos para reducir algo prezo inicial e marcharnos do país coa satisfacción persoal de que, alomenos nesa última viaxe, non nos timou… de todo. 🙂

E xa no aeroporto… pois iso, a gasta-los últimos Soles en calquera tontería, a sufri-la impertinencia dunha funcionaria tocacollóns na aduana e a volver a esperar polo retraso do vóo de Air Europa, que polo que vimos, non ten suficientes postos de facturación e, aínda por riba os abre demasiado tarde, co cal non lles da tempo a que pase toda a pasaxe na hora prevista.

Outras 12 horas de incómoda viaxe a Madrid, e logo un ratiño de metro ata Barajas, cruzándonos con toda a “xuventude” que viña de ver ó Papa, así que aproveitei para ir rezando para que o coche seguira enteiro no seu sitio.

E miragrosamente o coche estaba, arrancou á primeira e cheganos a casa sans, salvos e, iso si… ben cansadiños.

Valle de Izás, Canfranc (Huesca), do 4 ó 8 de marzo de 2011

Aproveitando as festas do Entroido achegámonos ata os Pirineos á busca de xeo, dado que as últimas nevaradas aumentaron o risco de avalanchacs en corredores e itinerarios máis clásicos.

Ollo coa data e horario da viaxe, porque se coincide coa tempada de esquí pódese un atopar con retencións quilométricas -coma nos pasou a nós-, xa que tódolas persoas que saían do traballo pola tarde cara ás estacións de esquí, concentrábanse na estrada que une Pamplona e Jaca; e a partir do remate da autovía A-21 tivemos que ir en caravana ata Canfranc.

O Valle de Izás, en Canfranc (Huesca), é moi coñecido polos escaladores de xeo porque nel fórmanse excelentes fervenzas, cunha curta aproximación (un pódese achegar en pouco máis dunha hora de camiñata, dende a estrada que une Canfranc con Francia).

Pódense obter croquis das vías e fervenzas de escalada da zona na web do Ayuntamiento de Jaca (aquí hai algúns planos da situación das vías no val, así como croquis de L’Eau L’Eau e Notre Dame), no nº 35 dos Cuadernos Técnicos de Barrabés e nuns vellos números da revista Pyrenaica (137 e 162) dos anos 1984 e 1991. Tamén nas webs de www.escalismo.com, e de www.landher.net hai algunha reseña máis moderna de L’Eau L’Eau. De Ruta Jacobea non hai moitos croquis, pero pódese botar un ollo ó blog de madteam.net, por exemplo.

Adicamos cada día a unha vía, empezando coa de menor a maior dificultade/dureza, para que me fose iniciando progresivamente, e rematando coa coñecida L’Eau L’Eau (tamén chamada Historia del Agua, Historie d´l Eau ou -como din os habituais da zona, cunha perfecta fonética francesa :-)- “La Loló”), que tanto pola lonxitude do seu percorrido, uns 300 mts., como polo gran ambente do seu trazado, é a máis atractiva.

Reservamos liteira no Albergue Nuevo Tritón, en Villanúa (Canfranc, Huesca) e cada día achegámonos en coche ata a senda do GR 65.3, á saída de Canfranc-Estación, onde aparcabamos e púñamonos en marcha hacia o pé das paredes.

Para min foron uns días de iniciación na escalada en xeo do máis completos, pero, Manu -que xoga a outro nivel- levouse a decepción de non face-la Colgada, por mor do precario estado do seu xeo, especialmente no tramo superior, segundo nos contaron.

A calidade e cantidade do xeo das fervenzas xa estaba un pouco ó límite, así que non cremos que esta tempada as escale moita máis xente, salvo que veña un cambio de tempo que permita que se volvan a rexenerar.

Ruta Jacobea, Valle de Izás (Canfranc – Huesca), 5 de marzo de 2011.

Fotos de Ruta Jacobea, Valle de Izás (Canfranc – Huesca), 5 de marzo de 2011.

  • Dificultade: II/3
  • Lonxitude: 120 m. (pero só uns 80 m. o foron de escalada efectiva realizados en 2 longos, xa que case todo o primeiro longo fixémo-lo camiñando por unha pala de neve).
  • Horario: Comezo da vía sobre as 09 h. e remate ás 11:20 h. Descenso en 20′ con 2 rápeles.
  • Material: Casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., parafusos de xeo e un par de friends pequenos.
  • Cordada: Manu e Ricardo.
  • Aproximación: Empézase dende a senda do GR 65.3, á saída de Canfranc-Estación. Unha hora e media de aproximación ata onde xa se ven as fervenzas no val.
  • Descenso: en 2 rápeles pola mesma vía.
  • 1ª Ascensión: L. García e M. A. Abraham, en Marzo de 1981.
  • 1º longo: non había xeo senón unha pala de neve pola que subimos facilmente ata algo máis abaixo da reunión da que sería a reunión habitual de comezo do 2º longo.
  • 2º longo: partimos, como decía, dende algo máis abaixo da reunión habitual do 2º longo (2 parabolts con anelas) e seguimos por un muro de xeo 70º/80º xunto á parede ata unha reunión equipada tamén con 2 parabolts con anelas.
  • 3º longo: iníciase por unha chimenea de 60º-80º conformada por un lado de xeo e outro de rocha, que da paso a un tramo de menos pendente e remata cun último paso nun resalte ó que lle faltaba apoio de pés. A reunión tamén estaba equipada con 2 parabolts.

Notre Dame, Valle de Izás (Canfranc – Huesca), 6 de marzo de 2011.

Fotos de Notre Dame, Valle de Izás (Canfranc - Huesca), 6 de marzo de 2011.

  • Dificultade: II/4+
  • Lonxitude: 150 m., en 4 longos.
  • Horario: Comezo da vía sobre as 08:20 h. e remate ás 11:50 h. Descenso en 20′ con 2 rápeles.
  • Material: Casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., parafusos de xeo e un par de friends pequenos.
  • Cordada: Manu e Ricardo.
  • Aproximación: Empézase dende a senda do GR 65.3, á saída de Canfranc-Estación. Unha hora e media de aproximación ata onde xa se ven as fervenzas no val.
  • Descenso: En 2 rápeles pola mesma vía. Primeiro rápel ata a rampa de neve na base das fervenzas. Pequeno destrepe pola neve ata a 1ª reunión e un segundo rápel para superalo resalte do inicio da vía e chegar á base da parede.
  • 1ª Ascensión pola variante da dereita: o 18/02/1984 por Ángel Martín-Sonseca, Antonio Antoñanzas, Alfonso Escolá, Fernando Caballé e Javier Marraco.
  • 1º longo: supérase pola esquera, por xeo escaso, un gran bloque e pódese montar reunión en 2 parabolts con cadea que está xusto enriba do bloque na parede da dereita. Nós seguimos algo máis arriba pola pala de neve ata un cravo.
  • 2º longo: por unha rampa de neve pola que subimos facilmente ata unha reunión conformada por un par de clavos unidos por varias cintas moi vellas, a uns 10 m. por embaixo da fervenza de xeo..
  • 3º longo: ascéndense uns 30 m. por unha fervenza de xeo 80º/90º ata un nicho no que hai unha reunión equipada con 2 parabolts con anelas.
  • 4º longo: tomamo-la sáida da dereita por un tramo de xeo 90º, que da paso a un tramo de menos pendente por neve e remata cunha reunión sobre cordinos nun piñeiro á esquerda sobre unha rocha.

L’Eau L’Eau, Valle de Izás (Canfranc – Huesca), 7 de marzo de 2011.

Fotos de L'Eau L'Eau, Valle de Izás (Canfranc - Huesca), 7 de marzo de 2011.

  • Dificultade: III/4
  • Lonxitude: 300 m., en 6 longos.
  • Horario: Comezo da vía sobre as 08:10 h. e remate ás 15:10 h. Quince minutos ata o refuxio de Iserías e media hora de descenso ó val, ó pé das paredes.
  • Material: Casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., parafusos de xeo e un par de friends pequenos.
  • Cordada: Manu e Ricardo.
  • Aproximación: Empézase dende a senda do GR 65.3, á saída de Canfranc-Estación. Unha hora e media de aproximación ata onde xa se ven as fervenzas no val.
  • Descenso: Polo refuxio de Iserías.
  • 1ª Ascensión: en 1980, por Dominique Julien e Rainier Munsch (¿ou por Julien e P. Darrius?).
  • 1º longo: empezamos pola dereita do muro de entrada 75/80º formado pola fervenza de cola de cabalo, rematando nunha reunión de 2 parabolts con cadea no lado dereito. Uns 50 m.
  • 2º longo: comeza por un diedro–cheminea  75º estreito e escasísimo de xeo e segue logo por unha rampa de neve e xeo. A reunión faise do lado esquerdo de 2 cravos unidos por vellos cordinos e reforzámo-la cun parafuso no xeo. Uns 50 m.
  • 3º longo: corredor xeado con dous ramais, separados por unha placa de rocha coñecida como o Escudo. Tomamo-la variante da esquerda 80º, que parecía ter máis xeo, pero tamén resultou escaso e rompíase en grandes bloques ó golpear co piolet. Reunión dun cravo e unempotrador abandoado, no interior do comezo da cheminea. ¡¡Longo de 55m.!!
  • 4º longo: ascender pola encaixoada cheminea de 75º/80º e logo por unha rampa de neve ata agota-la corda ós pés dun gran muro de xeo chamada “a autopista”, na que hai que monta-la reunión sobre o xeo con parafusos e/ou abalakov. A cheminea tiña moi pouco xeo que rompíase facilmente ó noso paso.
  • 5º longo: dende a reunión ó pé da “autopista”, empézase polo centro 75º/80º, e ascéndese con tendencia á esquera para monta-la reunión á esquerda nun parabolt azul ó que non chegaba ó xeo, polo que asegurámonos á súa altura, pero con dous parafusos. Longo de 50 m. e xeo bastante quebradizo, pero groso.
  • 6º longo: saímos verticalmente 70º para logo facer unha travesía á dereita por neve cara a unha canle de xeo de saída. Reunión dunha maraña de cordinos vellos nunha árbore á dereita.

En Villanúa ademáis do albergue en que nos aloxamos tamén hai outras alternativas, así como 3 restaurante/cafetaría na entrada do pobo, na mesma estrada que une Jaca e Francia. Hai tamén un supermercado e unha tenda con material de esquí e roupa de montaña, xunto ós bares da estrada que vai a Francia, así como outra pequena de alimentación no casco urbano.

  • Albergue Nuevo Tritón

Liteiras, restaurante, pizzería, wifi de balde.
Plaza Mediodía s/n, 22870 – Villanúa (Huesca)
Tlfno. 974378181
http://www.alberguetriton.net

info@alberguetriton.net

Aberto todo o ano, aínda que o bar e o restaurante só funciona cando hai reservas ou cando hai afluencia de clientes (por exemplo en xornadas da tempada de esquí).

80 Prazas en liteiras (as habitacións son diminutas, nós éramos dous nunha de 6 prazas e xa non podíamos movernos sen estorbarnos…). Calefacción e auga quente.

Prezo por noite 15€ (federados 14€), almorzo 3€, media pensión 27€ e menú do día 10€.
  • Bar-restaurante La Estrella

Avda. de Francia 8, 22870 – Villanúa

Tlfno. 974378003

Pratos combinados e comidas á carta.

  • Bar-restaurante Monte-Lierde

Carretera de Francia, s/n

Tlfno. 974378256

Menú do día e comidas á carta.

Ceamos unha noite á carta e o servizo foi lentísimo (só unha persoa recollía as comandas).