Arquivo

Archive for the ‘Sendeirismo / trekking’ Category

Fervenza do río Toxa, comarca do Deza (Silleda – Pontevedra), 24 de marzo de 2013.

Fotos da Fervenza da Toxa, comarca do Deza (Silleda - Pontevedra), 24 de marzo de 2013.A Fervenza do Toxa é un salto de auga de máis de 50 m. (coido que está considerada como o salto de auga máis grande de Galicia),  situado no río do mesmo nome, na parroquia de Pazos, concello de Silleda (Pontevedra). Esta fervenza está perto do famoso Mosteiro de Carboeiro, nunha paraxe natural de gran valor paisaxístico na comarca do Deza. Normalmente o seu caudal non é moi abondoso, e incluso no verán máis que caer esbara polas rochas :-), sen embargo, en períodos de choivas intensas coma as que tivemos estes días, presenta un aspecto impresionante e a máis de 100 m. da súa base, resulta imposible estar sen empaparse coa auga que mantén en suspensión.

Para achegarse a ela hai que ir ata Pazos, perto de Merza, dende onde unha curta senda descende cara a súa base.

Máis información en: http://www.galiciamaxica.eu/Sitios/Fervenza%20do%20Toxa.html

Fervenzas de xeo de Truchillas e de La Baña – Trevinca (León), 11 e 12 de febreiro de 2012.

2012 Febreiro 12 Deixar un comentario

Fotos das fervenzas de xeo de Truchillas e de Trevinca (León), 11 e 12 de febreiro de 2012Ata fai uns días, para escalar en xeo perto de Galicia, só coñecía da existencia das fervenzas de Trevinca, ós pes do Picón, no cordal do Peña Trevinca. Sen embargo resulta que hai outras bastante perto, na Sierra de La Cabrera, tamén en León, no Lago de Truchillas.

Cando me enterei delo busquei algo de información por Internet e pensei en aproveita-las extremadas baixas temperaturas destas dúas semanas para ir un día a Trevinca e outro a Truchillas. Manu, que foi quen soubo delas falando cuns leoneses cos que coincidira o anterior fin de semana escalando nas fervenzas de Trevinca, levoume o sábado ata Truchillas para botarlles unha ollada e o domingo fun con Beni ás outras.

Fervenzas de Truchillas.

Ruta ó Lago de Truchillas. Fonte: http://www.rutasleonesas.com/2010/11/ruta-del-lago-de-truchillas.html

No mapa vese a ruta ata a lagoa de Truchillas, pero tamén pódese ver un pouco ó NE, a ubicación de El Doladeiro.

As fervenzas son duns 50 m., e están xunto á coñecida lagoa (1.700 m.) que está ós pés do Vizcodillo (2.122 m.), e chégase a ela nunhas dúas horas de fácil camiño. A ruta do Lago Truchillas comeza á saída do pobo do mesmo nome, nunha zona habilitada como merendeiro, cun aparcadoiro e unha fonte de pedra. O percorrido comeza nunha pista sinalizada, segue atravesando o río Lago por unha par de pontes de madeira e logo continúa por unha senda en ascenso, na zona coñecida como Costomillón. Por riba do lago está a Laguna de Truchillas, e o Pico Vizcodillo.

A orientación Este das fervenzas e o feito de que non estén protexidas do sol fainas moi delicadas. Tanto é así, que aínda que chegamos antes das 10:30h. da mañá, estivemos esperando cáseque 4 horas a que lles dera algo de sombra para que, alomenos correra menos auga e as estalactitas que pendían sobre as vías “parecesen” máis seguras. Segundo o criterio de Manu, estas fervenzas están en mellores condicións a principios do inverno, cando a forza do sol non as afecte tanto. Neste caso, dado que o sol lles estivo dando dende que saiu, resultaba millor esperar ás últimas horas do día para escala-las, cando o sol xa non incidía directamente nelas e o frío volvía a fortalece-las.

Fervenzas de xeo do lago de Truchillas. Fonte: cmb.forogratis.es/cascada-lago-truchillas-t176.html

A principal debe sé-la número 2 da foto. A liña númeo 3 ten uns 50 metros e é moi vertical. Fórmanse unhas pequenas fervenzas tumbadas á esquerda destas 3 liñas.

As fervenzas de TruchillasFixemo-la liña de máis á dereita, pero sen o último tramo que sae por arriba, xa que non tiña boa pinta. Aproveitamos un par de cravos na parede da esquerda para montar neles a reunión e baixarnos. Logo estivemos un rato practicando no contraforte xeado do extremo esquerdo, antes de regresar a Truchillas a xuntarnos con Mar e Beni.

Para durmir nas proximidades:

  • En Truchas, hai unha señora que aluga algunha habitación da súa casa; preguntar no Bar.
  • En Encinedo, hai un mesón con habitacións.
  • En Quintanilla de Losada, hai un hotel restaurante.

Máis información sobre como chegar:

Fervenzas de La Baña, en Trevinca.

O Domingo Beni e máis eu achegámonos ata o circo glaciar no que están as fervenzas e a Laguna de Lagunallo, onde nace o Arroyo de Cuadro xunto ó que vai a senda que nunhas dúas horas une as fervenzas coa localidade leonesa de La Baña.

Ubicación das fervenzas de xeo de TrevincaHai unha certo lío coa denominación deste circo, xa que en xeral confúndese co circo onde está a Cascada de la Fervienza. De feito, hai unha senda que sae dende La Baña ata esa fervenza, que se pode seguir (na súa variante da dereita, que segue subindo en lugar de baixar cara ó río Cabrera) ata chegar a unha bifurcación, na que hai que abandona-la ruta sinalizada e seguir pola senda da dereita. Máis adiante nunha nova bifurcación, na que xa se vislumbra ó lonxe, o circo ó que nos diriximos, tómase a da esquerda para ir penetrando na parte alta do val das fervenzas.

Logo da camiñata, estivemos practicando un pouco ós pes da Pídenos Permiso, pola que se vía correr bastante auga, antes de regresar de novo a La Baña.

Este circo está casi permanentemente en sombra, o que fai que as temperaturas se manteñan bastante baixas, así que cando as fervenzas se forman, pódense escalar durante practicamente todo o día.

As fervenzas de Trevinca.Aqueles anos que se forman tódalas liñas, hai ata 6 vías no circo:

  • Pídenos Permiso, III-4, 105 m. A máis longa, está situada na parte esquerda do circo.
  • Divine, II-3, 30 m. Curta cascada por riba e á esquerda de Xelo’s Fiestra.
  • Xelo’s Fiestra, III-4+, 90 m. A clásica e máis recomendable.
  • Fervenza Free, III-5, 75 m. Á dereita de Xelo’s Fiestra. No primeiro longo é onde estánn os pasaxes verticais máis mantidos.
  • Terminator 3, IV-4, 85m. Tres longos, pero só os dous primeiros son de xeo: L1: 80/85, 35 m – reunión incómoda, L2: 70/75, 50 m – reunión boa, nun bloque de pedra, L3: dependendo dos anos pode ser máis de matogueiras e neve.
  • Orgasmo Senil, II-4+, 15 m. Na parte inferior dereita do circo.

Máis información:

Cordillera Blanca – Andes. Perú. Do 23 de xullo ó 21 de agosto de 2011.

2011 Agosto 22 1 comentario

Manu levaba matinando varios anos en facer unha viaxe ós Andes, polo que cando propuxo ir á Cordillera Blanca, no Perú, xa tiña planificadas varias posibles actividades. Mundi e máis eu apuntámonos sen ter moita idea do que nos esperaba, e co temor de quen vai por primeira vez a lugares tan alonxados a rondar picos de seis mil metros, experimenta-las diferentes condicións daló e bautizarse como andinistas.

E abofé que valeu a pena …

A viaxe ó Perú e o cambio de moeda.

Fotos do trekking á Laguna Churup, Cordillera Blanca. Andes. Perú   Cun mes de antelación reservamo-los billetes de avión (aínda que penso que non por iso saíron máis baratos, uns 1.200 €/ida e volta en clase turista), e tentando mellora-la nosa aclimatación, pasamos antes un par de semanas nos Alpes. Á volta estivemos  unha semana máis en casa para recuperarnos e prepara-lo todo; e incriblemente cada un de nós conseguiu comprimi-lo material en só dous bultos, un petate de 23 Kg., e unha peza de man de 10 Kg.

Empaquetamos practicamente toda a cacharrada e roupa de montaña que tiñamos, tendo en conta a variedade de actividades previstas. E tamén metimos algúns alimentos que pensábamos que podían ser difíciles de atopar, pese a sospeitar que na aduana peruana puideran impedi-la súa entrada.

Levamos connosco dólares, sen embargo, no aeroporto de lima, e en Huaraz mesmo, era fácil cambiar Euros tanto por Dólares como por Soles, así que pódese levar perfectamente só Euros e ir cambiandoos pouco a pouco polo que se vaia precisando.

O recomendable é levar sempre Soles para paga-lo transporte e pequenas compras, e algúns Dólares para as ocasións nas que, co cambio que aplican, resulte millor pagar en Dólares. Iso si, sempre que se reciban cartos, hai que ver que os billetes sexan novos, porque se non están en bo estado, non se aceptan para pagar. Tamén parece ser que hai moito billete falso, así que non está de máis saber de quen recibimo-los billetes de máis valor.

E saímos ás 2 da madrugada do Sábado 23 de xullo, cara á localidade de Barajas, onde, ás 9 da mañá deixamos “abandonado” meu coche na rúa durante un mes, ata o noso regreso. Un pequeno traxecto na liña 8 do metro arrastrando os petates achegounos á terminal do aeroporto.

No límite do peso, facturamo-los nosos petates e despegamos cunha hora de retraso nun Airbus A330 da compañía Air Europa, cheo ata os topes, no que “disfrutamos” de 11 horas de viaxe que, pese a incomodidade dos asentos, procuramos pasar durmindo o maior tempo posible.

Chegamos ás 19:00 h. ó aeroporto J. Chávez de Lima, onde inmediatamente collimos un taxi azul dos “oficiais” (que cobrounos 95 Soles conforme á súa tarifa, e rexeitamos coller un taxi “non oficial” que se nos ofreceu por 65 Soles, polo infundado temor de que puidese ser un engano), ate a estación da compañía Movil Tours, onde tiñamos reservado, por Internet, billetes en asientos “Super cama” no autobús nos levaría a Huaraz.

Esta compañía ten 2 estacións en Lima, así que é importante asegurarse de indicarlle ó taxista a correcta, que é a que está no Paseo de la República xunto ó Novo Estadio Nacional.

Aquí esperamos máis de dúas horas ata que saiu noso autobús ás 23:00h. da noite, nunha viaxe de 400 Km. que durou toda a noite (unhas 7 horas) e que acada máis de 5.000 m. ó atravesar algunha golada. Deitados nos nosos asentos “super cama”, inclinables 180º, non vimos absolutamente nada durante o traxecto ó ser de noite e quedarnos durmidos apenas arrancamos. Sen embargo, Manu xa sentiu os efectos da altura durante o traxecto e pasouno mal nalgún intre.

A hospedaxe en Huaraz.

Fotos da ascensión ó Pisco, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú.  Chegados a Huaraz, un taxista achegounos á Casa Zarela, por 6 Soles, que logo enterámonos que ven a ser o dobre do que habitualmente cobran por ese traxecto.

A hospedaxe que reserváramos é moi coñecida pola comunidade montañeira que acostuma a ter Huaraz como base das expedicións á Cordillera Blanca e Cordillera Negra; e a súa propietaria, Zarela, coñece ben os itinerarios, prezos, guías, arrieiros, taxistas e informacións úteis que son unha axuda importante, sobre todo cando se visitan esas terras por primeira vez.

Conta con habitacións con baño, dobres, triples e cuádruples, almorzo, Internet, cociña libre, televisión, terrazas e pódese deixa-lo material e equipaxe gardado ata que se volva, cando se abandona o hostal entre actividades. A pega é que resulta un pouco caro, xa que a pernocta custa 40 Soles, aproximadamente o dobre de, por exemplo, o Hostal Alpes Huaraz, que ten similares servizos e inclúe o almorzo no prezo do aloxamento, aínda que non debe de dispoñer de tanta información.

O prezo do almorzo variaba dende os 8 Soles do Americano, ata os 13 Soles dos Vexetariano e Catalán. Non cobran por garda-lo material cando se deixa o aloxamento para volver logo duns días. E hai un ordenador dispoñible para conectarse a Internet cando se desexe.

Aínda que, ó cambio, o custe individual de comidas, compras, transportes e aloxamentos resulte barato, ó estar tanto tempo por aí, é un gasto total bastante grande, así que é importante ter sempre controlado o que se paga polas cousas e comparar prezos. Así, o noso mes andino supúxonos uns 600 € por persoa, sen conta-los billetes de avión; máis ou menos o mesmo que nos custaría pasar un par de semanas nos Alpes. 😉

Nós, por exemplo, cada vez que pasábamos 2 noites aloxados, gastabamos só en almorzar e pernoctar, uns 100 Soles cada un, menos de 30 € por persoa (1 € cambiabase a uns 3’5 Soles). Pero o custe total das 14 pernoctas que fixemos en Huaraz foi de 200 € cada un. O resto dos gastos debéronse ós xantares e ceas na vila (hai menús do día decentes por 12 Soles), á comida e transporte das actividades e ás drogas (éééééé broooooooma, hehehe…).

Huaraz é unha vila duns 100.000 habitantes, capital do departamento de Ancash, e situada a uns 3.090 m. de altura, no Callejón de Huaylas. A primeira impresión é deprimente, xa que hai lixo e refugallos por todas partes, os edificios están sen rematar ou danados dende o terremoto de 1970, hai moitas chabolas e a miseria é evidente. Sen embargo, pese ó seu mal aspecto, a actividade na vila é incesante, as rúas principais están ateigadas de xente, en tódalas portas e recunchos da rúa hai micronegocios ou xente vendendo cousas do máis variopinto: froita, zumes, caracois, roupa, xornais, música e películas pirateadas, libros de segunda man, cadros, paxaros, …

Unha alternativa máis tranquila e barata consiste en aloxarse en Caraz (2.256 m.), a unha hora e media de Huaraz, en colectivo. É unha vila pequena, con moitos menos servizos, pero está perto dos accesos a moitos picos e perfectamente comunicada con Huaraz.

Non nos pareceu que houbese problemas de delincuencia, salvo nas datas das festas do día da Independencia, ó redor do 28 de xullo, en que parece ser que os/as carteiristas veñen dende a costa a aproveitarse da masiva afluencia de visitantes. De feito, a nós, o segundo día que estivemos paseando por Huaraz leváronno-la carteira do interior do bolso de man sen que nos decataramos. Así que é recomendable non levar enriba a documentación, nin as chaves, nin máis cartos dos precisos, cando se ande pola vila.

Comidas e aprovisionamentos.

Fotos da ascensión ó Alpamayo, pola vía Ferrari, na Cordillera Blanca dos Andes do Perú.  Aprovisionarse de comida non é complicado xa que hai varios supermercados, pero hai cousas que son difíciles de atopar. Non hai embutidos nin precocinados, as barritas enerxéticas non son moi variadas, e os froitos secos e o chocolate son carísimos. Tampouco se atopan Compeed para as bochas, nin pastillas potabilizadoras, polo que convén leva-las dende casa.

Para xantar na vila, hai unha chea de opcións, ademais dos negocios máis dirixidos ó turismo, pódense tomar menús do día por uns 12 Soles en moitos sitios, ou comer á carta con pratos entre os 10 e os 18 Soles. A cervexa, Cristal, Pilsen e Cuzqueña, é practicamente do tamaño dunha litrona, e custa uns 6 Soles, así que é millor comparti-la entre varias persoas (salvo no caso de Mundi, que sempre ten moita sede ;-)).

O noso lugar favorito era o Samuel’s, especializados en polo asado e carne á grella, onde tomamos polo asado con riquísimas patacas fritidas, e que cando se enchía ás noites da fin de semana era digno de ver como asaban polos en cadea industrial.

Tamén, comimos bastantes veces no Restaurante-pizzería Teo’s, que tiñan un menú do día económico e bastante bó, pero en ocasións o servizo era extremadamente lento. E outros lugares interesantes son Landauro (pizzas e pasta), La Cúpula (boa comida e café) e a creperie Patrick (algo caro).

Pódense mercar bombonas de gas para o fornelo en varios negocios de cambio de moeda ou nalgunha tenda que vende material de montaña (normalmente cousas básicas e moitas de segunda man).

Cartos e transportes.

Fotos de Hatun Machay, na Cordillera Negra, nos Andes do Perú.  Nós nunca cambiamo-los cartos nas oficinas bancarias porque, ademas de estar permanentemente ateigadas de xente (parece ser que baixaron moito os intereses dos empréstimos, polo que todo o mundo tenta acadar financiamento), comprobamos que o cambio que ofrecían era peor que o dos negocios da rúa. Iso si, como xa dixen antes, coidado con aceptar só billetes en bo estado e lembrar onde os collimos, por se nos entregaran algún falso (normalmente, os cambistas púñanlle o seu carimbo ós billetes para evitar reclamacións).

Polo que vimos, case todo o mundo que ten un vehículo o utiliza como taxi, aínda que dun xeito peculiar. Así, o tráfico de Huaraz componse de coches transportando pasaxeiros e avisando do seu paso pitando constantemente namentres gritan pola fiestra cara onde van, por se houbera algunha outra persoa interesada en aproveita-la viaxe.

Os prezos dos taxis, sempre son variables, dependendo do aspecto que teña a clientela e da “pícardía” do/a condutor/a, así que sempre hai que acorda-lo prezo antes de nada e non hai que conformarse co primeiro taxi que se nos ofreza. De feito, coido que timáronnos en absolutamente tódolos que collimos, tanto en Lima como xa na montaña.

Polo demais, o prezo dos transportes regulares (os chamados “colectivos”) están prefixados, e son moi baratos, así que neles non hai que negocia-lo billete. Normalmente, os colectivos soen ser pequenas furgonetas de 10 a 12 prazas teóricas que enchénse ata os topes baixo o lema de “al fondo hay sitio”, e que circulan a toda velocidade sen ningún respeto polas normas de circulación. En Huaraz hai varias rutas de comunicación coas poboacións cercanas, cubertas con colectivos que saen periodicamente cada poucos minutos dende os diferentes apeadeiros que existen para cada liña.

En canto ó estilo da conducción de taxis e colectivos, simplemente direi que probablemente pasamos máis medo e corrimos máis perigo na estrada que na montaña. ;-(

Tamén hai moitísimos mototaxis para os desprazamentos urbanos, totalmente “tuneados” e adornados con sorprendentes debuxos e lemas.

Intendencia e aproximacións.

Fotos da escalada de La Esfinge, pola Vía del 85, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú.  As aproximacións ás montañas normalmente fanse collendo algún colectivo ata a poboación máis cercana ó obxectivo, e dende aí, tómase outro colectivo ou un taxi (segundo a presa e as oportunidades que se teñan), que achega ós/ás clientes por malas pistas de terra ata os puntos habituais de comezo das andainas. Dende aí, ás veces hai que contratar arrieiros e máis arriba, incluso porteadores.

Se se conta cun maior orzamento, ou non se quere un/unha ocupar pola intendencia, existen numerosas axencias en Huaraz adicadas a elo. Nós non usamos ningunha, así que non temos referencias, pero antes de contratar ningunha é millor informarse ben da súa fiabilidade para evitar chascos.

O custe de arrieiros e porteadores no Parque Nacional Huascarán está estipulado oficiosamente, así que só é negociable, nalgúns casos, a posibilidade de aforrar algunha xornada da viaxe, pero sen redución no prezo:

  • 5 Dólares/borrico e ata 40 Kg. de carga máxima/borrico
  • 10 $/arrieiro e ata 5 borricos/arrieiro

As vías naturais de acceso á montaña son as quebradas, vales fluviais que atravesan a cordilleira e nas que se sitúan os postos de entrada ó Parque Nacional de Huascarán, nos que un debe rexistrarse cando pasa, presentando o pasaporte e a tarxeta federativa. A primeira vez págase un permiso que, para turismo de aventura custa 65 Soles por persoa, e que permite acceder ó Parque durante un mes, sen volver a pagar. Para o turismo convencional o permiso é válido só para un día, e custa 5 Soles.

En Huaraz está a sede central do Parque Nacional de Huascarán, na que hai que tramita-lo permiso, presentando o pasaporte e a tarxeta federativa e cubrindo un formulario no que deben constar tódo-los picos que se pretenden escalar, así como as datas previstas. É millor incluir tódolos que se nos ocurran, aínda que non entren nos nosos plans, para evitar que nos poñan pegas ou ter que pagar de novo o permiso no caso de que, por calquera circunstancia, se deba cambiar de obxectivo.

Durante as festas do día da Independencia (uns 4 días ó redor do 28 de xullo) pode ser difícil atopar aloxamento, transporte e fórmanse longas colas nos postos de control de paso nalgunhas quebradas do Parque, polo que hai que te-lo en conta.

Climatoloxía e información de rutas e vías.

Fotos da ascensión ó Vallunaraju, na Cordillera Blanda dos Andes, no Perú. En canto á climatoloxía, a estación seca na montaña vai de maio a agosto, aínda que nese último mes o tempo xa se volveu máis inestable, e os días amencían despexados para irse cubrindo de nubes según pasaban as horas, chegando a chover e nevar algún día. Por elo, para asegura-las millores condicións houbera sido preferible viaxar a principios de xullo.

Durante a época do “verán andino” non chove, sempre fai sol e os ceos azuis non teñen nin unha nube, polo que danse as condicións ideais para as actividades na montaña. É precisamente, a garantía dun bo tempo continuo o que atrae á xente por estes lares. Así, o normal soe ser planifica-las actividades só en función das condicións do terreo e considerar que o tempo está sempre garantido.

Hai que ter moito coidado co sol, porque nestas alturas é perigoso a calquera hora e lugar, así que mesmo en Huaraz débese un protexer con crema de factor alto, e agradécese unha gorra en todo momento.

Non existe información meteorolóxica de fiar e as páxinas web como www.mountain-forecast.com, son pouco fiables cando o tempo vólvese algo inestable. A nós por exemplo atrapounos unha nevada inesperada ós pés do Alpamayo cando a previsión era de bo tempo.

Para atopar información sobre condicións na montaña e escaladas, as oficinas de turismo e a casa de guías, non son de gran axuda, e o millor fonte de información é falar directamente con montañeiros/as e guías cos/coas que un se cruce.

Un par de bos libros con croquis e vías de escalada son “Classic climbs of the Cordillera Blanca. Perú (2009 revised edition)“, de Brad Johnson, e o enciclopédico “Cordillera Blanca. Escaladas“, de Antonio G. Bohorquez.

Escaladas aparte, hai unha excelente guía, “Huaraz Map Guide“, editada en inglés para turistas e viaxeiros/as con multitude de planos e todo tipo de útil información, que se distribúe de balde en hostais, oficinas de turismo e diversos locais.

O regreso a casa.

Fotos da escalada de La Esfinge, pola Vía del 85, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú. Unha vez agotamo-los días, collimos novamente un billete “super cama” no autobús para retornar a Lima e fixemo-la viaxe de noite para poder ir durmindo. Pero como chegamos de madrugada, tivemos que esperar na mesma estación cáseque un par de horas a que amencese. Neste caso baixamos na estación de Los Olivos, na Avenida Alfredo Mendiola, máis próxima ó aeroporto, para que así nos saíse máis barato o taxi, pero o malo é que está na periferia, así que se un quere aproveita-las últimas horas para visita-lo casco urbano de Lima é millor baixar na seguinte estación.

No noso caso, logo de deixa-los petates na “consigna” da estación de autobuses, achegámonos andando ata un dos grandes centros comerciais próximos e pasamo-lo día aburridos paseando por el, esperando a que se aproximase a hora de saída do noso avión para ir ó aeroporto.

Lima é unha megaurbe perpetuamente envolta nunha nube de contaminación, na que viven uns 10 millóns de persoas, a terceira parte da poboación do país. Entre a súa permanente neblina e o orballo que caeu durante todo o día, non se pode decir que leváramos unha boa imaxe dela.

Unha última negociación co taxista de turno, na que aproveitando que xa nos coñecíamo-lo percal, consultamos-lo prezo da carreira con outro taxista “non oficial”, serviunos para reducir algo prezo inicial e marcharnos do país coa satisfacción persoal de que, alomenos nesa última viaxe, non nos timou… de todo. 🙂

E xa no aeroporto… pois iso, a gasta-los últimos Soles en calquera tontería, a sufri-la impertinencia dunha funcionaria tocacollóns na aduana e a volver a esperar polo retraso do vóo de Air Europa, que polo que vimos, non ten suficientes postos de facturación e, aínda por riba os abre demasiado tarde, co cal non lles da tempo a que pase toda a pasaxe na hora prevista.

Outras 12 horas de incómoda viaxe a Madrid, e logo un ratiño de metro ata Barajas, cruzándonos con toda a “xuventude” que viña de ver ó Papa, así que aproveitei para ir rezando para que o coche seguira enteiro no seu sitio.

E miragrosamente o coche estaba, arrancou á primeira e cheganos a casa sans, salvos e, iso si… ben cansadiños.

Montihuero pola Laguna Las Verdes (Babia- León). 6 de febreiro de 2011.

2011 Febreiro 8 Deixar un comentario

Fotos de Montihuero pola Laguna Las Verdes (Babia- León). 6 de febreiro de 2011.Logo da boa cea da víspera no restaurante de Villasecino, sabendo que as condicións da neve eran bastante malas en Ubiña -xa que incluso nas orientacións Norte estaba moi papa-, non tíñamos presa por pornos en camiño, así que levantámonos tarde nunha soleada mañá e tras recolle-los nosos bártulos do lugar de pernocta (uns comodamente deitados no pórtico da eirexa e outros sufridamente tumbados no interior das furgonetas), achegámonos ata Torre de Babia.

Dende ahí parte a ruta que sube ata o Montihuero, pasando pola Laguna Los Verdes.

Saímos ás 11:40h. e seguimo-las indicacións da senda durante un par de horas ata chegar, ó circo no que sitúase a lagoa que, nesta época está conxelada.  O seguinte tramo sube pola forte pendente de El Canalón, entre a Aguja de Las Coloradas, que o pecha pola dereita, e a Espadaña de Montihuero polo outro lado. A orientación Norte da ruta permitiunos ascender por neve dura ata un novo circo pendurado dende onde parte un novo corredor máis inclinado que o anterior e coa neve todavía máis dura, que desemboca na crista cimeira. Dende ela, xa máis comodamente, subimos ata o cumio ó que chegamos perto das 15h.

Logo doutra paradiña para xantar, seguimos durante media hora pola longa explanada de las Eras del Montihuero que atravesamos ata chegar ó seu extremo Oeste, onde, uns metros máis abaixo, vese unha pequena estribación rocosa que non está cuberta de neve. Xunto a ela, á esquerda, collemos unha canle de neve pola que baixamos hacia a Veiga Viecha, e dende aí, entre incómodos arbustos e neve branda, chegamos novamente ó camiño que nos levaría ata Torre de Babia.

Fuentes Carrionas (Palencia), do 4 ó 8 de decembro de 2010.

2010 Decembro 9 Deixar un comentario

Fotos de Fuentes Carrionas (Palencia), do 4 ó 8 de decembro de 2010.O tempo viña malo para a ponte da Constitución, pero as gañas de pisar neve eran máis grandes que as malas previsións meteorolóxicas, así que achegámonos á montaña palentina con intención de facer algunha trepada -se houbese moita sorte- ou -se fose pouca a sorte-algunha pateada. E -se non houbese ningunha sorte… pois… o normal neses casos: comer, durmir e agardar que mellore, que tamén iso forma parte do “oficio”.
Como fai moitos anos que non ía por esas montañas, non tiña referencias de onde pernoctar, así que non foi fácil atopar un sitio nas proximidades, pese á gran oferta hostalaría. Inicialmente dimos cun sitio en Besande que aínda non estaba nin ofertado, pero finalmente decidimos achegarnos ata Camporredondo de Alba, onde tiñan prazas no Hostal Tía Goya.
Chegamos a Camporredondo con tempo suficiente para deixa-la equipaxe no hostal e seguir no coche ata o aparcadoiro de Pino Llano (no lado esquerdo da estrada, a uns 2’5 Km. entre Cardaño de Abajo e Cardaño de Arriba).

Cascada de Mazobres

Decidíramos achegarnos ata a fervenza de Mazobres para, aproveitando o paseo, valora-lo estado da moita neve recén caída nas vertentes da montaña. A senda está perfectamente sinalizada e en pouco máis de hora e media chegamos coas últimas luces do día, ó mirador dende o que contempla-la fervenza que estaba parcialmente xeada.

Peña Prieta polos Pozos de las Lomas

Para o seguinte día a previsión do tempo auguraba un empeoramento progresivo, pero pensamos en tentar chegar ata o Peña Prieta namentra-las condicións non fosen demasiado malas.

Dada a moita neve caída e as baixas temperaturas da noite, non madrugamos, esperando que así a estrada estivese en mellores condicións. Así pois, ás 11h. collimo-lo coche por unha estrada cuberta cunha capa de neve e xeo, insuficiente para usa-las cadeas, pero que esixía conducir con moita lentitude e precaución, sen saíres do rego deixado por algún todo terreo que nos precedera.

Media hora despois, xa no aparcadoiro á entrada de Cardaño de Arriba, empezamo-la senda paralela ó cauce do río Las Lomas. Todo o camiño está moi ben sinalizado cunhas varas rematadas cun cartel vermello que indican que esta é unha ruta apta para raquetas de neve. Seguímo-la ruta atravesando unha primeira ponte sobre o regato Valcabe que permítenos volver a achegarnos ó cauce do río Lomas. Posteriormente deixamos de lado outra ponte á nosa dereita, pola que non cruzamos, e máis adiante un cartel sinala un novo desvío á dereita hacia o Alto del Vés, que tampouco collemos, e pódense observa-las súas pequenas fervenzas.

Logo dunha parada para comer algo, aproximadamente dúas horas despois de inicia-la nosa andaina, atravesamo-lo río Lomas por unha ponte coa que cambia o rumbo da senda cara ó Norte, e ascende zigzagueando a pendente de La Lomba.

A ratos podemos ve-las Agujas de Cardaño e ás 14:30 estamos xunto ós derruídos restos dun chozo na Majada Las Lomas, baixo unha persistente choiva e envoltos nunha espesa néboa que reduce a nosa visibilidade a menos de 100 m. Nese intre, sabemos que estamos perto das lagoas dos Pozos de las Lomas así que pese a que, debido á néboa, xa non temo-la referencia visual das Agujas de Cardaño e demais cimas circundantes, tentamos continuar un pouco máis seguindo o rumbo sinalado pola búxola e o GPS que traía o Xosé. Pero logo duns poucos metros afundímonos tanto na neve que decidimos renunciar e regresar.

O descenso non ofrecería ningunha complicación dado que as nosas pegadas son evidentes e non hai dificultades técnicas, pero a incesante choiva vainos calando e chegaremos ó coche completamente empapados e con moito frío no corpo.

Espigüete polo corredor Norte

Tras outro día de choiva que baleirou a montaña de neve, e que adicamos a facer turismo por Cervera de Pisuerga, (logo de pasar por Vidrieros para localizar unha casa rural e o comezo da ruta ó Curavacas); quixemos probar ata onde podíamos chegar no Espigüete antes de que as choivas previstas para ese día empezasen. Así que ás 11h. da mañá -nada de madrugar, que estamos de vacacións, eh- saímos novamente dende o aparcadoiro de Pino Llano por unha senda que agora xa non tiña nin rastro da neve de facía 2 días. De feito, desaparecera completamente a neve das cotas baixas.

Un pouco antes da fervenza de Mazobres abandoamo-lo camiño e seguimos á esquerda buscando os hitos que sinalizan a ruta hacia a cara Norte, pero desviámonos demasiado pronto, xa que logo dun rato de incómoda progresion por neve branda, pedreiras e arbustos semicubertos pola neve, é cando atopamo-los primeiro hitos.

Continuamos ascendendo por neve branda ata acadar unha zona chan ó redor dos 1750m., onde intuímos que a ruta debe seguir pola nosa esquerda, pero a néboa impídenos ve-lo resto do itinerario e cerciorarnos de se estamos ben situados. Como as nubes seguen baixando e a choiva empeza a caer, decidimos da-la volta nese punto, antes siquiera de ter chegado ó principio do corredor.

Á volta pasamos polo refuxio Mazobres da Majada Espigüete para comproba-lo seu estado e vimos que pese a unhas goteiras na zona de durmir do andar superior, o estado da construción é bastante bo.

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

En Cardaño de Arriba.

Refuxio do Club de Montaña Espigüete.

Só para clubes de montaña

http://www.jromeo.es/club/club.php?pag=refugio

En Cardaño de Abajo.

Centro de Turismo Rural.

— … —

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono Reservas: 979.866.032

http://www.casatiagoya.com/index.html

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Habitación triple……45€ (IVA incluído)

Menu diario……12€ (IVA incluído)

Hotel rural Hostal El Abuelo

Teléfono: 979 866 034

2 – 8 prazas – 25€ / persoa e noite (aprox.)

O aloxamento é algo máis caro que o Tía Goya, pero a comida é algo máis elaborada.

Menú do día 10€ + IVA

En Besande.

Bar Las Portillas.

Situado á saída do pobo na estrada con dirección a Riaño, na última casa á esquerda.

Contacto telefónico: Santiago 638069587

Aloxamento: 12 €/persoa sen almorzo

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

Tarifas: Vivenda / fin de semana: 190 €

Vivenda / semana: 420 €

Vivenda / quincena: 640 €

Telf. 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

(só debe funcionar para grupos e campamentos)

http://www.cajaespana.es/obs/patrimonio/centros/otroscentros/locales/CiudaddelBrezo.jsp

Teléfono: 979861313