Esquí de travesía con Celtas, Manzaneda, 4 de febreiro de 2018

2018 Febreiro 4 Deixar un comentario

Fotos do curso de esquí de travesía con Celtas, 4 de febreiro de 2018.O Club Montañeiros Celtas organiza tódolos anos un pequeno curso de iniciación ó esquí de travesía cunha xornada teórica sobre o material a utilizar, e unha segunda de práctica facendo un pequeno percorrido por neve.

Non fai falta saber esquiar moi ben, pero si que é imprescindible cando menos ser capaz de descender cun mínimo de soltura. Eu só probara o de esquiar durante unha semana que pasaramos en Sierra Nevada, fai uns 25 anos!, así que non as tiña todas comigo respecto de se sería capaz de baixar decentemente… Pero fun probar, esperando que fose como andar en bicicleta -que nunca se olvida- 🙂

Se cadra tiña que ter andado máis en bicicleta, porque en canto a inclinación fíxose mínima cara a adiante, xa non atopei máis xeito de pararme que o clásico “galletazo” que tanto nos divirte ver neses vídeos de mamporros a esgalla.

E así foi alomenos nos primeiros metros de pista de descenso que collín, aínda que fun reducindo o ritmo das caídas a medida que me achegaba ó final da pista, e ata cáseque empecei a virar en paralelo ó seu remate: terei que apuntarme a un par de xornadas de curso de esquí en pista, antes de volver a meterme nisto do esquí de travesía 😀

Polo demais, o esquí de travesía non ten moita ciencia cara a arriba: axústanse as botas, póñense as peles de foca, vanse regulando as alzas, e veña Volta-María para xirar… 🙂

Así que… ímoslle esquí de travesía!

Para xantar:

  • O Restaurante Casa Gerardo en Chandrexa de Queixa.

O tempo en Manzaneda:

O tempo na Pobla de Trives:

 

Advertisements

Escalada deportiva no val de Poios, Redinha (Portugal), 6 e 7 de decembro de 2017.

2017 Decembro 7 Deixar un comentario

Fotos do val de Poios, Redinha (Portugal), 6 e 7 de decembro de 2017.Logo de varios meses sen chover, que está a causar unha seca histórica, o primeiro temporal do inverno viu a coincidir cunha ponte -benvida sexa esa auga, pero mira que escolleu as peores datas… 😉 -. Así que como por cáseque toda España (agás o extremo mediterraneo), o tempo viña malo, André, Carducho e eu decidimos baixar ás zonas de escalada de Redinha, en Portugal, nas que tiñamos garantizados, alomenos un par de días bos.

Eu nunca estivera, así que sorprendeume que houbese tantos sitios próximos entre si, para escalar nesa área de Redinha: Poios, Serra da Estrela e Buracas. En concreto estivemos no Vale de Poios, unha escola con máis de 100 vías de deportiva sobre rocha caliza, na que non hai moito para facer se non andas polo menos no 6b, pero que para quen ronde o 7a, é un lugar ideal… A orientación maioritaria faina recomendable para o inverno ou para días nubosos e fríos de primavera e outón.

Sectores Gruta do Amor e Irmandade da Topalhada. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.htmlDende Vigo á aldea de Poios, parroquia de Redinha, concello de Pombal, distrito de Leiria, son menos de 300 Km que se percorren en apenas 3 horas polas autoestradas portuguesas, pero que resultan bastante caras e para as que non hai alternativas, xa que o tempo de viaxe duplícase -como mínimo- se se intentan utilizar vías alternativas pra evita-las súas caras peaxes. Nós tivemos un despiste na entrada dunha das autopistas e non collemo-la tarxeta correspondente, o que provocou un posterior “altercado” co cobrador da peaxe, cando lle tentamos explica-lo sucedido e negábase a contestar ás nosas preguntas e só nos esixía un pago desproporcionado… 😦 A situación foi bastante tensa, aínda que vista dende a distancia podería parecer cómica: un cobrador inflexible que ignoraba o que os 3, cada vez máis alterados, ocupantes do vehículo lle diciamos; e nós con cadansúa diferente teoría sobre que facer: un que “dalle lume, tira para diante, que nos ten que levanta-la barreira por collóns…!”, o outro que “tranqui tío, hai que chamar á policía, porque este tío quérenos tangar, así que non te movas de aquí, nin para diante, nin para atrás e a ver se por Internet nos enteramos do que temos que pagar…” e outro que no medio da discusión mirando a uns e outros, aferrado ó volante, non sabía se pisa-lo acelerador ou bota-lo freo de man… Pasar pasamos, aínda que non temos claro se delinquimos ou non, así que dende entón sempre nos veredes inquedos, observando continuamente as nosas costas, por se se tivese tramitado unha orde de internacional de arresto…

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.htmlPero como a escalada permítenos evadirnos -literalmente, neste caso 😉 – dos problemas do día a día, unha vez chegados ó noso destino, olvidamo-lo asunto e adicámonos a desfrutar deste fantástico lugar, ideal para escalar ó sol en días frescos de inverno. Estivemos en varios sectores: Microondas, Ponta do Vale, Gruta do Amor e Irmandada da Topalhada, sendo os máis soleados os da parte alta do val, namentres que nos do fondo do val, puidemos escalar incluso á sombra pola tarde.

Calorciño, bo ambiente, e bastantes paisanos nosos cos que nos topamos aló, conxuntáronse para pasar un par de bos días de escalada, que poderiamos ter estirado alomenos a un máis se o mal tempo se houbera retrasado unh chisco. Así que só botamos unha noite durmindo no soportal da capela que hai no medio das casas, e a segunda noite xa a pasamos nos monumentais atascos que se forman nas autopistas portuguesas…

Escalada deportiva no val de Poios – Redinha (Portugal), 20 e 21 de xaneiro de 2018.

Fotos do val de Poios - Redinha (Portugal), 20 e 21 de xaneiro de 2018.
E unhas semáns despois repetimos novamente visita ó val, desta volta: Carducho, Lola, Beni e eu.

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.

O tempo no val de Poios:

Escalada deportiva en Hoces de Vegacervera (León) e Cerulleda (León), 12 e 13 de novembro de 2017.

2017 Novembro 13 Deixar un comentario

Fotos de Hoces de Vegacervera (León) e Cerulleda (León), 12 e 13 de novembro de 2017.O tempo viña frío, así que as Hoces de Vegacervera non parecía un destino aconsellable, posto que nesta época por pouco aire que corra, coa temperatura baixa, non habiamos de estar nada cómodos… Sen embargo André, Rubén, Lola, Carducho e eu probamos, aínda que a previsión do tempo daba que se achegaban choivas, decidimos darnos unha volta por aló e, de paso, coñecer unha escola que hai en Cerulleda e da que André nos falaba entusiasmado -e damos fe de que si que vale moito a pena-. Tras pasa-la noite na pequena campa que hai entre a estrada e o río, por baixo do sector de Hoces Free, tivemos unha primeira xornada con tempo soleado, sen aire e temperaturas razonables, que nos permitiron aproveitar todo o día. Pola noite, cadrou que se celebraba a multitudinaria Feria de la Cecina de Chivo en Vegacervera (de aí que o camping municipal das Hoces de Vegacervera estivese probablemente superpoblado), así que antes de marchar a pasa-la noite a Cerulleda, demos unha volta polos postos a ver que se “cheiraba” polo lugar.

  • Camping municipal das Hoces de Vegacervera: http://www.aytovegacervera.com/campingvegacervera.htm
  • Mesón La Cocinona en Vegacervera: https://es-es.facebook.com/pages/Mes%C3%B3n-la-Cocinona/169007516469343
  • Tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Plano de situación dos sectores de escalada de Hoces de VegacerveraCroquis de Hoces de Vegacervera:

O tempo en Vegacervera:

http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/launchwidget/vegacervera-id24194?w=g4p11111111ohmffffffw898z331x4f86d9t95b6e9r1s8n2

Consulta da predicción da AEMET para Vegacervera

Fonte: https://infofanatic.blogspot.com.es/2010/06/escalando-por-la-cordillera.htmlCerulleda é unha minúscula vila do concello de Valdelugueros, na provincia de León, perto do  porto de Vegarada, na que nun par de muros abríronse unhas 50 vías de deportiva caracterizadas por ser de bo canto desplomado, dun grado por riba do 6b, e por un pé de vía, moi próximo á propia vila, onde deixaremo-los vehículos. Unha bonita campa entre a estrada e o río, é usada habitualmente para vivaquear, sen que ata o de agora houbese problemas cos/as habitantes do lugar. Aínda que non hai sequera unha tenda, si que teremos alomenos unha fonte na que aprovisionarnos.

Só puidemos escalar un rato pola mañá, porque o mal tempo previsto, foi entrando dende as pistas de San Isidro -visibles perfectamente dende este lugar- e aínda que o desplome do muro permitiunos aproveitar algo máis, finalmente o frío e o paseniño orballo obrigáronnos a marchar de aló. En todo caso, un moi recomendable sitio para ir a escalar.

 

Croquis de Cerulleda:

O tempo en Cerulleda:

http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/launchwidget/valdelugueros-id24177?w=g4p11111111ohmffffffw898z331x4f86d9t95b6e9r1s8n2

Consulta da predicción da AEMET para Valdelugueros

2ª tentativa fallida á Rabadá-Navarro ó Firé, Riglos (Huesca), 28 de outubro de 2017.

2017 Outubro 28 Deixar un comentario

Maqueta dos Mallos de Riglos, situada na mesma vila. 2 anos atrás tiveramos que retirarnos da nosa tentativa á Rabadá-Navarro no Firé, ó perde-la ruta, na 5ª ou 6ª reunión, así que tiñamos marcada esta vía entre as pendentes ás que obrigatoriamente había que volver. 🙂
Eu non é que estivese moi preocupado por seguir adiando o retorno, pero ó meu irmán xa lle tardaba remata-la gran triloxía de “Rabadá-Navarro”, que se completa coa da cara Oeste do Urriellu e coa da parede de El Gallinero en Ordesa, que xa tiña acadadas facía tempo. Así que tanto formiguillo sentía no cú o Manu, que saímos un venres ás 14:30h para percorrer cáseque 900 Km nunhas 10 horas de viaxe por estrada, escala-la vía o sábado e volve-lo domingo a repetir eses 900 Km de regreso… A típica escapada fanática á antiga usanza… 😉 Aló quedamos co Lucas, que recén instalado en Huesca, apuntouse á escalada connosco ó volver do traballo, e sen tempo para botar sequera unha soneca…

Desta volta, non podiamos equivocarnos, xa que tiñamo-la experiencia adquirida no noso anterior intento, o boísimo croquis de Xosé Otero, o tamén excelente croquis e descrición de Alex Puyó, e os 5 sentidos enfocados en non volver a mete-la zoca, pero… como disque non hai dous sen tres… volvimos trabucarnos. 😦

En canto á vila de, Riglos é unha pequena poboación moi visitada por escaladores/as e turistas, pero segue conservando o seu encanto grazas a que non está sobreexplotado; ten un Bar Restaurante El Puro e tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro (á que chámanlle a da francesa). Asemade hai unha boa fonte nunha das súas empinadas rúas, e un grifo na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as), e un aparcadoiro público.

Moi perto hai unha localidade maior, Ayerbe, na que hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Espolón Félix Méndez (máis coñecido como Rabadá-Navarro) ó Firé, 6b, 350 m.

Fotos da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)1ª ascensión:

Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, do 12 ó 16 de outubro de 1961.

Lonxitude/Desnivel:

350 m. 11 longos.

Material necesario:
2 cordas de clásica (60 m. c/u), algúns friends pequenos (semáforo de Aliens, un 0’75 e un 1) e entaladores e unha ducia de cintas longas para xestiona-lo rozamento, así como o material de autoaseguramento e descenso habitual.

Data:
28/10/2017.

Cordada:

Manu, Lucas e eu.

Croquis de Xosé e Toño (coido que para face-lo croquis repetiron a vía). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

Croquis de Xosé Otero e Toño Carasol (foron saneando os cordinos dalgunhas pontes de rocha e tomando nota do percorrido con idea de facer este croquis, así que debe ser dos máis exactos). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

O encadeamento de trabucadas 🙂

Comezo da vía, indicado polas letras O caso é que cando acadamo-la que -segundo os nosos cálculos- debía de se-la 6ª reunión, un tanto desconcertados pola inexistencia da chea de pontes de rocha que nos croquis se sinalaban no 5º longo, e porque tampouco viramo-lo arbusto da canle central das 3 fendas paralelas do 6º longo, resulta que o Manu topouse cunha reunión xusto enriba da nosa, polo que pensamos que estabamos no bo camiño, xa que isto coincidía coa nosa suposición de que se trataría da 7ª reunión e que, polo tanto, dende ela había que ir cara á esquerda; así que, confiado en que íamos ben encarrilados, decidiu pasarse esa reunión para empatar 2 longos…

Unha hora despois de sube-baixas, travesías a un lado e outro, varios sustos por roturas de presas de man e de apoios de pé, e desquiciado porque a única alternativa que finalmente atopou para continuar era algún seguro na vertical que non cadraba co que esperabamos e que podía levarnos a un embarque, Manu decidiu rapelar -abandonando un cordino e un mosquetón- ata a nosa reunión na repisa, e que nos retiraramos á espera dunha “investigación oficial que clarificase” onde carallo estabamos…

3 rápeles máis, nos que fomos deixando outro par de cordinos e un mallón, e durante os que xa tivemos que saca-los frontais, leváronnos ó chan e dende aí á vila onde inmediatamente empezamos a buscar fotos e croquis nos que atopa-la explicación ó noso novo fracaso.

Ó día seguinte o Xosé achegouse por xunto nosa con intención de escalar algo “rápido” antes de que marcharamos, pero preferimos non enredar máis e volvernos cedo para que a viaxe de volta fose máis tranquila; así que logo dun rato de tentar con el descubri-lo que fixeramos mal, o raposeiro do Xosé sentenciou que nesta vía, para non perderse, o que hai que facer é “segui-los seguros”: indubidable bo consello que dada a súa escasez non resulta tan sinxelo de aplicar. 😀

Croquis da Rabadá-Navarro ó Firé. Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Croquis actualizado de Alex Puyó (moi interesante a información histórica que aporta no seu blogue). Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Xa na casa, xuntei os croquis, descarguei as miñas 200 fotos da cámara, localicei as descricións e fotos que outras cordadas fixeron do seu percorrido da vía e, tras varias horas de minucioso análise e intercambio de whatsapps co meu irmán…, fíxose a luz entre as tebras! 😀

O primeiro erro tivémolo no 3º longo, e esta mesma falla xa a cometeramos no 1º intento, aínda que ata o de agora non nos decataramos delo; o devandito 3º longo sae da reunión cunha travesía cara á dereita ata o bordo do espolón antes de desaparecer da vista do/a asegurador/a, onde empeza a ascender con tendencia diagonal á dereita, antes de continuar xa máis verticalmente ata acada-la reunión a uns 25 m da anterior. Sen embargo, nas 2 ocasións, o Manu, unha vez acadado o tramo vertical sobre o espolón, colouse a 4ª reunión e continuou sen decatarse que empataba 2 longos (uns 50 m) para chegar á que realmente sería a 4ª reunión, aínda que nós criamos que se trataba da 3ª.

Como tanto o 4º longo, como o 5º longo comezan ascendendo cara á esquerda, nesta seguinte tirada non sospeitamos nada, pese a que ían aparecendo máis pontes de rocha dos que se indicaban no croquis. Si que xa nos pareceu máis raro que no que sería o noso teórico 5º longo (en realidade era o 6º longo da vía) non se atopaban esa morea de pontes de rocha que esperabamos, así que no intento de segui-la tendencia da ruta sinalada no croquis, o Manu, meteuse por terreo de aventura, saltándose a 6ª reunión e indo a parar -miragreiramente- á 7ª reunión, na creenza de que chegara á 5ª reunión e cagándose en tódolos debuxantes de croquis que tan mal os facían 😉

Recapitulemos pois: neste punto da escalada estabamos na 7ª reunión, pensando que era a 5ª, dado que empataramos -sen decatarnos- 2 longos ó saltarnos a 3ª reunión, e outros 2 longos máis ó saltarnos a 6ª reunión.

A 5ª reunión e a 7ª arrancan de xeito parecido: primeiro saen en vertical e logo vanse algo cara á esquerda; así que de novo os astros conxuráronse para que, pese a que non distinguisemos nin as 3 canles paralelas, nin pasasemos xunto o arbusto do que tódalas descricións falan, chegasemos felizmente á que realmente era a 8ª reunión (nunha inconfundible repisa tinguida de branco polas cagadas dos voitres). Dende aquí teriamos que saír cara á dereita para situarnos nun paso protexido con parabolts coñecido como a “Panza de la Francesa”, pero coma nós pensabamos que nos atopabamos na 6ª reunión, aínda que o Manu tamén comezou cara á dereita, en canto ascendeu un resalte volveu por unha repisa a situarse na vertical da nosa reunión, onde atopou outra instalación de reunión que creu que era a 7ª da nosa vía, xa que así parecía coincidir cos croquis. Sen embargo, esta nova reunión supoño que podería ser da variante de saída Assas-Hernández (da que non atopo ningunha descrición detallada para confirmalo), contribuiu decisivamente á nosa perda de rumbo, xa que tiñamo-la certeza de ter que seguir cara á esquerda, cando en realidade a ruta ía bastante máis á dereita…

Ufffff!…. Agora que xa temos todo claro, non podemos volver a fallar, non si?… Pois xa veremos se á 3ª cae, xa veremos… ;-D

 

Croquis e información:

 

Mallos de Riglos (Huesca), do 24 ó 29 de agosto de 2017.

Luísa, Gene e outro escalador no 4º longo da Alberto Rabadá (máis coñecida como a Murciana).Riglos é o terreo ideal para esa escalada física de brazos fornidos, mans coma zarpas e técnica de bicicleta coas que supera-las constantes panzas que en calquera das súas moitas rutas aparecen. Con semellante premisa, non é que se trate dun destino devezado por min, pero, a cambio, ofrécenos un lugar insólito, marcado pola súa historia, inzado de extraordinarias vías e coa promesa de que se es capaz de adaptarte ás esixencias destas paredes, teraste convertido nun escalador con “oficio”, moito máis astuto, e cun carácter acorde coa dureza dos seus itinerarios.

Pero para chegar a iso, todavía hai que comerse moitos dos seus bolos 😉

Moitísima calor e probabilidade de tormentas eran as previsións que tiñamos para Riglos, pero o Carducho tiña este destino metido na cabeza dende facía tempo, así que Mundi e eu saímos para alá detrás del e Lola, cruzando os dedos para non face-la longa viaxe en balde: e houbo sorte… 🙂

A choiva respetounos e permitiunos 3 días de escalada, aínda que as abafantes temperaturas fixéronnolo pasar mal tanto de día coma de noite (no albergue Refugio de Riglos non se daba durmido nas habitacións salvo abrindo portas e fiestras de par en par e tumbándose en “pelota picada”), así que a nosa intención era a de escalar pola mañá e descansar pola tarde.

O ideal parecía escalar no chamado circo de verán, na cara Norte do Mallo Pisón, algunha vía recomendada polo Xosé, que ten escalado cáseque todo o que é humanamente posible neste lugar, como a Mi Padre Tiene Sed e a Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes; pero para empezar buscamos unha máis faciliña, o Espolón Adamello, na cara Sur, e para a despedida fixemo-la Normal do Puro xa que a inestabilidade meteorolóxica ó final acabou por instalarse…

A pequena vila de Riglos seica debe ter uns 50 habitantes, así que non conta con máis que co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

O que si que é frecuente é que se xunten varias furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, e que pernocten nelas varios días sen que ata o de agora houbese problemas por elo (discreción e educación garantirán que isto se siga podendo facer por moito máis tempo…).

Croquis:

Espolón Adamello, 6a, 190 m.

Fotos do Espolón Adamello, na cara Sur do Pisón (Riglos)Como hai que empezar por algún sitio, o lóxico é buscar unha vía fácil, e como non hai moitas case todo o mundo repite as mesmas; a cheminea Pany-Haus e o Espolón Adamello do seu carón son seguramente as vías máis frecuentadas, así que decidimos empezar por esta última. A idea inicial era que Carducho e Lola fosen por diante, e Mundi e eu os seguísemos nunha segunda cordada, pero ó final tivemos que facer cordada de 3, cando Lola non foi quen de supera-la primeira panza e decidiu baixarse.

Apertura:

Jesús Ibarzo e Ursi Abajo, o 22 de agosto de 1965.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Percorrido e dificultade:

Croquis Espolón Adamello + Normal ó Pisón e descenso por Los Volaos. Fonte: http://www.viaclasica.com/foro/viewtopic.php?t=2897 O percorrido non ten perda xa que segue o espolón, agás no inicio do primeiro longo que agora no se fai pola ruta orixinal, senón que evitan unhas panzas entrando uns metros á esquerda para acceder ó espolón xusto embaixo da primera gran panza. A vía remata antes da golada, dende a que inicia-lo descenso ou pódese optar por continuar ata acada-la golada, para empatar coa normal ó Pisón para facer cume en 3 longos.

L1. V, 35m. Un pouco á esquerda do comezo do espolón, xunto a un nicho, xa se ven os primeiros parabolts da vía que conducen por terreo de ton roxo a unha panza durilla, á que seguen outras ata acada-la reunión de 2 amplas argolas nunha cómoda repisa.

L2. 6a, 35m. O longo empeza superando a “Panza del Pijo” enriba da reunión, e ós 15 m. hai unha reunión intermedia que nós ignoramos, para continuar por terreo de IV+ ata unha nova reunión tamén moi cómoda baixo unha nova panza, neste caso composta por 2 parabolts con anela.

L3. 6a, 25m. A “Panza del Cabrón” atacámola de fronte e pareceunos máis un 6b, así que sospeitamos que pódese arrodear algo pola esquerda para que non saia tan dura. A reunión novamente resulta moi cómoda e consta de 2 argolas.

L4. IV+, 30m. L5. IV, 30m. Empatamos ambos longos para chegar a unha nova ampla repisa cunha reunión de 2 argolas.

L6. IV+, 35m. Séguese cara arriba por rocha algo peor ata acadar unha repisa pola que desprazarse uns 3 ou 4 m. á dereita para afronta-lo muro final (hai un parabolt que nos indica o punto polo que atacalo, sen irnos demasiado á dereita). Unha vez acadada a reunión pódese continuar un último longo para chegar ata a golada, ou -como foi o noso caso- seguir un cable á nosa dereita para situarnos na instalación de rápel.

L7.III, 45m. Non o fixemos.

Data:
25/08/2017.

Cordada:

Carducho, Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos (porque empatamos o L4 e o L5). Se se continúa ata a golada baixo o muro final do Pisón, hai que facer un longo máis duns 45 m.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlÁ dereita da reunión sae unha vira cun cable a modo de pasamáns que nos leva camiñando horizontalmente ata a primeira instalación de rápel. En 30 m. acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ou pódese optar por aproveitar que se usan cordas dobres para chegar no mesmo rápel ata a seguinte instalación.

O 2º rápel de 30 m. volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes, ou -se usamos cordas dobres de 60 m.- prolonga-lo rápel (55 m.) ata a seguinte instalación.

Un último rápel volado de 60 m, que lle da nome a este descenso (Los Volaos) deposítanos xa na base do Pisón; en caso de descender cunha soa corda, é preciso montar un rápel intermedio (e seica incómoda e colgada).

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.) e unha ducia de cintas exprés. Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, 6c+, 160 m. Mi Padre Tiene Sed, 6c, 160 m.

Fotos de Mi Padre Tiene Sed e Tiempos Nuevos Tiempos Salvajes, Circo de Verano, cara Norte do Mallo Pisón (Riglos)Croquis de Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, e Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1Estas 2 vías sitúanse no bordo inferior da súa cara Norte, no chamado Circo de Verano, e rematan a metade da parede do Pisón, poidendo continuarse ata o cume polos longos superiores de varias outras vías como a Anglada-Guillamón, a Hechizos del Viento, a Tangerine Dream…

Coma foran recomendación do Xosé, había que facer algunha delas para non desairalo 😉 . Ó final, decidimos que as 2 cordadas, Mundi e Carducho por un lado, e Xosé e eu polo outro, subiramos cadansúa vía, aproveitando que van por itinerarios paralelos, para poder ir “chinchándonos” mutuamente 😀 e logo descender xuntos pola Tangerine Dream.

Escalamos cunha corda deportiva de 70 m, aínda que para baixar, xuntámonos -como dixen antes- para poder rapelar tiradas máis longas.

A Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes foi aberta en 1989 por Carlos Logroño “Citro”, Javier Oliván “Suli” e Guillermo Campo, e consta de 5 longos de 6a+ (30m), 6a+ (30m), 6b (30m), 6c/6c+ (30m) e 6c (35m) sobre rocha de moi boa calidade e cos tramos máis fáciles con distanciado entre chapas.

Croquis: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1

Coma o Xosé levoume pola Mi Padre Tiene Sed, será desta vía da que detalle o seu percorrido.

Apertura:

F. Gutiérrez, J. Arnaudas, F. Caballé, L. Bujeda, J.G. Barcos e S. de Pedro. 1 de xuño de 1985.

Comentarios:

A vía está equipada con reunións e parabolts de métrica de 10 mm. que distancian “algo”, e tamén hai algún cravo e spit.

O cuarto longo é o máis protexido, xa que é onde desploma máis, e ben podería ser 7a…?

Percorrido e dificultade:

Croquis de Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-mi-padre-tiene-sed-185-m-6c-cara.htmlArranca na base do Pisón, inmediatamente á esquerda dunha vía que ten parabolts vermellos e permanece á sombra durante todo o día. Comparte a 2ª reunión coa vía Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes. Polo xeral o itinerario resulta bastante evidente, seguindo a traza deixada polo magnesio.

L1. 6a, 25m. Longo vertical de bo canto que xa avisa dos distanciados entre seguros e do que será a tónica da vía. A reunión atópase embaixo dun resalte.

L2. 6a+, 30m. Supérase o resalte para segui-la liña de parabolts que de forma recta nos leva a unha pimeira panza e inmediatamente despois a outra panza que da a unha ampla terraza na que se atopa o tinglado da reunión á esquerda (parabolts, e cable nunha ponte de rocha), xunto a un diedro-fenda. Seica antes desta reunión, hai outra que nos pode despistar, debaixo da terraza, xunto ó diedro característico: eu non a lembro, pero tédeo en conta.

L3. V+, 40m. Aquí non hai perda, só hai que segui-lo diedro-fenda ata a seguinte reunión situada no seu lado esquerdo.

L4. 6c, 30m. Continúase pola fenda que acaba por esmorecer e continúase por panzas cun lixeiro zig-zag á dereita primeiro e logo á esquerda, para rematar por un duro muro desplomado de continuidade que nos leva ata a incómoda reunión colgada, á esquerda dunha laxe que está pedindo a gritos separarse da parede e caer.

L5. 6a, 35m. Sáese en travesía á dereita pasando pola precaria laxe e logo de 3 parabolts o compañeiro desaparece da vista, continuando en travesía delicada ata unha repisa, dende onde xa se ascende máis en vertical superando varias panzas ata acada-la cómoda vira-repisa na que se atopa a reunión.

Data:
26/08/2017.

Cordada:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

160 m. 5 longos.

Descenso:

Dende a ultima reunión da vía, faise unha travesía cara ó lado dereito seguindo a vira que conta con algún parabolt para protexer esta camiñada pola cornisa duns 15 ou 20 metros ata un tinglado de reunión con anelas para rapelar, dende onde xa se pode ve-lo Puro. Desde aquí, pódese baixar en 3 rápeles pola Tangerine Dream (hai que ir metendo seguros para non separarse da parede e saber onde están as reunións), ou pódese facer un curto rápel para gañar unha nova cornisa pola que continuar en travesía horizontal cara ó Puro e facer un novo rápel co que acadar así os rápeles habituais de descenso do Puro.

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.), dezaseis cintas exprés (varias delas longas). Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

Fotos da Normal ó Puro pola súa Entrada Directa (Riglos)Croquis de El Puro. Fonte: http://a0avista.blogspot.com.es/2009/03/la-normal-del-puro-riglos.htmlFai 3 anos xa fixera esta escalada xunto a Beni, Josele e Xosé, así que podedes consulta-la descrición detallada da vía e os correspondentes croquis neste mesmo blogue. Nesta ocasión conformamo-la cordada Carducho, Mundi e eu, que en contra do habitual, estivemos sós en toda a ruta, xa que a inestabilidade meteorolóxica vese que arredou a outras cordadas candidatas das moitas que acostuman a facer esta emblemática vía.

En todo caso si que engado o croquis adxunto que complementa e se solapa cos xa incluídos no seu día, e que ten a particularidade de sinala-la ruta orixinal pola que os aperturistas abriron a vía, aínda que na actualidade a opción habitual (e recomendable) é inicia-la escalada pola entrada directa.

Asemade, querría destaca-lo feito de que o paso que no croquis gradúan de 6a+ na cova do Puro, na maioría das descricións actuais normalmente dáselle 6b; así e todo, o devandito paso é, dende logo, bastante máis duro que o 6b da panza pola que arranca o último longo (supoño que todo depende de que tipo de terreo lle é máis propicio a cada persoa…).

Tamén decateime no primeiro rápel que hai unha vía que ascende ó Puro pola cara que da ó Mallo Pisón, co que o cume deste monolito pódese acadar totalmente á sombra. Coido que é a vía Cintero e aínda que me pareza incrible, vendo as panzas que ten que superar, seica está graduada de só 6b: interesante, moi interesante… 😉

Croquis: