Escalada deportiva en Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.

Fotos de Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.Quirós é unha deses vellos destinos que estiveran moi de moda entre os/as escaladores/as da zona de Vigo durante aqueles anos nos que a escalada deportiva colleu o seu máximo pulo. Eu, que non vivín esa época, escoito envexoso as historias deses tempos e tento enchouparme do seu espírito cando me achego a esta vella escola, desta volta acompañado de Beni, Lola, Carducho e Manu.

Só estaríamos un par de días, así que o primeiro empezamos, como non, polo sector de La Selva, e logo buscamo-la sombra a partir do mediodía no sector Gris, deixando para o segundo día a visita a un afastado e, de seguro, pouco visitado sector Techos; para rematar, subimos ata o sector El Escalón, a aproveita-las últimas horas desa fresca xornada.

Información de onde durmir e das vías de escalada en:

Advertisements

Tentativa fallida á Directa Hielo y Dulce, Ubiña. 11 abril 2017.

Fotos de Directa Hielo y Dulce, Ubiña, 11 abril 2017.Chegaron as vacacións da Semana Santa e con elas a última oportunidade de usa-lo piolet e os crampóns nesta tempada. De primeiras nin pensara que houbese ningún corredor en condicións por Ubiña, pero a través do Facebook chegábanme novas de que a fin de semana anterior, as condicións resultaban ser excepcionalmente boas en varios deles, así que non podíamos deixar de comprobalo…

Saio de noite cara a Lugo para xuntarme con Manu, durmir unhas horas e arrancar de madrugón dende Lugo con idea de volver no mesmo día.

En Torrebarrio, ás 8 da mañá, o termómetro marca algo por embaixo de cero, e o a terra está reseca, así que non pintaba mal. Pero 2 horas e media despois, na entrada da canle, o primeiro resalte de rocha que dá comezo á vía está completamente seco e ó descuberto. Así e todo, xa que estamos aí… subimos tamén o corredor oculto, por unha neve boa, aínda que de tipo primavera, ata acada-lo ombreiro onde comezan os 2 longos de rocha.

A rocha non ten rastro de xeo, e o Manu di que o máis probable é que tamén falte o xeo nos resaltes superiores da vía, así que, como esta tempada xa está farto de practica-lo “herbing” por Ubiña, é mellor que nos retiremos…

Con tranquilidade descendemos e tomámonos con calma o regreso; polo menos, sobrouno-lo tempo desta vez 😉

Directa Hielo y Dulce (III/4, IV+, 80º, 550 m).

Croquis da Directa, Hielo y Dulce. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2014/03/a-pena-ubina-por-la-directa-hielo-y.htmlDificultade: III/4, IV+, 80º

Lonxitude: 550 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., 4 ou 5 cravos, 4 ou 5 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Segundo Téllez e Luis Casal, 29 de decembro de 1982.

 

Enlaces con algunha información en:

Espigüete pola cara Noreste (Palentinas – Fuentes Carrionas – León). 26 de febreiro de 2017.

2017 Febreiro 26 1 comentario

Fotos do Espigüete pola cara Noreste (Palentinas - Fuentes Carrionas - León). 26 de febreiro de 2017.Beni e eu chegaramos a véspera á montaña palentina, con tempo para darnos un paseo cara á base da parede Sur do Curavacas, e xuntarnos con Mundi e Marga, que descendían desta montaña fartos da solaina que tiveran que soportar durante toda a xornada; así que o plan de subir ó Espigüete á sombra, pola súa cara Norte, debeu de parecerlles moi ben… 🙂

O caso é que eu tiña unha idea diferente de cal era a cara Norte, xa que fiándome da miña volátil memoria, esbozábase na miña cachola a imaxe do circo no que se atopa a pintoresca cabana do ICONA, que realmente está na vertente Noreste, non na Norte!!! -Boa orientación a miña, eh (o circo Noreste está uns 10 minutos antes do circo Norte)- Así que cando nos chantamos no circo Noreste tentando identifica-lo corredor Norte, observando a fotografía dunha guía, algunha alarma debera de ter saltado, pero en vez diso, inmediatamente identificamos no relieve a evidentísima ruta debuxada na foto… 😀 Somos uns cracks!

Cara Noreste do Espigüete (fonte: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890)Cara Noreste do Espigüete (Fonte: http://www.arasdelcielo.com/espiguete/) A nosa ruta de ascenso foi a variante Canalizos de Peña Esgalla (ruta 7c), e a de descenso a variante Canalizo Noreste (ruta 7b).Afortunadamente, a errónea ruta resultou perfectamente practicable polo que ascendimos con comodidade polas pendentes nevadas que nos levaron ata un punto da aresta NE desde o que xa albiscamo-lo que presumíamos que era o cume do Espigüete -aínda que este resultase sé-la cima Este-. Nese intre, á vista do longo traxecto que aínda nos quedaba para chegar a ese cume Este, ós meus compis empezoulles a parecer “sospeitoso” o que acababamos de facer, xa que eles lembraban que facendo o corredor Norte xa se saía á aresta moi perto do cume principal, en vez de aínda restar tanto tramo como nos atopamos nós -e iso que aínda non sabiamos que estabamos observando o falso cume, polo que logo todavía faltaba outro bo tramo de crista ata o cume principal-…

O caso é que unha vez rematada a actividade, e comprendido o noso erro de posicionamento, tiñamos curiosidade por identifica-la ruta, pero vendo os croquis e fotografías que tanto da cara Norte como da Noreste atopaba, non conseguía información nin referencias deste trazado; ata que unha desas fotos aéreas cuxa perspectiva me despistan máis do que me axudan, deume a solución, grazas a que practicamente sinalaban nela o noso percorrido exacto de ida e volta: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890. Coa ruta clara, xa fun quen de identificala entre as boas fichas da guía da montaña palentina que Tente Lagunilla publica na súa web http://www.arasdelcielo.com/espiguete/, na que o ascenso figura nomeado como a variante Canalizos de Peña Esgalla da crista Este, e a ruta de baixada é a variante Canalizo Noreste.

Aresta Este pola variante Canalizos de Peña Esgalla, na cara Noreste do Espigüete.

Ruta pola arista Este da Cara Noreste do EspigüeteNa fotografía o trazo amarelo representa a nosa ruta de ascenso, e o vermello a de descenso.

  • Dificultade: III/1
  • Lonxitude: uns 900 m. de desnivel dende a caseta-refuxio (1.573 m), aínda que o percorrido real debe ser duns 3 Km ata o cume Oeste (2.451 m).
  • Material: casco, crampóns e piolet.
  • Cordada: Marga, Mundi, Beni e eu.
  • Aproximación: Pasado Cardaño de Abajo, cóllese o desvío cara a Cardaño de Arriba, para deixa-lo coche nun aparcadoiro situado no lado esquerdo da estrada (antiga zona de acampada chamada Pinollano). Continúase camiñando por unha pista que segue o cauce do Arroyo de Mazobres, para abandoala, uns 20 minutos despois, nun desvío á esquerda que leva ata o refuxio situado na base da parede (tamén hai un pequeno atallo que 5 minutos antes do devandito desvío, sae da pista e ascende oblicuamente a esta polo seu lado esquerdo seguindo uns fitos).
  • Descenso: Nós fixémolo pola mesma aresta Noreste pero retrocedendo ata o punto no que acadarámola no ascenso, e agora continuando por ela a baixada algo máis, ata tomar unha pala de neve que descende cara á base do circo. Tamén pódese baixar seguindo o mesmo itinerario de subida, ou polo corredor Norte (cunha inclinación máxima de 45º, parte da golada que separa o cume Este do cume Oeste), ou pola vía Normal da cara Sur, …
  • 1ª Ascensión da aresta Este:  Juan Díaz-Caneja, César Sobrado e Genaro, o 15 de xulloo de 1915.
  • 1ª Ascensión Invernal da aresta Este: María del Carmen Muñoz e Luis González o 29 de decembro de 1973.
  • Percorrido: En resumo, a nosa ruta, empeza dende o refuxio de ICONA, ascendendo de forma directa en dirección Sur cara á golada de enfronte, pola rampa nevada que ó aproximarse a unha franxa rochosa, vira cara á dereita por evidentes pendentes nevadas duns 40º-50º de inclinación máxima, e que ascenden de forma directa á aresta Este, bastante lonxe todavía do cume Este do Espigüete (2.444 m), polo que hai que percorrer un bo tramo da aresta para acadar este curuto, e logo aínda queda outro tramo máis para acada-la auténtica cima da montaña (2.450 m).

Máis info:

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

Desta volta estivemos no Albergue Juvenil Sierra del Brezo, en Velilla del Río Carrión, que conta cunhas instalacións enormes, e nas que déronnos unha habitación de 4 liteiras para cada 2 persoas, a un prezo de 10€ /persoa/noite e onde puñan a calefacción pola noite e á mañá, e tiñamos duchas con auga moi quente. Recomendable, aínda que esteamos a 15′ de Camporredondo de Alba.

Velilla del Río Carrión é unha localidade grande con tendas e servicios de todo tipo. Para xantar, hai unha pizzería, La Tabla Redonda, e un par de restaurantes con menú do día e á carta: Casa Mauro e Mesón Los Faroles. Déusenos polo dispendio un par de noites, así que ceamos á carta nos dous moi ben, aínda que quedamos encantados co Mesón Los Faroles.

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono: 979 866 032

http://casatiagoya.com/

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Mesón El Abuelo

https://es-la.facebook.com/Mes%C3%B3n-El-Abuelo-Camporredondo-de-Alba-1583855288610038/

Teléfono: 979 866 034

Ten aloxamento é restaurante.

En Triollo.

Albergue Curavacas.

Tamén é restaurante.

www.alberguecuravacas.es

Teléfono: 979 866 223

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

http://www.casavaldenievas.es/joo3x/index.php

Teléfono: 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

http://sierradelbrezo.com/albergues/contacts.php

Teléfono: 979 861 313 / 699 928 419

Fervenzas de xeo no val de Cuadro, Trevinca, perto de La Baña (León), 19 de febreiro de 2017.

2017 Febreiro 19 Deixar un comentario

Fotos das fervenzas de xeo de Trevinca, non val de Cuadro, dende La Baña (León), 19 de febreiro de 2017.
Un ano máis achegámonos ata La Baña coa esperanza de que as esquivas fervenzas de xeo de Trevinca estivesen formadas. Aviñoá, Manu e eu quedamos o domingo pola mañá, logo de que o venres se achegase ata elas Manu e comprobase que tivesen xeo de abondo para darlles un repaso. 🙂

Como o sábado daban algo de neve e mal tempo, e para o domingo máis frío, esperabamos que agardando ata o domingo o seu estado melloraría, pero non houbo sorte, xa que cando chegamos a elas a temperatura no circo era algo alta e, ademais, o xeo non era moi gordo e a auga chorreaba por todas elas…

Así que as 6 horas de viaxe en coche (ida e volta) non compensaron… -por moito aire limpo que respiraramos no monte-. Iso si, grazas ó pateo, Aviño comprobou empiricamente como o plástico das botas Asolo “perde cualidades” ó acada-los 20 anos de antigüidade, aproximadamente.  😉

As fervenzas de xeo de Trevinca.

O circo do Valle de Cuadro (este é o seu auténtico topónimo -fonte: http://xeografica.blogspot.com.es/2011/02/pena-trevinca-e-as-escaladas-nas.html-) confórmase entre o Picón e o Acillino, na vertente norte do sistema montañoso de Pena Trevinca – Sierra de la Cabrera. E é grazas á conxunción de auga, moito frío, e á orientación norte deste pequeno circo no lado leonés, que soen formarse, durante cortos períodos de tempo de cada inverno, algunhas liñas de escalada de xeo.

O achegamento ó circo deste val no que se forman as fervenzas de xeo faise, nunhas 2 horas de camiñada, dende a vila leonesa de La Baña. Indo pola estrada que une o Barco de Valdeorras coa vila de La Baña, pódense ver ó lonxe as fervenzas dende unhas curvas algo antes de chegar á vila; non é que sirva para saber se están en boas condicións, pero polo menos vese se están formadas, e se hai neve ou xeo no circo…

A aproximación pódese facer en 2 horas e media, seguindo unha senda (hai un cartel indicador da mesma) que vai cara ó val da esquerda do noso obxectivo (é unha ruta para chegar á Cascada de la Fervienza, que está no Valle de Cadaval, entre os picos Gaya de Cueto e Gaya el Verdugueo), polo que logo de aproximadamente un quilómetro hai que tomar un desvío cara ó noso val. Se xa estivo máis veces pola zona pódese atallar collendo outra pista que sae dende a vila seguindo o cauce do río Cabrera, e logo de medio quilómetro, aproximadamente, ó chegar a unha nave de gando, bordéase por riba dela para ir ascendendo a lomba seguindo un indefinido camiño feito polo gando que erosiona este monte: esta opción é máis rápida (unhas 2 horas), pero é difícil de seguir se non se coñece previamente.

O noso amigo Lucas marcou ambos percorridos no seguinte mapa que podedes atopar no seu blogue: https://nomadasdelailusion.wordpress.com; a liña de cor laranxa corresponde co inicio da ruta de sendeirismo que vai á Cascada de la Fervienza, e o desvío que se toma cara circo de Cuadro, e a liña azul é o atallo no que resulta fácil perderse.

Aproximación ás fervenzas de xeo (fonte: https://nomadasdelailusion.wordpress.com/2014/02/26/cascadas-de-la-bana-trevinca/)

Seica foi aló polo ano 1988 cando Quico Valencia e Antón Gavela, un par de montañeiros do Club Alpino Ourensán -de aquela todavía chamábase Club Alpino Manzaneda-, descubriron estas fervenzas -fonte: http://xeografica.blogspot.com.es/2011/02/pena-trevinca-e-as-escaladas-nas.html-, aínda que, posteriormente, xa foron outros os que as escalaron completamente por primeira vez, un par de anos despois. Reproduzo de seguido o testemuño dos propios descubridores:

Corría o ano 1988 cando arrepiadamente pero coas ideas ben claras, Quico Valencia e Antón Gavela atopaban no macizo de Pena Trevinca, na beira leonesa do cume Picon, cara á Baña, no coñecido como “Valle de Cuadro” un feixe de fervenzas de considerabel tamaño e variada formación. Logo de exploracións intensas e de sisudos estudos cartográficos por fin deron con elas, tiñan claro que estaban alí, e así foi.

Finalmente no inverno do 1988, antes de marchar na primeira expedición ourensá cara ás Montañas do Atlas Africano puideron ensaiar as posibilidades do xeo das fervenzas do regato de Cuadro, e iso que non foran as montañas de Trevinca moi visitadas pola neve nesa tempada, por elo as fervenzas atopábanse formadas polo que os paisanos chaman “augas quentes”, é dicir, froito do frío extremo das xíadas e case que sen neveiros, bautizando á máis longa delas. que se atopa separada certamente do grupo principal das mesmas, coma a fervenza “Ferminha ao Picon”, na honra do Fermin, garda do refuxio de Fonte da Cova, que tantas axudas botou aos montañeiros galegos.
Pasaron xa vintetres intensos anos e as fervenzas figuran  nas guías máis completas da escalada en xeo na península, mágoa que nalgunha delas desvirtuárase o topónimo real do “Valle de Cuadro” polo de “Val das Fervenzas” que nunca existiu e é froito de visitantes posteriores que quixeron rebautizar de xeito irregular unha zona leonesa que conta coa súa denominación autóctona, ben reflectida por certo na cartografía oficial.

As vías de escalada.

É obrigado levar friends (algúns Alien) e algún cravo plano.

O descenso faise andando-destrepando polo lado dereito das fervenzas (segundo se mira á parede dende abaixo), buscando o máis fácil.

Fervenzas de xeo de TrevincaOs anos en que se forman tódalas liñas hai ata 7 vías no circo:

  • 1. Pídenos Permiso. III-3+, 100 m.

Situada na parte esquerda do circo. É a máis longa e como curiosidade, os seus descubridores bautizárona como “Ferminha ao Picon”.

  • 2. Xelo’s Fiestra. III-4+, 90 m. 2 longos: o primeiro de 90º a 95º e o segundo de 90º a 85º. Aberta en Febreiro de 1990 por José Ramón Melón, José Carlos Iglesias, Joaquín Giménez (“Gorito”) e Alejandro Rocha.

A clásica do val e a máis recomendable. A primeira reunión faise nunha pequena cova de xeo, o segundo longo orixinal vai pola dereita, pero tamén existe a posibilidade de saír pola esquerda (esta variante será 3+). Hai algún cravo ou ancoraxe fixa para face-la reunión de remate da vía, pero normalmente está cuberto pola neve e hai que montar unha reunión na neve ou metendo algo nalgunha rocha.

  • 3. Sen nome. ¿4+ ou 5?.

Faise un longo e logo sáese nun segundo por Xelo’s Fiestra ou por Fervenza Free. Parece ter continuidade para saír rectos nun segundo longo directo, pero non me consta que se teña feito, tal vez porque a saída parece ser sobre neve inestable.

  • 4. Fervenza Free. III-5, 75 m. Aberta en Marzo de 1990 por José Carlos Iglesias e José Ramón Melón.

Hai anos nos que o xeo non chega a toca-lo chan. No primeiro longo é onde ten os pasos máis verticais e mantidos.

  • 5. Divine. II-4, 30 m.

Curta fervenza por riba e á dereita da Xelo’s Fiestra.

  • 6. Terminator 3. IV-4, 85m. Dos 3 longos só os dous primeiros son de xeo:
    • L1: 80º/85º, 35 m – reunión incómoda.
    • L2: 70º/75º, 50 m – reunión boa, nun bloque de pedra.
    • L3: dependendo dos anos pode ser máis de matogueiras e neve.
  • 7. Orgasmo Senil. II-4+, 15 m. Aberta en Febreiro de 1990 por José Ramón Melón, José Carlos Iglesias, Joaquín Giménez (“Gorito”) e Alejandro Rocha.

Curta pero difícil fervenza na parte inferior dereita do circo.

Máis información:

 

Categorías:Neve, Xeo Etiquetas:

1º Maratón de Bloque do Grupo de Montaña ALUD

2016 Decembro 2 Deixar un comentario

1º Maratón de Bloque do Grupo de Montaña ALUD

O Grupo de Montaña ALUD vai celebrar nas súas instalacións da Rua Chile, nº 19, o 1º Maratón de Bloque o vindeiro 17 de decembro -sábado- entre as 16:00h e as 20:30h.
Local do Grupo AludÉ a primeira vez celebran unha proba deste tipo no seu local e invitan a toda a comunidade escaladora a participar nesta convocatoria, desexando que se lle dea a máxima difusión e animando a todo o mundo a inscribirse e difundila.

A inscrición para os/as socios/as é de 2€, e para o resto de 8€.

Pódese contactar con Grupo de Montaña ALUD para obter máis información ou aclarar calquera dúbida, a través do seu correo electrónico infoalud@gmail.com.

Local do Grupo AludTipo de proba: RONDA AMERICANA

  • Horario:
    • 15:00 Apertura
    • 16:00 Inicio da Proba
    • 19:30 Fin da proba – Pinchos
    • 20:30 Entrega Trofeos-Sorteo
  • Inscricións:
    • Preinscrición obrigatoria vía e-mail en infoalud@gmail.com
    • Prazo límite ata o xoves 15 de decembro
    • Máximo: 50 participantes
    • Cota socios/as: 2€ Non Socios/as: 8€ (é necesario estar federados)
    • Máximo: 50 participantes
  • Premios e agasallos:
    • Premios para os 3 primeiros en categoría masculina e as 3 primeiras en categoría femininia
    • Haberá un sorteo de agasallos ó finaliza-la proba