Archive

Posts Tagged ‘Relatos e historias’

Nani-Marisi (V+), 225 m, cara SE do Picu Urriellu, 6 de agosto de 2016.

Fotos da Nani-Marisi, cara SE do Picu Urriellu, 6 de agosto de 2016.A comezos do inverno o Carducho propuxérame ir este verán ó Urriellu a facer unha vía que sería a miña primeira na cara Oeste. Daquela eu pensáramo un pouco porque quería estar ben preparado para enfrontarme a unha escalada tan longa, pero como había tempo de abondo ata entón, apunteime ó proxecto. Sen embargo, debido ó traballo, ós poucos días tiven que renunciar a saír á montaña ata finais de xullo e conformarme con ir a Budiño de cando en cando para alomenos manterme minimamente activo escalando. Así que chegado o momento de poñernos en marcha, non me atopaba nin de lonxe nas mellores condicións para afronta-la vía, pero confiando no poderío do meu compi, e cunha posta a punto exprés que involuntariamente me proporcionou o Xosé a semana anterior 😉 , xuntámonos un venres pola tarde en Collado Pandébano, con intención de face-la vía ó seguinte día.
Xunto con Lola subimos ata a Vega de Urriellu onde vivaqueamos esa noite con intención de comeza-la escalada ás 8 da mañá (demasiado tarde para o meu gusto, pero con marxe horaria de abondo para face-la vía sobradamente segundo os cálculos do Carducho). Desgrazadamente xa namentres almorzabamos observaramos na nosa ruta a unha cordada de 3 que ían moi lentos (botaron entre 40 e 50 minutos para face-lo 2º longo, que non é especialmente complicado!), e ó chegar a pé de vía atopámonos con outra cordada máis á espera…
O fermoso can da cordada que nos precedía, en pleno inicio da Nani, esperando ó retorno dos seus propietarios.Buscamos alternativas e como non traíamos un plan B, baixámonos a polo libro de piadas do refuxio e fotografiamo-los croquis dun par de vías da cara Este para escoller aquela que tivese menos xente, confiando en que ó ir tan tarde, non nos atoparíamos con atascos. Finalmente, ás 10:30h. empezamos a subir pola Nani-Marisi, cunha cordada dous longos por riba nosa que non nos freou en toda a escalada, e que deixara o seu can a pé de vía, vixiando as súas mochilas, sinalando xusto a canle de inicio da escalada.
Longo aberto 20 anos atrás por Carducho: Variante Mutante (6b+ expo)Ó final, pese á decepción de ter que renunciar ó noso obxectivo, desfrutamos moita desta outra bonita vía na que unha vez chegados ó paso ó anfiteatro da cara Sur, o Carducho sinaloume o longo que abrira superando o chamado “corazón de lija” máis de 20 anos atrás, cando tras face-la Me Refugio en la Bebida, chegados a un característico nicho no lado esquerdo da visible placa sobre a vía, progresou pola mesma sen posibilidades de protección nun tramo expo polo que acadou a evidente fenda vertical na que xa puido ir metendo seguros namentres ascendía por ela. Daquela, tras comprobar no refuxio que non constaba que ninguén a fixera antes ca el, fixo un croquis no reverso dunha das follas que usan para os recibos que entregan ás persoas coas contas cando van pagar, xa que ó pedirlles un folio, suxeríronlle que se subise o seu propio papel se non querían que llo cobrasen (vese que xa daquela non eran tampouco moi simpáticos…). O caso foi que chamoulle ó seu novo itinerario Variante Mutante, graduouno de 6b+ expo e deixouno no libro de piadas, só para comprobar coma algún tempo despois, desaparecera de dito libro: seguramente ós gardas non lles pareceu unha ruta digna de abondo como para merecer unha reseña…

Nani – Marisi (V+), 225 m.

1ª ascensión: Hernán Llanos Balsas “Nani” e Alfredo Díaz o 23 de agosto de 1974.

Material necesario: 2 cordas en dobre de 60 m., un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (útil levar repetido este último número), 3 Allien, e unha ducia de cintas exprés longas.

Aproximación: nunha hora pola Canal de la Celada.

Descenso: a ruta non é rapelable, baixándose en 2 ou 3 rápeles pola liña de descenso da cara Sur, ou máis directamente en 3 rápeles pola Teógenes (non usar en caso de choiva).

Cordada: Carducho e eu, o 6 de agosto de 2016.

Fonte: http://www.fernandozamoraguiadepicos.com/2011/09/escalada-via-nani-marisi-en-la-cara-sur.htmlPercorrido e gradación:

  • L1. IV, 45 m. A vía comeza a escasos metros por embaixo da de El Paso Horizontal, na primeira (en sentido ascendente) das dúas grandes cicatrices diagonais que van de esquerda a dereita na cara Sur-Leste. Remóntase o evidente diedro-cheminea ata o seu empalme por placa co comezo dun seguinte diedro. A reunión móntase sobre dous cravos reforzables.
  • L2. IV+, 55 m. Ascéndese este novo curto diedro-cheminea, algo máis vertical, que unha vez superado empata coa continuación da canle ata montar reunión ó límite da lonxitude das cordas, nunha cómoda repisa cun par de cravos reforzables xunto a un gran bloque. Segundo os croquis de www.guiaspicos.com e fernandozamoraguiadepicos.com, empatamos dous longos, xa que a nosa 2ª reunión coincide coas súas 3ª.
  • L3. V+, 55 m. Saímos da cheminea para atoparnos cun muro vertical de furados de difícil protección, polo que acádase un nicho con ata 3 pontes de rocha; neste furado resultaría incómodo montar reunión, pero seica xusto uns 2 ou 3 metros en liña recta por enriba vese outro nicho moito máis cómodo onde montala sobre un Camalot amarelo, unha ponte de rocha e un cravo. No noso caso tamén ignoramos esta reunión e empatamo-los dous longos correspondentes do croquis, saíndo do nicho pola dereita para afrontar un muro de travesía ascendente no que un cravo protexe un tramo de placa cara á dereita duns 3 metros, que nos sitúa baixo o gran bloque alaranxado; aquí pódese ver que hai quen monta reunión, aínda que nós seguimos para supera-lo diedro do gran bloque pola esquerda e monta-la reunión sobre 3 cravos, na cómoda terraza enriba del.
  • Fonte: http://www.guiaspicos.com/blog/nani-marisi-al-naranjo-de-bulnes/L4. IV, 30 m. Saímos pola esquerda da reunión ata o pé dun novo muro uns tres metros por riba, que superamos con tendencia á dereita sen poder protexer ata atoparnos xa nun terreo máis fácil, polo que acádase unha especie de nicho repisa onde se monta a reunión sobre dúas pontes de rocha reforzables.
  • L5. IV+, 30 m. Dende aquí seica pódese facer unha travesía de III+ cara á dereita para empalmar coa última reunión da Cepeda e saír por ela (V+), pero nós continuamos pola vía saíndo da reunión verticalmente para toparnos cun novo muro que resolvemos un pouco polo seu lado dereito antes de dirixirnos en diagonal ascendente á esquerda, rodeando o desplome que hai sobre as nosas cabezas pola evidente canle que nos leva á reunión situada no ombreiro dende o que xa podemos pasarnos ó anfiteatro Sur.
  • L6, III+, 10 m. A uns 10 m. de distancia, polo lado esquerdo da reunión, que da ó anfiteatro, xa se ve un gran bloque con múltiples lazos, un pouco máis alto que a nosa posición. Non ten sentido tentar empatar esta longo co anterior, xa que dificultaría moitísimo o aseguramento, e é mellor facer este pequeno percorrido de rocha moi descomposta partindo da reunión máis cercana. Unha vez acadado o bloque pódese facer un rápel duns 20 m., cunha soa corda que nos deposita no anfiteatro Sur, xusto na última reunión da vía Teógenes, pola que pódese rapelar ata o pé da cara Sur.

Reseñas e croquis:

 

Cuélebre, El Vuelo del Dragón e Sagitario, Picu Urriellu (Picos de Europa), 25 ó 27 de xullo de 2016.

2016 Xullo 27 1 comentario

Néboas subindo a última hora da tarde pola Vega de Urriellu.Logo de máis de medio ano sen saír á montaña e practicamente 2 meses pechado na casa, tiña apenas 3 semanas para poñerme a ton a marchas forzadas, se quería cumprir co compromiso que adquirira con Carducho para acompañalo á cara Oeste do Picu Urriellu.

Con tan pouco tempo de prazo, aínda andaba eu sufrindo as maniotas froito das primeiras xornadas de retorno á escalada polo Galiñeiro, cando me chamou o Xosé para facerme unha desas propostas que un non pode rexeitar 🙂

O seu plan era o de subir á Vega de Urriellu, reserva-la cea de 2 noites no refuxio e vivaquear polos seus arredores, para escalar 3 días -bueno…, escalar…, o que se di escalar… iso faría ó Xosé, que eu fun a rastras del ata cando iamos polo senda (logo aínda se queixaba de que doíanlle os cadrís de tanto turrar da corda para izarme pola parede, pero así aprenderá e para outra vez, en vez de levarme a min de paquete, buscarase un rudo escalador de verdade, deses con barba e pelo no peito, aínda que non sexa tan doce e agarimoso coma min 😉 hehehehe…)-.

O caso é que non me deu tregua nin polo camiño de subida á Vega de Urriellu; en 2 horas plantábase o Xosé no noso destino e púñase á busca dun vivac, namentres eu aparecería 20 minutos por detrás del, botando o fígado pola boca… Ceamos do que levabamos no que foi a mellor comida deses días, porque as ceas que tomamos no refuxio as seguintes 2 noites… 😦

Eu xa subira ó Picu polas outras tres caras, así que facíame moita ilusión face-la miña primeira vía pola Oeste, pero hai que distinguir entre subir e que o suban a un, así que teño que recoñecer que, aínda que logramos completa-las escaladas, no zurrón dos meus proxectos todavía marco como pendente a inmensa muralla desta cara -a ver se dentro duns días, xa vou algo mellor co Carducho 😉 -.

Cuélebre, 600 m., 7b+ (6c+, A2).

Fotos da Cuélebre, cara Oeste do Picu Urriellu.

Apertura: o 17 de agosto de 1983, Luis Miguel Alonso, Jose Luis Rodríguez, Miguel Rodríguez e Jose Luis Villa, abriron ata 3 longos antes do cume, onde empalmaban cunha travesía á esquerda coa Excalibur. No ano 1996, Elías Díez, Miguel Rodríguez e Jose Luis Villa endereitaron a ruta abrindo os últimos 3 longos.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 3, un xogo de entaladores, unhas 15 cintas longas, aros de cinta para pontes de rocha, estribo e unlla.

Descenso: pola cara Sur (escape en Tiros de la Torca).

Croquis da Cuélebre. Fonte: http://korkuerika.blogspot.com.es/2012/08/la-cuelebre-una-serpiente-que-no-hay.htmlNa primeira xornada fixemo-la Cuélebre, na cara Oeste do Picu, unha excelente vía que esixe navegar para ir atopando o percorrido, con moitos tramos de difícil protección que a fan bastante exposta, e máis dura do que a súa gradación puidera facernos pensar.

Nós saímos empatando co a Leiva nos dous últimos longos, que parece ser que é a saída máis recomendable (hai outras dúas alternativas máis: empatar coa Excalibur, coma fixeron os aperturistas, ou segui-los 3 longos que abriron posteriormente outros para endereita-la ruta orixinal), seguindo os croquis de Juan Korkuerika e a reseña de Fernando Zamora.

O longo máis duro (aínda que eu coido que no anterior xa tiven tirar arreo de cintas e chapas), ten un paso que se supera en artifo cun estribo sobre unha unlla (A1+/7b+) e logo segue cunha escalada de continuidade, resistencia (6c+) e distanciados entre seguros, no que eu din boas probas da miña habilidade escalatoria 😉 -xa tiven que usa-lo estribo, antes do paso sinalado, para dar chegado sequera a el, logo pilleime un dedo co mosquetón do estribo ó colgarme del sobre un spit e traballo me costou recupera-lo dedo entalado -menos mal que polo menos quedoume insensible…-, e despois, no resto do longo, aínda me fixo falta seguir usando arreo o estribo e maila unlla para seguir subindo coma un saco izado a tiróns do Xosé… todo un espectáculo circense! -.

Croquis e reseñas:

 

El Vuelo del Dragón, 150 m., 6a+.

Fotos de El Vuelo del Dragón, cara Leste do Picu Urriellu.

Apertura: Christian Marín e Francisco Sampedro, o 1 de agosto de 1982.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 2, un xogo de entaladores, unha decena de cintas longas e aros de cinta para pontes de rocha.

Descenso: a vía é rapelable ou pódese empatar cos últimos longo da Nani, para saír polo anfiteatro Sur e descender así polos rápeles normais desta cara.

Croquis de El Vuelo del Dragón. Fonte: http://avigamo.blogspot.com.es/2011/09/el-vuelo-del-dragon-cara-este-de.htmlEl Vuelo del Dragón e a Cainejo. Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2016/08/picu-urriellu-leste-el-vuelo-del-dragon.htmlÓ seguinte día pasámonos á cara Leste para face-la combinación da El Vuelo del Dragón coa Nani, aínda que finalmente tivemos que rapelar pola mesma vía, ó toparnos cunha cordada bastante lenta xusto na reunión coa que teríamos que empatar. A vía ten bastantes tramos con distanciados importantes entre seguros e vai por placas nas que non se pode meter nada, así que pareceume tamén bastante exposta, amén de que tamén require de bastante navegación para segui-lo seu percorrido.

O máis destacable é que vai “demasiado” pegada á Cainejo nalgúns puntos (no 3º longo incluso é fácil despistarse e ó saír da reunión, logo de chapar un primeiro parabolt xa se ve outro que realmente é un spit da Cainejo, así que é mellor non ir a por ese spit senón a por un nicho situado bastante máis á esquerda, no que hai unha ponte de rocha que non se ve dende a nosa posición), e que algunhas chapas están postas… “peculiarmente” -por decilo dalgún xeito…-, xa que ou estaban innecesariamente baixas, ou -polo contrario- poderían haberse instalado para resultar menos extrema a súa chapaxe -é só unha opinión persoal, que conste, pero das críticas construtivas sempre se pode alomenos tomar nota-. Ó regreso da nosa escalada, o Xosé fixo un moi bo bosquexo coas dúas vías (El Vuelo del Dragón e a Cainejo), para axudar a aclara-las rutas e os puntos de “posible interferencia” :-).

Croquis e reseñas:

Sagitario, 200 m., 6b

Fotos da Sagitario, cara Oeste do Picu Urriellu.

Apertura: Higinio Giraldo e Andrés Villar, o18 de outubro de 1985, tras 3 días de escalada.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 3, un xogo de entaladores, unha decena de cintas longas e aros de cinta para pontes de rocha.

Descenso: a vía é rapelable, aínda que en caso de choivas non se debe usar xa que é o desaugue natural do anfiteatro dos Tiros de la Torca.

Croquis da Sagitario. Fonte: http://www.fernandozamoraguiadepicos.com/2013/08/sagitario-leiva-y-rabada-en-la-cara.htmlCoa intención de aproveita-la mañá e volvernos ese mesmo día, deixamos esta vía para a nosa despedida, xa que só chega ata a metade da parede, e así regresariamos con tempo para empaqueta-las cousas, baixa-lo camiño ata Collado Pandébano, e xantar decentemente en Cabrales, logo das dúas noites de infraceas do refuxio do Urriellu.

A vía ten 7 longos, e aínda que hai quen dá como opcional a 4ª reunión, eu non recomendaría empatar eses dous longos xa que ademais de que a corda pesa moito polo rozamento en canto se sobrepasa a citada reunión, logo ven un tramo delicado no que o último seguro alonxa moito… Os que si que pódense empatar son os dous últimos longos, aínda que -ollo!- os 60 m. de lonxitude das cordas van resultar xustísimos.

Polo demais, resaltaría que ó 1º longo non lle sobraría unha chapa para protexerse nos primeiros metros de escalada, e o penúltimo longo -que empatamos co último- está graduado como de 6a+, pero o seu arranque pareceume durísimo, así que eu dáballe polo menos o 6b sen ningún complexo…

En resumo, unha moi boa vía ideal para cando só se dispoña de media xornada de escalada, con algo de exposición nalgúns puntos e que pese o seu relativo rectilíneo trazado, tamén require de algo de capacidade de navegación.

Croquis e reseñas:

Treboada. Meadinha, A Peneda (Portugal). 12 de decembro de 2015.

2015 Decembro 12 Deixar un comentario

Neste atípico inverno, achegabámonos a mediados do mes de decembro con outro prognóstico de bo tempo, que á fin e ó cabo resultaría se-la último antes de varios meses de choiva cáseque continua. Mundi e eu aínda estabamos “impactados” coa nosa estrea na Peneda da anterior fin de semana, pero tan acostumados estamos xa a tremer en calquera parte, que quixemos repetir experiencia por aqueles lares, a ver se nos curabamos de espantos 🙂
Naturalmente, fichamos ó Carducho, para que velase polos nosos cus, e, no último intre, uníusenos o Xosé, que pasaba uns días na nosa patria e buscaba calquera fenda que lle servise de adestramento para a súa próxima aventura patagónica.
Así que desta volta, no reparto de paquetes, a Carducho tocoulle o Mundi, e o Xosé saíu claramente prexudicado ó ter que cargar comigo 😉
Os nosos compis foron por diante e remataron a vía pola saída habitual na actualidade, nun último longo que vai bordeando por embaixo do gran bloque do cume cara ó lado esquerdo; este longo ven así marcado nuns croquis vellos feitos por Boni, polo que supoño que debía de se-la saída orixinal.

No 2º longo: ambientazo en toda a vía.

Nós en cambio optamos -en realidade aquí o que mandaba era o Xosé, así que non sería eu quen lle puxese pegas a iso de arrastrarnos por un angosto zulo de saída…- pola pouco recomendable alternativa de saír rectos cos estribos por un murete duns 4 metros para entrar nunha fenda horizontal que logo seguía pola dereita (esta saída directa aparece nos croquis de meadinha.com, e supoño que é unha variante aberta posteriormente, aínda que non sei se por distintos aperturistas ós da liña orixinal).

Un par de parabolts e unha fráxil laxe entre eles, permiten gaña-la ancha fenda horizontal, onde meter un friend grande (o número 4 serve se te das levantado de abondo como para chegar ó interior da fenda), pero eu nin cos estribos me apañei e tirei de friend, de corda, e ata de chequeira, para conseguir auparme.

Por último, hai que resaltar que no croquis que fixo o Xosé sinálase que no 3º longo pódese facer unha reunión intermedia desviándose uns metros ata a 3ª reunión da “S”, que é a opción que nós escollimos para evita-lo excesivo rozamento das cordas, de aí que nós detallemos 5 longos para esta vía, en vez dos 4 longos que figuran noutros croquis.

O Xosé protexendo o 3º longo da Treboada.

 

Treboada (V+, 6b, 6b, 6a+, 6c+(A1) / 7b+), 150 m.

A Treboada está situada no sector da “S”, e ten un comezo común con esa mesma vía que da nome ó sector, e que foi aberta por Francisco García, Pedro Bonifacio e Santi Suárez, o 16 e 17 de xuño de 1979.
Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2015/12/a-peneda-treboada.htmlApertura e 1ª ascensión. Aberta ó redor de 1983 por Manuel González Fernández, Alberto Sío González e Senén Cruces.

A vía está semiequipada, xa que conta con reunións e parabolts (distanciados) nos tramos de placa sen fenda.

Cordadas e data da escalada. Carducho e Mundi, e Xosé e eu. 12 de decembro de 2015

Itinerario e gradación:

Croquis en http://meadinha.com/vias.htmlL1. V+. 40 m. O primeiro longo é común co da “S”, ata uns 10 m. antes da súa reunión, desviándose cara á esquerda por unha repisiña que atravesa en diagonal ascendente a placa. Empézase por un fenda-diedro ata acadar unha cómoda repisa, dende onde continúa por unha nova fenda-diedro que estréitase ó acada-la placa, para converterse nunha fenda máis fina pola que ir de mans. Seguindo pola fenda pódese chegar á reunión da “S”, pero a nosa vía desvíase uns metros antes da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita para acada-la reunión propia.

L2. 6b. 30 m. Empézase cun paso de confianza para pilla-la fina laxe de enriba da reunión e, dende aí continúase coidadosamente por placa ata acada-la fenda que en bavaresa leva á reunión.

L3. 6b. 30 m. Sáese cara un pequeno resalte polo que acada-la fenda que bordea en travesía cara á esquerda o teito común coa vía “S” -todo este tramo estaba bastante enchoupado, así que resultou bastante delicado-. Logo do resalte, continúase xa polo tramo en común da “S”, ata a reunión. Nos croquis, continúase ata a seguinte reunión evitando a que nós usamos, pero eu coido que é mellor a nosa opción.

L4. 6a+ 25 m. Saímos da reunión da “S” ascendendo diagonalmente por unha placa cara á fenda da nosa esquerda e por ela acadamo-la fenda-diedro que nos leva á seguinte reunión.

Fotomontaxe con 2 fotos do teito do último longo da Treboada.L5. 6c+, A1/7b+. 25 m. Dende aquí poderíamos seguir cara á esquerda pola saída orixinal (máis fácil), ou optar por continua-la liña marcada por un par de parabolts na vertical das nosas cabezas, que permiten superar en artificial, o muro (hai unha pequenísima laxe de dedos, rota que axuda neste tramo, pero acabará por romperse de todo) que nos separa dunha fenda horizontal. Xa nela, hai que seguila cara á dereita para arrastrarse verticalmente un par de metros ata onde se abre, e logo rematar por unha placa demasiado cuberta de liques e mofo como para permitir confiar na adherencia dos nosos gatos. En resumo, un longo en absoluto recomendable.

Material. 2 xogos de friends ata o número 3 (o número 4, e un par de estribos, son necesarios se se sae pola saída directa do último longo), 1 xogo de Alliens e un xogo completo de empotradores pequenos e medianos. Pódese escalar cunha corda simple de 60 m.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Croquis e máis info en:

 

 

Queles, Escaleras al Cielo e 3ª Porta de Shambala. Meadinha, A Peneda (Portugal). 5 e 6 de decembro de 2015.

2015 Decembro 6 1 comentario


Dende Vigo tárdase menos en chegar á Peneda que ó Canón do Sil, así que, salvando as diferencias que ten o tipo de escalada dun e doutro lugar, non entendía porqué na actualidade hai tan pouca xente que se achegue dende a nosa comarca a este próximo lugar de Portugal.

A non ser que…

a súa sona de escalada exposta e esixente non fose esaxerada…

e abofé que non serei eu quen lle quite esa aura de compromiso… 🙂

Vaia por diante, que dende o meu humilde punto de vista, só recomendaría meterse nestas paredes a quen, ademais de escalar con solvencia alomenos 6b, o distanciado entre seguros non o poña nervioso/a…

Eu non cumpro con ningún destes dous requisitos, así que son un exemplo perfecto do que non deberiades facer, salvo que, coma min, tamén vos fagades acompañar de xente moito máis afouta e experta 🙂

Dende moito tempo atrás xa tiña referencias da dificultade e esixencia da escalada na Peneda, e tentaba imaxinar como serían esas longas fendas nas que auto-protexerse metendo cacharros en incómodos precarios empotramentos, ou esas placas con chapas tan distanciadas que tiñas que mira-lo croquis entre unha e outra para atopa-lo camiño, ou eses tramos enchoupados en auga ou cubertos de liques polos que patinaxe é un termo máis correcto que escalada para explicar en que consiste a actividade de pasar por eles. E non foi que o meu maxín superase á realidade, pero… non andaba moi lonxe 😀

Era o primeiro sábado de decembro cando, aproveitando o seco inverno deste ano, quedamos na explanada do Santuario Carducho, Manu, Mundi e eu. Faríamos dúas cordadas dirixidas por Manu e Carducho, respectivamente e nas que Mundi e eu estrearíamonos neste granito portugués.

A Queles, é unha das vías clásicas e tamén das máis factibles, así que aló me levou o Carducho, namentres que ó noso carón, os nosos compis optaron por combina-lo comezo da Escaleras al Cielo, coa Mutantes e rematar polo último longo da Cuellitropo.

Como sorpresa iniciática, teño que resaltar como o Carducho tivo que facerse os aproximadamente 25 metros finais da Queles cun só seguro intermedio, debido a un erro nos croquis que indicaban que ese tramo estaba equipado con 4 parabolts, en lugar do único solitario parabolt que atopamos; e claro como non subiu material de autoprotección podedes imaxinarvos con canta “ledicia” foi progresando namentres eu calculaba se en caso de esvarón que se rompería primeiro, a crisma ou a corda 😦

Afortunadamente non se deixou impresionar e rematou o longo para asegurarme e que así eu puidese empezar a tremer un pouco nesta pasaxe, non me fose a levar unha impresión equivocada do que supón escalar por aquí 🙂

Un perigoso destrepe entre arbustos e grandes pedrolos deixounos no camiño perto do pé de vía así que metémonos agora na Escaleras al Cielo, aínda que só fixemos os dous primeiros longos e rapelamos pola mesma vía; de abondo para corroborar que a adherencia non é fácil nesta rocha con propensión ós liques…

Á seguinte mañá achegouse Ernesto para facer con Manu a Directa de los Techos, así que o Carducho tivo que cargar cos dous paquetes que quedabamos e aínda por riba deixoume escoller a min a vía…, e se teño ollo na montaña, non vos digo nada de que ollo teño examinando croquis e planos 😉 -. Logo de revisar toda a documentación que traía comigo, pareceume que a vía máis asequible e atractiva era unha chamada 3ª Porta para Shambala no estremo dereito da parede, no sector Puerta Sur de los Dioses; con eses nomes tan exóticos non podía ser unha mala elección… -pero foino… ;-( -.

Debido á falta de perspectiva ó pé da parede e a abundancia de fendas similares á do 1º longo, non resulta fácil atopa-la vía, salvo que xa coñezas algunha outra dese sector para que che sirva de referencia. No noso caso non tivemos problemas grazas a que Carducho xa escalara algunha vía próxima -mellor nos tería sido non atopala…-.

O primeiro longo arranca cunha cheminea que primeiro obriga a empotrarse con todo o corpo e logo vaise estreitando ata rematar obrigando a pasarse á placa por onde continúa ata acada-la reunión. Silvas ó principio e perto do remate evidencian que facía moito que ninguén se metía neste longo que ademais de sucio e estresante pareceume máis difícil do que o grao indicado marcaba. Eu fun o primeiro en probar sorte, pero logo dun rato de sufrir no primeiro tramo da cheminea -que nin sequera é a parte máis difícil-, rendinme e tomou o relevo Carducho.

O segundo longo progresa polo fío dun sucio espolón improtexible con abondosos liques e mofo ata acadar un teito baixo o que facer unha esvaradía travesía por rocha pulida e mollada con escasez de apoios limpos e con un agarre de mans de rocha tan fráxil que temo que a alguén acabará por romperselle nos dedos.

O terceiro volveu resultar un terreo propicio máis para a horticultura que para a escalada, e pese a tratarse dunha boa fenda, a terra, mofo e liquens volveron a poñer a proba ó noso guía.

A estas alturas xa estaba facéndosenos tarde de máis e a noite aproximábase, así que cando dende a reunión observamos como os seguintes dous longos continuaban polo lado dereito da nosa posición, principalmente por entre a vexetación, decidimos probar a continuar rectos seguindo unha liña de parabolts que pensamos que se trataba da continuación do 3º longo da Edelweiss, aínda que non estou totalmente seguro.

O Mundi aceptou o reto de meterse a cegas seguindo as chapas en diagonal ascendente á dereita por unha rocha cada vez máis cuberta de liques e mofo ata rematar uns 20 ou 30 metros máis arriba por un tramo final de esvaradía placa tras atravesar terra e arbustos e conseguir, para o noso alivio, montar reunión coas últimas luces do día, nos troncos dun par de minúsculos carballiños. -¡Olé sus güevos!- que diría un cordobés 🙂

E namentres o Mundi e eu recollíamo-las cordas, Carducho buscaba a saída e metíanos presa, antes de que se fose totalmente a luz xa que aínda non estabamos en terreo cómodo e todavía tiñamos que trepar entre arbustos e algún peñasco, antes de acada-lo cume e, finalmente, empatar coa pouco visible senda de descenso.

En conclusión, e parafraseando a Manquiña na película Airbag: -¿Interesante…? Interesante, non…, ¡estresante! Isto é moi estresante… 😀

Así é que lección que aprendín nesta primeira experiencia é que se o pasas mal en Budiño, pódoche asegurar que na Peneda… tamén o pasarás mal,… incluso peor 😉

Así é todo… QUERO VOLVER… TEMO VOLVER 🙂

A información detallada dos itinerarios, dificultades e materiais necesarios están nos croquis das webs indicadas de seguido:

Queles (V/V+, 6b+), 65 m.

Aberta o 17 de xuño de 1973 por Lino Rodríguez e Santiago Suárez.

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Nós só fixemos os 2 primeiros longos e logo rapelamos.

Croquis da Queles en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.htmlL1. V/V+. 25 m. O primeiro longo ascende uns 20 m. por unha fenda-diedro de bo canto ata acadar unha repisa pola que progresar 5 ou 6 metros horizontalmente para chegar á reunión.

Croquis do L2 da Queles. Fonte: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L2. 6b+, 40 m. O segundo longo empeza pola dereita da reunión apartando algunha silva para situarse na vertical da reunión, a uns 10 m., baixo un diedro de fenda fina protexido cun parabolt no que se concentra a dificultade do longo. Os seguintes 15 metros continúan en técnica de oposición por unha fenda continua protexible con friends medianos e pequenos -ollo co croquis de meadinha.com, porque nel indica que neste tramo debera de haber 4 parabolts e só hai 1!, así que non está equipado!-. A fenda déixanos nunha repisa sobre a que un pequeno muro de placa oculta a reunión situada por riba del, nunha gran terraza inclinada.

Escaleras al Cielo (6a, 6b, 6c A2, 6b+), 80 m.

Aberta en 1981 por Jose Antonio Martínez Novás (“Toni”), Miguel López Domínguez (“Miguelito Chandall”) e Jose Manuel Troncoso Rodríguez (“Oso”).

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Croquis do L1 da Escaleras al Cielo, en http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.htmlL1. 6a. 26 m. Empézase por unha fenda diagonal ascendente cara á dereita ata superar unha pequena repisa a uns 10 m, logo séguese por laxe e fenda ata un bloque que bordeamos pola dereita, acadando unha cómoda terraza con 2 parabolts separados un par de metros a modo de reunión.

Croquis do L2 da Escaleras al Cielo, en http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L2. 6b. 25 m. Hai 2 opcións para acada-la evidente fenda-laxe, ou pola rampa de placa que se encarama polo lateral esquerdo do pequeno espolón (variante en autoprotección), ou bordeándoo pola placa do lado dereito seguindo dous parabolts que sinalan o percorrido orixinal. Nesta segunda opción un paso duro e esvaradío da acceso á laxe pola que progresar, xa en autoprotección, en bavaresa e con empotres de dedos e man.

3ª Porta para Shambala (6a+, 6a+/6b, 6a, V), 160 m.

“Dende o meu humilde punto de vista, non é unha vía recomendable”

Aberta en decembro de 2015 por Miguel Silva e Filipe Sequeira.

Info e croquis en: http://meadinha.com/vias.html

Croquis en http://meadinha.com/vias.htmlL1. 6a+/6b. 40 m. Entrada chea de maleza, suxa e con silvas que da paso a unha cheminea na que empotrarse con todo o corpo ó principio e logo vaise estreitando ata rematar pasándose á difícil adherencia da placa da dereita, molestados por algunha xesta e silva que contribúen a aumenta-la dificultade deste longo.

L2. 6a+/6b. 25 m. Súbese un pouco por unha rampa de herba á esquerda da reunión para anudar unha pequena xesta a modo de quitamedos, dende a que se encabalga un sobre o espolón da dereita, aproveitando unha pequena fenda cega que da paso ó longo fío polo que continuar sen posibilidade de protección durante uns 15 metros, ata situarnos baixo un teito. Dende aquí só restan uns 5 metros de travesía por unha placa esvaradía debido á auga que corre por ela, e con abundancia de liques e mofo tamén. Un par de movementos antes da reunión hai un agarre de mans no teito que resulta moi fráxil debido ó quebradizo da rocha e que resulta expo ó ser dificilmente protexible con microempotradores.

L3. V+/6a. 35 m. Unha boa fenda moi suxa de liques e mofo, ascende durante uns 20 m. para rematar cunha travesía á dereita por un bordillo que leva á reunión.

L4, L5 e saída pola vía Puerta Sur de los Dioses. Nós non os fixemos ó pasarnos ó que pensamos era o 3º longo da vía Edelweiss.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Edelweiss (6a/6a+, V+/6a, 6b, IV/V+, V+), 175 m.

Aberta en outubro de 2008 por Paulo Roxo e Daniela Teixeira.

Croquis en http://rppd.blogspot.com.es/2008/11/normal-0-21-false-false-false.html

Info e croquis en:

Croquis en http://meadinha.com/vias.html
Nós dende a 3ª reunión da 3ª Porta de Shambala, empatamos a liña de parabolts que pasaban pola esquerda da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita, que pensamos que se trataba de parte do 3º longo desta vía Edelweiss, e ó chegar á seguinte reunión, xa saímos trepando entre arbustos e rocha ata o cume.

 

Directa Osborne, na parede de Cienfuens (Sierra de Guara, Huesca), 1 de novembro de 2015

2015 Novembro 1 Deixar un comentario

A nosa fallida tentativa á Rabadá/Navarro do Firé, nos Mallos de Riglos, non nos acovardou, así que esa mesma noite Manu e eu achegámonos a Huesca, a asalta-lo “zulo” do Xosé e ver que nos podía recomendar escalar polo seu territorio… E coma o Xosé quedara co seu colega Martin para ir ata Cienfuens a escalar a vía No Somos Nada, alá nos fomos todos ó día seguinte… en alegre compañía 🙂

Achegarse dende Huesca ata Cienfuens non leva moito, pero pareceume algo lioso -supoño que porque non coñecía absolutamente nada desta comarca- así que no apartado da aproximación á vía, inclúo tamén unhas referencias para chegar en coche ata a zona onde o deixaremos estacionado.

Parede de Cienfuens (fonte: http://www.campo4.com/es/climbing-spot/cienfuens)

A orientación das paredes de Cienfuens é Sur, Sur-Este, polo que desaconséllase a escalada durante o verán, pero seica hai tamén algunha regulación por nidificación que prohibe escalar do 1 de decembro ó 30 de xuño, así que o período posible para aproveitar estas paredes está bastante limitado.

Croquis Directa Osborne, parede de CienfuensÓ redor de 30 vías ascenden os cáseque 200 m de altura deste murallón de calizas grises e laranxas , con longos de placas, bloques e algunhas laxes soltas. A maioría delas son inasequibles, xa que hai que “bailar” co sétimo grao, pero hai outras máis… factibles.

O Xosé suxeriunos a Directa Osborne, coma unha recomendable vía coa que tomar contacto con este lugar. En xeral vai sobre boa rocha, agás parte do 3º longo e algún outro sitio puntal máis; a vía está semiequipada polo que tamén hai que leva-lo material de clásica.

O grao a min pareceume máis duro do que as reseñas indican, alomenos nos 3 longos máis difíciles: o primeiro, gradúano de 6a+, pero para min non baixa de 6b, o segundo tamén pareceume algo máis difícil de 6a+, e os primeiros metros do cuarto longo coido que merecen algo máis que ese 6a co que figura nos croquis. É por isto que na reseña que de seguido vai, os valores que indico non coinciden cos dos croquis feitos por outros e que vedes que acompañan a miña descrición: logo que cada quen xulgue por si mesmo… 😀

Directa Osborne. 6a+, 180 m.

Fotos da Directa Osborne, na parede de Cienfuens (Sierra de Guara, Huesca)
Apertura e 1ª ascensión:

David Brascó, Luis Alfonso “Luichy” e Armand Ballart, o 15 de febreiro de 1993.

Fonte: http://biblioteca.cec.cat/documents/CE_Catalunya/Hemeroteca/Muntanya/1993/MUNT_1993_04_0786.pdf

Achegamento:

Dende Huesca vaise pola estrada N-330/A23 en dirección Sabiñanigo e Jaca. Ó chegar é encoro de Arguis cóllese a saída cara á localidade do mesmo nome e continúase pola vella estrada cara ó tunel de Manzanera.  Xusto antes da entrada ó tunel desviámonos cara a Nocito e séguese, pasando xunto á localidade de Belsué, para continuar en dirección a Lúsera, aínda que non chegaremos ata este pobo, xa que poderemos aparcar nun lateral da estrada onde o río (se leva auga) desemboca no encoro de Santa María de Belsué.

Mapa captura dende o visor do IGN (http://www.ign.es/iberpix2/visor/)Do outro lado do río, está a senda do Dolmen de Belsué, que bordea dito encoro cara á súa cabeceira; hai que baixar cara ó cauce seco do río para atravesalo e internarse entre a maleza para empatar con esa senda e seguir por ela ata acadar nuns 20 minutos o encoro polo que se cruza á outra marxe. Séguese cara á esquerda atravesando varios túneles para desviarse da senda do dolmen, por unha vira ascendente á dereita sinalizada cun fito, que se vai aproximando á base da parede para logo percorre-la pegada á mesma. Ata a nosa vía tardaríamos cáseque unha hora desque deixamo-lo coche.

Comentario da vía:

Vía de 6 longos  cos tres primeiros e o último bastante desequipados, namentres que o outros dous teñen máis tramos de placa polo que teñen bastantes chapas. Tódalas reunións teñen un par de parabolts. Seica o 4º e 5º longos pódense empatar, pero no noso caso empatamos os dous últimos.

Croquis de Juan Korkuera (Fonte: http://laaventuraesmireino.blogspot.com.es/2015/10/escalada-en-cienfuens-directa-osborne.html)Percorrido e dificultade:

1º longo, 6b, 15 m: Fenda que extraploma algo, e esixe apretar. Só ten un par de parabolts, e a reunión queda á dereita nunha cómoda repisa.

2º longo, 6a+/b, 35 m: Sáese á esquerda da reunión para coller unha fenda protexida cun parabolt ó comezo, e outro, logo dun duro diedro cheminea, que sinala onde saírse da fenda cunha travesía á esquerda coa que acada-la cómoda reunión.

3º longo, V, 45 m: Un primeiro tramo fácil sobre rocha algo rota, lévanos a unha cheminea bastante estreita. Longo equipado con 3 parabolts; reunión á dereita do remate da cheminea sobre repisa moi cómoda.

4º longo, 6a/6a+, 25 m: Comézase pola dereita da reunión cun paso duro antes de poder chapa-lo primeiro parabolt. Os primeiros metros son os máis difíciles. Debe haber 5 ou 6 chapas e a reunión é unha estreita repisa xunto a un pequeno mato (¿boj?).

5º longo, V, 30 m: Sáese en dirección á entrada do evidente espolón que se ve sobre as nosas cabezas para chegar enseguida a unha pequena cheminea. Aquí pódese facer reunión algo incomoda sobre unhas zarzas.

6º longo, IV+, 30 m: Nós empatamos este longo co anterior, e vai por unha pequena cheminea pola que sáese ó cume da parede. Faise reunión nun único parabolt dunha rocha do chan, reforzable en calquera fenda próxima.

Data:

01/11/2015

Cordada:

Manu e eu

Descenso:

Camiñar en dirección á dereita alonxándose o menos posible do bordo da parede, por onde a maleza permita progresar o máis cómodo posible ata acada-lo refuxio de Peña Guara. Por embaixo do refuxio unhas escaleiras van cara ó encoro, con algúns tramos rotos que esixen ter coidado. Logo unha senda continúa ata o mesmo encoro dende onde voltaríamo polo mesmo sitio que viñemos.

Material:

Ademais dun par de cordas dobres de 60 m cada unha, nós levabamos o equivalente a 2 xogos de Camalots ata o nº 3 (non fai falta o nº 4, aínda que un quédase máis a gusto se o usa no 2º e 5º longos), 3 Allien, e un xogo de 4 ou 5 empotradores de tamaños variados. En canto ás cintas necesarias, é mellor levar unhas 16-18 e moitas delas longas porque no 2º e 3º longos consúmese bastante material e é preciso xestiona-lo rozamento.

Croquis e reseñas: