Arquivo

Posts Tagged ‘Relatos e historias’

Treboada. Meadinha, A Peneda (Portugal). 12 de decembro de 2015.

2015 Decembro 12 Deixar un comentario

Neste atípico inverno, achegabámonos a mediados do mes de decembro con outro prognóstico de bo tempo, que á fin e ó cabo resultaría se-la último antes de varios meses de choiva cáseque continua. Mundi e eu aínda estabamos “impactados” coa nosa estrea na Peneda da anterior fin de semana, pero tan acostumados estamos xa a tremer en calquera parte, que quixemos repetir experiencia por aqueles lares, a ver se nos curabamos de espantos 🙂
Naturalmente, fichamos ó Carducho, para que velase polos nosos cus, e, no último intre, uníusenos o Xosé, que pasaba uns días na nosa patria e buscaba calquera fenda que lle servise de adestramento para a súa próxima aventura patagónica.
Así que desta volta, no reparto de paquetes, a Carducho tocoulle o Mundi, e o Xosé saíu claramente prexudicado ó ter que cargar comigo 😉
Os nosos compis foron por diante e remataron a vía pola saída habitual na actualidade, nun último longo que vai bordeando por embaixo do gran bloque do cume cara ó lado esquerdo; este longo ven así marcado nuns croquis vellos feitos por Boni, polo que supoño que debía de se-la saída orixinal.

No 2º longo: ambientazo en toda a vía.

Nós en cambio optamos -en realidade aquí o que mandaba era o Xosé, así que non sería eu quen lle puxese pegas a iso de arrastrarnos por un angosto zulo de saída…- pola pouco recomendable alternativa de saír rectos cos estribos por un murete duns 4 metros para entrar nunha fenda horizontal que logo seguía pola dereita (esta saída directa aparece nos croquis de meadinha.com, e supoño que é unha variante aberta posteriormente, aínda que non sei se por distintos aperturistas ós da liña orixinal).

Un par de parabolts e unha fráxil laxe entre eles, permiten gaña-la ancha fenda horizontal, onde meter un friend grande (o número 4 serve se te das levantado de abondo como para chegar ó interior da fenda), pero eu nin cos estribos me apañei e tirei de friend, de corda, e ata de chequeira, para conseguir auparme.

Por último, hai que resaltar que no croquis que fixo o Xosé sinálase que no 3º longo pódese facer unha reunión intermedia desviándose uns metros ata a 3ª reunión da “S”, que é a opción que nós escollimos para evita-lo excesivo rozamento das cordas, de aí que nós detallemos 5 longos para esta vía, en vez dos 4 longos que figuran noutros croquis.

O Xosé protexendo o 3º longo da Treboada.

 

Treboada (V+, 6b, 6b, 6a+, 6c+(A1) / 7b+), 150 m.

A Treboada está situada no sector da “S”, e ten un comezo común con esa mesma vía que da nome ó sector, e que foi aberta por Francisco García, Pedro Bonifacio e Santi Suárez, o 16 e 17 de xuño de 1979.
Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2015/12/a-peneda-treboada.htmlApertura e 1ª ascensión. Aberta ó redor de 1983 por Manuel González Fernández, Alberto Sío González e Senén Cruces.

A vía está semiequipada, xa que conta con reunións e parabolts (distanciados) nos tramos de placa sen fenda.

Cordadas e data da escalada. Carducho e Mundi, e Xosé e eu. 12 de decembro de 2015

Itinerario e gradación:

Croquis en http://meadinha.com/vias.htmlL1. V+. 40 m. O primeiro longo é común co da “S”, ata uns 10 m. antes da súa reunión, desviándose cara á esquerda por unha repisiña que atravesa en diagonal ascendente a placa. Empézase por un fenda-diedro ata acadar unha cómoda repisa, dende onde continúa por unha nova fenda-diedro que estréitase ó acada-la placa, para converterse nunha fenda máis fina pola que ir de mans. Seguindo pola fenda pódese chegar á reunión da “S”, pero a nosa vía desvíase uns metros antes da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita para acada-la reunión propia.

L2. 6b. 30 m. Empézase cun paso de confianza para pilla-la fina laxe de enriba da reunión e, dende aí continúase coidadosamente por placa ata acada-la fenda que en bavaresa leva á reunión.

L3. 6b. 30 m. Sáese cara un pequeno resalte polo que acada-la fenda que bordea en travesía cara á esquerda o teito común coa vía “S” -todo este tramo estaba bastante enchoupado, así que resultou bastante delicado-. Logo do resalte, continúase xa polo tramo en común da “S”, ata a reunión. Nos croquis, continúase ata a seguinte reunión evitando a que nós usamos, pero eu coido que é mellor a nosa opción.

L4. 6a+ 25 m. Saímos da reunión da “S” ascendendo diagonalmente por unha placa cara á fenda da nosa esquerda e por ela acadamo-la fenda-diedro que nos leva á seguinte reunión.

Fotomontaxe con 2 fotos do teito do último longo da Treboada.L5. 6c+, A1/7b+. 25 m. Dende aquí poderíamos seguir cara á esquerda pola saída orixinal (máis fácil), ou optar por continua-la liña marcada por un par de parabolts na vertical das nosas cabezas, que permiten superar en artificial, o muro (hai unha pequenísima laxe de dedos, rota que axuda neste tramo, pero acabará por romperse de todo) que nos separa dunha fenda horizontal. Xa nela, hai que seguila cara á dereita para arrastrarse verticalmente un par de metros ata onde se abre, e logo rematar por unha placa demasiado cuberta de liques e mofo como para permitir confiar na adherencia dos nosos gatos. En resumo, un longo en absoluto recomendable.

Material. 2 xogos de friends ata o número 3 (o número 4, e un par de estribos, son necesarios se se sae pola saída directa do último longo), 1 xogo de Alliens e un xogo completo de empotradores pequenos e medianos. Pódese escalar cunha corda simple de 60 m.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Croquis e máis info en:

 

 

Queles, Escaleras al Cielo e 3ª Porta de Shambala. Meadinha, A Peneda (Portugal). 5 e 6 de decembro de 2015.

2015 Decembro 6 1 comentario


Dende Vigo tárdase menos en chegar á Peneda que ó Canón do Sil, así que, salvando as diferencias que ten o tipo de escalada dun e doutro lugar, non entendía porqué na actualidade hai tan pouca xente que se achegue dende a nosa comarca a este próximo lugar de Portugal.

A non ser que…

a súa sona de escalada exposta e esixente non fose esaxerada…

e abofé que non serei eu quen lle quite esa aura de compromiso… 🙂

Vaia por diante, que dende o meu humilde punto de vista, só recomendaría meterse nestas paredes a quen, ademais de escalar con solvencia alomenos 6b, o distanciado entre seguros non o poña nervioso/a…

Eu non cumpro con ningún destes dous requisitos, así que son un exemplo perfecto do que non deberiades facer, salvo que, coma min, tamén vos fagades acompañar de xente moito máis afouta e experta 🙂

Dende moito tempo atrás xa tiña referencias da dificultade e esixencia da escalada na Peneda, e tentaba imaxinar como serían esas longas fendas nas que auto-protexerse metendo cacharros en incómodos precarios empotramentos, ou esas placas con chapas tan distanciadas que tiñas que mira-lo croquis entre unha e outra para atopa-lo camiño, ou eses tramos enchoupados en auga ou cubertos de liques polos que patinaxe é un termo máis correcto que escalada para explicar en que consiste a actividade de pasar por eles. E non foi que o meu maxín superase á realidade, pero… non andaba moi lonxe 😀

Era o primeiro sábado de decembro cando, aproveitando o seco inverno deste ano, quedamos na explanada do Santuario Carducho, Manu, Mundi e eu. Faríamos dúas cordadas dirixidas por Manu e Carducho, respectivamente e nas que Mundi e eu estrearíamonos neste granito portugués.

A Queles, é unha das vías clásicas e tamén das máis factibles, así que aló me levou o Carducho, namentres que ó noso carón, os nosos compis optaron por combina-lo comezo da Escaleras al Cielo, coa Mutantes e rematar polo último longo da Cuellitropo.

Como sorpresa iniciática, teño que resaltar como o Carducho tivo que facerse os aproximadamente 25 metros finais da Queles cun só seguro intermedio, debido a un erro nos croquis que indicaban que ese tramo estaba equipado con 4 parabolts, en lugar do único solitario parabolt que atopamos; e claro como non subiu material de autoprotección podedes imaxinarvos con canta “ledicia” foi progresando namentres eu calculaba se en caso de esvarón que se rompería primeiro, a crisma ou a corda 😦

Afortunadamente non se deixou impresionar e rematou o longo para asegurarme e que así eu puidese empezar a tremer un pouco nesta pasaxe, non me fose a levar unha impresión equivocada do que supón escalar por aquí 🙂

Un perigoso destrepe entre arbustos e grandes pedrolos deixounos no camiño perto do pé de vía así que metémonos agora na Escaleras al Cielo, aínda que só fixemos os dous primeiros longos e rapelamos pola mesma vía; de abondo para corroborar que a adherencia non é fácil nesta rocha con propensión ós liques…

Á seguinte mañá achegouse Ernesto para facer con Manu a Directa de los Techos, así que o Carducho tivo que cargar cos dous paquetes que quedabamos e aínda por riba deixoume escoller a min a vía…, e se teño ollo na montaña, non vos digo nada de que ollo teño examinando croquis e planos 😉 -. Logo de revisar toda a documentación que traía comigo, pareceume que a vía máis asequible e atractiva era unha chamada 3ª Porta para Shambala no estremo dereito da parede, no sector Puerta Sur de los Dioses; con eses nomes tan exóticos non podía ser unha mala elección… -pero foino… ;-( -.

Debido á falta de perspectiva ó pé da parede e a abundancia de fendas similares á do 1º longo, non resulta fácil atopa-la vía, salvo que xa coñezas algunha outra dese sector para que che sirva de referencia. No noso caso non tivemos problemas grazas a que Carducho xa escalara algunha vía próxima -mellor nos tería sido non atopala…-.

O primeiro longo arranca cunha cheminea que primeiro obriga a empotrarse con todo o corpo e logo vaise estreitando ata rematar obrigando a pasarse á placa por onde continúa ata acada-la reunión. Silvas ó principio e perto do remate evidencian que facía moito que ninguén se metía neste longo que ademais de sucio e estresante pareceume máis difícil do que o grao indicado marcaba. Eu fun o primeiro en probar sorte, pero logo dun rato de sufrir no primeiro tramo da cheminea -que nin sequera é a parte máis difícil-, rendinme e tomou o relevo Carducho.

O segundo longo progresa polo fío dun sucio espolón improtexible con abondosos liques e mofo ata acadar un teito baixo o que facer unha esvaradía travesía por rocha pulida e mollada con escasez de apoios limpos e con un agarre de mans de rocha tan fráxil que temo que a alguén acabará por romperselle nos dedos.

O terceiro volveu resultar un terreo propicio máis para a horticultura que para a escalada, e pese a tratarse dunha boa fenda, a terra, mofo e liquens volveron a poñer a proba ó noso guía.

A estas alturas xa estaba facéndosenos tarde de máis e a noite aproximábase, así que cando dende a reunión observamos como os seguintes dous longos continuaban polo lado dereito da nosa posición, principalmente por entre a vexetación, decidimos probar a continuar rectos seguindo unha liña de parabolts que pensamos que se trataba da continuación do 3º longo da Edelweiss, aínda que non estou totalmente seguro.

O Mundi aceptou o reto de meterse a cegas seguindo as chapas en diagonal ascendente á dereita por unha rocha cada vez máis cuberta de liques e mofo ata rematar uns 20 ou 30 metros máis arriba por un tramo final de esvaradía placa tras atravesar terra e arbustos e conseguir, para o noso alivio, montar reunión coas últimas luces do día, nos troncos dun par de minúsculos carballiños. -¡Olé sus güevos!- que diría un cordobés 🙂

E namentres o Mundi e eu recollíamo-las cordas, Carducho buscaba a saída e metíanos presa, antes de que se fose totalmente a luz xa que aínda non estabamos en terreo cómodo e todavía tiñamos que trepar entre arbustos e algún peñasco, antes de acada-lo cume e, finalmente, empatar coa pouco visible senda de descenso.

En conclusión, e parafraseando a Manquiña na película Airbag: -¿Interesante…? Interesante, non…, ¡estresante! Isto é moi estresante… 😀

Así é que lección que aprendín nesta primeira experiencia é que se o pasas mal en Budiño, pódoche asegurar que na Peneda… tamén o pasarás mal,… incluso peor 😉

Así é todo… QUERO VOLVER… TEMO VOLVER 🙂

A información detallada dos itinerarios, dificultades e materiais necesarios están nos croquis das webs indicadas de seguido:

Queles (V/V+, 6b+), 65 m.

Aberta o 17 de xuño de 1973 por Lino Rodríguez e Santiago Suárez.

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Nós só fixemos os 2 primeiros longos e logo rapelamos.

Croquis da Queles en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.htmlL1. V/V+. 25 m. O primeiro longo ascende uns 20 m. por unha fenda-diedro de bo canto ata acadar unha repisa pola que progresar 5 ou 6 metros horizontalmente para chegar á reunión.

Croquis do L2 da Queles. Fonte: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L2. 6b+, 40 m. O segundo longo empeza pola dereita da reunión apartando algunha silva para situarse na vertical da reunión, a uns 10 m., baixo un diedro de fenda fina protexido cun parabolt no que se concentra a dificultade do longo. Os seguintes 15 metros continúan en técnica de oposición por unha fenda continua protexible con friends medianos e pequenos -ollo co croquis de meadinha.com, porque nel indica que neste tramo debera de haber 4 parabolts e só hai 1!, así que non está equipado!-. A fenda déixanos nunha repisa sobre a que un pequeno muro de placa oculta a reunión situada por riba del, nunha gran terraza inclinada.

Escaleras al Cielo (6a, 6b, 6c A2, 6b+), 80 m.

Aberta en 1981 por Jose Antonio Martínez Novás (“Toni”), Miguel López Domínguez (“Miguelito Chandall”) e Jose Manuel Troncoso Rodríguez (“Oso”).

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Croquis do L1 da Escaleras al Cielo, en http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.htmlL1. 6a. 26 m. Empézase por unha fenda diagonal ascendente cara á dereita ata superar unha pequena repisa a uns 10 m, logo séguese por laxe e fenda ata un bloque que bordeamos pola dereita, acadando unha cómoda terraza con 2 parabolts separados un par de metros a modo de reunión.

Croquis do L2 da Escaleras al Cielo, en http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L2. 6b. 25 m. Hai 2 opcións para acada-la evidente fenda-laxe, ou pola rampa de placa que se encarama polo lateral esquerdo do pequeno espolón (variante en autoprotección), ou bordeándoo pola placa do lado dereito seguindo dous parabolts que sinalan o percorrido orixinal. Nesta segunda opción un paso duro e esvaradío da acceso á laxe pola que progresar, xa en autoprotección, en bavaresa e con empotres de dedos e man.

3ª Porta para Shambala (6a+, 6a+/6b, 6a, V), 160 m.

“Dende o meu humilde punto de vista, non é unha vía recomendable”

Aberta en decembro de 2015 por Miguel Silva e Filipe Sequeira.

Info e croquis en: http://meadinha.com/vias.html

Croquis en http://meadinha.com/vias.htmlL1. 6a+/6b. 40 m. Entrada chea de maleza, suxa e con silvas que da paso a unha cheminea na que empotrarse con todo o corpo ó principio e logo vaise estreitando ata rematar pasándose á difícil adherencia da placa da dereita, molestados por algunha xesta e silva que contribúen a aumenta-la dificultade deste longo.

L2. 6a+/6b. 25 m. Súbese un pouco por unha rampa de herba á esquerda da reunión para anudar unha pequena xesta a modo de quitamedos, dende a que se encabalga un sobre o espolón da dereita, aproveitando unha pequena fenda cega que da paso ó longo fío polo que continuar sen posibilidade de protección durante uns 15 metros, ata situarnos baixo un teito. Dende aquí só restan uns 5 metros de travesía por unha placa esvaradía debido á auga que corre por ela, e con abundancia de liques e mofo tamén. Un par de movementos antes da reunión hai un agarre de mans no teito que resulta moi fráxil debido ó quebradizo da rocha e que resulta expo ó ser dificilmente protexible con microempotradores.

L3. V+/6a. 35 m. Unha boa fenda moi suxa de liques e mofo, ascende durante uns 20 m. para rematar cunha travesía á dereita por un bordillo que leva á reunión.

L4, L5 e saída pola vía Puerta Sur de los Dioses. Nós non os fixemos ó pasarnos ó que pensamos era o 3º longo da vía Edelweiss.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Edelweiss (6a/6a+, V+/6a, 6b, IV/V+, V+), 175 m.

Aberta en outubro de 2008 por Paulo Roxo e Daniela Teixeira.

Croquis en http://rppd.blogspot.com.es/2008/11/normal-0-21-false-false-false.html

Info e croquis en:

Croquis en http://meadinha.com/vias.html
Nós dende a 3ª reunión da 3ª Porta de Shambala, empatamos a liña de parabolts que pasaban pola esquerda da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita, que pensamos que se trataba de parte do 3º longo desta vía Edelweiss, e ó chegar á seguinte reunión, xa saímos trepando entre arbustos e rocha ata o cume.

 

Directa Osborne, na parede de Cienfuens (Sierra de Guara, Huesca), 1 de novembro de 2015

2015 Novembro 1 Deixar un comentario

A nosa fallida tentativa á Rabadá/Navarro do Firé, nos Mallos de Riglos, non nos acovardou, así que esa mesma noite Manu e eu achegámonos a Huesca, a asalta-lo “zulo” do Xosé e ver que nos podía recomendar escalar polo seu territorio… E coma o Xosé quedara co seu colega Martin para ir ata Cienfuens a escalar a vía No Somos Nada, alá nos fomos todos ó día seguinte… en alegre compañía 🙂

Achegarse dende Huesca ata Cienfuens non leva moito, pero pareceume algo lioso -supoño que porque non coñecía absolutamente nada desta comarca- así que no apartado da aproximación á vía, inclúo tamén unhas referencias para chegar en coche ata a zona onde o deixaremos estacionado.

Parede de Cienfuens (fonte: http://www.campo4.com/es/climbing-spot/cienfuens)

A orientación das paredes de Cienfuens é Sur, Sur-Este, polo que desaconséllase a escalada durante o verán, pero seica hai tamén algunha regulación por nidificación que prohibe escalar do 1 de decembro ó 30 de xuño, así que o período posible para aproveitar estas paredes está bastante limitado.

Croquis Directa Osborne, parede de CienfuensÓ redor de 30 vías ascenden os cáseque 200 m de altura deste murallón de calizas grises e laranxas , con longos de placas, bloques e algunhas laxes soltas. A maioría delas son inasequibles, xa que hai que “bailar” co sétimo grao, pero hai outras máis… factibles.

O Xosé suxeriunos a Directa Osborne, coma unha recomendable vía coa que tomar contacto con este lugar. En xeral vai sobre boa rocha, agás parte do 3º longo e algún outro sitio puntal máis; a vía está semiequipada polo que tamén hai que leva-lo material de clásica.

O grao a min pareceume máis duro do que as reseñas indican, alomenos nos 3 longos máis difíciles: o primeiro, gradúano de 6a+, pero para min non baixa de 6b, o segundo tamén pareceume algo máis difícil de 6a+, e os primeiros metros do cuarto longo coido que merecen algo máis que ese 6a co que figura nos croquis. É por isto que na reseña que de seguido vai, os valores que indico non coinciden cos dos croquis feitos por outros e que vedes que acompañan a miña descrición: logo que cada quen xulgue por si mesmo… 😀

Directa Osborne. 6a+, 180 m.

Fotos da Directa Osborne, na parede de Cienfuens (Sierra de Guara, Huesca)
Apertura e 1ª ascensión:

David Brascó, Luis Alfonso “Luichy” e Armand Ballart, o 15 de febreiro de 1993.

Fonte: http://biblioteca.cec.cat/documents/CE_Catalunya/Hemeroteca/Muntanya/1993/MUNT_1993_04_0786.pdf

Achegamento:

Dende Huesca vaise pola estrada N-330/A23 en dirección Sabiñanigo e Jaca. Ó chegar é encoro de Arguis cóllese a saída cara á localidade do mesmo nome e continúase pola vella estrada cara ó tunel de Manzanera.  Xusto antes da entrada ó tunel desviámonos cara a Nocito e séguese, pasando xunto á localidade de Belsué, para continuar en dirección a Lúsera, aínda que non chegaremos ata este pobo, xa que poderemos aparcar nun lateral da estrada onde o río (se leva auga) desemboca no encoro de Santa María de Belsué.

Mapa captura dende o visor do IGN (http://www.ign.es/iberpix2/visor/)Do outro lado do río, está a senda do Dolmen de Belsué, que bordea dito encoro cara á súa cabeceira; hai que baixar cara ó cauce seco do río para atravesalo e internarse entre a maleza para empatar con esa senda e seguir por ela ata acadar nuns 20 minutos o encoro polo que se cruza á outra marxe. Séguese cara á esquerda atravesando varios túneles para desviarse da senda do dolmen, por unha vira ascendente á dereita sinalizada cun fito, que se vai aproximando á base da parede para logo percorre-la pegada á mesma. Ata a nosa vía tardaríamos cáseque unha hora desque deixamo-lo coche.

Comentario da vía:

Vía de 6 longos  cos tres primeiros e o último bastante desequipados, namentres que o outros dous teñen máis tramos de placa polo que teñen bastantes chapas. Tódalas reunións teñen un par de parabolts. Seica o 4º e 5º longos pódense empatar, pero no noso caso empatamos os dous últimos.

Croquis de Juan Korkuera (Fonte: http://laaventuraesmireino.blogspot.com.es/2015/10/escalada-en-cienfuens-directa-osborne.html)Percorrido e dificultade:

1º longo, 6b, 15 m: Fenda que extraploma algo, e esixe apretar. Só ten un par de parabolts, e a reunión queda á dereita nunha cómoda repisa.

2º longo, 6a+/b, 35 m: Sáese á esquerda da reunión para coller unha fenda protexida cun parabolt ó comezo, e outro, logo dun duro diedro cheminea, que sinala onde saírse da fenda cunha travesía á esquerda coa que acada-la cómoda reunión.

3º longo, V, 45 m: Un primeiro tramo fácil sobre rocha algo rota, lévanos a unha cheminea bastante estreita. Longo equipado con 3 parabolts; reunión á dereita do remate da cheminea sobre repisa moi cómoda.

4º longo, 6a/6a+, 25 m: Comézase pola dereita da reunión cun paso duro antes de poder chapa-lo primeiro parabolt. Os primeiros metros son os máis difíciles. Debe haber 5 ou 6 chapas e a reunión é unha estreita repisa xunto a un pequeno mato (¿boj?).

5º longo, V, 30 m: Sáese en dirección á entrada do evidente espolón que se ve sobre as nosas cabezas para chegar enseguida a unha pequena cheminea. Aquí pódese facer reunión algo incomoda sobre unhas zarzas.

6º longo, IV+, 30 m: Nós empatamos este longo co anterior, e vai por unha pequena cheminea pola que sáese ó cume da parede. Faise reunión nun único parabolt dunha rocha do chan, reforzable en calquera fenda próxima.

Data:

01/11/2015

Cordada:

Manu e eu

Descenso:

Camiñar en dirección á dereita alonxándose o menos posible do bordo da parede, por onde a maleza permita progresar o máis cómodo posible ata acada-lo refuxio de Peña Guara. Por embaixo do refuxio unhas escaleiras van cara ó encoro, con algúns tramos rotos que esixen ter coidado. Logo unha senda continúa ata o mesmo encoro dende onde voltaríamo polo mesmo sitio que viñemos.

Material:

Ademais dun par de cordas dobres de 60 m cada unha, nós levabamos o equivalente a 2 xogos de Camalots ata o nº 3 (non fai falta o nº 4, aínda que un quédase máis a gusto se o usa no 2º e 5º longos), 3 Allien, e un xogo de 4 ou 5 empotradores de tamaños variados. En canto ás cintas necesarias, é mellor levar unhas 16-18 e moitas delas longas porque no 2º e 3º longos consúmese bastante material e é preciso xestiona-lo rozamento.

Croquis e reseñas:

 

 

De volta a polo maillón abandonado, no Espolón Fiz-Roi (Peñarubia, Covas, León), 26 de setembro de 2015

2015 Setembro 26 Deixar un comentario

Carducho rematando o 4º longo da vía.En vez de casco, Carducho levaba posto un sombreiro de palla de ala ancha, a medio camiño entre o de usos agrícolas e o de cabalgar polo “Far West”; non era dende logo unha protección que a min me entusiasmase nesta rocha por veces mediocre, pero apliqueime o conto ese que di que “onde hai patrón non manda mariñeiro” e limiteime a conxeturar en que longo lle caería 🙂 (ó final vooulle xa no cume preparándose para empezar a rapelar, así só podo dicir que duroulle moito máis do previsible).

A principios de verán retirarámonos no 3º longo desta vía, cando ó Carducho lle dera unha… ¿paxara?… ¿insolación?… ¿lipotimia?… ¡que sei eu!; o caso fora que puxérase “chungo” sen explicación, aínda que posteriormente el chegara á conclusión de que fora debido a algún problema de desnutrición ou anemia nun experimento vexetariano que seguro que non volve retomar, porque xa o dicían tamén os nosos vellos: “ceba o porco dende agosto, se queres que teña bo lombo” 🙂 -hoxe estou refraneiro… hehehe-

O mallón recuperado ;-)Estabamos agora outra vez a pé de vía dispostos a non volver a fallar; o Carducho sen dúbida concentrado e recordando as seccións máis duras de escalada, que xa superara da outra vez, e eu, en cambio, cavilaba nos prezos dos maillóns e en se algunha outra cordada tería levado o que deixaramos abandonado na nosa imprevista retirada -3€ dan cáseque para un quilo de mortadela. 😉 ñam, ñam,…-. Ó principio, eu aínda aspiraba a darlle o relevo nun par de longos, pero para cando cheguei á primeira reunión xa se me pasara o ataque de afouteza e dérame outro de educación, así que, consecuentemente, cedinlle o meu posto ó Carducho, que é máis vello ca min 😀 -Que lle queredes, son todo galantería e bos modais…!-

Nesta ocasión todo foi como a seda e con temperanza, cáseque diría que sosegadamente, o Carducho foi resolvendo con solvencia as dificultades da vía ata rematala sen outra incidencia sinalable que a tráxica perda do seu sombreiro -se alguén o atopa que avise, eh, que xa non hai palla coma a de antes-. 🙂

Por certo, recuperamo-lo maillón 🙂 -ben se ve que non pasan moitas cordadas por aquí, así que aqueles/as que non queirades aglomeracións e vías trilladas, xa sabedes onde podedes poñervos a proba…

Espolón Fiz-Roi. ED-, 6c+ (6b obrigado), 170 m.

Fotos de Espolón Fiz-Roi, (Peñarubia, Covas, León)
Apertura e 1ª ascensión:

Xosé M. Otero e Ricardo Veiga, no verán de 2014.

Achegamento:

O achegamento dende o aparcadoiro leva uns 20 minutos e está sinalizado con fitos, empezando na estrada uns 50 m antes do túnel, para subi-la ribada (talude) e arrodea-lo balado de ferro polo lado esquerdo; nese punto a senda máis evidente lévate á esquerda cara un sector onde están abrindo vías de deportiva moito máis á esquerda do espolón, pero no noso caso hai que continuar pola pendente cara arriba seguindo os fitos pola senda menos marcada ata coller unha vira ó lado dereito pola que acádase un pedreiro. Ascendémolo polo seu centro ata a súa metade por onde o abandonamos cara á dereita. Os fitos indícannos que agora o camiño continúa en diagonal ascendente máis á dereita ata que onde se pecha algo máis o bosque, remontamos cara a base do noso espolón por unhas curtas zetas que nos deixan xunto a un par de cordas fixas que nos axudarán a acada-lo pé da vía.

Comentario da vía:

Vía moi física, semiequipada, e cun itinerario evidente seguindo os parabolts.

Nota: As rochas soltas que ó sanea-la vía, tra-la súa apertura, quedaron na ruta de escalada fixáronse cun cemento-cola para evitar que se poidesen soltar, pero non é para que nos agarremos a elas; tede en conta que non é sika, así que onde vexades pegotes de cemento-cola, non usedes eses posibles agarres: seguro que vos sobrarán presas sen necesidade de andar a comproba-la calidade da cola … hahaha…!

Percorrido e dificultade:

Croquis do Espolón Fiz-Roi na web de Fendas e Ferralla: http://fendaseferralla.blogspot.com.es

1º longo, 6c, 20 m: Longo curto equipado con pitóns e parabolts por un muro de rocha dubidosa que pasa por unha evidente fenda que ascende diagonalmente cara á dereita. Hai un paso de aguantar para saír da zona fracturada, pola que atravesa a fenda o muro, que resulta duro (especialmente porque arrancamos aínda fríos…). Unha vez superado o paso, a dificultade mingua e cara á dereita xa se verá a reunión.

Non é necesario máis que cintas e un par de friends e empotradores a maiores para protexe-lo tramo final sen chapas ou cravos. Reunión incómoda.

2º longo, 6b+, 35 m: Aquí si que se precisan moitas cintas e friends/empotradores. Empézase cunha travesía por placa ata para acadar un paso técnico (o Carducho di que é “de pés finos e visión periférica”, pero a min non me preguntedes que significa iso -hehehe-, eu só lembro que era un paso duro) e algo aéreo co que supera-lo pequeno desplome que nos sitúa nunha fenda de bo canto pola que continúase; hai outro paso difícil onde se anchea, ó seu final.

Reunión incómoda (o Xosé debe pensar que aquí podíase ata toma-la sesta, pero vese ben que é bastante máis recio ca min…).

3º longo, 6c+, 45 m: Novamente fai falla moito material, pero así como no anterior longo emprazábanse moitos seguros flotantes, neste úsanse moitos menos porque xa hai 13 parabolts instalados no longo.

Sáese en placa para supera-los bloques de enriba da reunión polo seu extremo dereito e continúase por unha zona fácil de rocha mediocre con chapas que leva ata un diedro cego que tira do corpo cara ó lado dereito no que hai que andar finos de pés (paso chave), primeiro pola esquina da dereita e logo por placa (porque o diedro é cego), ata pillar unha fenda que remata nun teitiño de canto no que hai que aguantar (os agarres son bos, pero a min pareceume moi duro). Ó saír do resalte hai un diedro roto con algún bloque solto, pero as chapas permiten ir por placa con cantos, ata a reunión situada na vertente esquerda da parede.

Reunión algo incómoda (o Xosé tamén discrepa da miña percepción desta reunión -xa me contaredes vós-…).

4º longo, 6a, 30 m: Non fai falta máis que unha decena de cintas (toda a ruta está protexida con parabolts e un pitón ó final).

Sáese pola placa do lado esquerdo da reunión cara a unha chapa enriba das nosas cabezas e logo xa se retorna á cara dereita da parede por unha pequena travesía, para continuar seguindo sempre as chapas por un fácil muro ata a reunión.

A reunión está nunha cómoda terraza, xunto a unha chamativa árbore seca ben visible a medida que se ascende.

5º longo, 6b+, 40 m: Súbese a placa vertical á dereita da reunión por unha fina fenda con buracos que se pode protexer cun friend ou cun empotrador. Unha placa fácil lévanos a unha pequena vira cara á dereita con bloques inestables. Ascéndese polo diedro ata un desplome que supérase inicialmente para seguir cunha curta travesía aérea espectacular cara á esquerda (difícil, con agarres pequenos de mans, e con pés delicados) que nos deixa baixo unha zona algo desplomada pero con canto pola que remátase atacándoa de fronte (é mellor ir cos brazos ben descansados 😉 ).

Carducho no último longo da vía.Data:

26/09/2015

Cordada:

Carducho e eu

Descenso:

En 3 rápeles, pola propia vía (hai unha instalación específica para o primeiro rápel, 3 m á esquerda da R5). Tódalas reunións teñen 2 anelas.

1º rápel: A reunión para empezar a rapelar está no lado esquerdo (mirando cara á parede) a 3 m da R5.

¡A lonxitude está no límite dos 60 m das cordas! (dependendo da marca/modelo de corda pode que sobren 3 ou 4 metros, pero ás miñas -que deben ser do baratillo- non lles sobraba nin 1 metro).

Chégase á R3, tamén situada neste mesmo lado esquerdo do espolón, polo que pódese baixar verticalmente para acadala.

2º rápel: Da R3 á R2. Tede en conta que primeiro hai que botarse cara ó lado dereito da parede, pero cando nos acheguemos á R2, esta quedaranos uns metros á nosa esquerda, así que non nos despistemos e procuremos acadala antes de baixar demasiado.

3º rápel: Da R2 ó chan

Material:

Ademais dun par de cordas dobres de 60 m cada unha, nós levabamos o equivalente a 2 xogos de Camalots ata o nº 3 (non fai falta o nº 4, aínda que un quédase máis a gusto se o usa no 2º e 5º longos), 3 Allien, e un xogo de 4 ou 5 empotradores de tamaños variados. En canto ás cintas necesarias, é mellor levar unhas 16-18 e moitas delas longas porque no 2º e 3º longos consúmese bastante material e é preciso xestiona-lo rozamento.

Croquis e reseñas:

Escalada en Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015.

Fotos de Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015. As Hoces de Vegacervera é unha escola leonesa de escalada en parede xa coñecida dende fai moitos anos pero na que recentemente abríronse varios sectores de escalada puramente deportiva coñecidos como Hoces Free. Mundi e eu estiveramos aquí un ano antes, xunto con Víctor e Alfonso, pero daquela non sabíamos destas novas vías deportivas, así que nesta ocasión adicámoslles varios días a probalas, aproveitando que con nolos dous tamén viña Manu para montárnolas 😀

O tempo non estaba moi estable, así que aínda que algún día choveu algo e non puidemos escalar todo o día, a cambio librámonos da calor a maior parte do tempo.

Estivemos escalando nos sectores El Rincón, El Dorado e Belvedere, no meu caso con desigual fortuna, xa que aínda que non conseguín encadear moitas vías, o último día fixen, inesperadamente, o meu primeiro 6c, a Lolita’s nights unha curta vía do sector Belvedere coa que me estreei no penúltimo chanzo do meu longo camiño ó sétimo grado 🙂

Pero como o que realmente nos gusta é a escalada en parede, o penúltimo día, aproveitando que Manu tomouse unha xornada de tregua para os seus dedos, Mundi e eu escollemos na Guía de Adrados unha vía clásica coa que poder comprobar de primeira man as características atribuídas tradicionalmente á escalada nas Hoces: abundancia de fendas, placas de adherencia, alta exposición…

Escollemo-la Hernán Llanos, unha vía bautizada co nome do reputado escalador leonés máis coñecido como Nani, morto no Peña Santa de Castilla alcanzado por un lóstrego, e que tamén serve para darlle nome á parede. A nosa idea inicial era a de non completa-la vía orixinal senón continuar pola Salida Desmadre, unha variante de saída aberta polos mesmos aperturistas un pouco despois, para evita-la vexetación dos últimos longos. Sen embargo non fomos capaces de supera-lo segundo longo da variante, e tivemos que retoma-la vía orixinal para completa-la escalada da vía orixinal; e como non hai mal que por ben non veña, puidemos así comprobar porqué viron a necesidade de buscar unha alternativa: supoñemos que para non ter que incluír entre o material necesario o sacho… 😉

Hernán Llanos, V+, 230 m, MD inf.

Apertura e 1ª ascensión:

Aberta o 25 de agosto de 1974 por Vicente A. Hernández e Carlos Rodríguez.

Achegamento:

Pódese deixa-lo coche nun pequeno aparcadoiro con 6 ou 7 prazas, xunto a un caseto abandonado que seica en tempos foi un bar (La Roca), á altura da primeira ponte (vindo de Vegacervera), e no que hai un par de bancos e unha mesa para merendar desfrutando da paisaxe. A Pared de la Nani, está xusto enfronte do aparcadoiro, doutro lado do río que hai que atravesar mollando os pés (incluso os xeonllos) inevitablemente, aínda que na guía de Adrados dise que tamén pódese subir un pouco pola ruta de descenso para logo facer un par de rápeles ata a base da vía, sen ter que mollarse.

No noso caso subimos un pouco pola estrada ata atopar unha baixada ó río e logo vadeámolo diagonalmente cara ás árbores do outro lado por onde menos cubría; seica tamén hai unha escaleira de pedra fronte ó aparcadoiro para baixar ó río e coller un valo de formigón sumerxido que leva a pé de vía, pero nós non o vimos.

Descrición da vía:

A variante “Desmadre”, aberta polos mesmos escaladores pouco despois da Hernán Llanos, vai por unha zona máis limpa e de mellor roca, pero no 2º longo ten un tramo de artifo con varios vellos burís sen chapa, que non souben resolver; tenteino en libre por placa pero cheguei a un punto en que pareceume demasiado expo e non me atrevín a seguir: está claro que fai falta ser máis hábil… ;-(

Percorrido e dificultade:

No croquis de La Garafa, sinalan o percorrido pola Variante Desmadre, pero a vía Hernán Llanos continúa dende a R2, pola evidente fenda do espolón que se distingue do lado dereito da foto, ó final da longa terraza desta reunión.

lº longo, V+, 55 m: empézase no bordo esquerdo dunha cavidade para acada-la cheminea e continuar por ela ata o seu remate. Logo continúase uns metros máis por unha canle fácil ata monta-la reunión nun cáncamo e un spit unidos por unha cadea. Nós equivocámonos vendo unha liña de parabolts que empezaban uns poucos metros máis á esquerda da cavidade e resulta que metémonos no primeiro longo da vía Sangre, Sudor y Lágrimas que vai en paralelo por unha placa tan patinosa (especialmente no arranque) que non me explico como alguén pode subir por ela.

2º longo, III+, 60 m: séguese pola fácil canle, pasando por unha reunión de cordinos sobre un par de pequenos pontes de rocha ó pé dunha fenda diagonal con algo de tendencia á esquerda. Aquí nós equivocámonos pensando que estabamos na reunión de comezo da Salida Desmadre e tentamos subir por ela antes de decatarnos do noso erro e baixarnos, para continuar novamente un pouco máis pola canle herbosa ata á seguinte reunión formada por un par de boas pontes de rocha con cordinos.

1º longo da Variante Desmadre, 6a, 40 m: ascéndese verticalmente por un muro de pequenas fendas cun pequeno arbusto e varias pontes de rocha e cravos, rematando nunha reunión de 2 cravos logo dunha fenda en media lúa, algo máis abaixo doutro pequeno arbusto.

2º longo da Variante Desmadre, 6a+ ou A1, 20 m: comeza en travesía á esquerda cun paso chungo de adherencia (protexido cun par de cravos), logo todavía segue en travesía ata ver un par de cabezas de burís (A1), puidendo seguir por eles ou, ir máis verticalmente por unhas pequenas fendas, logo dun buril con chapa extraíble

Asegurando dende a reunión no delicado tramo de placa. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2015/08/hernan-llanos-en-las-hoces-de.html

Atopei un par de fotos do comezo do 2º longo da variante desmadre e nos pasos de artificial que poden axudar a entender como resolver este tramo, e que incorporo xunto a este parágrafo.

No noso caso, eu estiven unha chea de tempo sen atreverme a ir por un lado ou outro ata que optei por seguir algo máis verticalmente uns poucos metros; sen embargo, ó acadar unha fenda algo por riba do buril con chapa, xa non me atrevín a continuar e destrepei (paréceme lembrar que con bastante dificultade) ata a reunión, onde rapelamos para volver a retoma-la canle da Hernán Llanos.

3º longo da Hernán Llanos, III, maís de 60 m: séguese pola canle/terraza entre algo de maleza ata acadar unha árbore na que pódese montar reunión. Coido que nese lugar comeza a Salida Doña Paranoia.

4º longo, V+/6a, 55 m: séguese un pouco máis pola canle que vai gañando pendente antes de encaixoarse, superar un paso difícil e seguir por terreo sucio e con maleza. Móntase reunión onde mellor se considere; no noso caso nunha ponte de rocha sinalada por unha vella cinta, reforzada en fendas próximas.

5º longo, V, 55 m: continúase pola sucia fenda (bastantes matos), ata acada-lo seu final, montando reunión baixo uns bloques en terreo xa máis aberto e con visión do outro lado da parede.

6º longo, IV, 40 m: súbese buscando o terreo máis favorable ata acada-la aresta e montar reunión lazando un bloque calquera, xa con vistas á canle de baixada.

Descenso:

Unha vez na aresta hai que subir andando uns 100 m ata atopar unha brecha ou algún paso á dereita polo que chegar á longa canle herbosa pola que descender ata a estrada; descenso delicado polo esvaradío da herba e pedreiras nalgún tramo.

Data:

25/08/2015

Cordada:

Mundi e eu

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (3 números repetidos), 3 Allien e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

Para aloxarse hai quen aproveita un pequeno descampado xunto o río enfronte da senda que sube cara ós sectores de Hoces Free para durmir discretamente, pero moi perto está o camping municipal das Hoces de Vegacervera que é a opción que nós escollimos. Para comer hai varios bares/restaurantes no pobo (como o mesón La Cocinona) e hai tamén unha tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.