Retirada no Espolón Fiz-Roi (Peñarubia, Covas, León), 11 de xullo de 2015


Espolón Fiz-Roi. ED-, 6c+ (6b obrigado), 170 m.

Fai agora ó redor dun ano que lle decía ó Xosé que, unha vez rematado o choio da súa apertura, eu xa non volvería a esta vía, non só porque estaba moi por riba das miñas posibilidades, senón porque logo de tantas horas vendo e sufrindo a pouca fiabilidade da rocha, e comprobado como de dorosas e cortantes resultaban as súas fendas, nada podía convencerme de que o resultado final era unha boa vía, e non esa parede intimidante na que o Xosé tivera a teima de sacar unha liña por onde eu non apostaba un peso que puidera saír nada aproveitable… :-)

Pero xa coñecede-lo dito: “nunca digas nunca…”; e resultaba que agora de novo atopábame camiño de Covas, non pola miña vontade, senón por darlle o gusto a Carducho que desque coñecera a nova apertura quería ir a darlle unha “cata” -e, dende logo, non sería pola opinión que eu lle dera dela ;-)

Saímos cedo de Vigo porque eu quería estar a pé de vía ás 10 da mañá (sabía que a partir das 13:30h., o sol empezaría polo cume a ir gañando terreo cara á base da parede e quería que alomenos tiveramos ascendido os 3 primeiros longos antes de sufri-lo seu castigo), sen embargo xa cáseque eran as 12h. da mañá cando atacabamo-lo primeiro longo -mal empezabamos…-.

TopoEspolonFizRoiA estratexia era moi sinxela, o Carducho “paparíase” os 3 primeiros longos (os máis difíciles, e polos que eu o seguiría tirando de cintas, corda e canta axuda física ou química me facilitase), e eu probaría a encabeza-lo 4º e -se houbese unha conxunción estelar e os astros me fosen propicios- o 5º longos.

Hai que sinalar que a vía é bastante física e, alén dalgún paso máis delicado, esixe estar forte e ben de coco. Como está aberta dende abaixo hai bastantes parabolts e algúns cravos e cintas-cordinos no seu percorrido, pero segue sendo imprescindible usa-los friends e empotradores nas súas numerosas fendas.
O primeiro longo é o máis curto pero non nos permitirá quentar nel xa que enseguida amosa as razóns da súa gradación de 6c; conta con 3 ou 4 chapas e unha cinta prolongada xusto embaixo do paso máis duro. Carducho petou un brazo tentando o encadeamento nun primeiro intento, o que á postre sería un primeiro indicio claro de que algo non ía ben…. Pese a elo conseguiu resolve-lo paso nun segundo pegue e dispúxose a continua-lo noso periplo.
O segundo longo comeza en travesía ascendente cara á esquina dereita do teito que cobre a reunión, e logo de dobra-la, continúa por unha fenda tan rica en agarres e posibles proteccións, como dura. En todo este tramo non é posible que se vexan escalador e asegurador, así que non sei como o pasou o meu compañeiro, pero -contra o que eu lembraba- a min xa non pareceu tan “chunga” como da última vez que me “subiran” por ela, así que pode que haxa xente co nivel suficiente á que lle poida parecer divertida ;-) -sendo obxectivos, a verdade é que este é un longo moi bo-.
A nova reunión atópase baixo outro teito, no remate da fenda, e cando me xuntei nela co Carducho, o sol xa empezara a darnos duro, así que aí voaron as miñas esperanzas de ter superada-las máximas dificultades todavía á sombra. Pero iso non sería o problema principal; o meu compi empezaba a pensar que algo non funcionaba como debera no seu corpo xa que, ademais de que non se recuperara do apretón inicial no comezo da vía, agora incluso tiña a man acalambrada e non acababa de atoparse ben. O lóxico neste caso sería que eu acometese de primeiro este 3º longo de 6c+ (o máis duro da vía), pero a lóxica non pode obvia-las limitacións persoais, así que ata que lle poñan unha escada de 45 m. eu non me subo por aí sen unha corda ben tensa que tire por min dende arriba :-)

Como este longo arrodea pola dereita o teito sobre a reunión, perderemos de vista ó/á noso/a compañeiro/a ata que acade a metade do percorrido, onde, máis ou menos, atópase o paso clave. Aí estivo pelexando o Carducho un bo rato antes de darse por vencido e saír del colocando un pedal. Nese intre eu aínda non o sabía, pero logo díxome que atopábase realmente mal e pese a que todavía tentou supera-lo teitiño que da paso ós últimos 8 m. do longo, xa non era capaz nin de aguantarse en movementos de Vº grao. Pasou unha das cordas polo parabolt de enriba do teitiño e mandoume que o fose descolgando, sen explicarme que pretendía facer xa que a lonxitude das cordas non daría para que chegase xunto a min. Sen embargo cando se ancorou a un dos parabolts para desencordarse dun dos cabos e recuperala corda xa entendín que quería facer…

Chegou xunto a min máis murcho cas leitugas logo dunha xeada, e cáseque incapaz de artellar manobras e palabras. Díxenlle que se ancorase antes de nada, pero non era quen nin de colle-lo cabo e localizar onde facelo, así que puxen cara de póker e procurei que non se notase a miña intranquilidade, sobre todo cando vin coma os dedos das mans contraíanselle de xeito espasmódico e agarrotábanselle sen que puidese evitalo… Ancoreino, dinlle auga e unha viseira e púxemonos de tal modo que o meu corpo lle ofrecese algo de sombra. Contoume que chegou un intre en que ademais de sufrir cambras e arcadas, pensou que se ía esvaecer e namentres bebía ós poucos e tomaba unha barriña de cereais, nalgúns momentos parecía que efectivamente estaba ó bordo dunha lipotimia.

Coma non somos ricos, e o meu compi é máis rexo que o ubre dun boi ;-) , logo duns minutos para que se fose recuperando, dispúxenme a subir pola corda ata o último punto acadado e recoller así o noso valioso material. Aínda que subir a pulso pola mesma corda na que Carducho me aseguraba en top-rope, resultaba máis fatigoso que difícil, non o fixen moi tranquilo dado o estado no que se atopaba o meu asegurador -non fose o demo que lle dese algo…-; así e todo, aínda que non poida dicir que gozase do percorrido, si que foime inevitable aprecia-la calidade deste fantástico longo e abraiarme coa tenacidade do Xosé na súa apertura.
Por fin tiña unha escusa para abandoa-lo ferrote de mallón que dende xa fai moitos anos sempre levo comigo ás escaladas; pero se alguén me fai o favor de ir buscarmo, que me avise, que non lle vou dicir que non o quero, eh ;-) Coloquei o mallón e rapelei xunto ó meu compi que todavía non andaba moi espelido, así que non lle quitei ollo durante tódalas súas manobras ata que se deslizou rápel abaixo.
E xa no chan, continuamos paseniñamente ata o coche onde elucubramos un bo rato sobre cal podía se-la causa do seu malestar: unha “pájara”, unha anemia, os triglicéridos, a crise grega,…
En todo caso, para outra vez seguro que se notamos que non nos atopamos ben, deixarémolo para outra ocasión…, ou… pode que non… ;-)

Croquis:

Pincuejo, Peña los Llanos e Rabanal de Luna (Babia e Luna, León), 6, 7 e 8 de xullo de 2015

Coas vacacións de verán chega a posibilidade de viaxar alén do noso terruño para coñecer outros lugares e poñernos a proba fora do noso ambiente habitual, así que entanto non chegaban as datas que tiña reservadas para visita-los Pireneos e mailos Alpes, dimos unha volta pola comarca de Babia (León), na que poder ir “poñéndono-las pilas” dun xeito máis amable do que se estila noutras zonas máis esixentes.

Co Mundi e comigo, viñeron André e Miguel “Chamonix”, que nunca andiveran pola zona, así que en 3 días fixemos unha pequena “turné de mínimo desprazamento”: empezamos pola Peña del Pincuejo para disfrutar da súa escalada semideportiva de parede (ou “pracer” -como tamén a chaman-), logo achegámonos (apenas a 4 km) ata a Peña Los Llanos a facer unha vía que resultou do mesmo estilo, e rematamos escalando deportiva en Rabanal de Luna.

Como os tres lugares están moi próximos entre si, e ademais perto de Torrebarrio, o normal sería reservar no refuxio da Federación Galega de Montañismo en Torrebarrio, pero para nós, a mellor opción é utiliza-lo noso vello “cuberto” de Villasecino no que tantas noites temos pasado -chamádeme romántico ou cutre, o que prefirades ;-) e que espero sigamos disfrutando, namentras sexamos discretos e respetuosos como ata o de agora…

Los Nichos (MD, 6b ou 6a/A0, 80 m) e Luna de Octubre (MD, 6a, A1, 90 m), Peña del Pincuejo, Caldas de Luna, León.

Chegamos pola tarde ó Picuejo, pero demasiado cedo xa que o sol aínda estaba alto e a calor era moita; así que sen ningunha presa desentumecémonos da viaxe en coche e collemo-los bártulos de escalada para facer en dúas cordadas cadansúas vías: André e Chamo empezaron pola Línea Blanca e logo fixeron a Espolón Pioneros, namentres que Mundi e eu fomos á Los Nichos, e logo metémonos na Luna de Octubre.

Para o André era practicamente a súa estrea en parede fora da nosa comarca, e para o Chamo, en cambio, era unha apacible escalada máis, logo do seu retorno a este mundillo tras varios anos de parón por un accidente. Con estes condicionantes, o normal houbera sido que o tomaran con máis calma ca nós, pero… diso nada! Así, namentres que Mundi e eu facíamo-los 3 longos da Los Nichos, eles remataron os 4 longos da Línea Blanca, e logo, cando aproveitando a aparicion da sombra proporcionada pola parede do outro lado do regato, nos metimos a face-las nosas respectivas segundas vías, novamente fixeron eles os 4 longos do Espolón Pioneros, no tempo que nós empregamos en escala-los 2 longos da Luna de Octubre, deixando claro que cordada era a máis hábil :-)

Información de vías na Peña del Pincuejo:

Los Nichos (MD, 6b ou 6a/A0, 80 m)

Los Nichos foi aberta dende arriba por Jorge Malgor e Miguel Ángel Adrados, o 15 de agosto de 2003. Está semiequipada con parabolts, e recoméndase levar algún friend pequeno e mediano, e un xogo de empotradores. As reunións teñen dous parabolts con anelas e cadea, puidendo rapelar pola mesma vía. Nós empatamo-los dous últimos longos.

  • O 1º longo debe ser de menos de 40 metros, de V/V+ e un paso de 6b sobre placa que se pode facer en A0.
  • O 2º longo terá uns 25 metros, empezando cun 6a que da paso a unha zona máis plaqueira cun paso que dan de 6a+ antes de virar á dereita para rematar ascendendo ata a reunión.
  • O 3º longo apenas terá uns 15 metros, de V/V+ polo que pódese empalmar sen problema co anterior.
  • Rapélase pola mesma vía en 2 tiradas.

Luna de Octubre (MD, 6a, A1, 90 m)

A anterior vía é moi recomendable, pero a que a min máis me gustou foi esta; e iso pese a ese paso de artificial que non sei como resolverán aquelas persoas de menos de 1’68 m, porque eu só cheguei á chapa de casualidade…. -uffff-.

Luna de Octubre foi aberta dende arriba por Eloy Santín e Miguel Ángel Adrados, o 17 de outubro de 2003. Está totalmente equipada con parabolts en estilo deportivo (é moi plaqueira), agás o 3º longo común con Los Nichos, para o que recoméndase levar algún friend pequeno e mediano, e un xogo de empotradores. As reunións teñen dous parabolts con anelas e cadea, puidendo rapelar pola mesma vía.

  • O 1º longo debe ser dun 40 metros, de V+ totalmente protexido con parabolts.
  • O 2º longo terá uns 30 metros, e ten un paso obrigado artificial de A1 non apto para xente baixa, como comentei antes.
  • O 3º longo é común con Los Nichos, así que como xa o fixéramos antes decidimos non repetir eses apenas 15 metros.
  • Rapélase pola mesma vía en 2 tiradas, aínda que coma nós non fixemo-lo curto 3º longo, rapelamos dunha sóa vez dende a 2ª reunión.

La Feriona del Pilar, Peña los Llanos (MD inf, V+/6a, 400 m.), Caldas de Luna, León.

feriona del pilarSouben desta vía por casualidade, cando Juan Lozano me preguntara se sabía algo dela, e cunhas rápidas búsquedas por Internet atopeime con que estaba moi perto do Pincuejo, e que ademais había varias vías máis na mesma Peña los Llanos; así que tíñaa reservada para proporlle a Juan achegarnos ata ela, pero ó andar pola zona nesta saída pareceume que non podía desaproveita-la ocasión de ir cheirar :-)

Foi aberta o 12 de outubro do 2007 (o día do Pilar -de aí o seu nome-) por Carlinos e Fernando Delguayo. Na web de El Maquis hai unha moi boa reseña, así que simplemente sinalarei uns detalles que corrixen algún dato dos croquis e demais reseñas que cito máis abaixo.

  • Esta entretida vía vai buscando a dificultade polas zonas de placas, que protexe con parabolts -algo distanciados- para acadar así un itinerario longo e practicamente equipado na súa totalidade (incluídas as reunións), polo que cun xogo de empotradores e algún friend iremos sobrados de material.
  • Na 2ª reunión a vía presenta unha variante de dous longos pola esquerda que debe ser algo máis fácil (variante de IV+ aberta en maio do 2009 por Antonio Suárez Ramón e David Barrientos, que teoricamente non debera de estar equipada, pero vimos unha liña de parabolts en paralelo ós nosos longos que supoñemos debe corresponder a esta variante).
  • Nós seguimos o itinerario orixinal pola liña da dereita e atopámonos que o 3º longo é duns 40 m. (en lugar dos 55 m. indicados no croquis), pero dame a impresión de que correxiron a ubicación da súa reunión xa que aínda que segue sendo colgada e en placa, está ó carón dun pequeno nicho e uns metros por embaixo dunha instalación que se eliminou, e que si que podería corresponder ós 55 m. que lle dan nos croquis.
  • Na 4ª reunión hai que achegarse camiñando ata a base dun espolón a uns 20 m. ou 30 m. enriba e á nosa esquerda, que conta cun par de parabolts para guiarnos, aínda que nós só vimos un, ata a 5ª reunión constituída dun só parabolt con anela de rapelar xunto a unha pequena fenda con cordino.
  • Á 7ª reunión chégase camiñando e está composta por un único parabolt xunto a unha árbore, na base dun torreón final e presenta a máxima dificultade da vía nunha delicada placa de adherencia protexida por varios parabolts que distancian máis do que me gustaría ;-) -este longo poderíase resolver tamén pola fenda que ascende directamente dende a reunión (iso si, está limpa de material).
  • Por último, para o descenso tiñamos entendido que se podía facer andando pola vertiente contraria, pero André e Chamo seguiron ascendendo pola crista ata onde viron que podían descender pola mesma vertente e chegaron comodamente á estrada cáseque unha hora antes ca Mundi e eu, que baixamos pola outra vertente con algún destrepe inicial e logo entre “pinchudos” arbustos -cun percorrido bastante máis incómodo-.

Máis información da Feriona del Pilar e doutras vías na Peña los Llanos:

Escalada deportiva en Villafeliz e Rabanal de Luna, na comarca de Luna.

Logo da escalada da Feriona del Pilar facía demasiada calor como para animarnos a tentar outra das vías que hai na Peña los Llanos, así que logo de xantar algo e deixar que a tarde avanzase, achegámonos a probar algunha vía no sector La Terraza en Villafeliz. Así, namentres Mundi e eu subíamo-los 10 minutos de costa ata a base das vías, André e Chamo tumbáronse na herba, a medio camiño, para cronometrar quen de nolos dous era o máis lento; e cuns 22′ fronte a 7′, eu resultei indiscutible vencedor -como cabía esperar- e leveime o premio Caracol ;-)

Para remata-la nosa viaxe, ó día seguinte achegámonos a Rabanal de Luna, onde estivemos escalando no sector Mandrágora.

A Asociación Cuatro Valles adicada á promoción turística das 7 comarcas leonesas máis montañosas editou no 2007 unha guía das vías de escalada equipadas nestas comarcas, de tal xeito que pódense pasar varios días pola zona probando as distintas escolas. A guía está moi ben feita, aínda que ten algúns erros de graduación dalgunhas vías, e podedes descargala aquí: Guía de escalada Cuatro Valles.

Espolón de los Franceses, Peña Vieja (Picos de Europa), 20 de xuño de 2015.

O pasado verán, Mundi e eu foramos a escalar na zona de Fuente Dé e Áliva, e pese a durmir varios días ós pés do Espolón de los Franceses, na cara sudeste do Peña Vieja, non nos decatamos delo ata o último día (iso di moito da nosa capacidade de interpretación dos mapas, eh…). Agora, cáseque un ano despois achegabamonos Lucas, Antón, Aviño, Manu e eu ó comezo da vía, logo de coller El Cable, o teleférico que dende Fuente Dé substitúe por 5 minutos, as 2 horas de ascensión polo camiño de El Hachero (actualmente a mellor alternativa de subida a pé, grazas a que por el celébrase unha carreira de montaña: Km vertical Fuente Dé, aínda que o último cuarto do percorrido resulta difícil -incluso perigoso- especialmente se se vai cargado de material).

-A ruta clásica de ascensión pola Canal de la Jenduda seica resulta non recomendable debido a uns desprendementos que romperon as clavixas que facilitaban o paso por unha zona difícil e, o pasado verán, dixéronnos nun dos postos informativos do Parque, que a ruta está bastante descomposta e perigosa. Outra alternativa, moito máis cómoda é subir polos Tornos de Liordes, pero isto só é interesante se se vai cara á Vega de Liordes, máis ó Oeste da zona superior do teleférico.-

Desta volta, eu era o exemplo perfecto do montañeiro domingueiro, xa que aínda que Aviño avisárame un par de semanas antes de cando podería ser que nos achegaramos, entre que aínda andaba tratando a miña epicondilite e as moitas cousas que tiña na cachola, despisteime e chegado o día non tiña a man nada do material, nin da roupa axeitadas, agás -de casualidade- o equipamento básico de escalada deportiva. Así que, aínda que da quincalla e cordas xa se encargaban os meus compañeiros, o meu “attrezzo persoal” era o resultado duns apaños e préstamos de última hora: o pantalón e mochila de aproximación do meu irmán, o frontal do Lucas -cun perfecto círculo central de total escuridade-, uns calcetíns de paseo dominical, uns xa estragados tenis urbanos do Decathlon -que ó remate da xornada só servían de chanclas-, un chuvasqueiro deses de peto no peito tipo canguro -dos tempos de cando ía ó colexio-, unha esteira máis fina que o canto dun Euro, un saco de durmir para praia que refrescaba máis do que abrigaba, …-¡nenos e nenas, non fagades isto nunca; o “tito Ricardo” non é un bo exemplo a seguir, eh :-D !-

Intendencia aparte, como o tempo foi moi bo e meu irmán lembraba algo da ruta a seguir de cando a fixera el fai anos, non tiven máis problemas que os derivados do inaxeitado do meu calzado -o que nas trepadas, destrepes e pasos polos neveiros no descenso, tampouco e que foran nimios…- :-(

En canto á actividade, como o primeiro teleférico saía as 10 mañá, e cando nós chegamos xa había cola, collémolo ás 10:30 h. aproximadamente; e logo do paseo ata a verde Áliva, parámonos a contempla-lo noso obxectivo e discerni-la ruta que seguiríamos, antes de encamiñarnos uns directamente á base do espolón, namentres Lucas e Antón achegábanse á fonte de El Resalao. Por último, para remata-lo achegamento tivemos que atravesar un tramo de neve, e xa volvimos a xuntarnos todos para inicia-las primeiras trepadas ó redor das 12 da mañá.

Espolón de los Franceses, Peña Vieja,  (MD inf, V-, 700 m. de escalada + 300 m. de crista).

  Croquis do Espolón de los Franceses (Peña Vieja) en http://guiasdelpicu.com/estpenavieja.html Unha das grandes vías clásicas de Picos de Europa, especialmente apreciable por montañeiros/as, máis que por escaladores/as puros/as.

1ª ascensión: 18 de agosto de 1967, por B. Trouvé e P. Forn.

Comentarios: A ascensión está claramente diferenciada en dúas partes: a primeira parte de escalada polo pilar con dificultades máximas de V-, duns 600 ou 700 metros, que se poden repartir nunha decena de longos; e a segunda parte que a partir da parella de xendarmes do último longo de escalada continúa cunha longa trepada, primeiro por una longa e fácil canle, e logo xa por aresta ata o cume.

Percorrido e dificultade: A vía comeza trepando ata unha placa baixo a que xa nos encordamos, por un lado Antón e Lucas, e polo outro Aviño, Manu e eu, para ascendela con algo de flanqueo á esquerda cara á base dun gran diedro oculto á nosa vista.

Fixemo-los 3 ou 4 primeiros longos asegurándonos como é preceptivo, pero logo optamos por seguir en ensamble, asegurando só -coido lembrar- un par de longos máis que presentaban algún paso máis difícil, xa que do contrario botaríamos demasiado tempo e precisabamos ir máis rápido para que nos chegase o tempo no longo tramo de trepada superior.

A escalada, en si, tiña rocha en xeral boa, e ademais dalgúns cravos e cordinos, que axudaban a sinala-lo camiño, é bastante intuitiva de seguir -o croquis de Adrados está bastante ben-. Os longos e reunións pódense variar xa que aínda que hai algúns cravos no percorrido en lugares habituais de reunión -que igualmente haberá que reforzar ou montar-, sobre todo para os longos máis difíciles, no resto hai moitas posibilidades de montalas en distintos lugares. É por elo que optei por non indicar cada longo da nosa escalada, xa que máis que a lonxitude e dificultade dos longos, así como a ubicación das reunións -que se detalla en moitas guías e croquis- a min paréceme interesante salienta-la conveniencia de identifica-los elementos distintintivo que axudan a distingui-lo itinerario (cousa que xa fixeron bastante ben algún dos autores dos croquis que cito ó final deste artigo), e non subestima-lo tramo de trepada pola aresta, unha vez rematados eses 700 m. de escalada iniciais.

Nalgúns croquis indícanse uns 14 longos, pero eu non sabería calcula-los que fixemos nin onde situa-las reunións, xa que, como anteriormente dixen, progresamos en ensamble maioritariamente, ata acadar unha parella de característicos penedos onde remataba a parte de escalada. Dende aí, báixase á golada baixo a característica parede vermella, ben visible dende a distancia, cando un observa o espolón na súa integridade, e séguese por unha evidente canle que ascende ata acada-la longa aresta pola que se continúa ata o cume. O percorrido pola mesma nunca sobrepasa o III+, e hai algúns fitos e manchas de pintura branca para sinala-lo itinerario, pero hai que salvar 3 pequenos cortados que se acostuman a rapelar, aínda que nós -para o meu disgusto- destrepámolos. Xusto ó superar este 3º rápel, dende onde se observaba moi perto un característico estrato de cor roxizo arxiloso nas paredes próximas, abandoamo-la aresta para descender uns 50 m. por unha canle cara á dereita para flanquear un par de centos de metros antes de volver a gaña-la aresta. Eu coido que este descenso e flanqueo non debe ser habitual, xa que non atopei referencias delo en ningunha reseña, pero Manu, ó asomarse un pouco non viu xeito de seguir por mor dun cortado que había ó outro lado.

Finalmente, acadamo-lo cume do Peña Vieja sen problemas, algo antes das 19h. Pero aínda tivemos que enfrontarnos ó descenso polos neveiros da Canalona, que ó non levar crampóns, nin piolet, resultaban bastante perigosos. Pese a elo baixamos, sen máis contratempo que o de empapa-los pés na neve, ata a estación superior do teleférico, onde durmimos baixo a atenta vixiancia das cámaras de seguridade que controlan todo o que sucede baixo os voladizos do edificio secundario que usamos como lugar de vivac.

Data: 20/06/2015.

Cordada: Antón e Lucas, e Aviño, Manu e eu.

Lonxitude/Desnivel: 1.000 m., dos que uns 700 m. son de escalada e os restantes 300 m. son de trepada, primeiro por unha canle e logo fundamentalmente por aresta.

Descenso: A baixada faise prácticamente camiñando pola normal de Peña Vieja cara á Canalona, e logo, por por Covarrobles a Áliva, se se vai cara aló. A principios do verán pode ser necesario levar crampóns e un piolet para atravesa-los empinados neveiros que se manteñen na Canalona.

Material necesario: 2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), un xogo de friends ata o Camalot nº 2 e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

Tentativa á Water Wall, Cueto Agero (Cillorigo Castro, Liébana, Cantabria, Picos de Europa), 4 de abril de 2015

Á dereita da Water Wall (ED inf (6b), 350 m.)… por aló fomos nós… :-D

Viñamos do Friero coa intención de facer algo de “tapia” pola zona aproveitando a viaxe, así que sabedores de que coñece-lo Cueto Agero valía a pena, o Ernesto e mailo Aviño sacaron a nosa Biblia (a guía “Cordillera Cantábrica. Escaladas selectas en roca” de Adrados) e escolleron unha das súas vías: a Water Wall. Así que para aló tiramos con só o croquis do libro como única referencia, cousa que á postre resultaría insuficiente para orientarnos nesa magnífica parede.  :-(

O Cueto Agero está enriba de Allende (Cantabria), un pequeno pobo no desfiladeiro de La Hermida, que se atopa situado entre as poboacións de La Hermida e Potes. Nós, logo dalgunha liada polo Desfiladero de la Hermida chegamos a un pequeno pobo chamado Lebeña, ó carón (doutro lado da estrada) de Allende que é a aldea da que parte a senda que leva á base do Cueto Agero.
En Lebeña hai un parking frecuentado por caravanas e furgonetas que conta cunhas mesas de merendeiro á sombra xunto un regato, e que supomos que se debeu de construír para as visitas turísticas á igrexa mozárabe de Santa María de Lebeña, que está ó lado deste aparcadoiro. Tamén ten uns baños (xa moi deteriorados) e aínda que non se pode acampar (ollo, que polos foros de Internet vin comentarios de xente á que multaron por pernoctar nas súas furgonetas aí) nós montamos discretamente a nosa tenda ben de noite e non fixemos barullo, non fósemos a chama-la atención demasiado… ;-)

Confiados nas nosas “habilidades escalatorias” non nos apuramos demasiado pola mañá, así que entre o preguizoso que se envolve no saco, a visita ó bar para toma-lo café e descarga-las acumulacións do recto, a pateada dende Allende á parede (que pensabamos que era cousa de 20 minutos pero logo ben nos levou unha hora polo menos), e que, unha vez na base do inmenso penedo non había xeito de identificar por onde ía a vía, non dimos empezado a escalar antes das 12 da mañá -mal empezamos hehehehe…-.

Croquis do noso itinerario (en cor vermello) e da ruta aproximada da Water Wall (en cor laranxa), no Cueto Agero

Sen embargo o auténtico problema era que non nos cadraba o croquis do Adrados coas liñas que víamos na parede: no libro apenas se esbozaban un par de teitos e fendas, pero na realidade atopabamonos cunha parede dunha orografía complicada na que aparecían teitos e fendas relevantes por todas partes, polo que non conseguimos acha-la vía. Pese a isto escollemos empezar por unha fenda herbosa que ascendía cara a unha liña que sospeitabamos que se trataba do longo off-width característico desta vía (posteriormente comprobaríamos que subíramos ata ese longo, máis á dereita de por onde realmente vai a ruta da Water Wall).

O Ernesto, non contento coa nosa incerteza, aínda baixou uns metros á dereita de por onde pensabamos que ía a vía, para gañar algo máis de escalada, escomezando por un diedro inicial que lle parecía “apetecible” para ir quentando. :-D

E, ¿a cantos de vós non vos pasou que crendo que íades por unha vía, íades cotexando co croquis o terreno polo que escalábades e vos parecía que coincidía -máis ou menos- incluso ata na gradación? Pois a nós,… tamén! ;-)

Comentarios:
Perdidos na parede só fixemo-lo longo de off-width orixinal da vía, o resto fumos por algunha outra vía que descoñecemos e rematamos sobre unha laxe que pensábamos que era a punta de frecha característica -pero que posteriormente decataríamonos de que non o era- onde á vista de que o non casaba o que se nos presentaba por diante co que o croquis dicía e que facíasenos de noite, decidimos abandoar e baixámonos (en 3 rápeles) ata a base da parede, que acadamos xa ás escuras.

Aperturistas:
Javier Sáenz e José M de la Fuente, en maio de 1988 por

Material necesario: 

2 Cordas de uso en dobre (60 m. c/u), xogo completo de friends pequenos e medianos (incluír un par de Camalot nº 4)  e empotradores e demáis equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Ernesto, Aviñoá e eu

Data da ascensión:

4 de abril de 2015.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, nun pequeno aparcadoiro que hai en Allende. Dende aí séguese ascendendo ata o remate da aldea e logo por unha pista rural de cemento que logo pasa a ser de terra e grava, ata chegar a unha curva cunhas antenas e torreta onde xírase á esquerda en vez de continuar rectos. Pásase xunto a unha finca cunha pequena casa e logo, máis arriba xa se ve o tellado dun refuxio libre da Federación cántabra, onde pódese pernoctar ou usar como campamento base para pasar máis dun día no Cueto. Coido que nós abandoamo-lo camiño nunha curva na que xa se vía claramente a base do Cueto Agero, perto do refuxio e por onde víase algo de pegada internándose no medio da arboreda. Dende aí xa non hai perda ata a base da parede, á que chegamos en aproximadamente unha hora de camiñada desque saíramos do aparcadoiro.


Descenso:

Para regresar dende o cume -cousa que nós non fixemos ó retirarnos rapelando-, a baixada faise camiñando dende o cume. Hai que descender cara unha cabana nun pequeno prado e dende aín coller unha canle á nosa esquerda pola que seguir ata a base da parede pola que iniciamo-la escalada. Seica hai que ter coidado para non desorientarse, sobre todo en caso de néboa, xa que o terreo despista facilmente.

Dificultade:

O grao aproximado do noso itinerario, non da vía Water Wall, eh!: IV/IV+, V+, 6a, 6b, 6a, ¿/A1?

L1. IV/IV+, 30 m: fixemos unha primeira tirada subindo por un pequeno diedro e logo seguimos con tendencia á dereita por terreo “mixto” bastante herboso e con pedras soltas, ata monta-la reunión nunha cómoda repisa herbosa cun pequeño arbusto no que reforzamos os cacharros que metimos nas fendas.

L2. V+, 45 m: continuamos verticalmente por terreo con bastantes matos herbosos ata acadar unha pequena árbore raquítica con vellos cordinos na que fixemo-la reunión reforzándoa nas fendas do seu lado dereito. A reunión non era moi incómoda pero facíase pequena para mocetóns coma nós. :-D

L3. 6a, 40 m: outra tirada vertical similar en canto ó terreo (rocha e matos) pero algo máis dura que a anterior. A incómoda reunión montámola xunto a un vello cravo con cordino, uns 10 m. por embaixo do característico off-width da Water Wall.

L4. 6b, 35m: este longo si que pertence á Water Wall e non ten perda posible: hai que tirar polo off-width, bufar coma un xabarín e “perrear” coma un macarra para supera-lo e montar reunión anudando un gran bloque enriba da laxe. Na fenda mellor ir con 2 camalot do nº 4 que con só un…

L5. 6a, 50m: aquí liámola… :-) porque a ruta correcta debe de saír xa pola placa e nós seguimos por terreo de fendas ata unha terraciña ós poucos metros na que un spit e cravo conformaban unha reunión que non sabíamos a que vía correspondería. O caso é que de frente pola placa parecía pouco protexible, así que seguimos polas rochas e matos, á dereita desta instalación, ata a base dunha laxe duns 8 ou 10 m. de alto cunha fenda tipo off-width na súa bisectriz e 3 cravos metidos na placa da dereita. Ó chegar a este punto non tiña claro se a corda me daría para acada-lo curuto da laxe, así que logo dun par de miradas dubitativas arriba e abaixo, e vendo o chungo que parecía ese tramo, decidín que o mellor sería que o “disfrutase” outro ;-) e montei reunión xunto á súa base.

L6. ¿?/A1, 10m: ante nós un diedro cunha fenda demasiado estreita para ir por dentro e ancha de máis para protexela coa nosa cacharrada, así que a base de pedais nos cravos do lado dereito e de malos empotres na fenda o Ernesto superouna logo dunha boa pelexa para monta-la reunión xusto no seu remate, sobre a laxe, aproveitando un cravo que aló había.

Croquis e reseñas:

Torre del Friero pola Canal Estrecha (Posada de Valdeón – León), 3 de abril de 2015.

2015 Abril 3 1 comentario

Canal Estrecha ou Corredor Central da cara Norte da Torre del Friero (D, IV/3).

Un par de semanas antes destes días de Semana Santa achegárame á Escola de escalada de Segade (en Caldas de Reis), aproveitando que Aviñoá e Ernesto ofrecéranse para presentar ó Club Alpino Ourensán o seu traballo de reequipamento e apertura de vías neste lugar. Non andaba eu moi espilido por mor dunha incipiente gripallada que me tiña bastante aparvado, así que cando o Ernesto dixo algo de volver ó Friero, aínda que na miña oca cachola acendéuseme a lámpada de alarma, o meu adormentado cerebro non foi quen de procesa-la súa proposta… Chegados os días de vacacións sondeei a Juan para ver se se viña ó Friero porque tiñamos pendente facer algo xuntos, pero como non nos casaban ben as datas, rapidamente falei co Ernesto e Aviño a ver se me facían un oco nas súas mochilas ;-) Xa pasara un ano desque nos achegaramos á Vega de la Sotín (ou de Asotín) para tentar ascender á Torre del Friero pola Canal Estrecha; daquela tiveramos que cambiar de plan porque tiña pouca neve e subiramos a Canal Ancha aínda que cunha variante no tramo superior, que daba un arrodeo para evita-lo tramo de rocha superior. Desta volta repetíamos tentativa Ernesto, Aviñoá e eu, aínda que ó chegar a Cordiñanes atopámonos con Tino, que estaba disposto a subir en solitario, así que uniúsenos con idea de facer un par de cordadas. Nestas andabamos preparando o material cando apareceron o Lucas e mailo meu irmán, Manu, que quedaran con Antón para facer tamén a Canal Estrecha, aínda que con outra estratexia máis propia para “bestas pardas” coma eles ;-) -así, namentres que nolos catro tardamos unhas 5 horas en face-la vía, logo de pasa-la noite na Vega de la Sotín, eles saíron directamente dende Cordiñanes ó redor das 12 da madrugada, para face-la vía completamente de noite en 2 horas e 40 minutos, e estar de volta no pobo ás 7 da mañá -¡animaliños!- :-D

Croquis do blogue pelegrinajes.blogspot.com

Pero polo de agora a nós aínda nos quedaban por diante cáseque 2 horas de camiñada que escomezaban pola Senda de la Rienda, pasaban polo Hayedo de La Sotín, e remataban na Vega da la Sotín, onde a neve xa cubría practicamente todo o chan, salvo algunhas calvas con herba. O gran bloque usado habitualmente como vivac tamén estaba cheo de neve así que decidimos monta-la tenda para tres e o Tino vivaqueou perto de nós. O solo non era especialmente chairo, polo que simplemente procuramos que os foxos coincidisen cos cus, e antes de prepara-lo material e a cea fomos buscar auga baixo a disimulada sima que hai a uns 300 m., dende onde acampamos, na parede do lado esquerdo da mesma veiga en dirección á Vega de Liordes. Ás 9 da noite estabamos dentro dos nosos sacos, porque dado que as condicións da canle eran moi boas (unha cordada que nos colleu ó seguinte día chegando ó cume díxonos que nunca a vira tan cuberta de neve -practicamente non atopamos ningún resalte ata o último cuarto da canle-), e que estabamos nunhas datas propicias para os tumultos (a mesma cordada nos dixera que adiantou 5 cordadas durante a escalada, e a véspera, outro escalador, dixéranos que el contara a 15 persoas facendo a vía…), queríamos saír ben cedo para tentar se-los primeiros en inicia-la escalada: con permiso dos nosos 3 colegas de Cordiñanes :-D Ás 3 da madrugada soou o espertador e unha hora despois empezabamo-la aproximación ó pé da vía; polo camiño Tino dixo que dende o seu vivac vira varias luces de madrugada camiño da Canal, que pensabamos que poderían ser as de Manu, Lucas e Antón, pero por diante nosa non se vía rastro deles, así que non sabíamos se nós eramo-los primeiros ou se eles ían xa por diante nosa; como ademais, quedaran en subirnos unha frontal extra que nos faltaba pero non o fixeron (logo nos dixeron que non viran a nosa tenda), sospeitabamos que aínda non chegaran á Vega. Nunha hora percorremo-lo traxecto dende a nosa tenda ata a estreita entrada do noso Corredor Norte, logo de ter deixado atrás o cono de dexección da Canal Ancha, polo que ó redor das 5 da madrugada, iluminados pola luz dos nosos frontais, adentrabámonos no corredor seguindo unha cómoda pegada resultado das innumerables cordadas que deberon de precedernos durante as dúas semanas anteriores. Ascendimos facilmente durante un par de horas ata un primeiro resalte (protexido cun pequeno empotrador e un cravo do que colgaba unha vella cinta) que Ernesto superou polo xeo do lado dereito namentres eu tentábao pola rocha do lado esquerdo ata que me atei á corda dos meus compis e seguín os seus pasos. A partir de aí non atopamos máis dificultades ata un novo resalte, onde a luz do día escomenzou a iluminarnos, uns metros por embaixo do famoso túnel. E logo deste resalte, dende a cova que hai enriba, na base do citado túnel, o resto do itinerario si que xa nos obrigou a seguir sempre coa corda por terreo mixto e con varios resaltes máis ou menos fáciles de superar (nalgún deles aínda bufei ben). Acadamo-lo ombreiro Nordeste no que remata o corredor ó redor das 9 da mañá, cunha cordada xa cheirándono-lo cu que pasounos neses 200 m. finais de palas que conducen ó cume do Friero (agás ó Tino que chegou diante deles para salvagarda da nosa honra :-D ). Ó redor das 11 estabamos de novo no ombreiro tras descender cara á neve e despistarnos un poco ó baixar seguindo unha pegada distinta á nosa que, en sentido descendente ía máis á esquerda de por onde subiramos antes, e logo dun picoteo rápido seguimos descendendo pola vertente que vai cara á Collada de Chavida e á Vega de Liordes, para atopa-lo rápel que nos situou ás 12:30h. na rampa que descende cara á Vega de La Sotín. Dende aí, baixamos paseniñamente ata o noso campamento onde logo dun descanso continuamos ata Cordiñanes, onde Manu e Lucas nos confirmaron que antes de que nós chegaramos ó pé da vía, eles xa estaban descendendo do cume -se é que haiche xente para todo…-.

Canal Estrecha da cara Norte da Torre del Friero.

Dificultade: D, IV/3 (como en tódolos corredores, a dificultade é moi variable en función das condicións, pero, no noso caso, facíase moi ben)

Desnivel: 1000 metros. aprox.

1ª ascensión: Pedro Marcos Fierro e Juan José Iglesias Arrieta o 6 de Marzo de 1977.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de empotradores e xogo de friends pequenos e medianos. (Ó respecto do material, este é moi variable dependendo precisamente das condicións da canle, por exemplo nós só chegamos a utilizar unha corda para os 4, pero aínda que só fose por se precisásemos rapelar dende o cumio ó ombreiro Nordeste -como nos pasara o anterior ano- convén leva-las dúas cordas).

Cordada: Tino, Ernesto, Aviñoá e eu.

Aproximación: Algo menos de 2 horas dende Cordiñanes, pola Senda de la Rienda, e pasando polo Hayedo de La Sotín, ata a Vega da la Sotín. onde durmimos. Dende aí séguese cara á Vega de Liordes deixando á nosa dereita o cono de dexección da Canal Ancha, e chégase á base da estreita entrada da canle nuns 40 ou 60 minutos.

Itinerario: A vía non ten posibilidade de perda xa que ó ser unha canle completamente pechada polos lados simplemente hai que seguir sempre cara arriba ata acada-lo Ombreiro Nordeste. Dende aí, só resta busca-las palas nevadas do lado dereito e continuar por elas ata o cume.

Descenso: Dende ó cume ó ombreiro Nordeste (ollo, que esta baixada pode ser bastante exposta en función do estado da neve, requirindo incluso de rapelarse) e dende aí polas palas de neve con tendencia ó lado dereito en dirección á Collada de Chavida. Cando nos atopemos perto desta, hai que salva-lo corte (apenas uns 20 m.) que ó final das palas da paso á canle que une a Collada de Chavida coa Vega de la Sotín. Hai un gran bloque lazado e a pouca distancia del, hai tamén outra instalación para rapelar (un parabolt e/ou cravo), puidendo rapelarse dende calquera deles para situarnos xa na canle pola que seguir camiñando facilmente cara á Vega de la Sotín.

Croquis e info: E como non podía ser doutro xeito, dado que este debe de se-lo corredor máis famoso da península, é fácil atopar reseñas e información del:

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 204 segidores