Mallos de Riglos (Huesca), do 24 ó 29 de agosto de 2017.

Luísa, Gene e outro escalador no 4º longo da Alberto Rabadá (máis coñecida como a Murciana).Riglos é o terreo ideal para esa escalada física de brazos fornidos, mans coma zarpas e técnica de bicicleta coas que supera-las constantes panzas que en calquera das súas moitas rutas aparecen. Con semellante premisa, non é que se trate dun destino devezado por min, pero, a cambio, ofrécenos un lugar insólito, marcado pola súa historia, inzado de extraordinarias vías e coa promesa de que se es capaz de adaptarte ás esixencias destas paredes, teraste convertido nun escalador con “oficio”, moito máis astuto, e cun carácter acorde coa dureza dos seus itinerarios.

Pero para chegar a iso, todavía hai que comerse moitos dos seus bolos 😉

Moitísima calor e probabilidade de tormentas eran as previsións que tiñamos para Riglos, pero o Carducho tiña este destino metido na cabeza dende facía tempo, así que Mundi e eu saímos para alá detrás del e Lola, cruzando os dedos para non face-la longa viaxe en balde: e houbo sorte… 🙂

A choiva respetounos e permitiunos 3 días de escalada, aínda que as abafantes temperaturas fixéronnolo pasar mal tanto de día coma de noite (no albergue Refugio de Riglos non se daba durmido nas habitacións salvo abrindo portas e fiestras de par en par e tumbándose en “pelota picada”), así que a nosa intención era a de escalar pola mañá e descansar pola tarde.

O ideal parecía escalar no chamado circo de verán, na cara Norte do Mallo Pisón, algunha vía recomendada polo Xosé, que ten escalado cáseque todo o que é humanamente posible neste lugar, como a Mi Padre Tiene Sed e a Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes; pero para empezar buscamos unha máis faciliña, o Espolón Adamello, na cara Sur, e para a despedida fixemo-la Normal do Puro xa que a inestabilidade meteorolóxica ó final acabou por instalarse…

A pequena vila de Riglos seica debe ter uns 50 habitantes, así que non conta con máis que co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

O que si que é frecuente é que se xunten varias furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, e que pernocten nelas varios días sen que ata o de agora houbese problemas por elo (discreción e educación garantirán que isto se siga podendo facer por moito máis tempo…).

Croquis:

Espolón Adamello, 6a, 190 m.

Fotos do Espolón Adamello, na cara Sur do Pisón (Riglos)Como hai que empezar por algún sitio, o lóxico é buscar unha vía fácil, e como non hai moitas case todo o mundo repite as mesmas; a cheminea Pany-Haus e o Espolón Adamello do seu carón son seguramente as vías máis frecuentadas, así que decidimos empezar por esta última. A idea inicial era que Carducho e Lola fosen por diante, e Mundi e eu os seguísemos nunha segunda cordada, pero ó final tivemos que facer cordada de 3, cando Lola non foi quen de supera-la primeira panza e decidiu baixarse.

Apertura:

Jesús Ibarzo e Ursi Abajo, o 22 de agosto de 1965.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Percorrido e dificultade:

Croquis Espolón Adamello + Normal ó Pisón e descenso por Los Volaos. Fonte: http://www.viaclasica.com/foro/viewtopic.php?t=2897 O percorrido non ten perda xa que segue o espolón, agás no inicio do primeiro longo que agora no se fai pola ruta orixinal, senón que evitan unhas panzas entrando uns metros á esquerda para acceder ó espolón xusto embaixo da primera gran panza. A vía remata antes da golada, dende a que inicia-lo descenso ou pódese optar por continuar ata acada-la golada, para empatar coa normal ó Pisón para facer cume en 3 longos.

L1. V, 35m. Un pouco á esquerda do comezo do espolón, xunto a un nicho, xa se ven os primeiros parabolts da vía que conducen por terreo de ton roxo a unha panza durilla, á que seguen outras ata acada-la reunión de 2 amplas argolas nunha cómoda repisa.

L2. 6a, 35m. O longo empeza superando a “Panza del Pijo” enriba da reunión, e ós 15 m. hai unha reunión intermedia que nós ignoramos, para continuar por terreo de IV+ ata unha nova reunión tamén moi cómoda baixo unha nova panza, neste caso composta por 2 parabolts con anela.

L3. 6a, 25m. A “Panza del Cabrón” atacámola de fronte e pareceunos máis un 6b, así que sospeitamos que pódese arrodear algo pola esquerda para que non saia tan dura. A reunión novamente resulta moi cómoda e consta de 2 argolas.

L4. IV+, 30m. L5. IV, 30m. Empatamos ambos longos para chegar a unha nova ampla repisa cunha reunión de 2 argolas.

L6. IV+, 35m. Séguese cara arriba por rocha algo peor ata acadar unha repisa pola que desprazarse uns 3 ou 4 m. á dereita para afronta-lo muro final (hai un parabolt que nos indica o punto polo que atacalo, sen irnos demasiado á dereita). Unha vez acadada a reunión pódese continuar un último longo para chegar ata a golada, ou -como foi o noso caso- seguir un cable á nosa dereita para situarnos na instalación de rápel.

L7.III, 45m. Non o fixemos.

Data:
25/08/2017.

Cordada:

Carducho, Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos (porque empatamos o L4 e o L5). Se se continúa ata a golada baixo o muro final do Pisón, hai que facer un longo máis duns 45 m.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlÁ dereita da reunión sae unha vira cun cable a modo de pasamáns que nos leva camiñando horizontalmente ata a primeira instalación de rápel. En 30 m. acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ou pódese optar por aproveitar que se usan cordas dobres para chegar no mesmo rápel ata a seguinte instalación.

O 2º rápel de 30 m. volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes, ou -se usamos cordas dobres de 60 m.- prolonga-lo rápel (55 m.) ata a seguinte instalación.

Un último rápel volado de 60 m, que lle da nome a este descenso (Los Volaos) deposítanos xa na base do Pisón; en caso de descender cunha soa corda, é preciso montar un rápel intermedio (e seica incómoda e colgada).

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.) e unha ducia de cintas exprés. Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, 6c+, 160 m. Mi Padre Tiene Sed, 6c, 160 m.

Fotos de Mi Padre Tiene Sed e Tiempos Nuevos Tiempos Salvajes, Circo de Verano, cara Norte do Mallo Pisón (Riglos)Croquis de Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, e Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1Estas 2 vías sitúanse no bordo inferior da súa cara Norte, no chamado Circo de Verano, e rematan a metade da parede do Pisón, poidendo continuarse ata o cume polos longos superiores de varias outras vías como a Anglada-Guillamón, a Hechizos del Viento, a Tangerine Dream…

Coma foran recomendación do Xosé, había que facer algunha delas para non desairalo 😉 . Ó final, decidimos que as 2 cordadas, Mundi e Carducho por un lado, e Xosé e eu polo outro, subiramos cadansúa vía, aproveitando que van por itinerarios paralelos, para poder ir “chinchándonos” mutuamente 😀 e logo descender xuntos pola Tangerine Dream.

Escalamos cunha corda deportiva de 70 m, aínda que para baixar, xuntámonos -como dixen antes- para poder rapelar tiradas máis longas.

A Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes foi aberta en 1989 por Carlos Logroño “Citro”, Javier Oliván “Suli” e Guillermo Campo, e consta de 5 longos de 6a+ (30m), 6a+ (30m), 6b (30m), 6c/6c+ (30m) e 6c (35m) sobre rocha de moi boa calidade e cos tramos máis fáciles con distanciado entre chapas.

Croquis: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1

Coma o Xosé levoume pola Mi Padre Tiene Sed, será desta vía da que detalle o seu percorrido.

Apertura:

F. Gutiérrez, J. Arnaudas, F. Caballé, L. Bujeda, J.G. Barcos e S. de Pedro. 1 de xuño de 1985.

Comentarios:

A vía está equipada con reunións e parabolts de métrica de 10 mm. que distancian “algo”, e tamén hai algún cravo e spit.

O cuarto longo é o máis protexido, xa que é onde desploma máis, e ben podería ser 7a…?

Percorrido e dificultade:

Croquis de Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-mi-padre-tiene-sed-185-m-6c-cara.htmlArranca na base do Pisón, inmediatamente á esquerda dunha vía que ten parabolts vermellos e permanece á sombra durante todo o día. Comparte a 2ª reunión coa vía Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes. Polo xeral o itinerario resulta bastante evidente, seguindo a traza deixada polo magnesio.

L1. 6a, 25m. Longo vertical de bo canto que xa avisa dos distanciados entre seguros e do que será a tónica da vía. A reunión atópase embaixo dun resalte.

L2. 6a+, 30m. Supérase o resalte para segui-la liña de parabolts que de forma recta nos leva a unha pimeira panza e inmediatamente despois a outra panza que da a unha ampla terraza na que se atopa o tinglado da reunión á esquerda (parabolts, e cable nunha ponte de rocha), xunto a un diedro-fenda. Seica antes desta reunión, hai outra que nos pode despistar, debaixo da terraza, xunto ó diedro característico: eu non a lembro, pero tédeo en conta.

L3. V+, 40m. Aquí non hai perda, só hai que segui-lo diedro-fenda ata a seguinte reunión situada no seu lado esquerdo.

L4. 6c, 30m. Continúase pola fenda que acaba por esmorecer e continúase por panzas cun lixeiro zig-zag á dereita primeiro e logo á esquerda, para rematar por un duro muro desplomado de continuidade que nos leva ata a incómoda reunión colgada, á esquerda dunha laxe que está pedindo a gritos separarse da parede e caer.

L5. 6a, 35m. Sáese en travesía á dereita pasando pola precaria laxe e logo de 3 parabolts o compañeiro desaparece da vista, continuando en travesía delicada ata unha repisa, dende onde xa se ascende máis en vertical superando varias panzas ata acada-la cómoda vira-repisa na que se atopa a reunión.

Data:
26/08/2017.

Cordada:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

160 m. 5 longos.

Descenso:

Dende a ultima reunión da vía, faise unha travesía cara ó lado dereito seguindo a vira que conta con algún parabolt para protexer esta camiñada pola cornisa duns 15 ou 20 metros ata un tinglado de reunión con anelas para rapelar, dende onde xa se pode ve-lo Puro. Desde aquí, pódese baixar en 3 rápeles pola Tangerine Dream (hai que ir metendo seguros para non separarse da parede e saber onde están as reunións), ou pódese facer un curto rápel para gañar unha nova cornisa pola que continuar en travesía horizontal cara ó Puro e facer un novo rápel co que acadar así os rápeles habituais de descenso do Puro.

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.), dezaseis cintas exprés (varias delas longas). Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

Fotos da Normal ó Puro pola súa Entrada Directa (Riglos)Croquis de El Puro. Fonte: http://a0avista.blogspot.com.es/2009/03/la-normal-del-puro-riglos.htmlFai 3 anos xa fixera esta escalada xunto a Beni, Josele e Xosé, así que podedes consulta-la descrición detallada da vía e os correspondentes croquis neste mesmo blogue. Nesta ocasión conformamo-la cordada Carducho, Mundi e eu, que en contra do habitual, estivemos sós en toda a ruta, xa que a inestabilidade meteorolóxica vese que arredou a outras cordadas candidatas das moitas que acostuman a facer esta emblemática vía.

En todo caso si que engado o croquis adxunto que complementa e se solapa cos xa incluídos no seu día, e que ten a particularidade de sinala-la ruta orixinal pola que os aperturistas abriron a vía, aínda que na actualidade a opción habitual (e recomendable) é inicia-la escalada pola entrada directa.

Asemade, querría destaca-lo feito de que o paso que no croquis gradúan de 6a+ na cova do Puro, na maioría das descricións actuais normalmente dáselle 6b; así e todo, o devandito paso é, dende logo, bastante máis duro que o 6b da panza pola que arranca o último longo (supoño que todo depende de que tipo de terreo lle é máis propicio a cada persoa…).

Tamén decateime no primeiro rápel que hai unha vía que ascende ó Puro pola cara que da ó Mallo Pisón, co que o cume deste monolito pódese acadar totalmente á sombra. Coido que é a vía Cintero e aínda que me pareza incrible, vendo as panzas que ten que superar, seica está graduada de só 6b: interesante, moi interesante… 😉

Croquis:

 

 

 

Advertisements

A inesperada lonxitude das cordas Petzl

Corda dinámica de uso en dobre PETZL Salsa, de 8'2 mm de diámetro e 60 m de lonxitude, aparentemente máis curta do especificado. A mediados do 2014, mercara unha corda SALSA, de 8.2 mm, e 60 m. de lonxitude, que sen embargo aparentemente resultaba medir uns 2 metros menos do indicado.

Derame conta dilo cando nunha actividade co meu irmán na que os longos tiñan unha lonxitude próxima ós 60 m., resultaba que esta corda sempre acabábase antes ca outra coa que a utilizabamos en dobre. De feito, nun rápel a diferenza cáseque nos custa algo máis que un susto…

Aínda que é comprensible que poida haber algunha pequena diferenza na medida, isto non só é importante cando o é por exceso (no caso dos rápeles), senón que resulta especialmente grave cando o é por defecto -como neste caso- dado o perigo que isto implica en situacións nas que a lonxitude do longo resulte axustado ó límite das cordas de 60 m.

Dende entón minimizara o uso desta corda a só actividades nas que a priori sabía que as lonxitudes dos seus longos e rápeles non me porían en perigo, pero logo dun par de anos decidinme a consultarlle o caso ó fabricante, PETZL.

Tras contactar por correo electrónico con PETZL España, o seu servizo de postventa interesouse polo caso e finalmente envieille-la corda para que a comprobasen. Sen embargo, para a miña sorpresa, devolvéronma cunha sucinta conclusión:

“Hemos procedido a su control según el procedimiento de revisión de las cuerdas y no hemos detectado ningún defecto de fabricación ni de material. Así mismo hemos procedido a su medición y le confirmamos que la cuerda mide 60 metros y es conforme a nuestras exigencias y tolerancias de fabricación.”

Logo de medir novamente a corda, tanto eu como os empregados da tenda, volviamos a constatar que non acadaba os 60 metros, así que gravei un vídeo demostrativo de como ó medi-la corda esta non acadaba a lonxitude especificada e paseillo ó servizo de postventa de PETZL para que o visen, pedíndolles que me explicasen que procedemento de medición seguían, e se este era diferente doutras marcas, por se a este se lle puidese atribuí-lo feito de que as miñas medicións fosen diferentes as realizadas polo fabricante (xa que na súa resposta non explicaban que método utilizaban para o cálculo da lonxitude). En todo caso eu me reafirmaba en que a corda non acadaba os 60 m (alomenos sen estirala, porque supuña que non tiñan en conta a capacidade de elongación da mesma).

 

Desta volta, na resposta de PETZL indicáronme que no procedemento que utilizan para a medición das súas cordas, as TENSAN E ESTIRAN ANTES de medilas! E sinaláronme que no apartado “Procedimiento de revisión del EPI” de cada corda, indican o método utilizado na medición dunha corda dinámica; por exemplo para a miña corda o enlace sería o seguinte: https://www.petzl.com/ES/es/Sport/Cuerdas/RUMBA-8-0-mm#.WBn1Uy3hAdU

O devandito procedemento consistiría en:

“Para controlar la longitud de la cuerda, siga los siguientes pasos:
1. Desenrolle completamente la cuerda.
2. Controle el marcado de la mitad de la cuerda. Existe un método muy fácil para encontrar la mitade la cuerda: sujete juntas las dos puntas de la cuerda y, después, haga deslizar los dos cabos simultáneamente en sus manos hasta alcanzar la mitad de la cuerda. Si la cuerda tiene un marcado de mitad de la cuerda, compruebe que se encuentra en el lugar correcto. Si el marcado es OK, continúe con el paso siguiente. Si el marcado de la cuerda no está en el lugar correcto o si no tiene marcado de mitad de la cuerda, coloque una cinta adhesiva en la mitad de la cuerda para realizar la medición de la longitud de la cuerda.
3. Para finalizar la medición, tire de la cuerda y después afloje la cuerda
4. Mida la longitud de la cuerda. Para ello, haga una marca de 1 m en una superficie plana (mesa o similar). Mida cada metro de cuerda con esta referencia haciendo pasar la cuerda hasta la mitad de la cuerda. Mida la mitad de la longitud de la cuerda y, a continuación, multiplique por dos el valor resultante para obtener la longitud total de la cuerda.”

Procedemento para a medición das cordas de Petzl. Fonte: https://www.petzl.com/ES/es/Sport/Cuerdas/RUMBA-8-0-mm#.WBn1Uy3hAdU (procedemento de revisión do EPI: https://www.petzl.com/sfc/servlet.shepherd/version/download/068w0000004nQqVAAU)

Conclusión.

En consecuencia, a corda dinámica de uso en dobre PETZL Salsa, de 8’2 mm de diámetro e 60 m de lonxitude, que aparentemente era máis curta do especificado, non o é de acordo co peculiar método de medición das cordas establecido polo fabricante, pero está claro que se o resto dos fabricantes as miden sen estiralas previamente, as cordas PETZL son máis curtas que as dos demais, cos inconvintes que isto implica tal e como comentei ó principio do artigo. Así pois, esta será a última corda PETZL que eu merque, alomenos namentres que non cambien de método 😦

Reino de León, cara Sur do Peña Santa de Castilla, 11 de xullo de 2017.

Fotos da Reino de León, cara Sur do Peña Santa de CastillaDe novo o Xosé pretende aproveita-la viaxe de volta ó seu traballo para facer unha incursión a medio camiño do seu destino… Neste caso propón achegarse ó Peña Santa, para face-la vía Reino de León na cara Sur, e ó día seguinte, antes de baixar a polo coche, facer outra no Pilar de los Cazadores (inicialmente pensara na Furtivos, pero logo decidiuse pola máis curta e sinxela Reencuentro Otoñal).

Xuntámonos en Riaño e achegámonos ata Caldevilla pensando que dende aló había unha pista pola que poderiamos chegar conducindo ata a mesma choza de Vega de Llós, pero… -Que non se vos ocurra, meus, o coche haino que deixar en Caldevilla!!!!- Efectivamente existía unha estreita “pista” para usos gandeiros, pola que seguimos e seguimos pese a que era evidente que non deberiamos de seguir… (non collen dous vehículos, non hai apenas lugares onde apartarse no caso de cruzarse, hai profundas fochancas e badéns nos que tocar co baixo do coche, e para rematar, a conxunción de pedras soltas e rampas fixéronme exprimi-lo embrague e rebentáronme as rodas dianteiras -disto decateime xa de volta en casa cando observei os cortes e os cachos de caucho que, literalmente, faltaban!). Finalmente, non dimos superado unha rampa e tivemos que retroceder marcha atrás para estacionar -máis ben debera dicir “abandonar”- meu coche, xunto a unha gran maseira que coido que debe ser a de Fonte Oscura.

Rutas á Vega de Llós. Fonte: http://www.wikirutas.es/rutas/vermapa.asp?id=674Supoño que o remate perfecto debería culminar cunha boa multa por circular por unha pista non autorizada, ou por estacionar nun prado, pero ata o de agora aínda non me chegou nada… -a ver se polo menos aínda hai unha pouca sorte e non cae…- 😉

Actualizacion en outubro de 207: Pois finalmente non houbo sorte: 3 meses despois da nosa viaxe, chegoume unha fermosa multa de 500€ a casa, que quedarase en 300€ unha vez recoñecida a miña culpa e renunciado á reclamación.

Se é que non hai atallo sen traballo… 😦

Logo de ter que deixa-lo coche antes do previsto, topámonos con algo de néboa e orballo durante o camiño, pero acadamo-lo refuxio xusto a tempo para colle-las 2 liteiras que quedaban libres, uns minutos antes da chegada dunha cordada de 3 que tivo que optar por vivaquear na cova.

Croquis da Reino de León. Fonte: da Guía de Atate.info sobre o Peña Santa de Castilla (xa non existe o enlace para a súa descarga).Croquis da Reino de León. Fonte: da Guía de Atate.info sobre o Peña Santa de Castilla (xa non existe o enlace para a súa descarga).Ó día seguinte botamos 12 horas para face-la vía Reino de León, que resultou bastante máis difícil do que o grao dado a cada longo podería facer pensar: tranquilamente se lle podería dar un grao máis a practicamente tódolos longos… Tras recolle-las cordas, 20 minutos despois estabamos no cume do Peña Santa e para baixar probamos pola Vía de los Llastrales, xa que a min parecíame recordar que era máis rápido que ir pola Forcadona, ademais de evita-lo posible neveiro que acostuma a ter; sen embargo, debeunos de levar polo menos 3 horas porque aínda que non vimos a hora de chegada, saímos do cume ó redor das 20:30h. e non acadariamo-lo refuxio ata ó redor das 23:30h. (eu non lembraba que o tramo entre a Horcada Alta de los Llambriales e a Horcada Baja de los Llambriales fuese tan delicado, e aínda por riba en lugar de tentar gaña-la loma que descende suavemente cara a Vega Huerta, baixamos ata o fondo do jou, polo que perdemos aínda máis tempo buscando pasos entre as simas do seu lapiaz…).

Entre que o Xosé papárase tódala vía en cabeza e que o retorno foi tan longo, decidiu optar por unha vía máis sinxela para o seguinte día, e como tiña o croquis de Adrados da Reencuentro Otoñal, aló nos fomos de mañanciña, ben tarde iso si, para poder descansar algo máis logo da nosa longa xornada. Para esta vía, o señor Miguel Ángel Adrados suxería levar só un xogo de entaladores e un par de friends dos números 2 e 3, pero logo dun primeiro longo fácil de trepada, un segundo logo ben delicado por un diedro de rocha moi mala, atopámonos coa gran placa de canalizos -que teoricamente non debera de pasar de V!, e para a que bastaría con ese par de friends e uns entaladores!-, pola que o Xosé subiu, primeiro uns metros polo canalizo máis gordo do centro ata descartar que a vía fose por aí -á vista de que podería sair de 6b-, e logo probou polo lado esquerdo da placa ata decidir retirase da vía, descolgándose dun Camalot nº 3 que tivo que abandonar, dado que quedaba claro que a información dada no croquis non era en absoluto correcta, nin no grao, nin no material necesario -salvo que a ruta non fose polo muro de canalizos…-.

Xa en casa, botándolle un vistazo ás fotos que sacara para ver se podía averiguar por onde raios iría ese longo, crin resolve-lo misterio! 😀 Resulta que no lado esquerdo do gran muro de canalizos que había por riba da nosa repisa, hai 2 chorreiras negras ben evidentes, e un pouco máis á esquerda da segunda delas, usando o zoom, puiden observar algún elemento rectangular brillante (sospeito que pode ser algún tipo de vello cravo?), unha chapa algo por riba deste, e unha cinta plana nunha ponte de rocha todavía máis arriba. Non sei se dependendo do ángulo de incidencia da luz a certas horas e en determinadas estacións resaltará máis a chorreira branca, pero estaría mellor sinalado o percorrido do longo se se indicase que este vai algo máis á esquerda das 2 chorreiras negras… -agora haberá que volver para reintenta-la vía e… recupera-lo friend, por suposto 🙂 – En todo caso, vendo o bosquexo da guía de Atate.info, nel se indica que “se comeza á esquerda dunha marcada fenda cara a unha chorreria negra que vese bastante arriba e que hai que pasar pola súa dereita cara a un nicho no que se monta a reunión.”

Así que con 60€ menos de lastre (seica no seu tempo ese friend custaba 5.000 pesetas “das de antes” 🙂 ), retirámonos ata Vega Huerta, fixemo-las mochilas e baixamos a polo coche que, afortunadamente, non fora retirado do prado pola grúa 😀 porque todavía nos quedaban máis de 5 horas de viaxe por estrada cara ós nosos respectivos e opostos destinos.

Podedes saber máis cousas e lee-la descrición da actividade no blogue de Xosé, Fendas e Ferrallas, cunha boa escolma de fotos e alomenos un comentario de cada longo que agradeceredes máis que as miñas parolas 🙂 .

A aproximación.Croquis da ruta dende Vega de Llós a Vega Huerta (de atate.info). Fonte: http://www.atate.info/guia-practica/item/222-pena-santa-de-castilla.html

Dende Fuente Oscura, a pista continúa sen perda ata rematar nos prados ó carón da choza da Vega de Llós e dunha fonte con maseira. Dende aí hai que ascender con tendencia cara á esquerda (O) para acadar unha  golada (Collado Jover) situado baixo as negras rochas da parede do Peña Parda. Logo hai que continuar ascendendo diagonalmente á esquerda ata acada-lo Collado de El Frade. O sendeiro segue ascendendo en zigzags pola ancha loma ata o seu remate, nunha pequena golada xunto ós contrafortes rochosos de Los Moledizos (Cimera del Frade). Pola esquerda destes contrafortes e atravesando unha longa ladeira pedregosa, chégase ó pé da Canal del Perro. A senda ascende en cortos zigzags a forte pendente ata acada-la máxima altura do noso percorrido no Collado del Burro, dende o que xa se pode ver perfectamente a cara Sur do Peña Santa de Castilla. Dende aquí xa só resta segui-lo chamado Camino del Burro, unha ruta ben marcada con fitos  e manchas de pintura amarela, pola chaira de pedra que, aínda que longo, vai mantendo a cota, con pequenas subidas e baixadas, polo que xa non quedan máis costas ata o descenso final que arrodea polo Oeste as Torres de Cotalbín, para chegar a Vega Huerta.
En Vega Huerta, ademais do pequeno refuxio non gardado con capacidade para unhas oito persoas (en realidade hai 4 liteiras de cemento, pero son suficientemente anchas como para que durman dúas persoas en cada unha delas), preto dunha boa fonte cun par de maseiras (a principios de verán pode estar cuberta pola neve), hai tamén unha cova, na base das Torres de Cotalbín, a uns douscentos metros por enriba da pradeira, e xunto ó camiño polo que chegamos que pode acoller outras cinco ou seis persoas, e é posible monta-la tenda preto do refuxio, aínda que hai que ter coidado coas vacas que pacen polo lugar e que poden rompelas.

Reino de León,  ED, 7a (6b/A1), 700 m.

1ª ascensión:

José Manuel Fernández e Miguel Pita os días 5, 6, 8, 9 e 10 de agosto de 1998 (tomáronse un día de descanso en Vega Huerta, e fixeron 3 vivacs na parede).

Croquis da Reino de León feito por Xosé e eu no 2017.Percorrido e dificultade:

Son 18 longos (14 realmente da vía e o resto de saída común con Rescate Emocional) protexibles cun xogo de entaladores, outro de micros, e un de friends ata o nº 4 de Camalot. A maioría das reunións contan con spits ou cravos, así como nalgunhas placas.

Aproximación en 30 minutos dende Vega Huerta. A vía comeza algo á dereita da canle de desaugue do neveiro colgado, e ten 2 posibles entradas, da que escollemo-la variante de máis á dereita, aberta un ano despois (99) polos mesmos aperturistas e mellorando substancialmente a entrada orixinal (que coincidía coa entrada da vía Sol-Ruíz-Villar).

Aínda que nesta descrición conservamo-la graduación do croquis, pensamos que ben se lle podería dar un grao máis a practicamente tódolos longos, porque obriga a apretar algo máis do indicado; así que de grao xeral dariamoslle máis o ED 7a+/7b (6b+/A1), que o ED 7a (6b/A1) co que acostuma a graduarse.

Dende onde acaba a vía, acádase o cumio por unha trepada en menos de 10 minutos.

L1. V, 50 m.
Comezamos escalando cara un diedro evidente polo que continúa nos 2 seguintes longos. Este longo segue unhas fendas un pouco á esquerda do diedro, está limpo de material agás a reunión, que conta con 2 burís e está situada no mesmo diedro.

L2. 6a, 30 m.
Longo limpo. Séguese polo diedro ata embaixo dun teito no que nos atopamos cunha reunión vella de burís e, uns metros á esquerda, outra nova de spits.

L3. 6b,  25 m.

Longo limpo. Sáese recto cara arriba superando o teito pola esquerda, seguindo unha fenda á esquerda do diedro e usando este para protexer, ata embaixo dun gran pilar vertical onde se atopa a reunión dun spit e un cravo.

L4. V+,  25 m.

Arrodéase pola esquerda o pilar que temos sobre as nosas cabezas, polo que pronto desaparece da nosa vista o/a compañeiro/a, e continúase por unha fenda-rampa ascendente cara á esquerda -na que hai un pitón-, ata o seu remate, nunha reunión de dous cravos.

L5. 6a, 25 m.
Faise unha travesía horizontal á esquerda de polo menos 6 m., e pásase unha laxe para acceder á repisa onde se xunta coa variante orixinal (nesta repisa podemos ve-la reunión desa a uns 8 m. á esquerda), e séguese en vertical dereita por un curto muro de bo canto, protexido por dous spits. A reunión, conta con dous spits novos.

Vistas do pedreiro de La Llerona ó solpor.L6. V+. 30 m.

Á esquerda da reunión pódese ver un cercano diedro-cheminea cara ó que hai que continuar bastante horizontalmente ata acadalo, para continuar ascendendo por el ata montar reunión dun cravo reforzable facilmente na mesma fenda no que se atopa.

L7. V+. 45 m.
Saímos pola esquerda da reunión, buscando o terreo máis fácil para supera-lo muro enriba nosa, mellor pola placa un pouco á dereita que pola fenda que está moi rota, e imos progresando con tendencia á dereita, ata acada-lo inicio dunha canle, pola que que seguimos nun zig-zag ata a explanada que sinala a parte superior do piar e que te deixa ó pé do muro de canalizos. A reunión é un spit novo, reforzable nas fendas da súa dereita.

L8. 6b. 40 m.
Ascéndese un impresionante muro de canalizos con tendenza á esquerda, e que conta con 4 spits protexendo os pasos máis duros (hai aire entre seguros mais pódese meter alguna cousa entre canalizos e nunha fendiña baixo unha entosta na parte final). A reunión consta dun spit novo e un cravo.

L9. 6a+. 25 m.
Continúase por placa con varios seguros fixos (pitón, spit, pitón, ponte de rocha e dous pitóns), que nos deixa algo máis á esquerda da nosa reunión de partida, nunha nova instalación de 2 spits moi perto dunha laxe que conforma o teito con fenda coñecida como “El Camello“.

L10. 6a. 25 m.
Sáese da reunión cara a un spit situado á nosa esquerda cunha curta travesía (para min delicada de carallo), e logo séguese por unha placa de rocha alucinante ata chegar á gran fenda (tamén delicada de acadar) desta laxe Camello, pola que se progresa ata acada-la cómoda repisa na que se monta a reunión sobre unha ponte de rocha. Ollo a un gran bloque solto xusto antes da repisa que está esperando por alguén para caerse!

L11. V+. 50 m.
Atravésase cara á esquerda pola repisa descendente para desaparecer da vista do/a compañeiro/a e continuar logo ascendendo en diagonal á esquerda polo diedro con canalizos que forma a parte dereita da gran laxe coñecida como a “Pirámide”; por baixo da cima da mesma hai que ir á esquerda a pillar uns canalizos que nos levan ó curuto desta pirámide (este último paso é o que lle dá o grao ó longo). Reunión en dous spits.

Unha cordada de 3 ó seguinte día, no longo chave da Reino de León.L12. 7a (6b/A1). 25 m.

Media ducia de spits protexen este longo e permiten o seu ascenso en artificial, aínda que pensamos que segue obrigando a escalar polo menos 6b+/6c. Comézase verticalmente pola placa, de adherencia e con presas escasas e malas. No 4º spit un cordino longo deixado por algún alma caritativa salva ó Xosé de ter que baixar a buscarme, porque xuro que se non é por ese cordinacho eu non subo por aí nin aínda que tiren de min con poleas 😀 . Dende ese spit a ruta segue máis pola esquerda, pese a que, verticalmente, algo máis arriba vense varios spits ou parabolts que deben corresponder a algunha variante ou vía da que non tiñamos referencia e que comparte os 3 primeiros spits (posteriormente comprobamos que se trata dun longo de 7b da vía Nuri, aberta no 2011 por Edu Recio, Jesús Ibarz e Oriol Anglada). O Xosé non se deixa enganar e continúa ascendendo con tendencia á esquerda para rematar por un diedro que o deixa na reunión dun spit novo reforzable nunha ponte de rocha.

L13. 6a+. 30 m.
Sáese do diedro pola esquerda para situarnos baixo unhas fendas verticais; á súa esquerda intuímos un diedro que na súa base ten un pitón, seguímolo ata un teito algo roto que superaremos facendo unha travesía á dereita pasando por un spit e unha ponte de rocha. Reunión nun nicho cun spit novo reforzable nunha fenda ó seu carón.

L14. V+. 45 m.
Séguese un sistema de fendas por unha especie de canle ata unha cómoda repisa; á dereita veremos un parabolt de 8 con anela que fai de reunión, reforzable nunha fenda ó seu carón. Neste longo temos rematado a ruta, xa que esta reunión é común coa vía Rescate Emocional, pola que seguen en común, porén non nos descoidemos porque, alén de que o que falta sexa máis fácil e rápido, aínda nos quedan case 200 m de escalada.

L15. IV+. 40 m.
Supérase o muro enriba noso con tendencia á dereita ata acadar unhas terrazas e entrar na canle de saída. Reunión en dúas pontes de rocha vellas, aínda que tamén se pode facer por riba, pois na canle hai múltiples sitios onde montala. Nós montamos reunión a base de friends ó remate dos 60 m. de corda.

L16, L17 e L18. II-III e IV. 150 m.
Seguimos pola canle evidente uns 100 m, primeiro fácil e logo atoparemos uns pasos de terceiro onde unhas enormes pontes de rocha. Seguimos pola canle ata atopar un curto muro con presas invertidas (protexer) para saír ó pé dun muro de canalizos enormes á nosa dereita que morren nun diedro superior; esta é a saída común con Manantial de la noche. O Xosé pensa que o mellor é facer reunión ó pé do muro de canalizos e, en 50 m sairemos ó cumio: primeiro atacamos eses canalizos III+/IV e situámonos ó pé dunha cheminea que deixaremos á esquerda para saír por unha laxe-fenda que se situa á nosa dereita (paso de IV/IV+), e contornando uns bloques saíremos ó cumio por unha pequena canle. En todo este percorrido non hai ningún material emprazado.

Vistas dende Vega Huerta pola mañá.

Data:

11/07/2017.

Cordadas:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

700 m. 18 longos.

Descenso:

Dende o cume débese destrepar seguindo unhas manchas de pintura amarela (xa tan desgastadas que moitas delas nin se ven) e algúns fitos, para baixar pola cara Norte ata a Brecha Norte. Dende aí, pódese continuar descendendo para pasar pola Forcadona ou optar por desviarse onde empeza o primeiro rápel da Canal Estrecha, para continuar pola Vía de los Llastrales ata Vega Huerta.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, varios cordinos para pontes de rocha, un xogo de micros e friends ata o nº 4 de Camalot e un bo xogo de entaladores.

Croquis e descrición:

 

 

Xuntanza informativa sobre as medidas de control e regulación adoptadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, respecto das actividades de escalada e montañismo en Faro de Budiño.

O pasado mércores 21 de xuño, celebrouse no salón de actos da Casa das Federacións de Vigo, unha xuntanza convocada pola Federación Galega de Montañismo, na que se invitou a asistir ós/ás escaladores/as, montañeiros/as e directivos/as de clubs de montaña galegos, co obxecto de informar sobre “as novas medidas de control e regulación, de obrigado cumprimento, acordadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño atendendo así mesmo ás normas de regulación do espazo natural, que afectan as actividades que non só propias da escalada (equipamento de novas vías e reequipamento) senón tamén ás labores de limpeza de vías, de camiños, roza, etc.”.

 Xuntanza informativa sobre a escalada en Faro de Budiño. Fonte: http://fgmontanismo.es/xuntanza-informativa-sobre-a-escalada-no-faro-de-budino/Conduciu a xuntanza o vogal de Equipamento de Zonas Escola de Escalada e Delegado do Equipo da F.G.M., Jose Antonio Villar, que tomou a palabra en primeiro lugar para expo-la nova situación.

Empezou por indicar que, tivera unha reunión coa Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, a petición da mesma, na que expuxéronlle a súa determinación para ter un maior control sobre o que se facía no seu monte (o que incluía tamén as paredes de Faro de Budiño). Non explicou a que se podía achacar este súbito interese por controla-la actividade montañeira, pero eu supoño -e isto é só unha opinión persoal miña e doutros/as escaladores/as- que se cadra veñen observando unha maior presión de actividades (apertura de pistas de BTT e circulación de motos polas mesmas, rozas para acceder a sectores de escalada, algunha limpeza de vías chamativa, algún equipamento de vías en lugares emblemáticos para os/as paisanos/as, ocupación das súas mesas do merendeiro por actividades organizadas por clubs, tráfico de vehículos pola pista levantando pó cando están xantando os/as comuneiros/as nas devanditas mesas,…). O caso é que a Comunidade de Montes quere que se limiten as actividades de apertura de novas vías, reequipamento das vellas, limpeza das mesmas e o desbroce. Asemade, tamén quere estar informada previamente da celebración de actividade grupais, colectivas, mercantís que transiten ou se fagan nas súas lindes (isto claramente afecta directamente ós Clubs).

En canto á actividade de escalada pura (non de apertura), non hai ningún tipo de restrición, polo que pódese seguir practicando con normalidade como se ven facendo habitualmente ata o de agora.

Por outra banda, a Comunidade de Montes tamén quere regula-lo aparcamento, polo que vai a impedir que se poida estacionar nas beiras da pista, xa que pretende que se utilicen as áreas de aparcadoiro que habilitou recentemente co gallo da Xuntanza de Escalada en Faro de Budiño 2017 celebrada a primeiros de maio. É máis, durante a tempada de verán van a restrinxi-lo paso pola pista as fins de semana, para que non se poida circular máis aló do aparcadoiro habilitado, polo que parece que prepararán unha pista alternativa para poder chegar ata o campo de búlder, sen levantar pó xunto ás mesas do merendeiro.

Xuntanza. Fonte: https://www.facebook.com/events/117127325545196/permalink/122803538310908/Unha vez explicado todo isto, a intención da Federación é a de que sexa o Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño quen decida, consensuadamente coa Vogalía de Escalada da F.G.M, que proxectos de aperturas, reequipamentos e limpezas poden ser acometidos, en base a criterios de interese do percorrido ou singularidade da liña, de tal xeito que só se abran novas vías que aporten algo diferenciador con respecto o que xa haxa.

Deste xeito, o procedemento esixiría que cada proposta dalgunha das actividades suxeitas ó control da Comunidade de Montes, se presentase formalmente perante a F.G.M., que a faría chegar ó Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño, para o seu estudo e aprobación -se así o estimasen- e por último exporíase á Comunidade de Montes para que o autorizase (isto último non tería, en xeral, que ser un problema xa que suponse que darán por bo o criterio técnico adoptado pola F.G.M.). En todo caso, o procedemento formal a seguir para solicitar actividades en Budiño, a Federación quedou en establecelo e publicitalo proximamente, así como o protocolo que acabo de describir.

Xuntanza coa Xunta de Galicia sobre a escalada en Donón. Fonte: https://www.facebook.com/440380579375577/photos/a.440416502705318.1073741826.440380579375577/1387432714670354/?type=3Unha vez explicada a situación, abriuse un debate no que intervimos varias das persoas presentes na xuntanza (eramos ó redor dunhas 30), solicitando algunhas aclaracións ou propoñendo cousas, entre as que considero máis salientables as seguintes:

  • A nova situación supón unha nova limitación á actividade escalatoria, aínda que, a diferenza do que sucede coas restricións nas zonas da Rede Natura de Galicia, hai que recoñecer que permítenos continuar escalando sen dificultades substanciais.
  • A Comunidade de Montes non dixo nada acerca das pernoctas, polo que parece que namentres se siga facendo de xeito discreto, puntual e respectuoso non tería que haber problemas.
  • Non pasa nada porque se corten unhas silvas a pé de vía, ou que se lle quite algo de terra a calquera fenda, pero parece evidente que usar unha desbrozadora, ou unha trade -aínda que sexa para renovar unha reunión vella- non se podería facer sen a solicitude do correspondente permiso. -Despisteime e non pedín que aclarasen coa Comunidade se o feito de usar unha fouce ou un machete para limpar de silvas as sendas ou a área de influencia dun pé de vía, podía parecerlles excesivo…-. A norma básica a utilizar é a do “sentido común”.
  • Con respecto ás limitacións da Rede Natura, hai que salientar que Galicia é a única Comunidade Autónoma de España na que se impón a obrigatoriedade de solicitar permiso para escalar con antelación (seica en Tenerife hai algunha restrición, pero por motivos específicos), polo que preguntei se a F.G.M. está realizando algún tipo de xestión formal perante a Administración para revogar estas normas en todo o noso territorio, ó que responderon que non, pero que se levaba tempo realizando xestións de tipo persoal (establecendo relacións, dialogando, …) respecto dalgunhas zonas de escalada, das que non daban conta para evitar “xerar expectativas”. Neste caso eu non podo estar de acordo coa liña de actuación mantida pola F.G.M. ó longo de xa moitos anos, empezando porque non presentaran alegacións non período correspondente á proposta de regulación da Rede Natura en Galicia, nin que posteriormente tampouco presentasen propostas, a través dos cauces formais e administrativos da Xunta, para evita-la necesidade de autorizacións previas, nominativas e limitadas no tempo para escalar nos lugares nos que tradicionalmente se viña facendo, así como que, todavía hoxe en día, non se aborde dende a propia F.G.M. a tarefa de identificación rigorosa dos espazos de escalada que en toda Galicia existen, para abordar de xeito global e conxunto o permiso implícito da escalada en todos eles, sen menoscabo de que nalgúns deses lugares sexan precisas distintas tipoloxías de regulacións, limitacións, ou mesmo prohibicións, cando existan causas concretas, reais e xustificables que así o esixan.
  • Ó fío do anterior, Alfonso Louro, en representación da delegación galega de Escalada Sostenible, explicou a labor que viñan desenvolvendo, co respaldo da F.G.M., para tentar acadar regulacións acordes á nosa práctica nos espazos protexidos, e aínda que paréceme unha iniciativa moi loable, eu non podo estar de acordo con que se ocupe disto unha organización que non sexa a propia Federación, que é quen conta co aval e a forza que lle confiren as miles de persoas federadas ás que representan, así como o propio recoñecemento que a Administración lle outorga como organismo coas atribucións de xestión do deporte da escalada e do montañismo.
  • Pola súa banda, a Presidenta do Club Montañeiros Celtas, Lourdes Castiñeira, sinalou que dende a F.G.M. debera de solicitarse á Xunta, o recoñecemento de espazos deportivos para a práctica da escalada de todos aqueles lugares que usamos para este fin, se cadra baixo algunha figura legal similar á das instalacións deportivas ó aire libre. E a este respecto, eu engadiría, que os actuais mecanismos de solicitude de permiso para escalar nas distintas zonas restrinxidas, é evidente que son puramente disuasorios, xa que nin permiten cuantifica-la afluencia real de xente, nin serven para valora-lo impacto que causa, nin identifican que flora ou fauna se está a protexer nos lugares concretos afectados, nin permiten avaliar se a presión ó medio por parte da escalada ten algunha relación ou efecto constatable en cada biotopo.
  • Restrición escalada en Donón. Fonte: http://fgmontanismo.es/aviso-a-todos-e-todas-escaladores-que-se-acheguen-a-donon-e-cabo-udra/Por último, un representante -sinto non poder identificalo, pero non o coñezo- do Club AROMON Pontevedra Montañeiros A Roelo, explicou como logo do aviso por parte da F.G.M. de que se establecía tamén a limitación da escalada na zona de Donón, organizou -a instancias do propio Club- unha xuntanza con técnicos/as de Medio Ambiente da Xunta de Galicia, para amosarlles a zona de escalada e que eles/as mesmos/as puidesen observar o seu nulo impacto no medio e nas especies que pretendían protexer. A esa xuntanza tamén acudiron representantes dos clubs de montaña Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia, Club Montañeiros Celtas, xunto á Federacion Galega de Montañismo, e o Concello de Cangas do Morrazo e á Xunta de Galicia. E polo que explicou o representante do Club, resultou moi produtiva, posto que acordouse que namentres se xestionaba coa Xunta a autorización para a escalada sen necesidade de permiso previo neste lugar, non se sancionaría a ninguén que realizase esta actividade. En todo caso, se a alguén que estivese escalando en Donón lle pedise un garda ou policía que se identificase, non debe de poñer obstáculos a isto, xa que -no peor dos casos- se esa garda non estivese ó tanto deste acordo, o expediente sancionador ten que tramitalo a Xunta, polo que o paralizaría cando chegase a ela, co que non se tramitaría e nunca se multaría ó/á escalador/a. No Facebook da Federación hai unha entrada cos “acordos” adoptados entre os Clubes, a FGM, o Concello de Cangas e a Xunta:
    • 1) Solicitar nun plazo máximo de 15 días, dende a Federación Galega de Montañismo, a autorización administrativa á Xunta de Galicia para a práctica da escalada permanentemente e non nominal en Donón, sen que fixera falta autorización persoal.
    • 2) Mentras non se resolve o expediente administrativo entre a FGM e a Xunta, dende a FGM pedímoslle a Xunta un “status quo” no tocante á falta de autorizacións persoais, para que non se iniciaran expedientes de infracción por parte da Xunta a ningún escalador/a, ainda que non se teña tramitada a solicitude, polo feito de escalar en Donón.

E coido que iso foi todo o que se tratou nesta xuntanza; se alguén detecta que omitín algo relevante, agradeceríalle que mo indicase para incluílo. Espero que vos sexa de interese a información aquí aportada.

Xuntanza de escalada en Faro de Budiño 2017

A xuntanza está prevista para o venres 5, sábado 6 e o domingo 7, de maio de 2017

  • Proxeccións
  • Competicións de parede e bloque
  • Obradoiros
  • Concertos

Preinscricións ata o mércores día 3 de maio.

Toda a INFORMACIÓN no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/

e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Programa

  • Venres 5 de maio.
    21:15 Benvida e inauguración da Xuntanza21:30 Presentacións con proxeccións sobre escalada:

    • A Oeste de Budiño por Gon. Filmada por Gonzalo Caride
    • Escalada e sustentabilidade: Escalada Sostenible Galicia. Miguel Feijoo e Alfonso Louro
    • Escalando en Yosemite. Carlos Garrido e Luisa Méndez

 

  • Sábado 6 de maio
    9:30 Apertura da mesa de inscricións ás competicións de escalada e bloque con entrega de camiseta (ATA FIN DE EXISTENCIAS), cupón para cear e  ficha de participación ás competidoras e competidores.10:30 Inicio da competición20:30 Peche da competición e recollida das fichas para reconto.21:00 Publicación das gañadoras e gañadores con entrega de premios e sorteo.

    21:30 Xogos, cea e música do grupo Mostrencos.

  • Domingo 7 de maio.
    Día libre no que seguir escalando ou probando bloques.De 11:30 a 14:30 Clinic de pés de gato no campo de búlder (Boreal e Scarpa)Pola tarde procederase ao peche do evento e despedida dos participantes e acompañantes.Logo a organización e os voluntarios procederán a limpar e retirar todos os elementos e instalacións da zona para non deixar pegada algunha do evento, propósito que vai intimamente ligado ao da filosofía do evento e ao de escalada e sustentabilidade.

 

Inscricións

Preinscrición aberta ata o mércores 3 de maio! (PRAZAS LIMITADAS = 200)

Prezos das 3 modalidades:

1.-Inscrición federados/as anticipada: 15 €

2.-Inscrición non federados/as anticipada: 18 € (inclúe seguro de día para a competición)

3.- Inscrición federados o día da competición: 20 €

 

Para as inscricións anticipadas envía un correo a infoalud@gmail.com co ASUNTO: Inscrición Xuntanza e inclúe os seguintes datos no corpo de texto:

  • Nome completo
  • Nº licenza federativa
  • Data de nacemento
  • Club
  • Talla de camiseta

Non esquezas anexar o xustificante do ingreso pola modalidade de inscrición a nome de:

  • Grupo de Montaña ALUD
  • Nº de conta: E S 1 5 2 0 8 0 0 5 5 2 0 4 3 0 0 0 0 2 6 5 1 4

 

En caso de dúbida contacta coa organización en infoalud@gmail.com ou chama ao 6 4 9 3 4 1 1 4 3 .

 

Tríptico informativo: https://www.facebook.com/groups/xunesga/?fref=ts

Tríptico informativoTríptico informativo

Información no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/ e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Regulamento da competición de longos

1. Tódolos/as participantes deberán estar en posesión da licenza federativa do ano en curso ou do seguro emitido pola organización.

2. As persoas inscritas participarán nunha única categoría e so se poderá competir por parellas que deberá ser a mesma en toda a competición.

3. A competición comezará as 10:30 e rematará as 20:15. Entre as 20:00 e as 20:30 as fichas dos participantes deberán entregarse á Organización.

4. As parellas participantes poderán ser masculinas, femininas ou mixtas.

5. Para considerala “Feita” as vías deberán ser encadeadas alomenos polo/a primeiro/a da cordada, e completando o percorrido o/a segundo/a como poida.

6. Non hai límite para o número de intentos que se precisen para encadear.

7. Na columna “Feita” apuntarase un X no cadrado pertecente ó longo feito.

8. As vías non poderán ser feitas sen corda nin escalar en ensamble, e en caso de facer as de autoprotección será necesario empregar material de autoprotección colocando polo menos 1 seguro cada 4 metros de vía cun mínimo de 3 por longo. Haberá que mosquetonear todas as chapas e pasa-la corda por elas, non se poderán saltar puntos de seguro.

9. Os dous membros da parella deberán facer o mesmo número de vías.

10. As puntuacións das vías serán as seguintes en función da súa dificultade e sumando 2 puntos ás de autoprotección:

  • Ata 6a -> 5 puntos
  • de 6a+ a 6b -> 6 puntos
  • de 6b+ a 6c -> 7 puntos
  • de 6c+ a 7a -> 8 puntos
  • de 7a+ a 7b -> 9 puntos
  • máis de 7b ->10 puntos

11. Só entrarán en xogo as vías que aparecen na ficha de participación.

12. Se a parella é masculina non terá bonificación.

13. Se a parella é mixta terá a bonificación de 0,5 puntos máis por longo encadeado.

14. Se a parella é feminina terá a bonificación de 1 punto máis por longo encadeado.

15. Os/As participantes terán que entregar as fichas coa suma de puntuacións de cada columna feita. A Puntuación Total será cuberta pola Organización.

16. A Organización confía na honestidade dos/as participantes. No caso de que se aprecien irregularidades, os/as participantes implicados/as serán descualificados/as.

17. Calquera dúbida ou detalle que non apareza neste Regulamento será resolto pola Organización.

 

Resultados das competicións:

Resultados da competición de escalada por longos na Xuntanza de escalada Faro de Budiño 2017

Resultados da competición de escalada en bloque na Xuntanza de escalada Faro de Budiño 2017

Como chegar e que escalar en: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/