Alegacións ó Plan reitor de uso e xestión (PRUX) do parque natural do monte Aloia, presentadas pola Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro

MOVEMENTO SOCIAL “POLA PROTECCIÓN DA SERRA DO GALIÑEIRO”A Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro ven de alegar ao Plan reitor de uso e xestión (PRUX) do parque natural do monte Aloia sometido a información pública dende o pasado novembro ata o día 3 deste mes.

A alegación que a continuación expoñemos foi para pedir que o citado parque natural sexa ampliado ata abarcar a totalidade da serra de Galiñeiro, dado que eses son os límites fisiográficos da citada serra, e porque os valores de Galiñeiro son quen de merecer tal figura de protección. Hai que ter en conta que nesta parte norte da serra os elementos xeolóxicos e paisaxísticos, os hábitats, os valores botánicos e faunísticos, os elementos etnográficos e arqueolóxicos e o potencial científico, educativo e de esparcemento social son nalgúns casos superiores aos do propio monte Aloia.

Dende o ano 2010 esta plataforma loita pola protección da serra de Galiñeiro, denunciando diferentes atropelos aos que se ve sometida, nomeadamente o proxecto de parque eólico e a explotación mineira de Terras Raras. Dende entón, esta plataforma ten posto de manifesto os valores naturais, patrimoniais e sociais da serra, e así mesmo os distintos colectivos e persoas que a compoñen teñen debatido sobre a figura de protección máis acaída para este espazo natural chegando á conclusión de que a figura de parque natural é a adecuada, sen desbotar outras que tamén puidesen darlle a este territorio unha protección máis local dende os distintos concellos que a forman ou dende as comunidades parroquiais que teñen territorio nela.

MOTIVOS POLOS QUE SE SOLICITA A AMPLIACIÓN DO PARQUE NATURAL MONTE ALOIA

A) Valores xeolóxicos:

Existencia dunha grande e variada riqueza xeomorfolóxica, como exemplos os seguintes:

  • Toda a serra é un notorio Monte Illa ou inselberg referencia no relevo do sur de Galicia.
  • Existencia da cavidade granítica de orixe periglaciar, a “Cova da Becha”, na parte máis elevada da Serra do Galiñeiro.
  • Presenza de cavidades graníticas de interese coma a “Lapa da Moura” en Vilas (Morgadáns, Gondomar), as existentes no Monte dos Arruído en Vincios (Gondomar), ou a formación xeolóxica dos “Milagres da Trapa” na aldea de Os Cabreiros na parroquia de Chenlo (O Porriño), considerada a segunda cova granítica de Europa en extensión.

Outros valores xeolóxicos.

  • En canto á tectónica, a serra forma parte dunha gran estrutura xeolóxica coñecida tecnicamente como un prego sinclinal que testemuña os importantes acontecementos xeolóxicos que deron lugar á formación do Macizo Ibérico.
  • A importancia petrolóxica e mineralóxica desta serra lévaa a ser considerada LIG (Lugar de Interés Geológico, código: 261001) polo “Instituto Geológico y Minero de España”. Isto é debido a que as rochas que a forman teñen una composición química moi significativa e pouco habitual na Península Ibérica, e incluso a nivel mundial.
  • As súas rochas conteñen minerais ricos en Terras Raras, algúns deles son a monacita, a fergusonita e a dingdaoenxita. Este último, atopado recentemente nesta serra, é a segunda cita mundial.

B) Valores paisaxísticos:

  • A serra de Galiñeiro está considerada como Área de Especial Interese Paisaxístico no Catálogo das Paisaxes de Galicia. AEIP_08_20 Serra do Galiñeiro. Na ficha correspondente do Catálogo sinálanse algúns dos valores da serra.

C) Hábitats de Interese Comunitario:

Unha gran parte do Parque Natural Monte Aloia está ocupada por repoboacións de especies exóticas, e pola contra a serra de Galiñeiro contén varios hábitats de Interese Comunitario amparados pola Directiva 92/43/CEE do Consellodo 21 de maio do 1992, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres. No seu Anexo I, a mencionada Directiva inclúe os Tipos de Hábitats Naturais de Interese Comunitario para cuia conservación é preciso designar zonas especiais de conservación.

A natureza predominantemente pétrea que caracteriza os relevos dominantes da serra de Galiñeiro ten a súa correspondencia vexetal nun amplo abano de comunidades florísticas, que van dende os hábitats rupícolas dos afloramentos de rocha ou os extensos mantos de xelifractos de orixe periglaciar, até as diversas variedades de matogueiras, onde se entrecruzan as influencias bioclimáticas atlántica e mediterránea. Dentro destas comunidades vexetais encóntranse un bo número de hábitats de Interese Comunitario.

Hábitats de Interese Comunitario ligados a ambientes áridos e rochosos segundo os código indicados pola normativa:

Covas non explotadas polo turismo”. Código 8310.

Desprendementos rochoso”. Código 8130.

Rochas silíceas con vexetación pioneira”. Código 8220.

Pendentes rochosas con vexetación casmofítica”. Código 8230.

Carrasqueiras secas europeas, subtipo carrasqueiras atlánticas con Erica e Ulex”. Código 4030 (Subtipo 31.23).

Carrasqueiras secas europeas, subtipo ibero-atlántico”. Código 4030 (Subtipo 31.24).

Carrasqueiras oromediterráneas endémicas”. Código 4090.

En cotas máis baixas da serra de Galiñeiro danse outro tipo de hábitats igualmente protexidos: “As Carrasqueiras húmidas atlánticas de zonas temperadas de Erica ciliaris e Erica tetralix”, Código 4020 da citada directiva, coa consideración de Hábitat Natural Ameazado. Ademais a Decisión 2004/813/CE obriga ao Estado Español a aumentar a superficie protexida para este hábitat dentro do seu territorio.

A serra de Galiñeiro aparece representada nos distintos mapas de turbeiras de Galicia, estando incluída no sector serras litorais.Aquí atópanse turbeiras de fondo de val e de ladeira, esta última tipoloxía, pouco frecuente nesta área, está representada polo do Monte das Moutas (Prado, Morgadáns, Gondomar). Estes hábitats están igualmente protexidos pola Directiva 92/43/CEE e pola Decisión 2004/813/CE.

Atópase na serra de Galiñeiro unha corrente de augas oligotróficas con Ranunculus, hábitat de Interese Comunitario. Código 3110.

D) Valores botánicos:

Debido á orografía da serra e a situación xeográfica da mesma conflúen nela os ambientes mediterráneo e atlántico, polo que este espazo constitúe unha encrucillada fitoxeográfica onde se dan elementos montanos e continentais con elementos termófilos e litorais, así como elementos atlánticos con elementos mediterráneos, o que da lugar, incluso, á existencia de endemismos.

  • Especies orófilas nas cotas máis altas da serra coma Avenula sulcata, Saxifraga spatularis, salientando a presenza de Ranunculus nigrescens e Gagea nevadensis.
  • Comunidades rupícolas con abundantes endemismos nos cumios da serra tales como Stipa gigantea, Linaria saxatilis, Thymus caespititius, ou Silene unifolia.
  • Presenza de Erica ciliaris e Erica tetralix nas breixeiras húmidas sobre depósitos de turba.
  • Presenza de Arnica montana subesp. atlantica, Drosera intermedia, Drosera rotundifolia, Pinguicula lusitanica e Carex durieui, entres outras especies de interese, nas brañas e turbeiras.
  • Existencia de Chamaespartium tridentatum e Erica australis na carrasqueira oromediterránea.
  • Diversidade da flora autóctona, con elementos montanos (Betula celtiberica e Ilex aquifolium), mediterráneos (Quercus pyrenaica e Quercus suber) e atlánticos (Quercus robur).
  • Existencia de Ranunculus no hábitat de Interese Comunitario da corrente de augas oligotróficas. Nesta mesma comunidade flotante atópase o endemismo Baldellia alpestris.
  • Existencia de outros endemismos coma Erica umbellata, Ulex micranthus, Ulex minor, Viola lactea e Genista triacanthos na matogueira termófila.
  • Importante poboación do endemismo galego-portugués de Narcissus cyclamineus (o mallo) en todos os curso de auga da serra, mesmo naqueles de carácter estacional. É unha especie que figura no Catálogo Galego de Especies Ameazadas coa categoría de Vulnerable. A Directiva 92/43/CEE do Consello do 21 de maio do 1992 recólleo no seu Anexo II de “Especies animais e Vexetais de Interese comunitario para cuxa conservación é preciso designar zonas especiais de conservación”, e está protexido tamén pola Decisión 2006.
  • A Directiva 92/43/CEE cando establece os fundamentos para a declaración dun espazo como LIC ten en conta que este “contribúa de maneira apreciable ao mantemento da diversidade biolóxica na rexión ou rexións bioxeográficas de que se trate”. Pois ben, na extensa lista desas especies hai bastantes endemismos ibéricos que están presentes na serra de Galiñeiro ademais dos citados anteriormente. Habemos de citar os seguintes nomeados por ambientes:

Ligados a ambientes húmidos, como regueiros, turbeiras e fragas caducifolias: Anemone trifolia subsp. Albida, Omphalodes nitida, Genista berberidea, ademais do xa nomeado Baldellia alpestris.

Ligados a ambientes áridos ou de abrigueiros rochosos: Coyncia monensis, Agrostis delicatula, Festuca paniculata, Genista triacanthos, Hyacinthoides paivae, Ornitogalum broteroi, Thymus caespititius, Narcisus triandus, Saxifraga spathularis, Silene unifolia, Linaria saxatilis, Centaurea limbata. Ademais dos xa nomeados Stipa gigantea e Ulex micranthus

E) Valores faunísticos:

  • Existencia dun núcleo de invernada habitual de azulenta papuda (Prunella collaris), especie de presenza moi escasa e localizada en Galicia, na zona máis septentrional da Serra do Galiñeiro.
  • Presenza dun núcleo de cría de merlo azul (Monticola solitarius) nos cumios máis elevados da Serra do Galiñeiro.
  • Presenza ocasional de abutre común (Gyps fulvus) na Serra do Galiñeiro.
  • Presenza regular na Serra do Galiñeiro de avifauna de interese durante os períodos migratorios prenupcial e postnupcial, como é o caso do picanzo real (Lanius excubitor) ou do pedreiro cincento (Oenanthe oenanthe).
  • Existencia na Serra de poboacións de saramaganta (Chioglossa lusitanica), endemismo considerado como a especie de anfibio máis ameazada da Península ibérica, incluído no Catálogo galego de especies ameazadas na categoría de “vulnerable”.
  • Presenza dunha especies de anfibios endémicas na Serra, a rá patilonga (Rana iberica).
  • Existencia de importantes poboacións de sapo común (Bufo bufo) na Serra do Galiñeiro.
  • A serra de Galiñeiro acolle varias especies animais consideradas pola Directiva 92/43/CEE en dous dos seus anexos:

En canto ao Anexo II “Especies animais e vexetais de Interese comunitariopara cuia conservación é preciso designar zonas especiais de conservación” viven nesta serra: Rhinolophus ferrumequinum, Rhinolophus hipposideros, Myotis myotis e Discoglossus galganoi, ademáis da xa nomeada Chioglossa lusitanica.

En canto ao Anexo IV “Especies animais e vexetaisque requiren unha protección estricta” nesta serra viven o Lacerta schreiberi,Discoglossus galganoi, Alytes obstetricans e Bufo calamita,ademáis da xa nomeadas Chioglossa lusitanica e Rana iberica .

F) “O cabalo de Pura Raza Galega”:

Na serra de Galiñeiro vive unha poboación de cabalos en réxime de liberdade correspondente ao cabalo autóctono coa denominación de “Cabalo de Pura Raza Galega” que está incluído no catálogo Oficial de Razas de Ganado de España (Real Decreto 2129/2008, do 16 de decembro) incluído no Grupo de Razas Autóctonas en Perigo de Extinción. Ademais do valor intrínseco desta caste de cabalo, este animal exerce o papel de especie claveno mantemento dos hábitats naturais da serra e da súa biodiversidade.

G) Valores etnográficos e arqueolóxicos:

  • Presenza na Serra do panel de armas de “Auga da Laxe”, petróglifo de características únicas no continente europeo.
  • Existencia na Serra de campos de mámoas coma o de “Os Bromús” con tres mámoas, ou o do “Monte das Moutas” con sete.
  • Presenza nos cumios da fortaleza altomedieval do Galiñeiro, declarada BIC, así como as estruturas defensivas -posiblemente vencelladas á mesma- que se localizan en cumios próximos e que representan unha oportunidade única para o estudo do primeiro medievo en Galicia, constituíndo unha das mellores representacións dos denominados “castella tutoria”, unha tipoloxía de fortificacións medievais pouco coñecida aínda no noso país.

H) Valores educativos e sociais

  • Existencia de numerosos itinerarios de enorme valor educativo relacionados cos valores antes citados e coa organización de actividades de orientación (marchas ou carreiras), actividades en contacto coa natureza como marchas, sendeiros, montaña, escalada, deportivas,… así como lugar de descanso, lecer e deporte. Galiñeiro é un espazo rodeado por grandes núcleos de poboación galegos como os concellos de Vigo, Mos, O Porriño, Tui e Gondomar, así pois está chamado a ser no futuro un verdadeiro pulmón e lugar de lecer e aprendizaxe da bisbarra.
  • Existen varias rutas oficiais de sendeirismo como o GR 53 Panorámico de Vigo, o PR-G1 Galiñeiro e o PR-G2 Aloia, que descorren pola serra de Galiñeiro, e son moi transitados.

 

Para máis información:

Centro Cultural de Vincios. Barrio de Piñeiro s/n, Vincios – GONDOMAR 36316 – Pontevedra

Correo: serradogalinheiro@gmail.com

Enderezo web: http://www.serradogalinheiro.org

http://www.facebook.com/Serra.do.Galinheiro

alegación aloia prux parque natural

https://serragalinheiro.wordpress.com/

Advertisements

Escalada deportiva en Entrago, Teberga (Asturies), 13 de outubro de 2018 e do 4 ó 6 de xaneiro de 2019.

Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 5 e 6 de xaneiro de 2019. Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 13 de outubro de 2018.Teberga é unha das zonas de escalada deportiva máis coñecidas de Asturias, con máis de 600 vías repartidas por distintas escolas, na súa meirande parte de dificultade, polo que, ¡ollo!, por debaixo do 6c non é un destino moi interesante, eh; de aí que ata agora nunca nos achegaramos: “Manolete, Manolete,… si no sabes torear,…¿pa que te metes?” 😀

A mediados de outubro achegámonos un día por primeira vez, Beni e eu, de paso que coñeciamos a escola de Otura, e daquela só estiveramos nos sectores Eléctrico e Explanada, nos que pouco puidemos “rañar” 😦 . Pero regresamos agora de novo aproveitando o final das vacacións de nadal, desta volta acompañados por Inma e Rafa, que foron os únicos afoutos -máis ben tolos, diría algúns… 😉 – que montaron unha tenda na área de acampada, na que pasaron 2 xélidas noites no seu proceso de “curtición montañeira”; namentres, a Beni e eu, ben se ve que menos curtidos ca eles, tivemos que soporta-la incomodidade de regula-la calefacción do Hotel Balcón de Agüera, no que nos aloxamos coa excusa de cura-la gripe… 🙂

Rafa nunha das vías da ExplanadaNesta época, os días son cortos e o sol apenas sube, polo que os sectores permanecen todo o día á sombra, agás no Entecampos, e apenas media xornada no Explanada, así que co moito frío que nos tocou, non puidemos saír destes 2 sectores salvo perigo de conxelación. Neles hai boas vías, longas moitas delas, con pasos lavados no caso das máis asequibles, e en xeral duras para o grao que lles dan…

Máis alá da escalada, a vila é moi coñecida pola famosa Senda del Oso, unha vía verde de máis de 30 Km que traza un sinxelo e fermoso percorrido para bicicleta moi transitado.

Esta zona de escalada está ó carón da vila de San Martín de Teberga que conta con todo tipo de servizos: o albergue de San Martín de Teberga, aloxamentos, tendas, restaurantes, caixeiros, farmacia, gasolineira… Asemade hai alternativas de sendeirismo, e incluso un museo da prehistoria, así como un par de áreas habilitadas polo concello para autocaravanas. A media hora de coche están tamén o Refugio del Llano (en El Llano, Quirós) e o Albergue Municipal de Arrojo (en Arroxu, Quirós).

Xa en Entrago está a área recreativa La Pumariega, xunto ó aparcadoiro e área de autocaravanas, que ten prado no que permítese montar tendas de campaña. Esta área conta con auga potable, baño con ducha (a fría e de balde, e a quente ten un mecanismo de pago con moedas), fregadoiro, sistema de baleirado de augas grises e negras, mesas, bancos e alumeado público. Asemade, no contorno da área hai servizos de panadería, bar e restaurante.

A existencia desta zona ideal para os/as escaladores/as, así como algúns dos equipamentos de sectores débese en gran medida ó esforzo do Grupo de montaña y escalada Aguja de Sobia, que ten un local social aló mesmo, e que agradecerán o nosa colaboración…

Ós sectores de escalada de Entrago accédese dende o comezo da propia Senda del Oso, xunto á area de aparcamento, e atópanse principalmente na entrada do desfiladeiro de Valdecereizales. Xunto ó sector Explanada hai unhas mesas e unha fonte ó carón do río.

Guías con croquis de Entrago:

Algún artigo con información interesante de vías a escalar:

 

O tempo en Teberga:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/teverga-plaza-la-id33072

 

Escalada deportiva en Otura, Morcín (Asturies), 12 de outubro de 2018.

2019 Xaneiro 3 1 comentario

Fotos de Otura, Morcín (Asturies), 12 de outubro de 2018.Non lembro quen nos falou de Otura, supoño que sería André, que sempre está coa orella atenta a calquera referencia de lugares de escalada 🙂 O caso é que, Beni e eu, aproveitamos unha fin de semana para coñecer esta escola e estrearnos tamén en Teberga, a onde tampouco nuncan antes foramos.

Como non tiñamos moitos datos, costounos atopa-la aldea dende a que inicia-la aproximación ás vías, xa que apenas son unhas poucas casas que se atopan no lado dereito da estrada que remata en Los Llanos, ademais, hai poucos sitios onde aparcar, xa que a estrada é moi estreita e non ten arcén.

O sector Mar Antiguo é o máis próximo e asequible, aínda que para chegar a el hai que segui-lo camiño en dirección contraria ós outros sectores, e logo hai que fixarse nunha entrada á dereita, entre a maleza, que non é moi visible.
Sectores de Otura. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesdeportiva/otura-morcin.htmAló coincidimos con todo un personaje, Tito Claudio (Claudio Sánchez Moreno, ou como a el lle gusta chamarse, o “Marqués de la Vega de Urriellu”), e seu antigo compañeiro de cordada Donato Lobeto. O primeiro é un dos impulsores do equipamento desta zona de escalada, e xusto ese día achegouse co seu compi que parecía estar retomando a escalada (xuntos escalaran no 1994 as 4 caras do Urrillu, pola Murciana, Pidal, Sur directa e Cepeda, en pouco máis de 12 horas!).

Xa pola tarde probamos no sectores Nuberu e Enigma, ós que se accede por outro lado, e que se atopan xunto ós restantes sectores, polo que é onde se concentran a maioría das vías da escola, que pese ó pouco coñecida que é, ten máis de 60 itinerarios, de grados variados en rocha caliza.

Principais sectores de Otura. Fonte: http://ellanceperfecto.blogspot.com/2014/04/otura-sectores-y-croquis.html

En canto a auga, non me lembro ben, pero paréceme que había fonte na aldea, ou xunto á mesma estrada

Para durmir, optamos por ir ata o albergue de San Martín de Teberga, que está lonxe (unha hora en coche), pero non atopamos nada máis preto (en Los Llanos hai algunha casa rural, pero supoño que máis caro do que nós queremos); tal vez en dirección a Uviéu (Oviedo) haxa máis opcións…

Guías con croquis de Otura:

  • Guía de la Cordillera Cantábrica Roca Verde, de Richie Patterson
  • Escalada Deportiva en la Cordillera Cantábrica, de Alberto Boza

Máis información en:

O tempo en Morcín:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/morcin-santolaya-id33038

 

O primeiro 7a: unha fenda no muro…

2018 Setembro 14 Deixar un comentario

Estrella del Norte, sector Bismarck, Monte Galiñeiro, Gondomar. Tardou, pero chegou…

E non era sen tempo… 😉

O meu primeiro 7a; non supón apenas máis que unha anécdota, pero o seu valor é o de crebar por fin ese muro que servía tanto de límite fronte ó que parar, como de horizonte cara ó que camiñar.

Non foi por afouteza,

foi por pura teimosía…

Este verán tentei por primeira vez varias vías deste grao, e aínda que o meu cortexo non foi nada constante -fiel ó meu estilo de non asedialas para que non caesen por pura repetición-, empecei a ver que en varias delas os agarres que ata ben pouco, parecíanme imposibles, agora… resultaba que era quen de suxeitarme deles! 😮

Así que tra-la sorpresa inicial, xa me decatei de que antes de que rematase o verán caería algunha delas, polo que sen teimar moito en ningunha en concreto, seguín probando de cando en cando os 6c e os 7a que había en cada sector no que parabamos: na Bismark, no Centinela, no Espolón do Vento, no Mangani, na Cuesta e no Callejón.

Como este verán uns problemas laborais me limitaran a liberdade de movemento e a miña capacidade mental -que non intelectual 😉 -, non puiden viaxar fóra máis que un par de veces, fixen do defecto virtude, e dado que adiqueime a escalar cáseque exclusivamente no Galiñeiro, paseniñamente fun mellorando sobre todo a forza de dedos -que me abriu un mundo novo totalmente para min-, a continuidade -aí se notaron as esgotadoras travesías do Carducho, e o tentar destrepar canta vía faciamos-, e a colocación dos pés -que por moito que se queixe o Carducho que non lle fago caso, está claro que llo debo precisamente a observa-lo seu extraordinario xeito de bailar na rocha-.

O resultado de todo isto foi que onte achegueime con Mundi ó Callejón e decidinme a proba-la Estrella del Norte, que o verán pasado cheirara en top un par de veces con Miguel e alomenos outra vez con Carducho; daquela, tiven claro que eu non podía subir por aí, pero como agora me sentía bastante máis forte de dedos pensei que podía darlle unha tentativa. O caso é que aínda que desta volta abortei sen chegar á segunda chapa sequera, pareceume que indo un pouco máis fresco de antebrazos…

Así que un día despois volvimos cos brazos máis descansados e as xemas todavía intactas a probar. Desta volta houbo 2 cambios fundamentais: o primeiro foi que pedinlle a bolsa de magnesio ó Mundi (a este nivel de presión dixital, si que xa se me fai imprescindible) e a segunda foi que ocupouse a Sabela do meu aseguramento (está claro que faino moitísimo mellor que o Mundi -onde vai parar… hahahaha…-).

O caso foi que no primeiro intento, aínda que non amarrei ben a fenda da man esquerda, din rectificado o amarre e, sorprendentemente, aguantei de abondo como para acertar a coloca-los pés nalgunha invisible protuberancia -que aínda non sei de onde saiu e que non me imaxino como poderei atopar nunha eventual seguinte tentativa-. Dende aí… a apretar un chisco máis para poder chegar á segunda chapa, e sabendo que o peor xa pasara só quedaba aguantar e persistir para aproveita-la oportunidade…

O muro segue aí diante miña, pero agora xa ten unha fenda pola que ir introducindo o corpo. Só metín a cabeza polo oco, pero está roto… podo crebalo máis 🙂

Categorías:Sétimo grao

VI Xuntanza-Maratón de escalada “Canón do Sil”, organizado polo Club Alpino Ourensán

VI Xuntanza-Maratón de escalada Canón do SilO vindeiro Sábado 8 de setembro, o Club Alpino Ourensán celebrará unha nova edición da súa xuntanza-maratón de escalada no Canón do Sil.

Desta volta non será competitiva co que se pretende que prevaleza o seu espírito de xuntanza e que así se acheguen moitas máis persoas escaladoras.

A inscrición está aberta e pódese facer cumprimentando o formulario web ata o sábado 1 de setembro pola noite. A participación non ten custe, salvo que se queira unha camiseta e uns pinchos ó remate, pero en tódolos casos dará dereito a entrar nun sorteo de material proporcionado polos patrocinadores.

  • Inscrición normal (por participante): 0€
  • Inscrición normal + camiseta (por participante): 5€
  • Inscrición normal + pinchos (por participante): 4,5€
  • Inscrición normal + camiseta + pinchos (por participante): 8,5€

Máis información na web do club:

O acceso a escola de escalada realízase polos Peares, e leva uns 25 minutos dende Ourense: mapa de como chegar ata a escola

O punto de reunión para comeza-la Xuntanza-Maratón é o sábado 8, ás 8:15h da mañá, no sector Camachuelo, ó pé da estrada que une Os Peares con Santo Estevo.