Espolón de los Franceses, Peña Vieja (Picos de Europa), 20 de xuño de 2015.

O pasado verán, Mundi e eu foramos a escalar na zona de Fuente Dé e Áliva, e pese a durmir varios días ós pés do Espolón de los Franceses, na cara sudeste do Peña Vieja, non nos decatamos delo ata o último día (iso di moito da nosa capacidade de interpretación dos mapas, eh…). Agora, cáseque un ano despois achegabamonos Lucas, Antón, Aviño, Manu e eu ó comezo da vía, logo de coller El Cable, o teleférico que dende Fuente Dé substitúe por 5 minutos, as 2 horas de ascensión polo camiño de El Hachero (actualmente a mellor alternativa de subida a pé, grazas a que por el celébrase unha carreira de montaña: Km vertical Fuente Dé, aínda que o último cuarto do percorrido resulta difícil -incluso perigoso- especialmente se se vai cargado de material).

-A ruta clásica de ascensión pola Canal de la Jenduda seica resulta non recomendable debido a uns desprendementos que romperon as clavixas que facilitaban o paso por unha zona difícil e, o pasado verán, dixéronnos nun dos postos informativos do Parque, que a ruta está bastante descomposta e perigosa. Outra alternativa, moito máis cómoda é subir polos Tornos de Liordes, pero isto só é interesante se se vai cara á Vega de Liordes, máis ó Oeste da zona superior do teleférico.-

Desta volta, eu era o exemplo perfecto do montañeiro domingueiro, xa que aínda que Aviño avisárame un par de semanas antes de cando podería ser que nos achegaramos, entre que aínda andaba tratando a miña epicondilite e as moitas cousas que tiña na cachola, despisteime e chegado o día non tiña a man nada do material, nin da roupa axeitadas, agás -de casualidade- o equipamento básico de escalada deportiva. Así que, aínda que da quincalla e cordas xa se encargaban os meus compañeiros, o meu “attrezzo persoal” era o resultado duns apaños e préstamos de última hora: o pantalón e mochila de aproximación do meu irmán, o frontal do Lucas -cun perfecto círculo central de total escuridade-, uns calcetíns de paseo dominical, uns xa estragados tenis urbanos do Decathlon -que ó remate da xornada só servían de chanclas-, un chuvasqueiro deses de peto no peito tipo canguro -dos tempos de cando ía ó colexio-, unha esteira máis fina que o canto dun Euro, un saco de durmir para praia que refrescaba máis do que abrigaba, …-¡nenos e nenas, non fagades isto nunca; o “tito Ricardo” non é un bo exemplo a seguir, eh :-D !-

Intendencia aparte, como o tempo foi moi bo e meu irmán lembraba algo da ruta a seguir de cando a fixera el fai anos, non tiven máis problemas que os derivados do inaxeitado do meu calzado -o que nas trepadas, destrepes e pasos polos neveiros no descenso, tampouco e que foran nimios…- :-(

En canto á actividade, como o primeiro teleférico saía as 10 mañá, e cando nós chegamos xa había cola, collémolo ás 10:30 h. aproximadamente; e logo do paseo ata a verde Áliva, parámonos a contempla-lo noso obxectivo e discerni-la ruta que seguiríamos, antes de encamiñarnos uns directamente á base do espolón, namentres Lucas e Antón achegábanse á fonte de El Resalao. Por último, para remata-lo achegamento tivemos que atravesar un tramo de neve, e xa volvimos a xuntarnos todos para inicia-las primeiras trepadas ó redor das 12 da mañá.

Espolón de los Franceses, Peña Vieja,  (MD inf, V-, 700 m. de escalada + 300 m. de crista).

  Croquis do Espolón de los Franceses (Peña Vieja) en http://guiasdelpicu.com/estpenavieja.html Unha das grandes vías clásicas de Picos de Europa, especialmente apreciable por montañeiros/as, máis que por escaladores/as puros/as.

1ª ascensión: 18 de agosto de 1967, por B. Trouvé e P. Forn.

Comentarios: A ascensión está claramente diferenciada en dúas partes: a primeira parte de escalada polo pilar con dificultades máximas de V-, duns 600 ou 700 metros, que se poden repartir nunha decena de longos; e a segunda parte que a partir da parella de xendarmes do último longo de escalada continúa cunha longa trepada, primeiro por una longa e fácil canle, e logo xa por aresta ata o cume.

Percorrido e dificultade: A vía comeza trepando ata unha placa baixo a que xa nos encordamos, por un lado Antón e Lucas, e polo outro Aviño, Manu e eu, para ascendela con algo de flanqueo á esquerda cara á base dun gran diedro oculto á nosa vista.

Fixemo-los 3 ou 4 primeiros longos asegurándonos como é preceptivo, pero logo optamos por seguir en ensamble, asegurando só -coido lembrar- un par de longos máis que presentaban algún paso máis difícil, xa que do contrario botaríamos demasiado tempo e precisabamos ir máis rápido para que nos chegase o tempo no longo tramo de trepada superior.

A escalada, en si, tiña rocha en xeral boa, e ademais dalgúns cravos e cordinos, que axudaban a sinala-lo camiño, é bastante intuitiva de seguir -o croquis de Adrados está bastante ben-. Os longos e reunións pódense variar xa que aínda que hai algúns cravos no percorrido en lugares habituais de reunión -que igualmente haberá que reforzar ou montar-, sobre todo para os longos máis difíciles, no resto hai moitas posibilidades de montalas en distintos lugares. É por elo que optei por non indicar cada longo da nosa escalada, xa que máis que a lonxitude e dificultade dos longos, así como a ubicación das reunións -que se detalla en moitas guías e croquis- a min paréceme interesante salienta-la conveniencia de identifica-los elementos distintintivo que axudan a distingui-lo itinerario (cousa que xa fixeron bastante ben algún dos autores dos croquis que cito ó final deste artigo), e non subestima-lo tramo de trepada pola aresta, unha vez rematados eses 700 m. de escalada iniciais.

Nalgúns croquis indícanse uns 14 longos, pero eu non sabería calcula-los que fixemos nin onde situa-las reunións, xa que, como anteriormente dixen, progresamos en ensamble maioritariamente, ata acadar unha parella de característicos penedos onde remataba a parte de escalada. Dende aí, báixase á golada baixo a característica parede vermella, ben visible dende a distancia, cando un observa o espolón na súa integridade, e séguese por unha evidente canle que ascende ata acada-la longa aresta pola que se continúa ata o cume. O percorrido pola mesma nunca sobrepasa o III+, e hai algúns fitos e manchas de pintura branca para sinala-lo itinerario, pero hai que salvar 3 pequenos cortados que se acostuman a rapelar, aínda que nós -para o meu disgusto- destrepámolos. Xusto ó superar este 3º rápel, dende onde se observaba moi perto un característico estrato de cor roxizo arxiloso nas paredes próximas, abandoamo-la aresta para descender uns 50 m. por unha canle cara á dereita para flanquear un par de centos de metros antes de volver a gaña-la aresta. Eu coido que este descenso e flanqueo non debe ser habitual, xa que non atopei referencias delo en ningunha reseña, pero Manu, ó asomarse un pouco non viu xeito de seguir por mor dun cortado que había ó outro lado.

Finalmente, acadamo-lo cume do Peña Vieja sen problemas, algo antes das 19h. Pero aínda tivemos que enfrontarnos ó descenso polos neveiros da Canalona, que ó non levar crampóns, nin piolet, resultaban bastante perigosos. Pese a elo baixamos, sen máis contratempo que o de empapa-los pés na neve, ata a estación superior do teleférico, onde durmimos baixo a atenta vixiancia das cámaras de seguridade que controlan todo o que sucede baixo os voladizos do edificio secundario que usamos como lugar de vivac.

Data: 20/06/2015.

Cordada: Antón e Lucas, e Aviño, Manu e eu.

Lonxitude/Desnivel: 1.000 m., dos que uns 700 m. son de escalada e os restantes 300 m. son de trepada, primeiro por unha canle e logo fundamentalmente por aresta.

Descenso: A baixada faise prácticamente camiñando pola normal de Peña Vieja cara á Canalona, e logo, por por Covarrobles a Áliva, se se vai cara aló. A principios do verán pode ser necesario levar crampóns e un piolet para atravesa-los empinados neveiros que se manteñen na Canalona.

Material necesario: 2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), un xogo de friends ata o Camalot nº 2 e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

Tentativa á Water Wall, Cueto Agero (Cillorigo Castro, Liébana, Cantabria, Picos de Europa), 4 de abril de 2015

Á dereita da Water Wall (ED inf (6b), 350 m.)… por aló fomos nós… :-D

Viñamos do Friero coa intención de facer algo de “tapia” pola zona aproveitando a viaxe, así que sabedores de que coñece-lo Cueto Agero valía a pena, o Ernesto e mailo Aviño sacaron a nosa Biblia (a guía “Cordillera Cantábrica. Escaladas selectas en roca” de Adrados) e escolleron unha das súas vías: a Water Wall. Así que para aló tiramos con só o croquis do libro como única referencia, cousa que á postre resultaría insuficiente para orientarnos nesa magnífica parede.  :-(

O Cueto Agero está enriba de Allende (Cantabria), un pequeno pobo no desfiladeiro de La Hermida, que se atopa situado entre as poboacións de La Hermida e Potes. Nós, logo dalgunha liada polo Desfiladero de la Hermida chegamos a un pequeno pobo chamado Lebeña, ó carón (doutro lado da estrada) de Allende que é a aldea da que parte a senda que leva á base do Cueto Agero.
En Lebeña hai un parking frecuentado por caravanas e furgonetas que conta cunhas mesas de merendeiro á sombra xunto un regato, e que supomos que se debeu de construír para as visitas turísticas á igrexa mozárabe de Santa María de Lebeña, que está ó lado deste aparcadoiro. Tamén ten uns baños (xa moi deteriorados) e aínda que non se pode acampar (ollo, que polos foros de Internet vin comentarios de xente á que multaron por pernoctar nas súas furgonetas aí) nós montamos discretamente a nosa tenda ben de noite e non fixemos barullo, non fósemos a chama-la atención demasiado… ;-)

Confiados nas nosas “habilidades escalatorias” non nos apuramos demasiado pola mañá, así que entre o preguizoso que se envolve no saco, a visita ó bar para toma-lo café e descarga-las acumulacións do recto, a pateada dende Allende á parede (que pensabamos que era cousa de 20 minutos pero logo ben nos levou unha hora polo menos), e que, unha vez na base do inmenso penedo non había xeito de identificar por onde ía a vía, non dimos empezado a escalar antes das 12 da mañá -mal empezamos hehehehe…-.

Croquis do noso itinerario (en cor vermello) e da ruta aproximada da Water Wall (en cor laranxa), no Cueto Agero

Sen embargo o auténtico problema era que non nos cadraba o croquis do Adrados coas liñas que víamos na parede: no libro apenas se esbozaban un par de teitos e fendas, pero na realidade atopabamonos cunha parede dunha orografía complicada na que aparecían teitos e fendas relevantes por todas partes, polo que non conseguimos acha-la vía. Pese a isto escollemos empezar por unha fenda herbosa que ascendía cara a unha liña que sospeitabamos que se trataba do longo off-width característico desta vía (posteriormente comprobaríamos que subíramos ata ese longo, máis á dereita de por onde realmente vai a ruta da Water Wall).

O Ernesto, non contento coa nosa incerteza, aínda baixou uns metros á dereita de por onde pensabamos que ía a vía, para gañar algo máis de escalada, escomezando por un diedro inicial que lle parecía “apetecible” para ir quentando. :-D

E, ¿a cantos de vós non vos pasou que crendo que íades por unha vía, íades cotexando co croquis o terreno polo que escalábades e vos parecía que coincidía -máis ou menos- incluso ata na gradación? Pois a nós,… tamén! ;-)

Comentarios:
Perdidos na parede só fixemo-lo longo de off-width orixinal da vía, o resto fumos por algunha outra vía que descoñecemos e rematamos sobre unha laxe que pensábamos que era a punta de frecha característica -pero que posteriormente decataríamonos de que non o era- onde á vista de que o non casaba o que se nos presentaba por diante co que o croquis dicía e que facíasenos de noite, decidimos abandoar e baixámonos (en 3 rápeles) ata a base da parede, que acadamos xa ás escuras.

Aperturistas:
Javier Sáenz e José M de la Fuente, en maio de 1988 por

Material necesario: 

2 Cordas de uso en dobre (60 m. c/u), xogo completo de friends pequenos e medianos (incluír un par de Camalot nº 4)  e empotradores e demáis equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Ernesto, Aviñoá e eu

Data da ascensión:

4 de abril de 2015.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, nun pequeno aparcadoiro que hai en Allende. Dende aí séguese ascendendo ata o remate da aldea e logo por unha pista rural de cemento que logo pasa a ser de terra e grava, ata chegar a unha curva cunhas antenas e torreta onde xírase á esquerda en vez de continuar rectos. Pásase xunto a unha finca cunha pequena casa e logo, máis arriba xa se ve o tellado dun refuxio libre da Federación cántabra, onde pódese pernoctar ou usar como campamento base para pasar máis dun día no Cueto. Coido que nós abandoamo-lo camiño nunha curva na que xa se vía claramente a base do Cueto Agero, perto do refuxio e por onde víase algo de pegada internándose no medio da arboreda. Dende aí xa non hai perda ata a base da parede, á que chegamos en aproximadamente unha hora de camiñada desque saíramos do aparcadoiro.


Descenso:

Para regresar dende o cume -cousa que nós non fixemos ó retirarnos rapelando-, a baixada faise camiñando dende o cume. Hai que descender cara unha cabana nun pequeno prado e dende aín coller unha canle á nosa esquerda pola que seguir ata a base da parede pola que iniciamo-la escalada. Seica hai que ter coidado para non desorientarse, sobre todo en caso de néboa, xa que o terreo despista facilmente.

Dificultade:

O grao aproximado do noso itinerario, non da vía Water Wall, eh!: IV/IV+, V+, 6a, 6b, 6a, ¿/A1?

L1. IV/IV+, 30 m: fixemos unha primeira tirada subindo por un pequeno diedro e logo seguimos con tendencia á dereita por terreo “mixto” bastante herboso e con pedras soltas, ata monta-la reunión nunha cómoda repisa herbosa cun pequeño arbusto no que reforzamos os cacharros que metimos nas fendas.

L2. V+, 45 m: continuamos verticalmente por terreo con bastantes matos herbosos ata acadar unha pequena árbore raquítica con vellos cordinos na que fixemo-la reunión reforzándoa nas fendas do seu lado dereito. A reunión non era moi incómoda pero facíase pequena para mocetóns coma nós. :-D

L3. 6a, 40 m: outra tirada vertical similar en canto ó terreo (rocha e matos) pero algo máis dura que a anterior. A incómoda reunión montámola xunto a un vello cravo con cordino, uns 10 m. por embaixo do característico off-width da Water Wall.

L4. 6b, 35m: este longo si que pertence á Water Wall e non ten perda posible: hai que tirar polo off-width, bufar coma un xabarín e “perrear” coma un macarra para supera-lo e montar reunión anudando un gran bloque enriba da laxe. Na fenda mellor ir con 2 camalot do nº 4 que con só un…

L5. 6a, 50m: aquí liámola… :-) porque a ruta correcta debe de saír xa pola placa e nós seguimos por terreo de fendas ata unha terraciña ós poucos metros na que un spit e cravo conformaban unha reunión que non sabíamos a que vía correspondería. O caso é que de frente pola placa parecía pouco protexible, así que seguimos polas rochas e matos, á dereita desta instalación, ata a base dunha laxe duns 8 ou 10 m. de alto cunha fenda tipo off-width na súa bisectriz e 3 cravos metidos na placa da dereita. Ó chegar a este punto non tiña claro se a corda me daría para acada-lo curuto da laxe, así que logo dun par de miradas dubitativas arriba e abaixo, e vendo o chungo que parecía ese tramo, decidín que o mellor sería que o “disfrutase” outro ;-) e montei reunión xunto á súa base.

L6. ¿?/A1, 10m: ante nós un diedro cunha fenda demasiado estreita para ir por dentro e ancha de máis para protexela coa nosa cacharrada, así que a base de pedais nos cravos do lado dereito e de malos empotres na fenda o Ernesto superouna logo dunha boa pelexa para monta-la reunión xusto no seu remate, sobre a laxe, aproveitando un cravo que aló había.

Croquis e reseñas:

Torre del Friero pola Canal Estrecha (Posada de Valdeón – León), 3 de abril de 2015.

2015 Abril 3 1 comentario

Canal Estrecha ou Corredor Central da cara Norte da Torre del Friero (D, IV/3).

Un par de semanas antes destes días de Semana Santa achegárame á Escola de escalada de Segade (en Caldas de Reis), aproveitando que Aviñoá e Ernesto ofrecéranse para presentar ó Club Alpino Ourensán o seu traballo de reequipamento e apertura de vías neste lugar. Non andaba eu moi espilido por mor dunha incipiente gripallada que me tiña bastante aparvado, así que cando o Ernesto dixo algo de volver ó Friero, aínda que na miña oca cachola acendéuseme a lámpada de alarma, o meu adormentado cerebro non foi quen de procesa-la súa proposta… Chegados os días de vacacións sondeei a Juan para ver se se viña ó Friero porque tiñamos pendente facer algo xuntos, pero como non nos casaban ben as datas, rapidamente falei co Ernesto e Aviño a ver se me facían un oco nas súas mochilas ;-) Xa pasara un ano desque nos achegaramos á Vega de la Sotín (ou de Asotín) para tentar ascender á Torre del Friero pola Canal Estrecha; daquela tiveramos que cambiar de plan porque tiña pouca neve e subiramos a Canal Ancha aínda que cunha variante no tramo superior, que daba un arrodeo para evita-lo tramo de rocha superior. Desta volta repetíamos tentativa Ernesto, Aviñoá e eu, aínda que ó chegar a Cordiñanes atopámonos con Tino, que estaba disposto a subir en solitario, así que uniúsenos con idea de facer un par de cordadas. Nestas andabamos preparando o material cando apareceron o Lucas e mailo meu irmán, Manu, que quedaran con Antón para facer tamén a Canal Estrecha, aínda que con outra estratexia máis propia para “bestas pardas” coma eles ;-) -así, namentres que nolos catro tardamos unhas 5 horas en face-la vía, logo de pasa-la noite na Vega de la Sotín, eles saíron directamente dende Cordiñanes ó redor das 12 da madrugada, para face-la vía completamente de noite en 2 horas e 40 minutos, e estar de volta no pobo ás 7 da mañá -¡animaliños!- :-D

Croquis do blogue pelegrinajes.blogspot.com

Pero polo de agora a nós aínda nos quedaban por diante cáseque 2 horas de camiñada que escomezaban pola Senda de la Rienda, pasaban polo Hayedo de La Sotín, e remataban na Vega da la Sotín, onde a neve xa cubría practicamente todo o chan, salvo algunhas calvas con herba. O gran bloque usado habitualmente como vivac tamén estaba cheo de neve así que decidimos monta-la tenda para tres e o Tino vivaqueou perto de nós. O solo non era especialmente chairo, polo que simplemente procuramos que os foxos coincidisen cos cus, e antes de prepara-lo material e a cea fomos buscar auga baixo a disimulada sima que hai a uns 300 m., dende onde acampamos, na parede do lado esquerdo da mesma veiga en dirección á Vega de Liordes. Ás 9 da noite estabamos dentro dos nosos sacos, porque dado que as condicións da canle eran moi boas (unha cordada que nos colleu ó seguinte día chegando ó cume díxonos que nunca a vira tan cuberta de neve -practicamente non atopamos ningún resalte ata o último cuarto da canle-), e que estabamos nunhas datas propicias para os tumultos (a mesma cordada nos dixera que adiantou 5 cordadas durante a escalada, e a véspera, outro escalador, dixéranos que el contara a 15 persoas facendo a vía…), queríamos saír ben cedo para tentar se-los primeiros en inicia-la escalada: con permiso dos nosos 3 colegas de Cordiñanes :-D Ás 3 da madrugada soou o espertador e unha hora despois empezabamo-la aproximación ó pé da vía; polo camiño Tino dixo que dende o seu vivac vira varias luces de madrugada camiño da Canal, que pensabamos que poderían ser as de Manu, Lucas e Antón, pero por diante nosa non se vía rastro deles, así que non sabíamos se nós eramo-los primeiros ou se eles ían xa por diante nosa; como ademais, quedaran en subirnos unha frontal extra que nos faltaba pero non o fixeron (logo nos dixeron que non viran a nosa tenda), sospeitabamos que aínda non chegaran á Vega. Nunha hora percorremo-lo traxecto dende a nosa tenda ata a estreita entrada do noso Corredor Norte, logo de ter deixado atrás o cono de dexección da Canal Ancha, polo que ó redor das 5 da madrugada, iluminados pola luz dos nosos frontais, adentrabámonos no corredor seguindo unha cómoda pegada resultado das innumerables cordadas que deberon de precedernos durante as dúas semanas anteriores. Ascendimos facilmente durante un par de horas ata un primeiro resalte (protexido cun pequeno empotrador e un cravo do que colgaba unha vella cinta) que Ernesto superou polo xeo do lado dereito namentres eu tentábao pola rocha do lado esquerdo ata que me atei á corda dos meus compis e seguín os seus pasos. A partir de aí non atopamos máis dificultades ata un novo resalte, onde a luz do día escomenzou a iluminarnos, uns metros por embaixo do famoso túnel. E logo deste resalte, dende a cova que hai enriba, na base do citado túnel, o resto do itinerario si que xa nos obrigou a seguir sempre coa corda por terreo mixto e con varios resaltes máis ou menos fáciles de superar (nalgún deles aínda bufei ben). Acadamo-lo ombreiro Nordeste no que remata o corredor ó redor das 9 da mañá, cunha cordada xa cheirándono-lo cu que pasounos neses 200 m. finais de palas que conducen ó cume do Friero (agás ó Tino que chegou diante deles para salvagarda da nosa honra :-D ). Ó redor das 11 estabamos de novo no ombreiro tras descender cara á neve e despistarnos un poco ó baixar seguindo unha pegada distinta á nosa que, en sentido descendente ía máis á esquerda de por onde subiramos antes, e logo dun picoteo rápido seguimos descendendo pola vertente que vai cara á Collada de Chavida e á Vega de Liordes, para atopa-lo rápel que nos situou ás 12:30h. na rampa que descende cara á Vega de La Sotín. Dende aí, baixamos paseniñamente ata o noso campamento onde logo dun descanso continuamos ata Cordiñanes, onde Manu e Lucas nos confirmaron que antes de que nós chegaramos ó pé da vía, eles xa estaban descendendo do cume -se é que haiche xente para todo…-.

Canal Estrecha da cara Norte da Torre del Friero.

Dificultade: D, IV/3 (como en tódolos corredores, a dificultade é moi variable en función das condicións, pero, no noso caso, facíase moi ben)

Desnivel: 1000 metros. aprox.

1ª ascensión: Pedro Marcos Fierro e Juan José Iglesias Arrieta o 6 de Marzo de 1977.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de empotradores e xogo de friends pequenos e medianos. (Ó respecto do material, este é moi variable dependendo precisamente das condicións da canle, por exemplo nós só chegamos a utilizar unha corda para os 4, pero aínda que só fose por se precisásemos rapelar dende o cumio ó ombreiro Nordeste -como nos pasara o anterior ano- convén leva-las dúas cordas).

Cordada: Tino, Ernesto, Aviñoá e eu.

Aproximación: Algo menos de 2 horas dende Cordiñanes, pola Senda de la Rienda, e pasando polo Hayedo de La Sotín, ata a Vega da la Sotín. onde durmimos. Dende aí séguese cara á Vega de Liordes deixando á nosa dereita o cono de dexección da Canal Ancha, e chégase á base da estreita entrada da canle nuns 40 ou 60 minutos.

Itinerario: A vía non ten posibilidade de perda xa que ó ser unha canle completamente pechada polos lados simplemente hai que seguir sempre cara arriba ata acada-lo Ombreiro Nordeste. Dende aí, só resta busca-las palas nevadas do lado dereito e continuar por elas ata o cume.

Descenso: Dende ó cume ó ombreiro Nordeste (ollo, que esta baixada pode ser bastante exposta en función do estado da neve, requirindo incluso de rapelarse) e dende aí polas palas de neve con tendencia ó lado dereito en dirección á Collada de Chavida. Cando nos atopemos perto desta, hai que salva-lo corte (apenas uns 20 m.) que ó final das palas da paso á canle que une a Collada de Chavida coa Vega de la Sotín. Hai un gran bloque lazado e a pouca distancia del, hai tamén outra instalación para rapelar (un parabolt e/ou cravo), puidendo rapelarse dende calquera deles para situarnos xa na canle pola que seguir camiñando facilmente cara á Vega de la Sotín.

Croquis e info: E como non podía ser doutro xeito, dado que este debe de se-lo corredor máis famoso da península, é fácil atopar reseñas e información del:

Espectra, Ubiña (León), 7 de marzo de 2015.

Manu quedara con Lucas e Pablo “O Frutas” en achegarse a Ubiña esa fin de semana, sen embargo unha lesión no último intre do Lucas deixoume a súa vacante para a saída, así que escapando dunha reunión antes do seu remate, metendo a eito todo o material que tiña no piso sen sequera revísalo e cunha tableta de chocolate e varias barriñas enerxéticas como único alimento conseguín unirme ó grupo con só unha hora de retraso ;-) E xa de camiño é cando pregunto cal é o plan…: a Espectra! -arreamecajonomundo…-

Catro anos atrás xa desistiramos (daquela foramos Manu, Aviño e eu) no comezo desta vía vendo que non se atopaba en boas condicións, e dende entón sempre que me achegaba a Ubiña buscaba a evidente gran rocha dende onde nos deramo-la volta e tentaba adiviñar por onde continuaría o seu percorrido… Pero só imaxinar, eh!, que eu tiña claro que esa vía me quedaba demasiado grande como para meterme nela: xeo a 70º ou 80º, tramos de escalada en rocha con pasos de ata V+ para os que se recomendaba quitarse botas e crampóns e poñerse os gatos, mixto exposto e a, sempre en permanente descomposición, rocha característica de Ubiña… -a típica vía á que eu só miro para saber por onde hai que evitar ir-. Pero claro, o conto cambia cando diante vai O Manu tensando a corda cada vez que un se colga ;-D O caso é que O Frutas dicía que el xa “pasara de fase” no xogo e que ía facer unha travesía coa que rematar no cume de Ubiña para esperarnos aló; así que, de carambola, tocoume a min servirlle de asegurador ó meu irmán. El calculaba que a vía nos levaría unas 6 horas -aínda que finalmente botamos hora e pico de máis- en base ás escasas informacións que atopara sobre ela (de feito á hora de redactar isto estiven buscando algunha reseña na que basearme e non atopei nada minimamente detallado, máis aló dun par de imaxes co esquema da ruta). Á vía haille que recoñece-la súa variedade de pasaxes e técnicas, pese á mala rocha e o exposto dalgúns tramos; e dende logo admirámonos do tempero do Juan Goyanes e compañía para abrir este arriscado percorrido: quitámono-lo chapeu ante eles…

Espectra (MD V+/4, 70º, 600 m).

Dificultade: MD V+/4, 70º

Lonxitude: 600 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Juan Goyanes e Manolo González o 19 de marzo de 1999.Espectra

1º longo. Ascéndense por unha longa rampa nevada (de como moito 60º) cara á característica parede manchada de óxido no que comeza a escalada propiamente dita. A rocha nesta repisa nevada resulta moi compacta polo que, ó non atopar nada sobre o que montar reunión, houbo que meterse entre a neve e rocha para asegurar ó corpo o inicio do seguinte longo.

2º longo (V- expo, 60º, 30 – 40 m.). Buscamo-lo estremo esquerdo da repisa nevada onde un parabolt sinala o comezo do seguinte tramo, xa por rocha, dificilmente protexible, que remataba cun pequeno resalte que daba paso a un novo tramo de neve e xeo. Con crampóns pola mala rocha, aínda non sei como Manu deu superado esta sección na que eu, só colgándome dun Alien, conseguín colocarme para espeta-los meus piolets a cegas nunha escasa lingua de xeo por riba do resalte; logo, axudado pola tensión da corda saín á rampa de xeo e xunteime co meu irmán nunha reunión montada na rocha baixo unha pequena cheminea xeada.

3º longo (60º-70º, 40 m.). Dereitos polo xeo da pequena goulotte que había sobre a reunión, acadamos unha pala de neve que percorremos ata montar reunión na parede que a pecha por riba.

4º longo (50º-60º, 30-40 m.). Dende aquí proséguese por neve bordeando a parede cara a unha agulla adosada, ben visible na parte superior. A vía arrodea dita agulla (que é a referencia clave da vía) e ascende polo seu lado esquerdo polo que montamos esta reunión nun spit situado na súa base.

5º longo (V-, 30 m.). Dende a reunión subimos un resalte rochoso semicuberto pola neve, a uns 5 ou 6 m. á nosa esquerda, e unha vez sobre el aparece un primeiro parabolt (coido que neste longo hai ata 4) que protexía o comezo dun tramo de rocha que inicialmente parecía máis fiable pero que ía empeorando a medida que progresamos. Este longo segue con tendencia cara á dereita e recomendan que se faga con pés de gato, pero Manu fíxoo cos crampóns aínda que ata superar o pano rochoso non volvimos a pisar neve nin xeo. Cando chegou a miña quenda, gardei os piolets pero estiven varios minutos valorando se poñe-los pés de gato namentres tentaba simplemente situarme na vertical das cordas e non me daba imaxinado como puido progresar por aí antes meu irmán; finalmente anudei un cordino longo a un parabolt e, amarrado a el, deixeime colgar das cordas para empezar a trepar por unha especie de diedro aberto que con tendencia á dereita remataba na base dun neveiro; fixemo-la reunión nas rochas do seu bordo inferior xusto por riba dun último parabolt que protexe a saída do tramo de rocha antes de volver a pisar neve.

6º longo (V+, 10 m. e 30 m.). Neste punto Manu dubidou sobre por onde seguiría a vía, xa que olvidara o croquis no coche pero lembraba que debía de haber un curto paso duro que daba paso a unha terraza onde remataba a escalada sobre rocha, e xa só restaría gaña-la gran pala de neve que conducía ata a aresta 300 ou 400 m. máis arriba. E aínda que o paso tiñámolo diante dos nosos narices, nun resalte de 3 ou 4 m. con algo de desplome, xusto enriba e á dereita da nosa reunión, ata que un non o superaba, non podía ver a repisa que conducía cara á gran rampa de neve final do seu lado dereito. No noso caso fixemos reunión na mesma repisa a menos de 10 m. da anterior reunión pero unha vez xuntos non dimos por rematado o longo ata atravesa-la terraza e situarnos no comezo da pala de neve.

Resto (40º-50º, 300 – 400 m). Recollemo-las cordas xunto a un bloque e iniciamo-lo longo percorrido que en liña recta nos conducía cara á aresta. Na parte superior, un último estreitamento deixaba un tramo mixto duns 5 ou 6 metros con algo de xeo polo que Manu subiu sen problema, pero no que a min botoume unha corda porque eu non me atrevía a meterme “a pelo”. Neste punto onde o noso percorrido acadaba a aresta esperábano-lo Frutas, xa bastante aburrido porque entre que el subira máis rápido do previsto e que nós tardamos máis do calculado, déralle tempo ata a bota-la siesta no cume. Comimos algo e en 5 minutos acadamo-lo cume para logo descender enterrándonos ata a cintura na neve profunda do Canalón Sur por onde empatamos coa senda que baixaba ata Torrebarrio.

Enlaces con algunha información en:

Os parafusos de xeo KLAU de e-climb e as puntas intercambiables que non hai Cristo que as cambie… :-(

2015 Febreiro 17 Deixar un comentario

 Na súa páxina web, e-climb, presume de que “Los tornillos de hielo KLAU de e-climb.com son los más ligeros del mercado y los únicos con la punta intercambiable”. Con semellantes dous argumentos é natural que un se decida a probalos, así que xa fai 6 anos desque merquei un pack composto por media ducia parafusos de xeo e un xogo de 4 puntas extra.

Cos parafusos habituais o normal é que estes desbótense cando as puntas se estragan, así que se se ten a posibilidade de substituí-la punta danada por outra, é evidente que prolongaríamo-la vida deses parafusos co conseguinte aforro.

Pois ben, chegou o día no que dous dos meus parafusos necesitaron dun cambio de punta, así que tentei segui-las indicacións da web do fabricante, no seu apartado “¿Cómo puedo cambiar la punta?”. Aló, as instrucións escomenzaban resaltando o fácil que resultaría o mencionado cambio, así que dispúxenme para a tarefa coa tranquilidade de quen non terá dificultades.

Reproduzo de seguido o extracto correspondente ás citadas instrucións de e-climb:
¿Cómo puedo cambiar la punta?
Muy fácil, la palanca de todos los tornillos de hielo, lleva un encaje que actúa de destornillador. Sujeta firmemente el tornillo dañado en una mano y con la otra, presionando hacia el interior del tubo para evitar que se escape, gira con un golpe seco de forma contraria al reloj. Al colocar la punta nueva debes apretarla con un par mínimo de 10Nm (Unos 10kg de fuerza si lo haces con otro tornillo)“.

Nunha primeira tentativa xa me quedou claro que de fácil… nada! Unha vez colocada a panca dun parafuso nos encaixes do outro, mantela na posición axeitada namentres se exerce a forza necesaria resultaba imposible. Así e todo chamei ó meu veciño que co seu metro noventa se cadra sería quen de intimidar a ese pequeno parafuso e afrouxa-la súa punta, ben por forza bruta, ben por medo…; pero nin por esas… probamos logo entre os dous: un aguantando o parafuso e o outro facendo panca a dúas mans, e incluso protexémonos con panos para suxeitar de forma máis rexa, pero non houbo xeito, así que logo de que o meu veciño apañase un bo corte nunha das nosas tentativas, tivemos que rendernos ante a evidencia de que co método proposto por e-climb non chegaríamos a ningún lado (así que a iso non se lle pode chamar publicidade responsable…).

Fíxosenos evidente pois, porqué no vídeo demostrativo da operación de afrouxamento e apertado das puntas, se presentaban unha pavera animación en vez dunha gravación práctica -aínda que fose “preparada”- de ditas accións. ¡Esas puntas non as afrouxa nin Cristo!

(mira-lo vídeo a partir do segundo 66)

Desesperado, decidín dar por perdido un parafuso e probar a fixalo mediante un sarxento para así poder utilizar ambas mans na aplicación da forza, pero o encaixe na muesca do parafuso resultaba tan feble ó utilizar un segundo parafuso como panca, que unha e outra vez escapabáseme e danaba as puntas das súas beiras e as miñas propias mans.
Optei entón por buscar unha platina metálica dunhas dimensións e resistencia axeitadas para utilizalo como panca namentres mantiña o parafuso fixado cun sarxento, e así foi como ó fin conseguín quita-la punta danada; sen embargo, para aperta-la nova punta, dado que tiña que utiliza-los mesmos instrumentos (sarxento e platina), o encaixe non era o axeitado e así, pese ó coidado co que o fixen, varias veces escapóuseme a muesca da platina e foime imposible non dana-las puntas interiores próximas.
En definitiva, o sistema non resulta, en absoluto moi fácil -como presumían os de e-climb-, e dana-la nova punta durante o proceso resulta practicamente inevitable, así que teño claro que as puntas intercambiables dos parafusos KLAU de e-climb non son unha boa alternativa.
Por último, só sinalarei que envieilles un correo ós fabricantes destes parafusos para contarlles as miñas dificultades e pedíndolles unha explicación, suxerencia ou vídeo demostrativo que aclarase mellor como realiza-la substitución das puntas; pero a día de hoxe non recibín resposta. Supoño que a clientela esixente non lles interesa…

 

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 203 segidores