Treboada. Meadinha, A Peneda (Portugal). 12 de decembro de 2015.

2015 Decembro 12 Deixar un comentario

Neste atípico inverno, achegabámonos a mediados do mes de decembro con outro prognóstico de bo tempo, que á fin e ó cabo resultaría se-la último antes de varios meses de choiva cáseque continua. Mundi e eu aínda estabamos “impactados” coa nosa estrea na Peneda da anterior fin de semana, pero tan acostumados estamos xa a tremer en calquera parte, que quixemos repetir experiencia por aqueles lares, a ver se nos curabamos de espantos:-)
Naturalmente, fichamos ó Carducho, para que velase polos nosos cus, e, no último intre, uníusenos o Xosé, que pasaba uns días na nosa patria e buscaba calquera fenda que lle servise de adestramento para a súa próxima aventura patagónica.
Así que desta volta, no reparto de paquetes, a Carducho tocoulle o Mundi, e o Xosé saíu claramente prexudicado ó ter que cargar comigo😉
Os nosos compis foron por diante e remataron a vía pola saída habitual na actualidade, nun último longo que vai bordeando por embaixo do gran bloque do cume cara ó lado esquerdo; este longo ven así marcado nuns croquis vellos feitos por Boni, polo que supoño que debía de se-la saída orixinal.

No 2º longo: ambientazo en toda a vía.

Nós en cambio optamos -en realidade aquí o que mandaba era o Xosé, así que non sería eu quen lle puxese pegas a iso de arrastrarnos por un angosto zulo de saída…- pola pouco recomendable alternativa de saír rectos cos estribos por un murete duns 4 metros para entrar nunha fenda horizontal que logo seguía pola dereita (esta saída directa aparece nos croquis de meadinha.com, e supoño que é unha variante aberta posteriormente, aínda que non sei se por distintos aperturistas ós da liña orixinal).

Un par de parabolts e unha fráxil laxe entre eles, permiten gaña-la ancha fenda horizontal, onde meter un friend grande (o número 4 serve se te das levantado de abondo como para chegar ó interior da fenda), pero eu nin cos estribos me apañei e tirei de friend, de corda, e ata de chequeira, para conseguir auparme.

Por último, hai que resaltar que no croquis que fixo o Xosé sinálase que no 3º longo pódese facer unha reunión intermedia desviándose uns metros ata a 3ª reunión da “S”, que é a opción que nós escollimos para evita-lo excesivo rozamento das cordas, de aí que nós detallemos 5 longos para esta vía, en vez dos 4 longos que figuran noutros croquis.

O Xosé protexendo o 3º longo da Treboada.

 

Treboada (V+, 6b, 6b, 6a+, 6c+(A1) / 7b+), 150 m.

A Treboada está situada no sector da “S”, e ten un comezo común con esa mesma vía que da nome ó sector, e que foi aberta por Francisco García, Pedro Bonifacio e Santi Suárez, o 16 e 17 de xuño de 1979.
Apertura e 1ª ascensión. Aberta ó redor de 1983 por Manuel González Fernández, Alberto Sío González e Senén Cruces.

A vía está semiequipada, xa que conta con reunións e parabolts (distanciados) nos tramos de placa sen fenda.

Cordadas e data da escalada. Carducho e Mundi, e Xosé e eu. 12 de decembro de 2015

Itinerario e gradación:

L1. V+. 40 m. O primeiro longo é común co da “S”, ata uns 10 m. antes da súa reunión, desviándose cara á esquerda por unha repisiña que atravesa en diagonal ascendente a placa. Empézase por un fenda-diedro ata acadar unha cómoda repisa, dende onde continúa por unha nova fenda-diedro que estréitase ó acada-la placa, para converterse nunha fenda máis fina pola que ir de mans. Seguindo pola fenda pódese chegar á reunión da “S”, pero a nosa vía desvíase uns metros antes da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita para acada-la reunión propia.

L2. 6b. 30 m. Empézase cun paso de confianza para pilla-la fina laxe de enriba da reunión e, dende aí continúase coidadosamente por placa ata acada-la fenda que en bavaresa leva á reunión.

L3. 6b. 30 m. Sáese cara un pequeno resalte polo que acada-la fenda que bordea en travesía cara á esquerda o teito común coa vía “S” -todo este tramo estaba bastante enchoupado, así que resultou bastante delicado-. Logo do resalte, continúase xa polo tramo en común da “S”, ata a reunión. Nos croquis, continúase ata a seguinte reunión evitando a que nós usamos, pero eu coido que é mellor a nosa opción.

L4. 6a+ 25 m. Saímos da reunión da “S” ascendendo diagonalmente por unha placa cara á fenda da nosa esquerda e por ela acadamo-la fenda-diedro que nos leva á seguinte reunión.

Fotomontaxe con 2 fotos do teito do último longo da Treboada.L5. 6c+, A1/7b+. 25 m. Dende aquí poderíamos seguir cara á esquerda pola saída orixinal (máis fácil), ou optar por continua-la liña marcada por un par de parabolts na vertical das nosas cabezas, que permiten superar en artificial, o muro (hai unha pequenísima laxe de dedos, rota que axuda neste tramo, pero acabará por romperse de todo) que nos separa dunha fenda horizontal. Xa nela, hai que seguila cara á dereita para arrastrarse verticalmente un par de metros ata onde se abre, e logo rematar por unha placa demasiado cuberta de liques e mofo como para permitir confiar na adherencia dos nosos gatos. En resumo, un longo en absoluto recomendable.

Material. 2 xogos de friends ata o número 3 (o número 4, e un par de estribos, son necesarios se se sae pola saída directa do último longo), 1 xogo de Alliens e un xogo completo de empotradores pequenos e medianos. Pódese escalar cunha corda simple de 60 m.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Croquis e máis info en:

 

 

Queles, Escaleras al Cielo e 3ª Porta de Shambala. Meadinha, A Peneda (Portugal). 5 e 6 de decembro de 2015.

2015 Decembro 6 1 comentario


Dende Vigo tárdase menos en chegar á Peneda que ó Canón do Sil, así que, salvando as diferencias que ten o tipo de escalada dun e doutro lugar, non entendía porqué na actualidade hai tan pouca xente que se achegue dende a nosa comarca a este próximo lugar de Portugal.

A non ser que…

a súa sona de escalada exposta e esixente non fose esaxerada…

e abofé que non serei eu quen lle quite esa aura de compromiso…:-)

Vaia por diante, que dende o meu humilde punto de vista, só recomendaría meterse nestas paredes a quen, ademais de escalar con solvencia alomenos 6b, o distanciado entre seguros non o poña nervioso/a…

Eu non cumpro con ningún destes dous requisitos, así que son un exemplo perfecto do que non deberiades facer, salvo que, coma min, tamén vos fagades acompañar de xente moito máis afouta e experta:-)

Dende moito tempo atrás xa tiña referencias da dificultade e esixencia da escalada na Peneda, e tentaba imaxinar como serían esas longas fendas nas que auto-protexerse metendo cacharros en incómodos precarios empotramentos, ou esas placas con chapas tan distanciadas que tiñas que mira-lo croquis entre unha e outra para atopa-lo camiño, ou eses tramos enchoupados en auga ou cubertos de liques polos que patinaxe é un termo máis correcto que escalada para explicar en que consiste a actividade de pasar por eles. E non foi que o meu maxín superase á realidade, pero… non andaba moi lonxe😀

Era o primeiro sábado de decembro cando, aproveitando o seco inverno deste ano, quedamos na explanada do Santuario Carducho, Manu, Mundi e eu. Faríamos dúas cordadas dirixidas por Manu e Carducho, respectivamente e nas que Mundi e eu estrearíamonos neste granito portugués.

A Queles, é unha das vías clásicas e tamén das máis factibles, así que aló me levou o Carducho, namentres que ó noso carón, os nosos compis optaron por combina-lo comezo da Escaleras al Cielo, coa Mutantes e rematar polo último longo da Cuellitropo.

Como sorpresa iniciática, teño que resaltar como o Carducho tivo que facerse os aproximadamente 25 metros finais da Queles cun só seguro intermedio, debido a un erro nos croquis que indicaban que ese tramo estaba equipado con 4 parabolts, en lugar do único solitario parabolt que atopamos; e claro como non subiu material de autoprotección podedes imaxinarvos con canta “ledicia” foi progresando namentres eu calculaba se en caso de esvarón que se rompería primeiro, a crisma ou a corda😦

Afortunadamente non se deixou impresionar e rematou o longo para asegurarme e que así eu puidese empezar a tremer un pouco nesta pasaxe, non me fose a levar unha impresión equivocada do que supón escalar por aquí:-)

Un perigoso destrepe entre arbustos e grandes pedrolos deixounos no camiño perto do pé de vía así que metémonos agora na Escaleras al Cielo, aínda que só fixemos os dous primeiros longos e rapelamos pola mesma vía; de abondo para corroborar que a adherencia non é fácil nesta rocha con propensión ós liques…

Á seguinte mañá achegouse Ernesto para facer con Manu a Directa de los Techos, así que o Carducho tivo que cargar cos dous paquetes que quedabamos e aínda por riba deixoume escoller a min a vía…, e se teño ollo na montaña, non vos digo nada de que ollo teño examinando croquis e planos😉 -. Logo de revisar toda a documentación que traía comigo, pareceume que a vía máis asequible e atractiva era unha chamada 3ª Porta para Shambala no estremo dereito da parede, no sector Puerta Sur de los Dioses; con eses nomes tan exóticos non podía ser unha mala elección… -pero foino… ;-( -.

Debido á falta de perspectiva ó pé da parede e a abundancia de fendas similares á do 1º longo, non resulta fácil atopa-la vía, salvo que xa coñezas algunha outra dese sector para que che sirva de referencia. No noso caso non tivemos problemas grazas a que Carducho xa escalara algunha vía próxima -mellor nos tería sido non atopala…-.

O primeiro longo arranca cunha cheminea que primeiro obriga a empotrarse con todo o corpo e logo vaise estreitando ata rematar obrigando a pasarse á placa por onde continúa ata acada-la reunión. Silvas ó principio e perto do remate evidencian que facía moito que ninguén se metía neste longo que ademais de sucio e estresante pareceume máis difícil do que o grao indicado marcaba. Eu fun o primeiro en probar sorte, pero logo dun rato de sufrir no primeiro tramo da cheminea -que nin sequera é a parte máis difícil-, rendinme e tomou o relevo Carducho.

O segundo longo progresa polo fío dun sucio espolón improtexible con abondosos liques e mofo ata acadar un teito baixo o que facer unha esvaradía travesía por rocha pulida e mollada con escasez de apoios limpos e con un agarre de mans de rocha tan fráxil que temo que a alguén acabará por romperselle nos dedos.

O terceiro volveu resultar un terreo propicio máis para a horticultura que para a escalada, e pese a tratarse dunha boa fenda, a terra, mofo e liquens volveron a poñer a proba ó noso guía.

A estas alturas xa estaba facéndosenos tarde de máis e a noite aproximábase, así que cando dende a reunión observamos como os seguintes dous longos continuaban polo lado dereito da nosa posición, principalmente por entre a vexetación, decidimos probar a continuar rectos seguindo unha liña de parabolts que pensamos que se trataba da continuación do 3º longo da Edelweiss, aínda que non estou totalmente seguro.

O Mundi aceptou o reto de meterse a cegas seguindo as chapas en diagonal ascendente á dereita por unha rocha cada vez máis cuberta de liques e mofo ata rematar uns 20 ou 30 metros máis arriba por un tramo final de esvaradía placa tras atravesar terra e arbustos e conseguir, para o noso alivio, montar reunión coas últimas luces do día, nos troncos dun par de minúsculos carballiños. -¡Olé sus güevos!- que diría un cordobés:-)

E namentres o Mundi e eu recollíamo-las cordas, Carducho buscaba a saída e metíanos presa, antes de que se fose totalmente a luz xa que aínda non estabamos en terreo cómodo e todavía tiñamos que trepar entre arbustos e algún peñasco, antes de acada-lo cume e, finalmente, empatar coa pouco visible senda de descenso.

En conclusión, e parafraseando a Manquiña na película Airbag: -¿Interesante…? Interesante, non…, ¡estresante! Isto é moi estresante…😀

Así é que lección que aprendín nesta primeira experiencia é que se o pasas mal en Budiño, pódoche asegurar que na Peneda… tamén o pasarás mal,… incluso peor😉

Así é todo… QUERO VOLVER… TEMO VOLVER:-)

A información detallada dos itinerarios, dificultades e materiais necesarios están nos croquis das webs indicadas de seguido:

Queles (V/V+, 6b+), 65 m.

Aberta o 17 de xuño de 1973 por Lino Rodríguez e Santiago Suárez.

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Nós só fixemos os 2 primeiros longos e logo rapelamos.

L1. V/V+. 25 m. O primeiro longo ascende uns 20 m. por unha fenda-diedro de bo canto ata acadar unha repisa pola que progresar 5 ou 6 metros horizontalmente para chegar á reunión.

L2. 6b+, 40 m. O segundo longo empeza pola dereita da reunión apartando algunha silva para situarse na vertical da reunión, a uns 10 m., baixo un diedro de fenda fina protexido cun parabolt no que se concentra a dificultade do longo. Os seguintes 15 metros continúan en técnica de oposición por unha fenda continua protexible con friends medianos e pequenos -ollo co croquis de meadinha.com, porque nel indica que neste tramo debera de haber 4 parabolts e só hai 1!, así que non está equipado!-. A fenda déixanos nunha repisa sobre a que un pequeno muro de placa oculta a reunión situada por riba del, nunha gran terraza inclinada.

Escaleras al Cielo (6a, 6b, 6c A2, 6b+), 80 m.

Aberta en 1981 por Jose Antonio Martínez Novás (“Toni”), Miguel López Domínguez (“Miguelito Chandall”) e Jose Manuel Troncoso Rodríguez (“Oso”).

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L1. 6a. 26 m. Empézase por unha fenda diagonal ascendente cara á dereita ata superar unha pequena repisa a uns 10 m, logo séguese por laxe e fenda ata un bloque que bordeamos pola dereita, acadando unha cómoda terraza con 2 parabolts separados un par de metros a modo de reunión.

L2. 6b. 25 m. Hai 2 opcións para acada-la evidente fenda-laxe, ou pola rampa de placa que se encarama polo lateral esquerdo do pequeno espolón (variante en autoprotección), ou bordeándoo pola placa do lado dereito seguindo dous parabolts que sinalan o percorrido orixinal. Nesta segunda opción un paso duro e esvaradío da acceso á laxe pola que progresar, xa en autoprotección, en bavaresa e con empotres de dedos e man.

3ª Porta para Shambala (6a+, 6a+/6b, 6a, V), 160 m.

“Dende o meu humilde punto de vista, non é unha vía recomendable”

Aberta en decembro de 2015 por Miguel Silva e Filipe Sequeira.

Info e croquis en: http://meadinha.com/vias.html

L1. 6a+/6b. 40 m. Entrada chea de maleza, suxa e con silvas que da paso a unha cheminea na que empotrarse con todo o corpo ó principio e logo vaise estreitando ata rematar pasándose á difícil adherencia da placa da dereita, molestados por algunha xesta e silva que contribúen a aumenta-la dificultade deste longo.

L2. 6a+/6b. 25 m. Súbese un pouco por unha rampa de herba á esquerda da reunión para anudar unha pequena xesta a modo de quitamedos, dende a que se encabalga un sobre o espolón da dereita, aproveitando unha pequena fenda cega que da paso ó longo fío polo que continuar sen posibilidade de protección durante uns 15 metros, ata situarnos baixo un teito. Dende aquí só restan uns 5 metros de travesía por unha placa esvaradía debido á auga que corre por ela, e con abundancia de liques e mofo tamén. Un par de movementos antes da reunión hai un agarre de mans no teito que resulta moi fráxil debido ó quebradizo da rocha e que resulta expo ó ser dificilmente protexible con microempotradores.

L3. V+/6a. 35 m. Unha boa fenda moi suxa de liques e mofo, ascende durante uns 20 m. para rematar cunha travesía á dereita por un bordillo que leva á reunión.

L4, L5 e saída pola vía Puerta Sur de los Dioses. Nós non os fixemos ó pasarnos ó que pensamos era o 3º longo da vía Edelweiss.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Edelweiss (6a/6a+, V+/6a, 6b, IV/V+, V+), 175 m.

Aberta en outubro de 2008 por Paulo Roxo e Daniela Teixeira.

Info e croquis en:


Nós dende a 3ª reunión da 3ª Porta de Shambala, empatamos a liña de parabolts que pasaban pola esquerda da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita, que pensamos que se trataba de parte do 3º longo desta vía Edelweiss, e ó chegar á seguinte reunión, xa saímos trepando entre arbustos e rocha ata o cume.

 

Directa Osborne, na parede de Cienfuens (Sierra de Guara, Huesca), 1 de novembro de 2015

2015 Novembro 1 Deixar un comentario

A nosa fallida tentativa á Rabadá/Navarro do Firé, nos Mallos de Riglos, non nos acovardou, así que esa mesma noite Manu e eu achegámonos a Huesca, a asalta-lo “zulo” do Xosé e ver que nos podía recomendar escalar polo seu territorio… E coma o Xosé quedara co seu colega Martin para ir ata Cienfuens a escalar a vía No Somos Nada, alá nos fomos todos ó día seguinte… en alegre compañía:-)

Achegarse dende Huesca ata Cienfuens non leva moito, pero pareceume algo lioso -supoño que porque non coñecía absolutamente nada desta comarca- así que no apartado da aproximación á vía, inclúo tamén unhas referencias para chegar en coche ata a zona onde o deixaremos estacionado.

A orientación das paredes de Cienfuens é Sur, Sur-Este, polo que desaconséllase a escalada durante o verán, pero seica hai tamén algunha regulación por nidificación que prohibe escalar do 1 de decembro ó 30 de xuño, así que o período posible para aproveitar estas paredes está bastante limitado.

Croquis Directa Osborne, parede de CienfuensÓ redor de 30 vías ascenden os cáseque 200 m de altura deste murallón de calizas grises e laranxas , con longos de placas, bloques e algunhas laxes soltas. A maioría delas son inasequibles, xa que hai que “bailar” co sétimo grao, pero hai outras máis… factibles.

O Xosé suxeriunos a Directa Osborne, coma unha recomendable vía coa que tomar contacto con este lugar. En xeral vai sobre boa rocha, agás parte do 3º longo e algún outro sitio puntal máis; a vía está semiequipada polo que tamén hai que leva-lo material de clásica.

O grao a min pareceume máis duro do que as reseñas indican, alomenos nos 3 longos máis difíciles: o primeiro, gradúano de 6a+, pero para min non baixa de 6b, o segundo tamén pareceume algo máis difícil de 6a+, e os primeiros metros do cuarto longo coido que merecen algo máis que ese 6a co que figura nos croquis. É por isto que na reseña que de seguido vai, os valores que indico non coinciden cos dos croquis feitos por outros e que vedes que acompañan a miña descrición: logo que cada quen xulgue por si mesmo…😀

Directa Osborne. 6a+, 180 m.


Apertura e 1ª ascensión:

David Brascó, Luis Alfonso “Luichy” e Armand Ballart, o 15 de febreiro de 1993.

Fonte: http://biblioteca.cec.cat/documents/CE_Catalunya/Hemeroteca/Muntanya/1993/MUNT_1993_04_0786.pdf

Achegamento:

Dende Huesca vaise pola estrada N-330/A23 en dirección Sabiñanigo e Jaca. Ó chegar é encoro de Arguis cóllese a saída cara á localidade do mesmo nome e continúase pola vella estrada cara ó tunel de Manzanera.  Xusto antes da entrada ó tunel desviámonos cara a Nocito e séguese, pasando xunto á localidade de Belsué, para continuar en dirección a Lúsera, aínda que non chegaremos ata este pobo, xa que poderemos aparcar nun lateral da estrada onde o río (se leva auga) desemboca no encoro de Santa María de Belsué.

Mapa captura dende o visor do IGN (http://www.ign.es/iberpix2/visor/)Do outro lado do río, está a senda do Dolmen de Belsué, que bordea dito encoro cara á súa cabeceira; hai que baixar cara ó cauce seco do río para atravesalo e internarse entre a maleza para empatar con esa senda e seguir por ela ata acadar nuns 20 minutos o encoro polo que se cruza á outra marxe. Séguese cara á esquerda atravesando varios túneles para desviarse da senda do dolmen, por unha vira ascendente á dereita sinalizada cun fito, que se vai aproximando á base da parede para logo percorre-la pegada á mesma. Ata a nosa vía tardaríamos cáseque unha hora desque deixamo-lo coche.

Comentario da vía:

Vía de 6 longos  cos tres primeiros e o último bastante desequipados, namentres que o outros dous teñen máis tramos de placa polo que teñen bastantes chapas. Tódalas reunións teñen un par de parabolts. Seica o 4º e 5º longos pódense empatar, pero no noso caso empatamos os dous últimos.

Croquis de Juan Korkuera (Fonte: http://laaventuraesmireino.blogspot.com.es/2015/10/escalada-en-cienfuens-directa-osborne.html)Percorrido e dificultade:

1º longo, 6b, 15 m: Fenda que extraploma algo, e esixe apretar. Só ten un par de parabolts, e a reunión queda á dereita nunha cómoda repisa.

2º longo, 6a+/b, 35 m: Sáese á esquerda da reunión para coller unha fenda protexida cun parabolt ó comezo, e outro, logo dun duro diedro cheminea, que sinala onde saírse da fenda cunha travesía á esquerda coa que acada-la cómoda reunión.

3º longo, V, 45 m: Un primeiro tramo fácil sobre rocha algo rota, lévanos a unha cheminea bastante estreita. Longo equipado con 3 parabolts; reunión á dereita do remate da cheminea sobre repisa moi cómoda.

4º longo, 6a/6a+, 25 m: Comézase pola dereita da reunión cun paso duro antes de poder chapa-lo primeiro parabolt. Os primeiros metros son os máis difíciles. Debe haber 5 ou 6 chapas e a reunión é unha estreita repisa xunto a un pequeno mato (¿boj?).

5º longo, V, 30 m: Sáese en dirección á entrada do evidente espolón que se ve sobre as nosas cabezas para chegar enseguida a unha pequena cheminea. Aquí pódese facer reunión algo incomoda sobre unhas zarzas.

6º longo, IV+, 30 m: Nós empatamos este longo co anterior, e vai por unha pequena cheminea pola que sáese ó cume da parede. Faise reunión nun único parabolt dunha rocha do chan, reforzable en calquera fenda próxima.

Data:

01/11/2015

Cordada:

Manu e eu

Descenso:

Camiñar en dirección á dereita alonxándose o menos posible do bordo da parede, por onde a maleza permita progresar o máis cómodo posible ata acada-lo refuxio de Peña Guara. Por embaixo do refuxio unhas escaleiras van cara ó encoro, con algúns tramos rotos que esixen ter coidado. Logo unha senda continúa ata o mesmo encoro dende onde voltaríamo polo mesmo sitio que viñemos.

Material:

Ademais dun par de cordas dobres de 60 m cada unha, nós levabamos o equivalente a 2 xogos de Camalots ata o nº 3 (non fai falta o nº 4, aínda que un quédase máis a gusto se o usa no 2º e 5º longos), 3 Allien, e un xogo de 4 ou 5 empotradores de tamaños variados. En canto ás cintas necesarias, é mellor levar unhas 16-18 e moitas delas longas porque no 2º e 3º longos consúmese bastante material e é preciso xestiona-lo rozamento.

Croquis e reseñas:

 

 

Tentativa fallida á Rabadá/Navarro ó Firé, Riglos (Huesca), 31 de outubro de 2015.

2015 Outubro 31 5 comentarios

Festividade de Tódolos Santos!!! Isto traducido ó idioma segrar significa: “día non laborable dispoñible para o que me pete”. Chamádeme interesado, pero a verdade é que namentres a relixión católica siga entremeténdose na nosa sociedade para estas cousas… ¡que duren moito as procesións! :-) Nesta ocasión coincidía pegado á fin de semana, así que podíase aproveitar para ir escalar a algún sitio menos perto do habitual, como por exemplo… Huesca😀

A verdade é que para 3 ou 4 días tampouco é que sexa un destino aconsellable tendo en conta que saímos dende Galicia, pero como a proposta era do meu irmán, tiña que aproveitala, -que logo se engancha cos de “primeira división” e xa non hai quen lle cheire o cu -hehehe….-. Así é que montei na furgo sen saber sequera cal era o seu plan -ás veces é mellor así, porque se te paras a pensalo un pouco dirías que non- contento de volver a escalar en Riglos, onde só estivera unha vez antes, precisamente un par de días no verán anterior.

De camiño a Riglos fixemos unha paradiña matutina en Valdehuesa coa intención de escalar un rato e que así a viaxe non se nos fixese tan pesada, pero estaba todo empapado e as paredes chorreaban, así que apenas faríamos 3 ou 4 vías curtas que estaban algo secas e xa nos puxemos a papear algo para volver de novo a poñernos en ruta.

Como no pobo de Riglos, hai un albergue bastante grande, Refugio de Riglos, nen sequera chamamos para ver se tiñan espazo para nós, pero ó chegar atopámonos con este pechado aínda que non era demasiado tarde, así que preparámonos para durmir na furgo pensando que tiñan un horario “á europea”. Sen embargo, namentras ceabamos no aparcadoiro, o balbordo dunha excursión de colexiais que se ía acumulando ás portas do albergue ata que o seu profesorado lles abriu, aclarounos que probablemente o tivesen reservado todo para eles, de aí que nos atoparamos coa porta pechada.

Namentres comprobabamos a consistencia e extensión da empanada😉 Manu deixoume os croquis da vía e así entereime do noso obxectivo: a Rabadá-Navarro ó Firé!  -cajonaconabendita…-

Para el, esta era a última das grandes vías desta afouta parella que lle quedada para completa-la triloxía de Rabadá-Navarros, xa que as outras dúas célebres vías, a da cara Oeste do Urriellu e a da parede do El Gallinero en Ordesa, fixéraas tempo atrás; sen embargo para min, estas escaladas, todavía quédanme grandes de máis, así que ó organiza-lo material non olvidei mete-lo meu pano dos mocos en previsión da choradeira que seguro botaría ó seguinte día nesas paredes ;-(

En canto ó pobo, Riglos é unha pequena poboación moi visitado por escaladores/as e turistas, pero segue conservando o seu encanto grazas a que non está sobreexplotado; ten un Bar Restaurante El Puro e tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro. Asemade hai unha boa fonte nunha das súas empinadas rúas, e un grifo na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as), e un aparcadoiro público.

Moi perto hai unha localidade maior, Ayerbe, na que hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Rabadá-Navarro ó Firé, 6b, 350 m.

1ª ascensión:

Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, do 12 ó 16 de outubro de 1961.

 

Lonxitude/Desnivel:

350 m. 11 longos.

Material necesario:
2 cordas de clásica (60 m. c/u), xogo completo de friends e empotradores e unha ducia de cintas longas para xestiona-lo rozamento, así como o material de autoaseguramento e descenso habitual.

Data:
31/10/2015.

Cordada:

Manu e eu.

Percorrido e dificultade:

Croquis de Xosé e Toño (coido que para face-lo croquis repetiron a vía). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

Croquis de Xosé e Toño (foron saneando os cordinos dalgúns pontes de rocha e tomando nota do percorrido con idea de facer este croquis, así que debe ser dos máis exactos). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

A vía non é que sexa tecnicamente moi difícil xa que aínda que se trata de 11 longos, a maioría son de pouca lonxitude e os dous máis difíciles gradúanse de 6b, pero é unha escalada cun percorrido sinuoso, difícil de seguir e bastante exposto debido á dificultade (cando non imposibilidade) de colocar seguros en moitos tramos.

Manu levaba un croquis bastante detallado, pero aínda así, equivocámonos ó remata-lo 5º longo ou ó comenza-lo 6º, e tivemos que retirarnos. Xa en casa estiven buscando máis información sobre o itinerario, pero como non completamo-la ruta non sei cal das reseñas que atopei é a máis axeitada; en todo caso indiquei ó final deste artigo as que me pareceron máis detalladas e coincidentes co que lembraba deses primeiros longos (non pensedes que o fago por vós, eh… é simplemente por se volvo máis adiante😉 …).

A mañá era fresca así que non madrugamos moito e ás 11 da mañá, Manu empezaba a vía. Por diante nosa non había ninguén, pero namentres Manu se preparaba para o 2º longo, unha cordada hispano-francesa (moza hispana residente en Francia e mozo franco visitante en España) empezou a mesma vía ca nós. Ben se vía que eran hábiles e rápidos, así que xa empezamos a compartir reunión dende o principio. Un pouco máis adiante, a rapaza contoume que estaba sacándose o título de guía en Francia e que esta ruta era unha das que lle contaban para a obtención de dito título; e logo, como íamos bastante lentos buscando o itinerario, acabou preguntándome se nos importaría cederlles o paso, -se eu estivese solteiro aínda podería ser que mo pensase, máis non era o caso…-, así que educadamente díxenlle que o máis interesante desta vía era precisamente atopa-lo percorrido, e non íamos renunciar á nosa oportunidade de facelo. Logo disto, non sei se por despiste ou tentando adiantarnos, en lugar de seguir por onde nós, fixeron un longo bastante máis á dereita ca nós pero acabaron novamente compartindo a nosa seguinte reunión.

Chegamos á R5 nunha cómoda plataforma que contaba con 2 instalacións de reunión próximas, pero non sei porqué pensabamos que en vez de saír rectos aínda tiñamos que seguir un pouco máis á dereita, así que fixemos unha travesía horizontal á dereita para cambiar de vertente, onde, ós poucos metros atopamos outra instalación de reunión baixo un pequeno desplome de rocha mala por riba, así que deprazamo-la nosa reunión a este novo emprazamento. Sen embargo coido que deberíamos de ter saído rectos cara arriba dende onde estabamos orixinalmente, porque logo dun bo rato de tentar busca-lo paso na nova ubicación, Manu deuse por vencido e vendo que xa eran cáseque as 18h e que polo tanto só nos quedaban un par de horas de luz decidimos baixarnos da vía, xunto coa outra cordada que tamén se retiraba.

Riglos mola, pero para triunfar hai que ir máis, eh…!😀

Croquis e información:

 

Sobre a “transparencia” da Federación Galega de Montañismo

Parece que foi onte, pero xa pasaron uns 5 anos desque lle reclamara á FGM unha maior transparencia e información das súa actividades e funcionamento; indicáralles daquela unha serie de suxerencias e eivas que deberían subsanar, e que estimaba que mellorarían as relacións coas persoas federadas, así como o propio funcionamento da Federación; nada extraordinario, senón máis ben peticións que se corresponden coa actual demanda social de máis democracia, máis transparencia, máis eficicacia e eficiencia na xestión dos intereses e recursos públicos, e menos impunidade coa corrupción.

mocioncensuraLamentablemente, apenas nada se fixo dende entón por parte da FGM, que continúa a ser unha institución opaca, inoperante e de prácticas caciquís e represivas como se exemplifica con toda plenitude no caso do intento de expulsión dun membro da EGAM (precisamente o candidato que se presentou como alternativa nas pasadas eleccións á FGM do ano 2014), saltándose a independenza dese órgano e causando un conflicto que aínda se mantén e non ten visos de solución, o que levou a que os cursos de montañismo, escalada e alpinismo previstos para este ano non se convocasen dende o mes de xullo. Iso si, na web da FGM, nin unha sóa nota informativa ou explicativa… Os federados e federadas a enterarse polo boca a boca, non vaia ser que se se fai público o conflicto a xente empece a preguntarse se ese é o proceder que se corresponde cunha institución federativa sufragada co erario público…

O exemplo ven moi acaído por mor da recén aprobada Lei de transparencia e bo goberno de Galicia (aínda que en Galicia xa tiñamos dende o 2006 unha lei semellante, a entrada en vigor este ano da lei estatal provocou a adaptación da lexislación galega á mesma) que pretende establecer mecanismos de rendición de contas que garantan a protección da cidadanía fronte a eventuais arbitrariedades do poder.

Entre os obxectivos desta lei están a democratización das administracións -e por extensión, dos organismos, dependentes ou sufragadas por estas-, obrigando ós/ás responsables a informar á cidadanía, da súa acción de goberno; o que supón o punto de partida básico para atacar un dos piares que sustentan a corrupción política e administrativa que dende sempre vimos sufrindo, aínda que nos últimos anos é mais percibida pola xente en xeral.

E todo isto ven a conto de que a finais de setembro chamoume a atención, entre o galimatías da web da FGM, a aparición dunha nova icona que co epígrafe de “TRANSPARENCIA” enlaza cunha nova sección destinada ó cumprimento da anteriormente referida Lei de Transparencia, e que, polo de agora, permite alomenos consulta-los estatutos desta, teoricamente, nosa Federación.

Así é que non é que tardasen 5 anos en escanea-lo Estatutos da FGM para a súa publicación na web, dando satisfacción a unha demanda básica dun membro desta Federación, senón que agora fanno porque a Lei que proximamente entrará en vigor, obríga á FGM a facelos accesibles a todo o mundo. A aparición desta informacion non responde pois a un sinceiro desexo de mellora-lo funcionamento da Federación, cumprindo co seu deber de acceso á información pública e coas regras da boa gobernanza, senón ó simple cumprimento dunha obriga legal.

Extracto do preámbulo da Lei do Estado español 19/2013, de 9 de decembro, de transparencia, acceso á información pública e bo goberno:

A transparencia, o acceso á información pública e as normas de bo goberno deben ser os piares de calquera acción política. Só cando as accións dos funcionarios públicos son sometidos ao escrutinio, cando os cidadáns poden entender como as decisións son tomadas que afectan-los, como os fondos públicos ou baixo acto que criterios son tratadas as nosas institucións poden discutir o inicio dun proceso no que as autoridades están empezando a responder a unha sociedade que é crítico, esixente e esixindo a participación de autoridades públicas […] permitindo […] un mellor control da vida pública contribúe á necesaria rexeneración democrática, eficiencia e efectividade do Estado promove e anima o crecemento económico.

Nota: vale a pena tamén pararse a le-la acta da asamblea xeral de abril deste ano 2015, que aínda agora acaban de publicar (véxoo o 28 de outubro, e a primeiros de mes aínda non estaba) neste novo apartado de “transparencia”, para ver se nas vindeiras actas, se teñen en conta as peticións dos/as membros desa asamblea ou se ignoran, como veñen facendo coas que presentan os/as federados/as “non coleguillas”.

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 207 segidores