Espectra, Ubiña (León), 7 de marzo de 2015.

Manu quedara con Lucas e Pablo “O Frutas” en achegarse a Ubiña esa fin de semana, sen embargo unha lesión no último intre do Lucas deixoume a súa vacante para a saída, así que escapando dunha reunión antes do seu remate, metendo a eito todo o material que tiña no piso sen sequera revísalo e cunha tableta de chocolate e varias barriñas enerxéticas como único alimento conseguín unirme ó grupo con só unha hora de retraso ;-) E xa de camiño é cando pregunto cal é o plan…: a Espectra! -arreamecajonomundo…-

Catro anos atrás xa desistiramos (daquela foramos Manu, Aviño e eu) no comezo desta vía vendo que non se atopaba en boas condicións, e dende entón sempre que me achegaba a Ubiña buscaba a evidente gran rocha dende onde nos deramo-la volta e tentaba adiviñar por onde continuaría o seu percorrido… Pero só imaxinar, eh!, que eu tiña claro que esa vía me quedaba demasiado grande como para meterme nela: xeo a 70º ou 80º, tramos de escalada en rocha con pasos de ata V+ para os que se recomendaba quitarse botas e crampóns e poñerse os gatos, mixto exposto e a, sempre en permanente descomposición, rocha característica de Ubiña… -a típica vía á que eu só miro para saber por onde hai que evitar ir-. Pero claro, o conto cambia cando diante vai O Manu tensando a corda cada vez que un se colga ;-D O caso é que O Frutas dicía que el xa “pasara de fase” no xogo e que ía facer unha travesía coa que rematar no cume de Ubiña para esperarnos aló; así que, de carambola, tocoume a min servirlle de asegurador ó meu irmán. El calculaba que a vía nos levaría unas 6 horas -aínda que finalmente botamos hora e pico de máis- en base ás escasas informacións que atopara sobre ela (de feito á hora de redactar isto estiven buscando algunha reseña na que basearme e non atopei nada minimamente detallado, máis aló dun par de imaxes co esquema da ruta). Á vía haille que recoñece-la súa variedade de pasaxes e técnicas, pese á mala rocha e o exposto dalgúns tramos; e dende logo admirámonos do tempero do Juan Goyanes e compañía para abrir este arriscado percorrido: quitámono-lo chapeu ante eles…

Espectra (MD V+/4, 70º, 600 m).

Dificultade: MD V+/4, 70º

Lonxitude: 600 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Juan Goyanes e Manolo González o 19 de marzo de 1999.Espectra

1º longo. Ascéndense por unha longa rampa nevada (de como moito 60º) cara á característica parede manchada de óxido no que comeza a escalada propiamente dita. A rocha nesta repisa nevada resulta moi compacta polo que, ó non atopar nada sobre o que montar reunión, houbo que meterse entre a neve e rocha para asegurar ó corpo o inicio do seguinte longo.

2º longo (V- expo, 60º, 30 – 40 m.). Buscamo-lo estremo esquerdo da repisa nevada onde un parabolt sinala o comezo do seguinte tramo, xa por rocha, dificilmente protexible, que remataba cun pequeno resalte que daba paso a un novo tramo de neve e xeo. Con crampóns pola mala rocha, aínda non sei como Manu deu superado esta sección na que eu, só colgándome dun Alien, conseguín colocarme para espeta-los meus piolets a cegas nunha escasa lingua de xeo por riba do resalte; logo, axudado pola tensión da corda saín á rampa de xeo e xunteime co meu irmán nunha reunión montada na rocha baixo unha pequena cheminea xeada.

3º longo (60º-70º, 40 m.). Dereitos polo xeo da pequena goulotte que había sobre a reunión, acadamos unha pala de neve que percorremos ata montar reunión na parede que a pecha por riba.

4º longo (50º-60º, 30-40 m.). Dende aquí proséguese por neve bordeando a parede cara a unha agulla adosada, ben visible na parte superior. A vía arrodea dita agulla (que é a referencia clave da vía) e ascende polo seu lado esquerdo polo que montamos esta reunión nun spit situado na súa base.

5º longo (V-, 30 m.). Dende a reunión subimos un resalte rochoso semicuberto pola neve, a uns 5 ou 6 m. á nosa esquerda, e unha vez sobre el aparece un primeiro parabolt (coido que neste longo hai ata 4) que protexía o comezo dun tramo de rocha que inicialmente parecía máis fiable pero que ía empeorando a medida que progresamos. Este longo segue con tendencia cara á dereita e recomendan que se faga con pés de gato, pero Manu fíxoo cos crampóns aínda que ata superar o pano rochoso non volvimos a pisar neve nin xeo. Cando chegou a miña quenda, gardei os piolets pero estiven varios minutos valorando se poñe-los pés de gato namentres tentaba simplemente situarme na vertical das cordas e non me daba imaxinado como puido progresar por aí antes meu irmán; finalmente anudei un cordino longo a un parabolt e, amarrado a el, deixeime colgar das cordas para empezar a trepar por unha especie de diedro aberto que con tendencia á dereita remataba na base dun neveiro; fixemo-la reunión nas rochas do seu bordo inferior xusto por riba dun último parabolt que protexe a saída do tramo de rocha antes de volver a pisar neve.

6º longo (V+, 10 m. e 30 m.). Neste punto Manu dubidou sobre por onde seguiría a vía, xa que olvidara o croquis no coche pero lembraba que debía de haber un curto paso duro que daba paso a unha terraza onde remataba a escalada sobre rocha, e xa só restaría gaña-la gran pala de neve que conducía ata a aresta 300 ou 400 m. máis arriba. E aínda que o paso tiñámolo diante dos nosos narices, nun resalte de 3 ou 4 m. con algo de desplome, xusto enriba e á dereita da nosa reunión, ata que un non o superaba, non podía ver a repisa que conducía cara á gran rampa de neve final do seu lado dereito. No noso caso fixemos reunión na mesma repisa a menos de 10 m. da anterior reunión pero unha vez xuntos non dimos por rematado o longo ata atravesa-la terraza e situarnos no comezo da pala de neve.

Resto (40º-50º, 300 – 400 m). Recollemo-las cordas xunto a un bloque e iniciamo-lo longo percorrido que en liña recta nos conducía cara á aresta. Na parte superior, un último estreitamento deixaba un tramo mixto duns 5 ou 6 metros con algo de xeo polo que Manu subiu sen problema, pero no que a min botoume unha corda porque eu non me atrevía a meterme “a pelo”. Neste punto onde o noso percorrido acadaba a aresta esperábano-lo Frutas, xa bastante aburrido porque entre que el subira máis rápido do previsto e que nós tardamos máis do calculado, déralle tempo ata a bota-la siesta no cume. Comimos algo e en 5 minutos acadamo-lo cume para logo descender enterrándonos ata a cintura na neve profunda do Canalón Sur por onde empatamos coa senda que baixaba ata Torrebarrio.

Enlaces con algunha información en:

Os parafusos de xeo KLAU de e-climb e as puntas intercambiables que non hai Cristo que as cambie… :-(

2015 Febreiro 17 Deixar un comentario

 Na súa páxina web, e-climb, presume de que “Los tornillos de hielo KLAU de e-climb.com son los más ligeros del mercado y los únicos con la punta intercambiable”. Con semellantes dous argumentos é natural que un se decida a probalos, así que xa fai 6 anos desque merquei un pack composto por media ducia parafusos de xeo e un xogo de 4 puntas extra.

Cos parafusos habituais o normal é que estes desbótense cando as puntas se estragan, así que se se ten a posibilidade de substituí-la punta danada por outra, é evidente que prolongaríamo-la vida deses parafusos co conseguinte aforro.

Pois ben, chegou o día no que dous dos meus parafusos necesitaron dun cambio de punta, así que tentei segui-las indicacións da web do fabricante, no seu apartado “¿Cómo puedo cambiar la punta?”. Aló, as instrucións escomenzaban resaltando o fácil que resultaría o mencionado cambio, así que dispúxenme para a tarefa coa tranquilidade de quen non terá dificultades.

Reproduzo de seguido o extracto correspondente ás citadas instrucións de e-climb:
¿Cómo puedo cambiar la punta?
Muy fácil, la palanca de todos los tornillos de hielo, lleva un encaje que actúa de destornillador. Sujeta firmemente el tornillo dañado en una mano y con la otra, presionando hacia el interior del tubo para evitar que se escape, gira con un golpe seco de forma contraria al reloj. Al colocar la punta nueva debes apretarla con un par mínimo de 10Nm (Unos 10kg de fuerza si lo haces con otro tornillo)“.

Nunha primeira tentativa xa me quedou claro que de fácil… nada! Unha vez colocada a panca dun parafuso nos encaixes do outro, mantela na posición axeitada namentres se exerce a forza necesaria resultaba imposible. Así e todo chamei ó meu veciño que co seu metro noventa se cadra sería quen de intimidar a ese pequeno parafuso e afrouxa-la súa punta, ben por forza bruta, ben por medo…; pero nin por esas… probamos logo entre os dous: un aguantando o parafuso e o outro facendo panca a dúas mans, e incluso protexémonos con panos para suxeitar de forma máis rexa, pero non houbo xeito, así que logo de que o meu veciño apañase un bo corte nunha das nosas tentativas, tivemos que rendernos ante a evidencia de que co método proposto por e-climb non chegaríamos a ningún lado (así que a iso non se lle pode chamar publicidade responsable…).

Fíxosenos evidente pois, porqué no vídeo demostrativo da operación de afrouxamento e apertado das puntas, se presentaban unha pavera animación en vez dunha gravación práctica -aínda que fose “preparada”- de ditas accións. ¡Esas puntas non as afrouxa nin Cristo!

(mira-lo vídeo a partir do segundo 66)

Desesperado, decidín dar por perdido un parafuso e probar a fixalo mediante un sarxento para así poder utilizar ambas mans na aplicación da forza, pero o encaixe na muesca do parafuso resultaba tan feble ó utilizar un segundo parafuso como panca, que unha e outra vez escapabáseme e danaba as puntas das súas beiras e as miñas propias mans.
Optei entón por buscar unha platina metálica dunhas dimensións e resistencia axeitadas para utilizalo como panca namentres mantiña o parafuso fixado cun sarxento, e así foi como ó fin conseguín quita-la punta danada; sen embargo, para aperta-la nova punta, dado que tiña que utiliza-los mesmos instrumentos (sarxento e platina), o encaixe non era o axeitado e así, pese ó coidado co que o fixen, varias veces escapóuseme a muesca da platina e foime imposible non dana-las puntas interiores próximas.
En definitiva, o sistema non resulta, en absoluto moi fácil -como presumían os de e-climb-, e dana-la nova punta durante o proceso resulta practicamente inevitable, así que teño claro que as puntas intercambiables dos parafusos KLAU de e-climb non son unha boa alternativa.
Por último, só sinalarei que envieilles un correo ós fabricantes destes parafusos para contarlles as miñas dificultades e pedíndolles unha explicación, suxerencia ou vídeo demostrativo que aclarase mellor como realiza-la substitución das puntas; pero a día de hoxe non recibín resposta. Supoño que a clientela esixente non lles interesa…

 

Modalidades de seguro da licenza federativa de montaña 2015

2015 Xaneiro 25 Deixar un comentario

licenzaFGM2015-300x205Un ano máis, a Federación Galega de Montañismo volveu a pecar de falta de previsión e no foi quen de empezar tramita-las licencias federativas para o ano 2015 ata o día 29 de decembro, cargando ós clubes coa responsabilidade de divulga-la apertura do prazo de solicitude das licenzas, tramitalas e distribuilas -unha vez que llas remita a propia FGM-, entre os seus socios e socias, en só 3 días, que aínda por riba son dun periodo tipicamente vacacional, como son as datas do Fin de ano.

-Queda claro que por parte da FGM todo son facilidades para fomentar que a xente acuda á montaña co seguro en vigor…- :-(  Naturalmente este despropósito nunca se lle podería achacar á FGM, porque como sinala o seu recén elixido Presidente, Adolfo Puch, entre as virtudes do seu mandato está a “maior axilidade na xestión da licencia federativa para os Clubes, grazas a una aplicación informática que permite a tramitación on line dende o ano 2012“, resaltando ademais “e todo grazas a preocupación dun equipo multidisciplinar para a dirección federativa, con ampla experiencia en xestión deportiva, a sua dedicación, dispoñibilidade e esforzo continuado“. Dende aquí recomendo botarlle un vistazo ó blogue da súa candidatura como exemplo de típico discurso baleiro de concreción e falto de datos e feitos que poidan sustentar cada unha das cousas das que presume para -como eles mesmos din- “seguir avanzando nunha Federación áxil, moderna e transparente.”

E críticas “destructivas” aparte -as constructivas xa llas expusen á Federación en varias ocasións e a súa resposta foi sempre nula, de aí a miña animadversión por este ente anacrónico-, boteille unha ollada ós prezos e ás coberturas da nova licenza, para avaliala, alomenos sobre o papel, porque para facelo na práctica haberá que esperar ó remate da súa vixencia e coñece-los datos sobre o seu funcionamento real -se é que algún ano a FGM se digna a facer un seguimento dos casos e os fai públicos ou valora-.

comparativa prezos coberturas seguro fgm 2015

  • En vermello aparecen as cotas que sufren un incremento con respecto ó anterior ano, e en verde as que se ven reducidas.
  • Como a FGM non facilita cifras das licenzas emitidas no ano anterior por cada disciplina deportiva non é posible calcular quen sae beneficiado ou perxudicado en cada caso e o impacto e relevancia que cuantitativa e cualitativamente ten cada disciplina.
  • En canto ás cláusulas da póliza, repítese a restricción existente na anterior póliza, respecto de que a asistencia sanitaria como consecuencia dun accidente deportivo, logo das primeiras 24 horas “dende a ocorrencia do accidente”, só correrá a cargo da compañía aseguradora, se se efectúa por “profesionais ou provedores designados pola Compañía”, polo que pasado ese prazo durante o que se pode acudir a calquera centro médico, a compañía aseguradora non se faría cargo dos custes salvo que se traslade a un centro concertado. Entendo que naqueles casos nos que non sexa posible contactar coa Compañía ou que o/a accidentado/a se atope nalgún lugar remoto, a limitación das primeiras 24 horas non se debera de te en conta, pero resulta que no apartado 5 das Normas de actuación en caso de accidente, volve a reincidirse nesta limitación ó respecto das primeiras 24 horas; sen embargo, neste caso, de seguido, utiliza una expresión un tanto ambigüa, en tanto que non me queda claro se se refire a esas primeiras 24 horas do parágrafo anterior ou ó tempo necesario para que o/a accidentado/a “estabilice” o seu estado: “unha vez superada a primeira asistencia de urxencia”.
    Coido que sería necesario que a Federación nos aclarase que ocurriría no caso dun accidente nun lugar remoto no que transcurrisen bastante máis de 24 horas dende que este sucedese ata que fose posible derivar á vítima a un dos centros concertados…

asistencia sanitaria 24h

  • Asemade, boto en falta que non se facilite a listaxe de Centros Concertados para os casos de desprazamentos, ós que se alude na póliza, pese a que nela indícase que dita listaxe acompaña á propia póliza.
  • Por último, no apartado de Autorizacións, indícase que é necesaria a autorización previa por parte da Compañía pra poder realizar unha serie de probas e tratamentos, entre as que se atopan as intervencións quirúrxicas e probas diagnósticas. Supoño que nos casos de urxencia vital non sería preceptiva dita autorización, pero tamén sería convinte que a Federación o aclarase.

autorizacións tratamentos médicos

 

Corredor de la Aguja e Elixir de la Suerte, Ubiña (León), do 29 ó 31 de decembro de 2014.

2014 Decembro 31 Deixar un comentario

Unha cordada nos últimos tramos da Elixir de la Suerte; foto tomada dende a aresta, ó remate do Corredor de la Aguja.

O ano remataba cunha caída das temperaturas e uns ceos despexados e soleados que non podiamos desaproveitar. O Chicho quería probar o Corredor de la Aguja e Elixir de la Suerte, na cara Suroeste do Ubiña, así que reservamos praza no refuxio da Federación Galega en Torrebarrio e, a golpe de madrugón lunático, presentámonos no pobo a mediodía, con tempo de abondo para achegarnos á base dos nosos obxectivos para comproba-las súas condicións.

Torrebarrio recibiunos cun soleado día sen nada de vento pero cunhas baixas temperaturas que, incluso, rondaban os 4 ou 5 graos baixo cero ás 15 h. nas sombras das bases dos nosos dous corredores. Ademais, por primeira vez (e xa debía de ser o meu cuarto ou quinto intento) atopeime co resalte do inicio do Corredor de la Aguja, cuberto por unha capa de neve dura; e como tamén víanse completamente cubertas de xeo as rochas próximas e da parte superior, as nosas expectativas eran moi positivas. Pola contra, aló onde se acumulaba a neve, esta presentábase en estado de po seco e estaba sen transformar, así que enterrabamonos ata os xeonllos nela.

Con estas novas avisamos ó Xosé e máis a Manu que querían saber das condicións de Ubiña por se eran axeitadas para os seus obxectivos: o Xosé quería facer algún corredor como o Espectra, e Manu unha das súas difíciles travesías de posta a punto. Ó final, ambos animáronse a achegarse ó seguinte día, de tal xeito que o Xosé uniuse a nós para subirnos polo Corredor de la Aguja, namentres que Manu pasou o día facendo desniveis entre León e Asturias, atravesando un par de veces o cordal, así que puido observar que as condicións da neve pola cara Norte eran notablemente mellores que as que había na cara Sur; iso si, de xeo… nada.

Logo de quedar co Xosé ás 8 da mañá do seguinte día, preparamos o material de escalada e pegámonos ós radiadores do refuxio ata deitarnos. O Chicho, coñecedor da sona da miña tendencia a meterme en leas e, sobre todo, da miña proverbial velocidade, empaquetou na mochila buxola e as 8 pilas de reposto que trouxo pensado en que tiñamos moitos boletos de non voltar antes do aninovo. ;-)

Corredor de la Aguja (III/3, 70º, 300 m).

O Xosé chegou sen novidade pese ás placas de xeo na pista de Torrebarrio, así que inmediatamente puxémonos en camiño, unha vez repartido o material: a corda máis gorda para Chicho, a máis lixeira para min e a pesada ferralla para Xosé -algún día explicarei cal é o complexo sistema de repartición das cargas que se aplica nestas actividades ;-)

Nun par de horas estábamos ó pé da característica agulla, baixo o inicio do noso Corredor, e media hora despois ancorabamonos na primeira reunión da vía, no lado esquerdo do 1º resalte da vía. Dita reunión está formada por un cravo do que colgan varios vellos cordinos unidos nun antigo mosquetón de ferro e reforzado por unha vella peza de ferreiro que saltou en canto o Chicho se deixou colgar da reunión.

Encordámonos e o Xosé púxose mans á obra atacando rapidamente o resalte que resultou contar cunha neve de peor consistencia da que aparentaba e cun escaso xeo. Pese a elo superou o paso e proseguiu durante practicamente agota-los 60 m. das cordas, xa que en vez de montar unha reunión xusto onde o diedro xira cara á esquerda (aí había un cordino sobresaíndo do xeo), proseguiu ascendendo polo seguinte resalte e continuou por unha pala de neve antes de monta-la reunión reforzando cun friend mediano uns bos cordinos que había nun bloque do lado esquerdo da metade desa pala.

O 2º longo levounos, logo do tramo inicial de neve, ata un novo resalte de rocha e xeo que viraba cara á esquerda e que remataba nun tramo final de neve no que montou a 3ª reunión lazando un gran bloque de rocha do lado esquerdo, ó límite dos 60 m. das cordas. Xa só nos quedaba un último tramo de apenas 20 m. practicamente por neve, salvo un curto resalte intermedio, polo que o Xosé asegurounos ó corpo unha vez acadada a aresta, algo antes das 14h., disfrutando da forza dun sol que ata entón mantivérase oculto polas paredes que ensombrecían o corredor.

Dende aí, ascendimos un pequeno tramo da aresta cara ó cumio, pero logo de tomarnos un descanso para picotear algo namentres observababamos a unha cordada progresar polo tramo final de Elixir de la Suerte, decidimos non continuar ata a cima e descendimos baixo un recio sol polo sempre longo e pesado Canalón Suroeste; un xeito bastante directo de regresar a Torrebarrio.

Podemos resumi-la escalada como sumamente delicada pola escasez de xeo e moi difícil de protexer. Menos mal que puidemos contar coa destreza do Xosé para sacarnos por aí, porque doutro xeito, en vez de pouco máis de 2 horas de escalada efectiva, non sei se nos chegarían tódalas pilas do Chicho ;-)

Como as condicións que atopamos de neve (sen transformar) e de xeo (moi escaso) non eran as que o Xosé esperaba, renunciou a probar sorte noutro corredor e aproveitou para marchar a casa e darlles unha alegría ós seus pícaros. Así que Chicho e eu volvimos a quedarnos sós, alomenos durante un rato, xa que á noite pasou Manu a contarnos que se atopara no seu percorrido polo monte durante ese día. “Tomámoslle” algo no bar e unha vez que tamén el marchou, Chicho e eu metémonos nos nosos sacos co plan de subir pola Elixir de la Suerte ó seguinte día. Aínda que nos temíamos que atoparíamos moita neve solta e profunda nesta ascensión, contábamos con que a cordada que viramos pola tarde remata-la vía tería deixado unha boa pegada coa que aforrarnos a maioría do esforzo de ir abrindo paso.

Elixir de la Suerte (III/2, 50º, 550 m).

Pese a que nos deitaramos cedo, non durmimos moito… O Chicho estivo insomne -non sei se pola excitación típica previa a unha escalada ou polo nerviosismo de saber que ó seu carón iría só eu :-D . Fose o que fose, o moi cachamoulán estivo botando partidas na Play Station para entrete-la espera, namentres eu pensaba que andaban os ratos a rilar entre os tabiques… -. Eu tampouco din durmido moito -cousa que non é demasiado estrana en min-, se cadra porque aínda lembraba as 12 horas que me levara ascender con Beni ese corredor fai un par de anos (sen contar aproximación, nen descenso, eh!)

Ás 8 da mañá puxémonos en marcha para ataca-lo primeiro resalte de entrada á nosa vía ó redor das 10:20 h. Neste caso progresamos con coidado pero sen problemas durante apenas media hora ata acadar un bloque que é preciso arrodear cun delicado paso, así que sacamo-la corda para superalo asegurándonos nunha pequena fenda un par de metros embaixo del. Logo deste paso, xa non tivemos que encordarnos máis durante o resto da vía e continuamos alternando tramos fáciles de neve con outros máis delicados con rochas superficiais.

Unha vez superada a travesía horizontal a metade de vía, vimos como a pegada da cordada da víspera continuaba atravesando diagonalmente a pala central de neve, para seguir por unhas pendentes do lado esquerdo, en lugar de seguir máis verticalmente cara arriba pola citada pala central que se ve no croquis de El Maquis que acompaña esta entrada. Cando fai un par de anos subira por aquí, optaramos por ascender de forma directa pola pala de neve, así que aínda que a pegada nos levaba por outro lugar, logo de falalo con Chicho, decidimos segui-la pegada para evitar ter que ir abrindo pegada por neve branda.

A decisión seguro que foi acertada porque, deste xeito, coñecín outra variante do itinerario e aforrámono-la paliza de ter que pelexarnos coa neve branda. Finalmente, acadamo-la aresta ó remate da vía ó redor das 13h. e unha hora despois xa estábamos na base do Canalón suroeste, apurándonos para estar de regreso en casa a tempo de sentármonos na mesa para a cea de fin de ano.

Apenas 2 horas e media de ascensión fronte ás 12 horas de fai un par de anos pode dar idea do diferente estado en que se atopaba o itinerario en ambos casos… Así e todo… o feito de que houbese nevado recentemente e de que esta neve non estivese aínda transformada, non constituían as condicións axeitadas para realizar esta actividade con plena seguridade, así que deberíamos de ternos quedado en casa, verdade? ;-)

Enlaces con información en:

Cuestionario de axuda para a escolla de a quen votar á Presidencia da Federación Galega de Montañismo.

2014 Decembro 11 Deixar un comentario

direccións_640Gustaríame establecer un método científico xeral ó que recurrir para non equivocarme sempre que tivese que elixir entre dúas alternativas. Como aínda non se inventou tal método, tomar una decisión acertada, en moitos casos resulta complicado -cando non imposible-, pero outras veces é suficiente con usa-la nosa capacidad racionalizadora -o sentido común de toda a vida…- e adicarlle un anaco de tempo a analiza-las opcións que se nos presentan.

formulario_640Para o caso das eleccións á Federación Galega de Montañismo eu teño clarísimo que non querría que as cousas seguisen como ata agora, pero para aquelas persoas ou clubes que queiran ir máis aló de ideas preconcibidas ou de experiencias alleas, propóñolles un simple cuestionario con 6 cuestión sobre as que ir marcando os recadros cos que se estea de acordo; ó remate do mesmo bastará con contar en que columna teñen máis marcas, para determinar que alternativa é a que máis lle interesa ou convén.

Simple, verdade…? Tendencioso?… ummm, xa veremos :-D Botádelle un vistazo e logo opinade; polo menos servirá para reflexionar sobre un asunto ó que seguro que non lle prestamos a debida atención.
A situación é a seguinte: o vindeiro sábado 13 de decembro de 2014, rematará o proceso de eleccións á Federación Galega de Montañismo, coa votación do seu presidente entre os dous candidatos, Alejandro López Sánchez e Adolfo Puch Domínguez; a elección realizarase mediante a votación da Asamblea Xeral, constituída polos estamentos de deportistas, técnicos, árbitros e entidades deportivas.

Para decantarnos por unha ou outra opción, escollede no seguinte formulario as opcións coas que concordades e ó remate saberedes cal é a vosa mellor elección.

  ¿Estás de acordo con que…?   ¿ou, pola contra crees que…?  
1 A inmensa maioría das persoas federadas non poidan votar (cáseque o 90% non teñen dereito a facelo). Haberá que tomar algunha medida para que non suceda, coma ocurriu nestas eleccións, que apenas un 11% das persoas poida votar.
2 A Federación é totalmente transparente e facilita de xeito público e sinxelo toda a información relevante das súas xestións, actuacións, inversións e orzamentos (a súa web resulta un medio organizado e accesible a toda esa información, que se atopa facilmente e se actualiza con axilidade). Sería bó que a obtención da información, que debera de ser accesible para tódolas persoas federadas, non dependese do “colegueo” ou de “pásate por aquí e cóntoche…”, senón que estivera publicada (na web, por exemplo) de xeito que calquera poida consultala cando lle pete ou interese: ¿que problema hai en coñece-las actas cos acordos das xuntanzas, ou os orzamentos e gastos anuais, ou as razóns polas que se subvencionan unhas actividades e outras non, ou …?
3 O reparto dos fondos da Federación entre Clubes e Federados/as non precisa de ningunha publicidade, nin xustificación porque seguro que se atende a criterios obxectivos e se garante a igualdade de oportunidade para todos e todas, xa que os que se veñen beneficiando ata o de agora xa están ó tanto e o resto é mellor que non se meta porque seguro que non hai para todos/as… A mellor garantía dunha xestión xusta dos recursos é a publicidade e apertura pública de prazos de solicitude das convocatorias de axudas, subvencións, premios,…; de tal xeito que todo o mundo poida participar en igualdade de condicións.
4 Non é necesario facer un informe -alomenos anualmente- coas actividades desenvolvidas, apoiadas ou subvencionadas pola Federación cos datos de participación nelas (número de persoas e clubes participantes) e os custes ou inversións realizadas pola Federación, porque non ten ningún interese avalialas de cara a racionaliza-los recursos de cara a vindeiros anos. É de abondo con colgar unhas fotos na web e dicir que estivo todo guai, así que non hai que andar pasando traballos inútiles de análises e comparacións -que dan moito choio-. É imprescindible coñecer en que se invirte (sexa como colaboración ou como financiamento) e que resultados se acadan para avaliar se o traballo ten éxito, se hai que cambiar cousas, se existen descompensacións entre as distintas disciplinas dentro da Federación, ou -incluso- se hai que redeseñar un novo plan director das actividades federativas (digo novo, pero…¿haberá algún plan…?).
5 Hai actividades federativas de abondo para que tódalas persoas de calquera disciplina poidan participar varias veces no ano previo ás eleccións -e así teñan a posibilidade de votar-, xa que se alguén non compite ou o que lle gusta é o esquí, tampouco se lle van caer os aneis por apuntarse a unha carreira de montaña, por exemplo… É difícil propor actividades para tódalas disciplinas, pero precisamente por iso resulta tan importante o anterior punto; en todo caso, xa que a normativa da Xunta en canto ó sistema electoral resulta tan excluínte, debérase de negociar coa Xunta unha modificación na Orde ou, alternativamente, promover algún tipo de “actividade federativa on-line” que faculte a todo o mundo para exerce-lo dereito ó voto.
6 A avaliación da resposta do seguro federativo en caso de accidente non require dun seguimento, nin de análise porque sabemos que sempre van face-lo máis convinte para a persoa federada que requira dos seus servizos. Realizar e publicar unha avaliación anual dos accidentes sufridos polas persoas federadas, as súas causas, a actuación das Aseguradoras, e a valoración que os/as accidentados/as fan desas actuacións, permitiría facer non só un seguimento puramente estatístico, senón tamén sacar conclusións que diminúan a posibilidade de que volvan a repetirse casuísticas ou imprudencias, e, dende logo, resulta imprescindible avaliar dun xeito práctico que compañías funcionan mellor, ofrecen realmente as mellores coberturas e cumpren coas súas obrigas.
Total

Se tes máis recadros sinalados na primeira columna está claro que non te importa a opacidade na información, nin na toma das decisión, e que non te importa estar sometido ó arbitrio, capricho ou nepotismo de quen toma as decisión por capricho, costume ou por interese ou beneficio persoal (cabe calquera destas posibilidades, posto que, dado que as razóns non se exponen, ¿quen sabe se as motivacións son boas -aínda que os métodos non o sexan-, ou malas -como calqueira sospeitaría de quen actúa de xeito tan velado-?). Nese caso, o teu voto está claro…

Pero se sinalaches máis cadros da segunda columna… dá un paso adiante e vota por cambia-las cousas nesta ¿nosa? Federación, para que sexa realmente útil, participativa e representativa.

 

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 139 segidores