Nani-Marisi (V+), 225 m, cara SE do Picu Urriellu, 6 de agosto de 2016.

Fotos da Nani-Marisi, cara SE do Picu Urriellu, 6 de agosto de 2016.A comezos do inverno o Carducho propuxérame ir este verán ó Urriellu a facer unha vía que sería a miña primeira na cara Oeste. Daquela eu pensáramo un pouco porque quería estar ben preparado para enfrontarme a unha escalada tan longa, pero como había tempo de abondo ata entón, apunteime ó proxecto. Sen embargo, debido ó traballo, ós poucos días tiven que renunciar a saír á montaña ata finais de xullo e conformarme con ir a Budiño de cando en cando para alomenos manterme minimamente activo escalando. Así que chegado o momento de poñernos en marcha, non me atopaba nin de lonxe nas mellores condicións para afronta-la vía, pero confiando no poderío do meu compi, e cunha posta a punto exprés que involuntariamente me proporcionou o Xosé a semana anterior😉 , xuntámonos un venres pola tarde en Collado Pandébano, con intención de face-la vía ó seguinte día.
Xunto con Lola subimos ata a Vega de Urriellu onde vivaqueamos esa noite con intención de comeza-la escalada ás 8 da mañá (demasiado tarde para o meu gusto, pero con marxe horaria de abondo para face-la vía sobradamente segundo os cálculos do Carducho). Desgrazadamente xa namentres almorzabamos observaramos na nosa ruta a unha cordada de 3 que ían moi lentos (botaron entre 40 e 50 minutos para face-lo 2º longo, que non é especialmente complicado!), e ó chegar a pé de vía atopámonos con outra cordada máis á espera…
O fermoso can da cordada que nos precedía, en pleno inicio da Nani, esperando ó retorno dos seus propietarios.Buscamos alternativas e como non traíamos un plan B, baixámonos a polo libro de piadas do refuxio e fotografiamo-los croquis dun par de vías da cara Este para escoller aquela que tivese menos xente, confiando en que ó ir tan tarde, non nos atoparíamos con atascos. Finalmente, ás 10:30h. empezamos a subir pola Nani-Marisi, cunha cordada dous longos por riba nosa que non nos freou en toda a escalada, e que deixara o seu can a pé de vía, vixiando as súas mochilas, sinalando xusto a canle de inicio da escalada.
Longo aberto 20 anos atrás por Carducho: Variante Mutante (6b+ expo)Ó final, pese á decepción de ter que renunciar ó noso obxectivo, desfrutamos moita desta outra bonita vía na que unha vez chegados ó paso ó anfiteatro da cara Sur, o Carducho sinaloume o longo que abrira superando o chamado “corazón de lija” máis de 20 anos atrás, cando tras face-la Me Refugio en la Bebida, chegados a un característico nicho no lado esquerdo da visible placa sobre a vía, progresou pola mesma sen posibilidades de protección nun tramo expo polo que acadou a evidente fenda vertical na que xa puido ir metendo seguros namentres ascendía por ela. Daquela, tras comprobar no refuxio que non constaba que ninguén a fixera antes ca el, fixo un croquis no reverso dunha das follas que usan para os recibos que entregan ás persoas coas contas cando van pagar, xa que ó pedirlles un folio, suxeríronlle que se subise o seu propio papel se non querían que llo cobrasen (vese que xa daquela non eran tampouco moi simpáticos…). O caso foi que chamoulle ó seu novo itinerario Variante Mutante, graduouno de 6b+ expo e deixouno no libro de piadas, só para comprobar coma algún tempo despois, desaparecera de dito libro: seguramente ós gardas non lles pareceu unha ruta digna de abondo como para merecer unha reseña…

Nani – Marisi (V+), 225 m.

1ª ascensión: Hernán Llanos Balsas “Nani” e Alfredo Díaz o 23 de agosto de 1974.

Material necesario: 2 cordas en dobre de 60 m., un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (útil levar repetido este último número), 3 Allien, e unha ducia de cintas exprés longas.

Aproximación: nunha hora pola Canal de la Celada.

Descenso: a ruta non é rapelable, baixándose en 2 ou 3 rápeles pola liña de descenso da cara Sur, ou máis directamente en 3 rápeles pola Teógenes (non usar en caso de choiva).

Cordada: Carducho e eu, o 6 de agosto de 2016.

Fonte: http://www.fernandozamoraguiadepicos.com/2011/09/escalada-via-nani-marisi-en-la-cara-sur.htmlPercorrido e gradación:

  • L1. IV, 45 m. A vía comeza a escasos metros por embaixo da de El Paso Horizontal, na primeira (en sentido ascendente) das dúas grandes cicatrices diagonais que van de esquerda a dereita na cara Sur-Leste. Remóntase o evidente diedro-cheminea ata o seu empalme por placa co comezo dun seguinte diedro. A reunión móntase sobre dous cravos reforzables.
  • L2. IV+, 55 m. Ascéndese este novo curto diedro-cheminea, algo máis vertical, que unha vez superado empata coa continuación da canle ata montar reunión ó límite da lonxitude das cordas, nunha cómoda repisa cun par de cravos reforzables xunto a un gran bloque. Segundo os croquis de www.guiaspicos.com e fernandozamoraguiadepicos.com, empatamos dous longos, xa que a nosa 2ª reunión coincide coas súas 3ª.
  • L3. V+, 55 m. Saímos da cheminea para atoparnos cun muro vertical de furados de difícil protección, polo que acádase un nicho con ata 3 pontes de rocha; neste furado resultaría incómodo montar reunión, pero seica xusto uns 2 ou 3 metros en liña recta por enriba vese outro nicho moito máis cómodo onde montala sobre un Camalot amarelo, unha ponte de rocha e un cravo. No noso caso tamén ignoramos esta reunión e empatamo-los dous longos correspondentes do croquis, saíndo do nicho pola dereita para afrontar un muro de travesía ascendente no que un cravo protexe un tramo de placa cara á dereita duns 3 metros, que nos sitúa baixo o gran bloque alaranxado; aquí pódese ver que hai quen monta reunión, aínda que nós seguimos para supera-lo diedro do gran bloque pola esquerda e monta-la reunión sobre 3 cravos, na cómoda terraza enriba del.
  • Fonte: http://www.guiaspicos.com/blog/nani-marisi-al-naranjo-de-bulnes/L4. IV, 30 m. Saímos pola esquerda da reunión ata o pé dun novo muro uns tres metros por riba, que superamos con tendencia á dereita sen poder protexer ata atoparnos xa nun terreo máis fácil, polo que acádase unha especie de nicho repisa onde se monta a reunión sobre dúas pontes de rocha reforzables.
  • L5. IV+, 30 m. Dende aquí seica pódese facer unha travesía de III+ cara á dereita para empalmar coa última reunión da Cepeda e saír por ela (V+), pero nós continuamos pola vía saíndo da reunión verticalmente para toparnos cun novo muro que resolvemos un pouco polo seu lado dereito antes de dirixirnos en diagonal ascendente á esquerda, rodeando o desplome que hai sobre as nosas cabezas pola evidente canle que nos leva á reunión situada no ombreiro dende o que xa podemos pasarnos ó anfiteatro Sur.
  • L6, III+, 10 m. A uns 10 m. de distancia, polo lado esquerdo da reunión, que da ó anfiteatro, xa se ve un gran bloque con múltiples lazos, un pouco máis alto que a nosa posición. Non ten sentido tentar empatar esta longo co anterior, xa que dificultaría moitísimo o aseguramento, e é mellor facer este pequeno percorrido de rocha moi descomposta partindo da reunión máis cercana. Unha vez acadado o bloque pódese facer un rápel duns 20 m., cunha soa corda que nos deposita no anfiteatro Sur, xusto na última reunión da vía Teógenes, pola que pódese rapelar ata o pé da cara Sur.

Reseñas e croquis:

 

Refugio de la Vega de Urriellu, o peor refuxio de montaña do mundo; un pseudo-refuxio…

Fosa séptica do refuxio de Urriellu, desbordando augas fecais.Seguramente é unha esaxeración, pero permitídeme o exceso verbal do titular deste artigo para chama-la vosa atención, sobre a vergoñenta situación do que sen dúbida é un dos refuxios máis senlleiros da montaña española.

Acabo de regresar a casa logo de pasar 3 días na Vega de Urriellu, e o primeiro que fixen foi denuncia-lo flagrante delito ecolóxico e contra a saúde das persoas que o refuxio está cometendo en pleno centro dun espacio protexido como é o Parque Natural de los Picos de Europa.

Resulta que a fosa séptica do refuxio, está vertendo de forma ben visible e continuada ó longo deste verán, augas e residuos fecais a escasos 6 metros da fonte de auga potable situada no seu lateral, sen que se teña tomado a máis mínima medida correctora, nin por parte do refuxio, nin das institucións e autoridades competentes; e xa non é que non se faga absolutamente nada para evitar e corrixi-lo vertido, é que a actividade normal do refuxio non sufriu un mínimo cambio: nin se informa do feito en si ás persoas que se aloxan ou que transitan polas súas proximidades, ou ás que se surten de auga na fonte, pese ó nauseabundo fedor que se percibe, nin se advirte dos perigos que para a saúde supón permanecer nas súas inmediacións, ou que ditas augas se filtren e rematen contaminando as correntes subterráneas que val abaixo surten manantiais e regatos dos que fan uso as poboacións da comarca. Nada se fai, porque calquera acción conlevaría a suspensión inmediata da actividade do refuxio, e iso significaría paraliza-lo negocio… -O negocio! Esa é a clave.-

Este edificio xa fai tempo que deixou de ser un refuxio de montaña, para converterse nun mero establecemento de hostalaría, xestionado como se dun albergue turístico de 3ª se tratase, no que chegada a hora de deitarse, péchase con chave a porta impedindo o libre acceso de calquera persoa que aparecese de noite de improviso ou con dificultades, ou no que se venden latas de refresco caducadas sen que, unha vez que se lles advirte do feito, consideren que deben ser retiradas da venda ó público e continúan despachándoas sen ningún rubor.

Si, xa sei que haberá quen pense que tampouco é para tanto e que non hai que ser tan puntilloso, despois de todo estamos nun entorno complicado de montaña e hai que ser comprensivos…, pero resulta que sigo observando máis detalles e situacións reprobables, como que, pese a que esteamos nun centro neurálxico da actividade montañeira e escalatoria, no que a información meteorolóxica é fundamental, xa non se coloca o parte do tempo na entrada, ben visible para calquera que pase, senón que hai que preguntar en recepción por el para que cho canten escuetamente e á carreira; ou que en vez de que as comidas sexan o suficientemente abondosas e nutritivas -non digo sabrosas, sás ou de calidade,…- como para satisface-las necesidades desas persoas que necesitan recargar enerxías antes ou despois de duras, longas e -ás veces incluso- perigosas xornadas de pateo, escalada ou carreira, ofrezan unha mala comida da que non só non informan de en que vai consisti-lo menú do día, senón que non teñen ningún problema en darche un primeiro prato de sopa e un segundo de lentellas para que non che falten líquidos, xa que eles non che proporcionan os “sólidos”. Se aínda por riba resulta que non che permiten reserva-la cea para o seguinte día -con previo pago, eh!-, e dinche que ata á hora do almorzo do seguinte día non o podes facer, co que te obrigan a que non poidas empeza-la túa actividade antes desa hora se queres cear no refuxio… -pois… xa se van acumulando moitos malos detalles, eh…-.

Pero é que aínda non se acaba aí a cousa, porque se cando che din que hai que estar puntuais para cear e ti lle replicas que antes -anos atrás, cando un aínda era un mozo que practicamente podía estar só nesta mesma época en calquera das paredes do Picu- as cousas non eran así, aínda che espetan que todo cambia para mellor, e que se non te chega o tempo, se cadra o que tiñas que estar era xa na base da vía, en vez de no refuxio -obviando que é o seu propio protocolo o que te obriga a pasarte a face-la reserva da cea a esa hora, con plena desconsideración ás elementais necesidades horarias de escaladores e montañeiros en xeral-, quédaste con cara de parvo cavilando en que carallo de mellorías serán esas nas que estará pensando o fulano…

Caldeiriños cheos de papeis de cagar que rematan caendo polo furado da letrina, no refuxio da Vega de Urriellu.E nestes intres aínda haberá quen diga que pese a que no refuxio non lles importe a contaminación que causan, nin que a comida sexa mala e insuficiente, nin vender produtos caducados, nin adapta-lo horario do almorzo ás necesidades das actividades montañeiras, nin facilita-la reserva das ceas a quen o queira face-la véspera, nin dar a coñece-lo menú que vas pagar anticipadamente, nin deixar á vista a previsión meteorolóxica, nin que unha persoa que chegue intempestivamente se atope coa porta do refuxio pechada con chave, nin … o importante é que a cantina estea aberta e que colguen cada día no Facebook unha foto do mar de nubes ó amencer para que suban moitos turistas, aínda que logo teñan que facer pirámides cos papeis de cagar enriba do minicaldeiro que colocan en cada letrina e que irremediablemente desborda por ese furado cagadeiro, no que o refuxio advirte que non se boten xa que atascan e enchen a fosa séptica… -mira ti que tiña fácil solución con colocar unhas bolsas grandes para recolle-los papeis usados, ou con facer máis dunha quenda de recollida diaria deses caldeiriños…-.

A mostra final da deturpación da función orixinal que motivou a construción deste refuxio, e que tiña como obxectivo servir de abrigo e campo base para as actividades montañeiras, é a eliminación da posibilidade de que un poida cociñar no interior do mesmo. No ano 2011 acometéronse unha serie de reformas no refuxio para -segundo a Federación asturiana publicitou- resolver algúns problemas no sistema eléctrico e de calefacción, e que serviron de excusa para elimina-lo espazo no interior do comedor do que antes dispuñan os/as montañeiros/as para cociña-los seus propios alimentos. Lonxe de recoñecer este despropósito, dende Federación e Refuxio replicaban ás persoas que reclamábamos a restitución deste servizo, que estaban “buscando unha solución” -vese que debe de estar moi ben escondida porque ata o de agora aínda non a atoparon…-.

A estas alturas da miña descrición, conviredes comigo en que máis que refuxio, debería de cualificarse como “albergue” ou “aloxamento hostaleiro turístico”, xa que está claro que non responde ó significado do que é un “refuxio de montaña”, alomenos non en base ós usos e costumes asociados á comunidade montañeira, que os ven utilizando dende o nacemento do alpinismo aló polo século XIX. Neste senso, no refuxio gardado de media e alta montaña, ademais de contar con máis ou menos servizos (mantas, comida, bebida,…) pódese obter información das rutas, o tempo, estado da neve, horarios, vías de escalada,…; pero en todo caso, a súa finalidade e o seu funcionamento habitual ven estando supeditado ás necesidades de excursionistas, montañeiros e escaladores, algo que vai máis aló da pura definición formal que poderíamos atopar en calquera dicionario.

Evitando a polémica sobre as diferentes opinións enfrontadas entre as persoas que defenden uns refuxios con cada vez máis servizos e comodidades (tipo hotel) e as que optan pola austeridade e sobriedade, en todo caso está claro que na actualidade e no futuro, as intervencións neste tipo de construcións deben de contempla-la preservación da natureza e o impacto ambiental que poden supor, e non basear o seu modelo de xestión na simple matemática da capacidade de aloxamento e na masificación turística auspiciada pola mellora na accesibilidade á alta montaña: as diferencias entre hoteis e refuxios, xa non teñen porqué ser de índole de servizos, pero si que o son en termos do tipo de actividades que practican os/as seus/súas usuarios/as, e da xestión que se fai en base ás mesmas.

Para rematar, quédome coa definición que Agustín Faus, facía no seu Dicionario da Montaña (Ed. Juventud, 1963): “Os refuxios son construcións xeralmente toscas e reducidas que se atopan en sitios solitarios das montañas e que facilitan considerablemente as excursións montañeiras”. Seguro que actualmente poderíamos completala moito máis, pero a súa esencia, segue sendo a mesma, aínda que haxa quen se empeñe en deturpala…

Save

Save

Categorías:Denuncia, Medio ambiente

Cuélebre, El Vuelo del Dragón e Sagitario, Picu Urriellu (Picos de Europa), 25 ó 27 de xullo de 2016.

2016 Xullo 27 1 comentario

Néboas subindo a última hora da tarde pola Vega de Urriellu.Logo de máis de medio ano sen saír á montaña e practicamente 2 meses pechado na casa, tiña apenas 3 semanas para poñerme a ton a marchas forzadas, se quería cumprir co compromiso que adquirira con Carducho para acompañalo á cara Oeste do Picu Urriellu.

Con tan pouco tempo de prazo, aínda andaba eu sufrindo as maniotas froito das primeiras xornadas de retorno á escalada polo Galiñeiro, cando me chamou o Xosé para facerme unha desas propostas que un non pode rexeitar🙂

O seu plan era o de subir á Vega de Urriellu, reserva-la cea de 2 noites no refuxio e vivaquear polos seus arredores, para escalar 3 días -bueno…, escalar…, o que se di escalar… iso faría ó Xosé, que eu fun a rastras del ata cando iamos polo senda (logo aínda se queixaba de que doíanlle os cadrís de tanto turrar da corda para izarme pola parede, pero así aprenderá e para outra vez, en vez de levarme a min de paquete, buscarase un rudo escalador de verdade, deses con barba e pelo no peito, aínda que non sexa tan doce e agarimoso coma min😉 hehehehe…)-.

O caso é que non me deu tregua nin polo camiño de subida á Vega de Urriellu; en 2 horas plantábase o Xosé no noso destino e púñase á busca dun vivac, namentres eu aparecería 20 minutos por detrás del, botando o fígado pola boca… Ceamos do que levabamos no que foi a mellor comida deses días, porque as ceas que tomamos no refuxio as seguintes 2 noites…😦

Eu xa subira ó Picu polas outras tres caras, así que facíame moita ilusión face-la miña primeira vía pola Oeste, pero hai que distinguir entre subir e que o suban a un, así que teño que recoñecer que, aínda que logramos completa-las escaladas, no zurrón dos meus proxectos todavía marco como pendente a inmensa muralla desta cara -a ver se dentro duns días, xa vou algo mellor co Carducho😉 -.

Cuélebre, 600 m., 7b+ (6c+, A2).

Fotos da Cuélebre, cara Oeste do Picu Urriellu.

Apertura: o 17 de agosto de 1983, Luis Miguel Alonso, Jose Luis Rodríguez, Miguel Rodríguez e Jose Luis Villa, abriron ata 3 longos antes do cume, onde empalmaban cunha travesía á esquerda coa Excalibur. No ano 1996, Elías Díez, Miguel Rodríguez e Jose Luis Villa endereitaron a ruta abrindo os últimos 3 longos.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 3, un xogo de entaladores, unhas 15 cintas longas, aros de cinta para pontes de rocha, estribo e unlla.

Descenso: pola cara Sur (escape en Tiros de la Torca).

Croquis da Cuélebre. Fonte: http://korkuerika.blogspot.com.es/2012/08/la-cuelebre-una-serpiente-que-no-hay.htmlNa primeira xornada fixemo-la Cuélebre, na cara Oeste do Picu, unha excelente vía que esixe navegar para ir atopando o percorrido, con moitos tramos de difícil protección que a fan bastante exposta, e máis dura do que a súa gradación puidera facernos pensar.

Nós saímos empatando co a Leiva nos dous últimos longos, que parece ser que é a saída máis recomendable (hai outras dúas alternativas máis: empatar coa Excalibur, coma fixeron os aperturistas, ou segui-los 3 longos que abriron posteriormente outros para endereita-la ruta orixinal), seguindo os croquis de Juan Korkuerika e a reseña de Fernando Zamora.

O longo máis duro (aínda que eu coido que no anterior xa tiven tirar arreo de cintas e chapas), ten un paso que se supera en artifo cun estribo sobre unha unlla (A1+/7b+) e logo segue cunha escalada de continuidade, resistencia (6c+) e distanciados entre seguros, no que eu din boas probas da miña habilidade escalatoria😉 -xa tiven que usa-lo estribo, antes do paso sinalado, para dar chegado sequera a el, logo pilleime un dedo co mosquetón do estribo ó colgarme del sobre un spit e traballo me costou recupera-lo dedo entalado -menos mal que polo menos quedoume insensible…-, e despois, no resto do longo, aínda me fixo falta seguir usando arreo o estribo e maila unlla para seguir subindo coma un saco izado a tiróns do Xosé… todo un espectáculo circense! -.

Croquis e reseñas:

 

El Vuelo del Dragón, 150 m., 6a+.

Fotos de El Vuelo del Dragón, cara Leste do Picu Urriellu.

Apertura: Christian Marín e Francisco Sampedro, o 1 de agosto de 1982.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 2, un xogo de entaladores, unha decena de cintas longas e aros de cinta para pontes de rocha.

Descenso: a vía é rapelable ou pódese empatar cos últimos longo da Nani, para saír polo anfiteatro Sur e descender así polos rápeles normais desta cara.

Croquis de El Vuelo del Dragón. Fonte: http://avigamo.blogspot.com.es/2011/09/el-vuelo-del-dragon-cara-este-de.htmlEl Vuelo del Dragón e a Cainejo. Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2016/08/picu-urriellu-leste-el-vuelo-del-dragon.htmlÓ seguinte día pasámonos á cara Leste para face-la combinación da El Vuelo del Dragón coa Nani, aínda que finalmente tivemos que rapelar pola mesma vía, ó toparnos cunha cordada bastante lenta xusto na reunión coa que teríamos que empatar. A vía ten bastantes tramos con distanciados importantes entre seguros e vai por placas nas que non se pode meter nada, así que pareceume tamén bastante exposta, amén de que tamén require de bastante navegación para segui-lo seu percorrido.

O máis destacable é que vai “demasiado” pegada á Cainejo nalgúns puntos (no 3º longo incluso é fácil despistarse e ó saír da reunión, logo de chapar un primeiro parabolt xa se ve outro que realmente é un spit da Cainejo, así que é mellor non ir a por ese spit senón a por un nicho situado bastante máis á esquerda, no que hai unha ponte de rocha que non se ve dende a nosa posición), e que algunhas chapas están postas… “peculiarmente” -por decilo dalgún xeito…-, xa que ou estaban innecesariamente baixas, ou -polo contrario- poderían haberse instalado para resultar menos extrema a súa chapaxe -é só unha opinión persoal, que conste, pero das críticas construtivas sempre se pode alomenos tomar nota-. Ó regreso da nosa escalada, o Xosé fixo un moi bo bosquexo coas dúas vías (El Vuelo del Dragón e a Cainejo), para axudar a aclara-las rutas e os puntos de “posible interferencia”🙂.

Croquis e reseñas:

Sagitario, 200 m., 6b

Fotos da Sagitario, cara Oeste do Picu Urriellu.

Apertura: Higinio Giraldo e Andrés Villar, o18 de outubro de 1985, tras 3 días de escalada.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 3, un xogo de entaladores, unha decena de cintas longas e aros de cinta para pontes de rocha.

Descenso: a vía é rapelable, aínda que en caso de choivas non se debe usar xa que é o desaugue natural do anfiteatro dos Tiros de la Torca.

Croquis da Sagitario. Fonte: http://www.fernandozamoraguiadepicos.com/2013/08/sagitario-leiva-y-rabada-en-la-cara.htmlCoa intención de aproveita-la mañá e volvernos ese mesmo día, deixamos esta vía para a nosa despedida, xa que só chega ata a metade da parede, e así regresariamos con tempo para empaqueta-las cousas, baixa-lo camiño ata Collado Pandébano, e xantar decentemente en Cabrales, logo das dúas noites de infraceas do refuxio do Urriellu.

A vía ten 7 longos, e aínda que hai quen dá como opcional a 4ª reunión, eu non recomendaría empatar eses dous longos xa que ademais de que a corda pesa moito polo rozamento en canto se sobrepasa a citada reunión, logo ven un tramo delicado no que o último seguro alonxa moito… Os que si que pódense empatar son os dous últimos longos, aínda que -ollo!- os 60 m. de lonxitude das cordas van resultar xustísimos.

Polo demais, resaltaría que ó 1º longo non lle sobraría unha chapa para protexerse nos primeiros metros de escalada, e o penúltimo longo -que empatamos co último- está graduado como de 6a+, pero o seu arranque pareceume durísimo, así que eu dáballe polo menos o 6b sen ningún complexo…

En resumo, unha moi boa vía ideal para cando só se dispoña de media xornada de escalada, con algo de exposición nalgúns puntos e que pese o seu relativo rectilíneo trazado, tamén require de algo de capacidade de navegación.

Croquis e reseñas:

Espazos protexidos en Galicia: regulación vs prohibición

220px-natura_2000_logoA non participación/implicación de tódolos axentes sociais afectados pola regulamentación dos espazos protexidos -e, nomeadamente no noso caso, do colectivo escalador-, na redacción das normativas destes lugares, xunto coa falta de sensibilidade e coñecemento da Administración está causándonos un grave prexuízo.

Xa non é que haxa zonas con prohibición absoluta da escalada, sen razóns obxectivas que sustenten a necesidade dunha medida tan restritiva en zonas dentro da Rede Natura (non poño en cuestión as razóns de protección medioambiental e da diversidade biolóxica de sectores e períodos moi concretos), senón que aínda por riba o descoñecemento da Administración establece sistemas de control tan absurdos para a particular idiosincracia da práctica montañeira ou escalatoria, como que haxa que solicitar un permiso á Xunta cunha semana de antelación, o que na práctica exclúenos a inmensa maioría das persoas que gustásemos de ir escalar a estes lugares.

E, en contraposición coas restritivas medidas tomadas pola Xunta de Galicia contra a comunidade escaladora -tan ameazadora para o medio ambiente…-, parece que hai outras actividades que a Administración non considera tan perigosas posto que non ten reparos en autorizar dragados, encauzamentos, desmontes, explotacións de acuicultura, instalacións de produción de enerxía, aumentos da edificabilidade,… por toda a Rede Natura: esta é a aberrante política de conservación da natureza da Xunta de Galicia!

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2016/05/25/red-natura-galicia-mapa-verguenza/0003_201605G25P16996.htm

Para máis INRI, a nosa Federación nin sequera se toma a molestia de compilar e publicar de forma facilmente accesible os diferentes formatos e protocolos establecidos por cada unha destes Parques, para solicitar escalar neles. Así que, en ausencia do seu traballo, tomeime eu a molestia de xuntar a información que atopei e póñoa a disposición de todo o mundo -Federación Galega de Montañismo incluída, por se quere aproveitala…-.

Escalada en Covas.

O Parque Natural de Enciña da Lastra, foi o primeiro lugar no que se prohibiu escalar en Galicia, xa fai dilo moitos anos. Lamentablemente, dende entón nada mudou nas actitudes indolentes da Administración autonómica, nin no desleixo da Federación Galega de Montañismo, e froito dilo é a penosa situación da prohibición da escalada en lugares senlleiros desta actividade en Galicia, como son Covas, o Eume e agora tamén o Canón do Sil.

Aínda que xa sabía que existía a posibilidade de escalar nalgún sector concreto que quedaba en León (xa fóra dos límites do Parque) e que nalgún outro era necesario solicitar previamente autorización, a primeira referencia que atopei ó respecto na web da Federación, é de outubro do 2015, e nada di da situación dos sectores alleos ó de Pardellán:

NOVAS SOBRE A ESCALADA EN ENCIÑA DA LASTRA

A todos os federados practicantes asiduos de escalada, a partir de xa poderase escalar na zona coñecida como Covas de Pardellán, previa autorización do Servizo de Conservación da Natureza de Ourense.

Aos clubes chegarán o impreso de solicitude e a información de como facer o trámite co fin de conquerir a autorización. Adiantamos nesta breve nova o impreso e información ante os grandes desexos de ir a escalar nesta atractiva e espectacular zona.

Non esquecer que escalaremos nun parque natural e en calquer momento poderase denegar a autorización por criterios medio ambientais. Tampouco poderase abrir ningún itinerario novo ou modifcar ancoraxes sen autorización previa.

Boas escaladas

Procedemento_Solicitude

Impreso_Solicitude_CovasPardellán

Normativa relativas a Covas, Serra de Enciña da Lastra:

 

Escalada nas Fragas do Eume (A Coruña).

Ó respecto do Parque Natural das Fragas do Eume, en abril de 2015, atópome en Facebook co seguinte:

COMUNICADO DA FEDERACIÓN GALEGA DE MONTAÑISMO SOBRE A ESCALADA NAS FRAGAS DO EUME (A CORUÑA)

Días pasados, uns escaladores federados que estaban escalando nas Fraguas do Eume foron preguntados polos funcionarios do Parque se informaran da actividade que estaban a facer á Dirección do Parque; como ninguén sabía desa necesidade loxicamente non levaban ningún papel que acreditase a solicitude para escalar. A FGM púxose en contacto coa Dirección do Parque e este é o resultado:

A escalada non está prohibida no parque, pero para a súa práctica será requisito necesario presentar por correo-e unha solicitude que a autorice co nome completo do solicitante, DNI, teléfono de contacto e correo-e, data/s seleccionadas para escalar, sector/es de escalada, e o número de escaladores que acudiredes.

O correo-e ao que hai que envialo é conservacion.co@xunta.es, con copia ao enderezo fragas.eume@xunta.es

A día de hoxe non se producíu ningunha restricción nin sanción, pero co fin de evitar calquer malentendido e para que podamos seguir desfrutando da escalada nesa contorna, prégovos difundades esta información entre todo o colectivo.

Calquera disfunción, por favor facedeo chegar á FGM para evitar os malentendidos e anticiparnos a encontros desagradables.

Federacion Galega De Montañismo

No apartado da web da FGM non se di nada publicamente deste asunto, ¿é un comunicado interno?… Entendo pois que a situación da escalada equipárase á de Covas, na que para ir a escalar sempre hai que solicita-lo permiso (á marxe de que aló haxa sectores completamente prohibidos). Paseniñamente, se nos vai pechando o paso, pese ás “boas xestións” da nosa Federación:

CUMPRINDO O PROGRAMA

Hoxe luns, o presidente da federación, D. Adolfo Puch, e o delegado provincial da FGM na Coruña, D. Xan Ramírez, tiveron unha reunión co director do parque das Fragas do Eume, D. Jorge Vázquez. Unha primeira reunión moi cordial para aproximar as posturas e camiñar cara ao recoñecemento e práctica deportiva dos nosos deportes no PRUX do parque.

Vos informaremos da evolución das reunións e os acordodos acadados nas mesmas, nestes momentos aún en fase de desenvolvemento.

Buscando por outras canles, coido que o PROCEDEMENTO DE AUTORIZACIÓN para escalar dentro do Parque Natural das Fragas do Eume, consiste en:

1.- Remitir un correo a fragas.eume@xunta.es cunha antelación de 3 a 7 días.

2.- No asunto hai que indicar: solicitude de autorización de escalada.

3.- No contido do correo hai que indica-los datos da persoa solicitante, un teléfono de contacto, o número de persoas, sector de escalada, data e hora.

Logo disto, se non se recibise resposta, enténdese que a actividade está autorizada, xa que en caso contrario o Parque comunicaría a denegación por teléfono ou por correo electrónico.

En todo caso, podedes informarvos na Oficina do Parque Natural (Esteiro, 23, Nogueirosa – Pontedeume; Tel. 981 495 580), ou no Centro de Recepción (estrada Ombre-Caaveiro, km 5; Tel. 981 432 528).

Este é un procedemento similar ó que xa fai anos que se aplica para a escalada en Covas, pero como a FGM nin o explica, nin o publica, nin o publicita na súa web, cada un ten que apañarse pola súa conta para informarse de que e porqué hai que facer un trámite ou outro… 😦 Agora que cada quen se informe pola súa conta, eh… non vaia a se-lo demo…

Normativas relativas ás Fragas do Eume:

Escalada no Canón do Sil (Ourense).

O Canón do Sil non é un Parque Natural, senón unha  Zona de Especial Protección dos Valores Naturais, por estar dentro dos espazos naturais da Rede Natura 2000.

O 19 de maio de 2016, a Federación Galega de Montañismo, publica un breve e pouco exhaustivo aviso informativo -no que é a liña habitual de traballo deste organismo- indicando que agora, tamén a escalada no Canón do Sil está prohibida sen a previa solicitude dun permiso para elo:

« AVISO A TODAS E TODOS OS ESCALADORES GALEGOS E A OS QUE NOS VISITEN

Todos e todas as que desexen escalar nas zonas ubicadas dentro da Rede Natura, temos a obriga de solicitar de xeito oficial un permiso cunha semana de antelación ao respectivo Servicio de Protección da Natureza da provincia na que se atope o lugar de escalada.

Exemplo, canón do Sil. Hai que cubrir a solicitude de abaixo e presentar no rexistro oficial da Xunta ou directamente no Servicio de Conservación da Natureza en Ourense.

Lembramos a todos que para a práctica da escalada no Parque de Enciña da Lastra, xa temos que cumprir ditos requisitos, e os impresos de solicitude puxéronse a disposición de todos a través dos clubes de montaña.

Non esquecer unha copia da solicitude por se hai que amosala.

Solicitude autorización Escalada Canón do Sil

Normativas relativas Ó Canón do Sil:

Normativa relativa á Rede Natura:

DECRETO 37/2014, do 27 de marzo, polo que se declaran zonas especiais de conservación

os lugares de importancia comunitaria de Galicia e se aproba o Plan director da Rede Natura 2000 de Galicia

Treboada. Meadinha, A Peneda (Portugal). 12 de decembro de 2015.

2015 Decembro 12 Deixar un comentario

Neste atípico inverno, achegabámonos a mediados do mes de decembro con outro prognóstico de bo tempo, que á fin e ó cabo resultaría se-la último antes de varios meses de choiva cáseque continua. Mundi e eu aínda estabamos “impactados” coa nosa estrea na Peneda da anterior fin de semana, pero tan acostumados estamos xa a tremer en calquera parte, que quixemos repetir experiencia por aqueles lares, a ver se nos curabamos de espantos🙂
Naturalmente, fichamos ó Carducho, para que velase polos nosos cus, e, no último intre, uníusenos o Xosé, que pasaba uns días na nosa patria e buscaba calquera fenda que lle servise de adestramento para a súa próxima aventura patagónica.
Así que desta volta, no reparto de paquetes, a Carducho tocoulle o Mundi, e o Xosé saíu claramente prexudicado ó ter que cargar comigo😉
Os nosos compis foron por diante e remataron a vía pola saída habitual na actualidade, nun último longo que vai bordeando por embaixo do gran bloque do cume cara ó lado esquerdo; este longo ven así marcado nuns croquis vellos feitos por Boni, polo que supoño que debía de se-la saída orixinal.

No 2º longo: ambientazo en toda a vía.

Nós en cambio optamos -en realidade aquí o que mandaba era o Xosé, así que non sería eu quen lle puxese pegas a iso de arrastrarnos por un angosto zulo de saída…- pola pouco recomendable alternativa de saír rectos cos estribos por un murete duns 4 metros para entrar nunha fenda horizontal que logo seguía pola dereita (esta saída directa aparece nos croquis de meadinha.com, e supoño que é unha variante aberta posteriormente, aínda que non sei se por distintos aperturistas ós da liña orixinal).

Un par de parabolts e unha fráxil laxe entre eles, permiten gaña-la ancha fenda horizontal, onde meter un friend grande (o número 4 serve se te das levantado de abondo como para chegar ó interior da fenda), pero eu nin cos estribos me apañei e tirei de friend, de corda, e ata de chequeira, para conseguir auparme.

Por último, hai que resaltar que no croquis que fixo o Xosé sinálase que no 3º longo pódese facer unha reunión intermedia desviándose uns metros ata a 3ª reunión da “S”, que é a opción que nós escollimos para evita-lo excesivo rozamento das cordas, de aí que nós detallemos 5 longos para esta vía, en vez dos 4 longos que figuran noutros croquis.

O Xosé protexendo o 3º longo da Treboada.

 

Treboada (V+, 6b, 6b, 6a+, 6c+(A1) / 7b+), 150 m.

A Treboada está situada no sector da “S”, e ten un comezo común con esa mesma vía que da nome ó sector, e que foi aberta por Francisco García, Pedro Bonifacio e Santi Suárez, o 16 e 17 de xuño de 1979.
Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2015/12/a-peneda-treboada.htmlApertura e 1ª ascensión. Aberta ó redor de 1983 por Manuel González Fernández, Alberto Sío González e Senén Cruces.

A vía está semiequipada, xa que conta con reunións e parabolts (distanciados) nos tramos de placa sen fenda.

Cordadas e data da escalada. Carducho e Mundi, e Xosé e eu. 12 de decembro de 2015

Itinerario e gradación:

Croquis en http://meadinha.com/vias.htmlL1. V+. 40 m. O primeiro longo é común co da “S”, ata uns 10 m. antes da súa reunión, desviándose cara á esquerda por unha repisiña que atravesa en diagonal ascendente a placa. Empézase por un fenda-diedro ata acadar unha cómoda repisa, dende onde continúa por unha nova fenda-diedro que estréitase ó acada-la placa, para converterse nunha fenda máis fina pola que ir de mans. Seguindo pola fenda pódese chegar á reunión da “S”, pero a nosa vía desvíase uns metros antes da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita para acada-la reunión propia.

L2. 6b. 30 m. Empézase cun paso de confianza para pilla-la fina laxe de enriba da reunión e, dende aí continúase coidadosamente por placa ata acada-la fenda que en bavaresa leva á reunión.

L3. 6b. 30 m. Sáese cara un pequeno resalte polo que acada-la fenda que bordea en travesía cara á esquerda o teito común coa vía “S” -todo este tramo estaba bastante enchoupado, así que resultou bastante delicado-. Logo do resalte, continúase xa polo tramo en común da “S”, ata a reunión. Nos croquis, continúase ata a seguinte reunión evitando a que nós usamos, pero eu coido que é mellor a nosa opción.

L4. 6a+ 25 m. Saímos da reunión da “S” ascendendo diagonalmente por unha placa cara á fenda da nosa esquerda e por ela acadamo-la fenda-diedro que nos leva á seguinte reunión.

Fotomontaxe con 2 fotos do teito do último longo da Treboada.L5. 6c+, A1/7b+. 25 m. Dende aquí poderíamos seguir cara á esquerda pola saída orixinal (máis fácil), ou optar por continua-la liña marcada por un par de parabolts na vertical das nosas cabezas, que permiten superar en artificial, o muro (hai unha pequenísima laxe de dedos, rota que axuda neste tramo, pero acabará por romperse de todo) que nos separa dunha fenda horizontal. Xa nela, hai que seguila cara á dereita para arrastrarse verticalmente un par de metros ata onde se abre, e logo rematar por unha placa demasiado cuberta de liques e mofo como para permitir confiar na adherencia dos nosos gatos. En resumo, un longo en absoluto recomendable.

Material. 2 xogos de friends ata o número 3 (o número 4, e un par de estribos, son necesarios se se sae pola saída directa do último longo), 1 xogo de Alliens e un xogo completo de empotradores pequenos e medianos. Pódese escalar cunha corda simple de 60 m.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Croquis e máis info en: