El Chorro, Málaga (Andalucía), do 28 de decembro de 2019 ó 5 de xaneiro de 2020

El Chorro, Málaga.

Fotos de escalada deportiva El Chorro, Málaga(Andalucía), do 28 de decembro de 2019 ó 5 de xaneiro de 2020. Xa pasaron 8 anos desque estiveramos por primeira vez en El Chorro, lugar de moita sona na escalada deportiva; seica hai máis de 2.000 vías aínda que nas guías non se recollen cáseque a metade delas por estar en sectores que non se queren masificar… Desta volta fomos David, Inma, Rafa, Fati, Lois, Beni e eu, e posteriormente achegáronse tamén Miguel “Seo”, Patri e as súas 2 pícaras, Lara e Carolina.

Como desque prepararon o “Caminito del Rey” para o turismo, a zona pasou de ser de cáseque exclusividade para o colectivo escalador a convertirse nun visitadísimo lugar ó que acuden multitudes durante practicamente todo o ano, tivemos dificultades para aloxarnos perto do propio El Chorro; os/as que buscaron con máis anticipación alugaron unha casa na localidade de Bermejo, e os que decidimos tirar para o Sur a última hora fomos a monta-la nosa tenda no camping de Parque Ardales; en ambos casos, aínda que en direccións opostas, estabamos a uns 10 minutos en coche da ponte sobre o encoro de El Chorro, así que tampouco resultou un problema a distancia.

Para aloxarse no propio El Chorro, na Finca La Campana dispoñen dun pequeno refuxio e varias casas: http://www.fincalacampana.com/es/refugio.html; e unha noite enterámonos que no bar restaurante “La Ermita” ofrecían aloxamento en habitacións por 15€ a noite, aínda que non aparece anunciado por ningún sitio (Finca de la Ermita, Carretera del Chorro s/n, Málaga. Tlf. 615 014 391. laermitadelchorro@gmail.com).

En canto ás comidas, ceamos ben nese bar restaurante “La Ermita” que facía unha rica comida casera. Tamén estaba moi boa a comida do Mesón Carrión, en Bermejo (Álora, Málaga), que só traballa as fins de semana.

En El Chorro, hai unha estación de tren (cun par de paradas ó día), un complexo turístico con hotel e apartamentos, un bar, un par de tendas de alimentación e produtos varios e unha tenda con material de escalada (nela pódese mercar tamén unha guía da escola).

Bastante preto atópase o Torcal de Antequera, unha zona de espectacular paisaxe con máis de 200 vías, á que tamén un día se achegaron varias de nós.

Sectores de escalada de El Chorro, Málaga. Fonte: https://27crags.com/crags/frontales/toposPara escalar, hai tantos sectores en El Chorro que costa decidirse por onde escomezar, así que o primeiro día decantámonos polo Sector Suízo e as Frontales Bajas, nos que non aproveitamos moitos, se cadra porque tiñamos que afacernos ó sitio… Logo pasamos a un dos sectores máis visitados polo seu próximo achegamento e variedade de graos. Pero as mellores vías que fixemos foron, sen dúbida, as dos sectores Escalera Árabe (Sergio) e Escalera Árabe (Upper Crag): recomendabilísimos sectores!

Croquis:

 

Vista aérea de El Chorro, Málaga.Fonte: http://www.fincalacampana.com/es/donde-estamos.html

 

Fotos de escalada deportiva Desplomilandia, Málaga(Andalucía)Desplomilandia

No concello de Ardales, moi preto de El Chorro, atópase esta escola á que, dado o seu nome, eu non tería nin mirado para ela, pero que resultou unha inesperada sorpresa que descubrimos buscando sombra.

Desplomilandia está xusto enfronte do encoro de Guadalhorce e resulta outra excelente zona de escalada; Rafa e eu pasamos un fresco día no sector La Vida Misma que ten unhas boísimas vías.

Croquis:

 

Fotos de escalada deportiva en Cañete La Real, Málaga(Andalucía).Cañete La Real

A través de Seo coñecemo-la existencia desta nova escola da que non hai todavía croquis actualizados, xa que nos que se atopan faltan moitas das novas vías abertas.

O acceso fixémola por unha estreita pista e aparcamos nunha finca de olivos porque así nolo indicou un paisano, aínda que non teño claro se non sería unha invasión de propiedade privada 😉 No meu descargo, podo dicir que non fun o único xa que despois nosa aínda chegaron e aparcaron os que nos guiaron polo lugar, e fixérono no mesmo sitio. Pasamo-lo día no sector da Cueva de los Aviones, na zona do Padrastro.

Croquis (algo vellos):

 

Fotos de escalada deportiva en Turón, Málaga(Andalucía).Turón

Outra zona próxima a Ardales, con estupendas vías é Turón. Neste caso é unha escola relativamente pequena xa que só conta con 3 sectores, dos que nós visitamo-lo chamado Tajos de la Laja. Boas vías cunha curiosa vexetación que dificulta achegarse a algún tramo da base das vías.

Croquis:

 

Circular a Peña Ubiña pola senda das Merinas. 7 de decembro de 2019.

2019 Decembro 7 Deixar un comentario

Fotos da circular a Ubiña pola Senda Merina Ó seguinte día das nosas respectivas ascensións (Manu e Aviño subiran ó Ubiña Pequeño, namentres que Beni e eu subiramos ó Ubiña Grande), xuntámonos para facer unha circular que nos levase dende Torrebarrio ata a vertente asturiana e volta polos Fontanes, aínda que finalmente só completamo-lo percorrido os tres “machos omega” 😉 .

No percorrido non topamos neve transformada en cáseque todo o percorrido, pero tampouco resultou moi profunda onde se puña máis branda, e só nalgún pequeno tramo estaba tan dura como para obrigarnos a picar duro; neve variable, pero pola que, en definitiva, progresábase bastante ben.

Senda merina. Fonte: http://www.elmaquis.net/actividaes/cordilleracantabrica/ubinastur.pdfEn canto á climatoloxía, o día estivo en xeral cuberto, neboento ás veces, e con algo de vento ata pasa-lo alto de Terreros. Logo, pola Senda Merina o vento xa non nos molestou namentres atravesamos toda a vertente Norte do Ubiña Grande, e incluso o día tivemos algunhas raiolas de sol no ascenso pola Canal del Buey tras cruza-la Cresta de los Portillines pola Pasada del Siete. Eses intres de sol animáronnos a subir ó Fontán Norte, onde xa a nubosidade, o vento e o frío dedidíronnos a non continuar ata o Prau senón descender pola Horcada del Fontán cara ós Llanos del Fontán, dende o que xa só nos restou pasar por Chandanai camiño de Torrebarrio, para completa-los -calculo que ó redor dos- 14 Km de percorrido.

Enlaces con algunha información en:

Corredor del Pilar, cara Sur Oeste do Peña Ubiña. 6 de decembro de 2019.

2019 Decembro 6 1 comentario

Fotos do Corredor del Pilar, na cara Sur Oeste do Peña Ubiña.Ultimamente andabamos tan metidos coa escalada deportiva que non fixemos cáseque nada de clásica e aínda menos de alpinismo, así que na ponte da Constitución vendo que parecía haber algo de neve por Ubiña, Beni e eu fomos a dar unha volta para polo menos desferruxa-los crampóns.

Chegamos ó refuxio da FGM en Torrebarrio pola noite, con tempo xusto para durmi-lo necesario e non sufrir co madrugón. Así que ó redor das 6 ou 6:30 h da madrugada saímos dos sacos ó frescor da noite para subir ata Chandanai e dende aló xa decidir cara onde tirar en función das condicións. Dende este punto hai que decidir se ir cara ós Llanos del Fontán, ou cara o Collado del Ronzón; eu tiña en mente ver como estaría a Vía del Espolón Oeste ou cheirar algún corredor da cara Sur Oeste, ou ir empatando palas de neve ó chou… Cando chegamos á base do Pilar Sur o verglas cubría as rochas da canal de inicio, así que tiramos cara á dereita e metémonos nunhas primeiras pendentes con algo de neve, pero con algunhas calvas que obrigaban a pasar por algúns tramos delicados de rocha e herba.

 Ruta do Corredor del Pilar. Fonte: http://www.pirineos3000.com/fotos/ascensiones/800x600/16225_2.jpgNon estaba seguro de en que corredor nos adentrabamos, pero namentres se deixara facer… 😀

Ó caso é que tras ese inicio en mixto, logo sempre atopamos unha boa capa de neve en bo estado para progresar salvo en 2 estreitamentos nos que a neve xa se ía derretendo para deixar aflorar sendos resaltes de rocha. No primeiro tivemos que superar un resalte de rocha mal tapizado de neve, e o seguinte era unha rimaia formada polo derretemento e inconsistencia da neve.

Atopamos algo de rastro de pegadas no último terzo do corredor, aínda que no remate, nós saímos polo lado dereito en vez de polo estreitamento do lado esquerdo do corredor. Na sección final topámonos cun pequeno tramo de neve moi dura, na que xa non podiamos facer chanzos a patadas como no resto da ruta, pero logo volveu a mellorar, ata rematar nun gendarme no que rapelamos uns 10 m para xa continuar pola aresta ata o cume do Ubiña Grande. Ollo que aínda nos leva unha hora subir ó cume, e outra máis para baixarnos polo Canalón Sur ata senda que ven do Collado del Ronzón.

Corredor del Pilar (III/2+,50-55º, 350 m).

Corredor del Pilar. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesinvernales/ubina-pilar.htmlDificultade: III/2+, 50-55º

Lonxitude: 350 m. (outros 250 m. ata o cume)

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 1 corda de 60 m., 3 ou 4 cravos, 2-3 parafusos de xeo, un áncora de neve, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos.

Cordada: Beni e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía por Chadanai, leva unha hora e media aproximadamente.

Descenso: polo Canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Isidoro Rodríguez, Adelo Campos e alumnos dun curso de técnica invernal da ECLAM, o 6 de marzo de 1994.

Enlaces con algunha información en:

Escalada deportiva en Entrago, Teberga (Asturies), 24 e 25 de agosto de 2019.

Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 24 e 25 de agosto de 2019. Para facer menos duro o regreso dende Nafarroa, decidimos saires de mañá con destino a Teberga para escalar un pouco esa tarde e a mañá seguinte, e así remata-la viaxe o domingo pola tarde.

Así, cando chegamos pola tarde xa fomos directo ó sector Bóvedas, e á mañá seguinte so puidemos escalar un rato na Explanada, xa que de contado empezou a choviscar.

Para durmir aproveitamos en Entrago a área recreativa La Pumariega, que conta cun aparcadoiro e área de autocaravanas, que atopamos totalmente cheo xunto ó prado no que se permite a montaxe de tendas de campaña. Un ambiente de escalada contaxioso no que atopámonos con Jonsi, que nos dixo que chegara aló para botar 4 días escalando e xa levaba un mes…

Ó carón está a vila de San Martín de Teberga que conta con todo tipo de servizos: o albergue de San Martín de Teberga, aloxamentos, tendas, restaurantes, caixeiros, farmacia, gasolineira…

A área recreativa La Pumariega, en Entrago, conta con auga potable, baño con ducha (a fría e de balde, e a quente ten un mecanismo de pago con moedas), fregadoiro, sistema de baleirado de augas grises e negras, mesas, bancos e alumeado público. Asemade, no contorno da área hai servizos de panadería, bar e restaurante. O Grupo de montaña y escalada Aguja de Sobia, ten un local social na mesma área recreativa.

Ceamos estupendamente no restaurante La Chabola, en La Plaza, no extremo oposto de San Martín de Teberga, xa fóra da vila.

Ós sectores de escalada de Entrago accédese dende o comezo da propia Senda del Oso, xunto á area de aparcamento, e atópanse principalmente na entrada do desfiladeiro de Valdecereizales. Xunto ó sector Explanada hai unhas mesas e unha fonte ó carón do río.

Guías con croquis de Entrago:

Algún artigo con información interesante de vías a escalar:

 

O tempo en Teberga:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/teverga-plaza-la-id33072

 

Etxauri, Peñas de San Fausto e Axkin Arrondo (Navarra / Nafarroa), agosto de 2019.

2019 Agosto 23 1 comentario

Escalada deportiva en Navarra / Nafarroa.

Árbore que xurde entre a rocha de La Rueca, en Etxauri.7 anos despois da nosa anterior visita volvimos a Navarra/Nafarroa. 🙂

O comezo da viaxe, pola miña banda, foi algo accidentado por mor duns escatolóxicos problemas que mellor vos aforro, e que fixeron que me perdese os primeiros días de escalada nos que o resto da xentiña achegouse a Villanueva de Valdegovia/Uribarri Gaubea e a Batxikabo (ambos lugares no concello de Valdegovia/Gaubea, na provincia Araba/Álava, en Euskadi).

Aínda que eu todavía algo tocado, para as restantes xornadas xuntámonos no camping de Riezu, xa en Nafarroa, que nos serviría de campo base dende o que achegarnos a Etxauri, San Fausto e Axkin Arrondo (esta última xa distancia algo máis: hora e media aproximadamente dende o camping).

Durante todos eses días aloxamonos no camping de Riezu, estratexicamente situado a medio camiño entre Etxauri e as Peñas de San Fausto, e no que ceamos bastante ben cando o fixemos. Recomendabilísimo tamén o restaurante Casanova, en Estella/Lizarra con moi boa comida a prezo asequible. E quedámonos coas gañas de proba-las hamburguesas caseras do Txiritinga, das que nos falaron moi ben, mesmo ó carón do noso camping, na localidade de Riezu.

Estella/Lizarra e Pamplona están en direccións opostas, pero dependendo de a que escola nos dirixiamos, unha das dúas vilas sempre quedaba suficientemente perto como para poder achegarse a ela rapidamente.

 

Etxauri

Mapa de accesos e sectores de Etxauri. Fonte: https://issuu.com/rutasnavarra/docs/miniguia_escalada/10
Fotos de escalada deportiva en Etxauri (Navarra / Nafarroa).Tivemo-la inmensa sorte de que Carlos Velázquez, o autor de “Escalada en Navarra. Guía completa” nos acompañase varios días recomendándonos e presentándonos novas vías e sectores, así que non puidemos contar con mellor Cicerone. Incluso, un par de tardes, a nosa paisana Luísa (xa na práctica pamplonica de adopción) viuse a escalar tamén connosco, así que o pracer foi dobre. 🙂

Empezamos polo sector Espolón del Indio, na zona das Gradas de Ciriza, en Etxauri, onde xa apreciamos as que serían as características habituais da escalada durante estes días: vías moi boas e longuísimas (de 40 metros ou incluso máis!; hai que levar cordas de 80 metros -e incluso empeza a ser habitual de 100 m-). A orientación é sur, así que tivemos sorte cun tempo algo nuboso que nos permitiu escalar, xa que cando fai sol é mellor non achegarse por Etxauri, salvo nalgúns poucos rincóns que teñen algunhas horas de sombra.

Ó seguinte día xa comprobamos como é mellor evitar escalar ó sol, cando o sufrimos durante a nosa visita ó sector Peña Roya, bastante separado dos demais, e ó que se accede por unha pista que comeza no remate da propia localidade de Etxauri en dirección a Pamplona, na que pódense deixar 4 ou 5 vehículos xunto a un depósito de augas, a partir do que hai que camiñar á busca dos muros, novamente seguindo as indicacións que nos deu Carlos.

E o último día da nosa estancia en Nafarroa empezamos aproveitando a sombra matinal do sector Kiriako, para logo seguir perseguindo a sombra polos sectores El Huso e La Rueca, nos que pese a evita-lo sol, non puidemos escapar da calor.

 

Peñas de San Fausto

 Sectores en San Fausto. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com/2016/06/san-fausto.html
Fotos de escalada deportiva en San Fausto (Estella-Lizarra, Navarra/Nafarroa).En San Fausto, recoñecido como o paraíso do sexto grao, xa estivera aínda que desta volta adicamos a mañá a unhas novas vías que no figuran na guía, no extremo esquerdo do sector Prehistoria, amais doutras que si que figuraban na guía de escalada.

Pola tarde, coas referencias que nos deu Carlos buscamos o permanentemente fresco e sombreado sector Erreka (no mapa do lado aparece co nome de Lezapia), onde só Rafa estaba capacitado para enfrotarse ás súas vías, así que namentres el adicouse a facer varias de sétimo grao -e pode que incluso un oitavo-, o resto aproveitamos para tomarno-la sesión de descanso, observando as súas evolucións (ah, que tranquila é a vida contemplativa… 😉 ). Se facedes 7b ou máis, seguramente este debe de se-lo voso sector favorito da escola, porque aínda que só debe haber media ducia de vías, a diferencia do resto dos sectores, ningunha está por debaixo de 7a, e hai incluso algún 8a; e completamente á sombra todo o día. Aínda por riba a aproximación é practicamente nula dende a estrada, pese a que non hai moito sitio para aparcar na cuneta da estrada, e a entrada ó sector está moi pouco marcada xa que a vexetación a disimula ben.

Ollo coas restricións de escalada, xa que hai varios sectores afectados durante algúns periodos do ano. Hai unha fonte de auga fresca en Eraul, xunto ó aparcadoiro dende o que comeza a ruta cara ós sectores de escalada. Se queredes máis datos sobre a aproximación podedes velos na anterior entrada que neste blogue adiqueille a San Fausto. Ó saír da vila pola rúa Ticularrenta, a última vivenda a man dereita é unha pizzeria, Panpinela, que durante as fins de semana ofrecen unhas riquísimas pizzas artesáns, feitas en forno de leña.

 

Axkin Arrondo

 Aproximación e sectores de escalada de Axkin Arrondo. Fonte: http://www.nafarmendi.org/contenido/axkin-arrondo-elgorriaga-sunbilla
Fotos de escalada deportiva en Axkin Arrondo (Navarra / Nafarroa).As nosas forzas ían minguando, pero a nosa admiración aínda non pararía de crecer cando visitamo-la escola de Axkin Arrondo, tamén coñecida como Sunbilla (Elgorriaga), que é o nome da localidade pola que se solía acceder antes de que problemas co propietario dunha finca pola que se pasaba obrigasen a buscar un novo acceso alternativo, que agora se fai pola golada de Bostorratz.

Longas vías dun conglomerado similar a Riglos, pero de canto máis pequeno e sen panzas, completamente á sombra, son a tónica deste máxico lugar.

Na guía de escalada en Navarra aparecen algunhas poucas vías, pero na actualidade hai moitas máis, polo que namentres agardades ansiosamente a publicación da nova guía teredes que usa-los croquis dos enlaces que inclúo nesta publicación.

 

Croquis e guías de escalada: