Sobre a “transparencia” da Federación Galega de Montañismo

Parece que foi onte, pero xa pasaron uns 5 anos desque lle reclamara á FGM unha maior transparencia e información das súa actividades e funcionamento; indicáralles daquela unha serie de suxerencias e eivas que deberían subsanar, e que estimaba que mellorarían as relacións coas persoas federadas, así como o propio funcionamento da Federación; nada extraordinario, senón máis ben peticións que se corresponden coa actual demanda social de máis democracia, máis transparencia, máis eficicacia e eficiencia na xestión dos intereses e recursos públicos, e menos impunidade coa corrupción.

mocioncensuraLamentablemente, apenas nada se fixo dende entón por parte da FGM, que continúa a ser unha institución opaca, inoperante e de prácticas caciquís e represivas como se exemplifica con toda plenitude no caso do intento de expulsión dun membro da EGAM (precisamente o candidato que se presentou como alternativa nas pasadas eleccións á FGM do ano 2014), saltándose a independenza dese órgano e causando un conflicto que aínda se mantén e non ten visos de solución, o que levou a que os cursos de montañismo, escalada e alpinismo previstos para este ano non se convocasen dende o mes de xullo. Iso si, na web da FGM, nin unha sóa nota informativa ou explicativa… Os federados e federadas a enterarse polo boca a boca, non vaia ser que se se fai público o conflicto a xente empece a preguntarse se ese é o proceder que se corresponde cunha institución federativa sufragada co erario público…

O exemplo ven moi acaído por mor da recén aprobada Lei de transparencia e bo goberno de Galicia (aínda que en Galicia xa tiñamos dende o 2006 unha lei semellante, a entrada en vigor este ano da lei estatal provocou a adaptación da lexislación galega á mesma) que pretende establecer mecanismos de rendición de contas que garantan a protección da cidadanía fronte a eventuais arbitrariedades do poder.

Entre os obxectivos desta lei están a democratización das administracións -e por extensión, dos organismos, dependentes ou sufragadas por estas-, obrigando ós/ás responsables a informar á cidadanía, da súa acción de goberno; o que supón o punto de partida básico para atacar un dos piares que sustentan a corrupción política e administrativa que dende sempre vimos sufrindo, aínda que nos últimos anos é mais percibida pola xente en xeral.

E todo isto ven a conto de que a finais de setembro chamoume a atención, entre o galimatías da web da FGM, a aparición dunha nova icona que co epígrafe de “TRANSPARENCIA” enlaza cunha nova sección destinada ó cumprimento da anteriormente referida Lei de Transparencia, e que, polo de agora, permite alomenos consulta-los estatutos desta, teoricamente, nosa Federación.

Así é que non é que tardasen 5 anos en escanea-lo Estatutos da FGM para a súa publicación na web, dando satisfacción a unha demanda básica dun membro desta Federación, senón que agora fanno porque a Lei que proximamente entrará en vigor, obríga á FGM a facelos accesibles a todo o mundo. A aparición desta informacion non responde pois a un sinceiro desexo de mellora-lo funcionamento da Federación, cumprindo co seu deber de acceso á información pública e coas regras da boa gobernanza, senón ó simple cumprimento dunha obriga legal.

Extracto do preámbulo da Lei do Estado español 19/2013, de 9 de decembro, de transparencia, acceso á información pública e bo goberno:

A transparencia, o acceso á información pública e as normas de bo goberno deben ser os piares de calquera acción política. Só cando as accións dos funcionarios públicos son sometidos ao escrutinio, cando os cidadáns poden entender como as decisións son tomadas que afectan-los, como os fondos públicos ou baixo acto que criterios son tratadas as nosas institucións poden discutir o inicio dun proceso no que as autoridades están empezando a responder a unha sociedade que é crítico, esixente e esixindo a participación de autoridades públicas […] permitindo […] un mellor control da vida pública contribúe á necesaria rexeneración democrática, eficiencia e efectividade do Estado promove e anima o crecemento económico.

Nota: vale a pena tamén pararse a le-la acta da asamblea xeral de abril deste ano 2015, que aínda agora acaban de publicar (véxoo o 28 de outubro, e a primeiros de mes aínda non estaba) neste novo apartado de “transparencia”, para ver se nas vindeiras actas, se teñen en conta as peticións dos/as membros desa asamblea ou se ignoran, como veñen facendo coas que presentan os/as federados/as “non coleguillas”.

De volta a polo maillón abandonado, no Espolón Fiz-Roi (Peñarubia, Covas, León), 26 de setembro de 2015

2015 Setembro 26 Deixar un comentario

En vez de casco, Carducho levaba posto un sombreiro de palla de ala ancha, a medio camiño entre o de usos agrícolas e o de cabalgar polo “Far West”; non era dende logo unha protección que a min me entusiasmase nesta rocha por veces mediocre, pero apliqueime o conto ese que di que “onde hai patrón non manda mariñeiro” e limiteime a conxeturar en que longo lle caería :-) (ó final vooulle xa no cume preparándose para empezar a rapelar, así só podo dicir que duroulle moito máis do previsible).

A principios de verán retirarámonos no 3º longo desta vía, cando ó Carducho lle dera unha… ¿paxara?… ¿insolación?… ¿lipotimia?… ¡que sei eu!; o caso fora que puxérase “chungo” sen explicación, aínda que posteriormente el chegara á conclusión de que fora debido a algún problema de desnutrición ou anemia nun experimento vexetariano que seguro que non volve retomar, porque xa o dicían tamén os nosos vellos: “ceba o porco dende agosto, se queres que teña bo lombo” :-) -hoxe estou refraneiro… hehehe-

Estabamos agora outra vez a pé de vía dispostos a non volver a fallar; o Carducho sen dúbida concentrado e recordando as seccións máis duras de escalada, que xa superara da outra vez, e eu, en cambio, cavilaba nos prezos dos maillóns e en se algunha outra cordada tería levado o que deixaramos abandonado na nosa imprevista retirada -3€ dan cáseque para un quilo de mortadela. ;-) ñam, ñam,…-. Ó principio, eu aínda aspiraba a darlle o relevo nun par de longos, pero para cando cheguei á primeira reunión xa se me pasara o ataque de afouteza e dérame outro de educación, así que, consecuentemente, cedinlle o meu posto ó Carducho, que é máis vello ca min :-D -Que lle queredes, son todo galantería e bos modais…!-

Nesta ocasión todo foi como a seda e con temperanza, cáseque diría que sosegadamente, o Carducho foi resolvendo con solvencia as dificultades da vía ata rematala sen outra incidencia sinalable que a tráxica perda do seu sombreiro -se alguén o atopa que avise, eh, que xa non hai palla coma a de antes-. :-)

Por certo, recuperamo-lo maillón :-) -ben se ve que non pasan moitas cordadas por aquí, así que aqueles/as que non queirades aglomeracións e vías trilladas, xa sabedes onde podedes poñervos a proba…

Espolón Fiz-Roi. ED-, 6c+ (6b obrigado), 170 m.


Apertura e 1ª ascensión:

Xosé M. Otero e Ricardo Veiga, no verán de 2014.

Achegamento:

O achegamento dende o aparcadoiro leva uns 20 minutos e está sinalizado con fitos, empezando na estrada uns 50 m antes do túnel, para subi-la ribada (talude) e arrodea-lo balado de ferro polo lado esquerdo; nese punto a senda máis evidente lévate á esquerda cara un sector onde están abrindo vías de deportiva moito máis á esquerda do espolón, pero no noso caso hai que continuar pola pendente cara arriba seguindo os fitos pola senda menos marcada ata coller unha vira ó lado dereito pola que acádase un pedreiro. Ascendémolo polo seu centro ata a súa metade por onde o abandonamos cara á dereita. Os fitos indícannos que agora o camiño continúa en diagonal ascendente máis á dereita ata que onde se pecha algo máis o bosque, remontamos cara a base do noso espolón por unhas curtas zetas que nos deixan xunto a un par de cordas fixas que nos axudarán a acada-lo pé da vía.

Comentario da vía:

Vía moi física, semiequipada, e cun itinerario evidente seguindo os parabolts.

Nota: As rochas soltas que ó sanea-la vía, tra-la súa apertura, quedaron na ruta de escalada fixáronse cun cemento-cola para evitar que se poidesen soltar, pero non é para que nos agarremos a elas; tede en conta que non é sika, así que onde vexades pegotes de cemento-cola, non usedes eses posibles agarres: seguro que vos sobrarán presas sen necesidade de andar a comproba-la calidade da cola … hahaha…!

Percorrido e dificultade:

TopoEspolonFizRoi

1º longo, 6c, 20 m: Longo curto equipado con pitóns e parabolts por un muro de rocha dubidosa que pasa por unha evidente fenda que ascende diagonalmente cara á dereita. Hai un paso de aguantar para saír da zona fracturada, pola que atravesa a fenda o muro, que resulta duro (especialmente porque arrancamos aínda fríos…). Unha vez superado o paso, a dificultade mingua e cara á dereita xa se verá a reunión.

Non é necesario máis que cintas e un par de friends e empotradores a maiores para protexe-lo tramo final sen chapas ou cravos. Reunión incómoda.

2º longo, 6b+, 35 m: Aquí si que se precisan moitas cintas e friends/empotradores. Empézase cunha travesía por placa ata para acadar un paso técnico (o Carducho di que é “de pés finos e visión periférica”, pero a min non me preguntedes que significa iso -hehehe-, eu só lembro que era un paso duro) e algo aéreo co que supera-lo pequeno desplome que nos sitúa nunha fenda de bo canto pola que continúase; hai outro paso difícil onde se anchea, ó seu final.

Reunión incómoda (o Xosé debe pensar que aquí podíase ata toma-la sesta, pero vese ben que é bastante máis recio ca min…).

3º longo, 6c+, 45 m: Novamente fai falla moito material, pero así como no anterior longo emprazábanse moitos seguros flotantes, neste úsanse moitos menos porque xa hai 13 parabolts instalados no longo.

Sáese en placa para supera-los bloques de enriba da reunión polo seu extremo dereito e continúase por unha zona fácil de rocha mediocre con chapas que leva ata un diedro cego que tira do corpo cara ó lado dereito no que hai que andar finos de pés (paso chave), primeiro pola esquina da dereita e logo por placa (porque o diedro é cego), ata pillar unha fenda que remata nun teitiño de canto no que hai que aguantar (os agarres son bos, pero a min pareceume moi duro). Ó saír do resalte hai un diedro roto con algún bloque solto, pero as chapas permiten ir por placa con cantos, ata a reunión situada na vertente esquerda da parede.

Reunión algo incómoda (o Xosé tamén discrepa da miña percepción desta reunión -xa me contaredes vós-…).

4º longo, 6a, 30 m: Non fai falta máis que unha decena de cintas (toda a ruta está protexida con parabolts e un pitón ó final).

Sáese pola placa do lado esquerdo da reunión cara a unha chapa enriba das nosas cabezas e logo xa se retorna á cara dereita da parede por unha pequena travesía, para continuar seguindo sempre as chapas por un fácil muro ata a reunión.

A reunión está nunha cómoda terraza, xunto a unha chamativa árbore seca ben visible a medida que se ascende.

5º longo, 6b+, 40 m: Súbese a placa vertical á dereita da reunión por unha fina fenda con buracos que se pode protexer cun friend ou cun empotrador. Unha placa fácil lévanos a unha pequena vira cara á dereita con bloques inestables. Ascéndese polo diedro ata un desplome que supérase inicialmente para seguir cunha curta travesía aérea espectacular cara á esquerda (difícil, con agarres pequenos de mans, e con pés delicados) que nos deixa baixo unha zona algo desplomada pero con canto pola que remátase atacándoa de fronte (é mellor ir cos brazos ben descansados ;-) ).

Data:

26/09/2015

Cordada:

Carducho e eu

Descenso:

En 3 rápeles, pola propia vía (hai unha instalación específica para o primeiro rápel, 3 m á esquerda da R5). Tódalas reunións teñen 2 anelas.

1º rápel: A reunión para empezar a rapelar está no lado esquerdo (mirando cara á parede) a 3 m da R5.

¡A lonxitude está no límite dos 60 m das cordas! (dependendo da marca/modelo de corda pode que sobren 3 ou 4 metros, pero ás miñas -que deben ser do baratillo- non lles sobraba nin 1 metro).

Chégase á R3, tamén situada neste mesmo lado esquerdo do espolón, polo que pódese baixar verticalmente para acadala.

2º rápel: Da R3 á R2. Tede en conta que primeiro hai que botarse cara ó lado dereito da parede, pero cando nos acheguemos á R2, esta quedaranos uns metros á nosa esquerda, así que non nos despistemos e procuremos acadala antes de baixar demasiado.

3º rápel: Da R2 ó chan

Material:

Ademais dun par de cordas dobres de 60 m cada unha, nós levabamos o equivalente a 2 xogos de Camalots ata o nº 3 (non fai falta o nº 4, aínda que un quédase máis a gusto se o usa no 2º e 5º longos), 3 Allien, e un xogo de 4 ou 5 empotradores de tamaños variados. En canto ás cintas necesarias, é mellor levar unhas 16-18 e moitas delas longas porque no 2º e 3º longos consúmese bastante material e é preciso xestiona-lo rozamento.

Croquis e reseñas:

Escalada en Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015.

As Hoces de Vegacervera é unha escola leonesa de escalada en parede xa coñecida dende fai moitos anos pero na que recentemente abríronse varios sectores de escalada puramente deportiva coñecidos como Hoces Free. Mundi e eu estiveramos aquí un ano antes, xunto con Víctor e Alfonso, pero daquela non sabíamos destas novas vías deportivas, así que nesta ocasión adicámoslles varios días a probalas, aproveitando que con nolos dous tamén viña Manu para montárnolas :-D

O tempo non estaba moi estable, así que aínda que algún día choveu algo e non puidemos escalar todo o día, a cambio librámonos da calor a maior parte do tempo.

Estivemos escalando nos sectores El Rincón, El Dorado e Belvedere, no meu caso con desigual fortuna, xa que aínda que non conseguín encadear moitas vías, io último día fixen, inesperadamente, o meu primeiro 6c, a Lolita’s nights unha curta vía do sector Belvedere coa que me estreei no penúltimo chanzo do meu longo camiño ó sétimo grado :-)

Pero como o que realmente nos gusta é a escalada en parede, o penúltimo día, aproveitando que Manu tomouse unha xornada de tregua para os seus dedos, Mundi e eu escollemos na Guía de Adrados unha vía clásica coa que poder comprobar de primeira man as características atribuídas tradicionalmente á escalada nas Hoces: abundancia de fendas, placas de adherencia, alta exposición…

Escollemo-la Hernán Llanos, unha vía bautizada co nome do reputado escalador leonés máis coñecido como Nani, morto no Peña Santa de Castilla alcanzado por un lóstrego, e que tamén serve para darlle nome á parede. A nosa idea inicial era a de non completa-la vía orixinal senón continuar pola Salida Desmadre, unha variante de saída aberta polos mesmos aperturistas un pouco despois, para evita-la vexetación dos últimos longos. Sen embargo non fomos capaces de supera-lo segundo longo da variante, e tivemos que retoma-la vía orixinal para completa-la escalada da vía orixinal; e como non hai mal que por ben non veña, puidemos así comprobar porqué viron a necesidade de buscar unha alternativa: supoñemos que para non ter que incluír entre o material necesario o sacho… ;-)

Hernán Llanos, V+, 230 m, MD inf.

Apertura e 1ª ascensión:

Aberta o 25 de agosto de 1974 por Vicente A. Hernández e Carlos Rodríguez.

Achegamento:

Pódese deixa-lo coche nun pequeno aparcadoiro con 6 ou 7 prazas, xunto a un caseto abandonado que seica en tempos foi un bar (La Roca), á altura da primeira ponte (vindo de Vegacervera), e no que hai un par de bancos e unha mesa para merendar desfrutando da paisaxe. A Pared de la Nani, está xusto enfronte do aparcadoiro, doutro lado do río que hai que atravesar mollando os pés (incluso os xeonllos) inevitablemente, aínda que na guía de Adrados dise que tamén pódese subir un pouco pola ruta de descenso para logo facer un par de rápeles ata a base da vía, sen ter que mollarse.

No noso caso subimos un pouco pola estrada ata atopar unha baixada ó río e logo vadeámolo diagonalmente cara ás árbores do outro lado por onde menos cubría; seica tamén hai unha escaleira de pedra fronte ó aparcadoiro para baixar ó río e coller un valo de formigón sumerxido que leva a pé de vía, pero nós non o vimos.

Descrición da vía:

A variante “Desmadre”, aberta polos mesmos escaladores pouco despois da Hernán Llanos, vai por unha zona máis limpa e de mellor roca, pero no 2º longo ten un tramo de artifo con varios vellos burís sen chapa, que non souben resolver; tenteino en libre por placa pero cheguei a un punto en que pareceume demasiado expo e non me atrevín a seguir: está claro que fai falta ser máis hábil… ;-(

Percorrido e dificultade:

No croquis de La Garafa, sinalan o percorrido pola Variante Desmadre, pero a vía Hernán Llanos continúa dende a R2, pola evidente fenda do espolón que se distingue do lado dereito da foto, ó final da longa terraza desta reunión.

lº longo, V+, 55 m: empézase no bordo esquerdo dunha cavidade para acada-la cheminea e continuar por ela ata o seu remate. Logo continúase uns metros máis por unha canle fácil ata monta-la reunión nun cáncamo e un spit unidos por unha cadea. Nós equivocámonos vendo unha liña de parabolts que empezaban uns poucos metros máis á esquerda da cavidade e resulta que metémonos no primeiro longo da vía Sangre, Sudor y Lágrimas que vai en paralelo por unha placa tan patinosa (especialmente no arranque) que non me explico como alguén pode subir por ela.

2º longo, III+, 60 m: séguese pola fácil canle, pasando por unha reunión de cordinos sobre un par de pequenos pontes de rocha ó pé dunha fenda diagonal con algo de tendencia á esquerda. Aquí nós equivocámonos pensando que estabamos na reunión de comezo da Salida Desmadre e tentamos subir por ela antes de decatarnos do noso erro e baixarnos, para continuar novamente un pouco máis pola canle herbosa ata á seguinte reunión formada por un par de boas pontes de rocha con cordinos.

1º longo da Variante Desmadre, 6a, 40 m: ascéndese verticalmente por un muro de pequenas fendas cun pequeno arbusto e varias pontes de rocha e cravos, rematando nunha reunión de 2 cravos logo dunha fenda en media lúa, algo máis abaixo doutro pequeno arbusto.

2º longo da Variante Desmadre, 6a+ ou A1, 20 m: comeza en travesía á esquerda cun paso chungo de adherencia (protexido cun par de cravos), logo todavía segue en travesía ata ver un par de cabezas de burís (A1), puidendo seguir por eles ou, ir máis verticalmente por unhas pequenas fendas, logo dun buril con chapa extraíble

Asegurando dende a reunión no delicado tramo de placa. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2015/08/hernan-llanos-en-las-hoces-de.html

Atopei un par de fotos do comezo do 2º longo da variante desmadre e nos pasos de artificial que poden axudar a entender como resolver este tramo, e que incorporo xunto a este parágrafo.

No noso caso, eu estiven unha chea de tempo sen atreverme a ir por un lado ou outro ata que optei por seguir algo máis verticalmente uns poucos metros; sen embargo, ó acadar unha fenda algo por riba do buril con chapa, xa non me atrevín a continuar e destrepei (paréceme lembrar que con bastante dificultade) ata a reunión, onde rapelamos para volver a retoma-la canle da Hernán Llanos.

3º longo da Hernán Llanos, III, maís de 60 m: séguese pola canle/terraza entre algo de maleza ata acadar unha árbore na que pódese montar reunión. Coido que nese lugar comeza a Salida Doña Paranoia.

4º longo, V+/6a, 55 m: séguese un pouco máis pola canle que vai gañando pendente antes de encaixoarse, superar un paso difícil e seguir por terreo sucio e con maleza. Móntase reunión onde mellor se considere; no noso caso nunha ponte de rocha sinalada por unha vella cinta, reforzada en fendas próximas.

5º longo, V, 55 m: continúase pola sucia fenda (bastantes matos), ata acada-lo seu final, montando reunión baixo uns bloques en terreo xa máis aberto e con visión do outro lado da parede.

6º longo, IV, 40 m: súbese buscando o terreo máis favorable ata acada-la aresta e montar reunión lazando un bloque calquera, xa con vistas á canle de baixada.

Descenso:

Unha vez na aresta hai que subir andando uns 100 m ata atopar unha brecha ou algún paso á dereita polo que chegar á longa canle herbosa pola que descender ata a estrada; descenso delicado polo esvaradío da herba e pedreiras nalgún tramo.

Data:

25/08/2015

Cordada:

Mundi e eu

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (3 números repetidos), 3 Allien e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

Para aloxarse hai quen aproveita un pequeno descampado xunto o río enfronte da senda que sube cara ós sectores de Hoces Free para durmir discretamente, pero moi perto está o camping municipal das Hoces de Vegacervera que é a opción que nós escollimos. Para comer hai varios bares/restaurantes no pobo (como o mesón La Cocinona) e hai tamén unha tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Galayos (Gredos, Ávila), agosto de 2015.

Os Galayos é un deses lugares máxicos que espertan a imaxinación de calquera que se interne no seu pétreo universo; sumerxirse na onírica visión das súas espectaculares murallas inzadas de torreóns, almenas e troneiras, é entrar no máxico mundo dos castelos de fantasía de calquera das belicosas razas do “Señor dos Aneis” de Tolkien.

Unha avantaxe de ir escalar ós Galayos para os non habituais da zona, é que hai tantas vías asequibles que aínda que un se achegue aló sen ter escollido previamente ningunha só ten que coller uns croquis e elixir cara a que agulla encamiñarse. Naturalmente sempre pódese preguntar ó garda do refuxio, ou falar con algunha das numerosas cordadas que ó atardecer van regresando das súas escaladas á ampla terraza para disfrutar da vista daqueles/as que aínda se esforzan en rematar calquera vía; así e todo, o mellor é, sen dúbida, contar con alguén que coñeza os accesos e descensos dalgunhas das súas agullas para non liarse…

Nesta ocasión, aínda que eu estivera aquí unha soa vez, con Víctor, exercería de Cicerone (todo un “profisional” grazas -como acabo de dicir- ó meu longo historial galayar…) coa Beni, para o que sería a súa estrea neste lugar de encantamento. O lóxico sería que houbéramos planificado un pouco que facer pero, polo que antes dicía, nos Galayos pódese improvisar facilmente, así que aló nos presentamos un día de verán, demasiado tarde como para subir inmediatamente ó refuxio, polo que esa noite durmimos no aparcadoiro de Nogal del Barranco. Xunto a este aparcadoiro hai unha edificación (coido que está/estaba destinada ós/ás gardas do Parque) que soe usarse para durmir -con discrección e respecto- e tamén hai unha boa fonte, así como un bar onde tamén serven comidas.

Ó día seguinte, xa no refuxio Victory, reservamos praza para 3 noites (además dunha fonte xunto ó refuxio, tamén hai numerosos sitios nos que acostuman a vivaquea-los montaraces asiduos do lugar) e inmediatamente buscamos unha vía fácil, que nos servese como primeira toma de contacto no granito do Galayar; escollemo-la Malagón ó Gran Galayo, máis que nada por iso de que ascendía a un “grande”… ;-)

Malagón, Gran Galayo, Cara Oeste (IV+, 180 m)

No croquis debuxan un trazado no final do 1º longo pola esquerda da fenda, así como un xiro á esquerda no 3º longo; nós coido que seguimos sempre por fenda no 1º longo, e no 3º paréceme que fomos bastante rectos.

1ª ascensión:

Aberta o 17/08/1952 por Bonifacio Malagón, Manuel Lueches, Víctor M. Rodríguez, Emilio P. De la Vega e José Luis Gilabert.

Percorrido e dificultade:

4 longos de: IV+, IV+, IV+, IV

Empézase cunha trepada (III+) desencordados por bloques e gradas ata situarnos baixo a evidente fenda/diedro que da inicio á escalada.

1º longo. IV+: Súbese pola fenda/diedro ata acadar unha cómoda repisa baixo un novo diedro.

2º longo. IV+: Neste punto é posible seguir rectos polo diedro ou tomar sendas variantes, unha a cada lado, do mesmo. Nós seguimos rectos polo itinerario do medio e aínda que é posible montar unha reunión intermedia baixo un pequeno desplome continuamos ata acadar unha nova repisa cáseque no filo do espolón que separa a nosa cara da vertente pola que vai a vía Gran Diedro.

3º longo. IV+:  Sáese da reunión para gaña-lo fío do espolón e seguir polo bordo dereito, por placa, ata o ombreiro onde se xunta coa vía Gran Diedro.

4º longo. IV: Superamos un primeiro tramo fácil ata situarnos nunha ampla terraza baixo un gran diedro perfecto vertical, por riba do que xa se pode montar reunión lazando calquera bloque, e continuar camiñando ata o cume.

Descenso:

Báixase por unhas placas tumbadas cara ó Leste ata acada-la Brecha de la Aguja de la Portilla, e logo continúase pola Canal Trocha Palomo.

Data:
14/08/2015.

Cordada:

Beni e eu.

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

 

Combinación das vías Underground (V+) e Diedro Malagón (6a) ó Torreón de los Galayos (140 m)

Durante a escalada do Gran Galayo da véspera puidemos observar a unha cordada rematando o espectacular diedro Malagón no Torreón de los Galayos, así que cando ó voltar ó refuxio vimos con sorpresa que o seu grado era asequible para nós, inmediatamente converteuse no noso seguinte obxectivo.

Como esta curta vía parte da Plataforma de las Flores, na cara NO, é preciso chegar a ela escalando algunha das vías que superan o zócalo inferior do Torreón; e enfronte mesmo da porta do refuxio podíamos ver unha evidente longuísima fenda rectilínea que nos confirmaron que se trataba da coñecida Underground, na cara Oeste, e que se soe recomendar combinar coa Malagón.

Así que… aló nos fomos… :-D

Underground (V+), cara Oeste do Torreón de los Galayos.

1ª ascensión:

Aberta por Carlos Valladolid con outros 6 compañeiros máis (non atopei referencias a quenes eran) en 1970 .

Percorrido e dificultade:

3 longos de IV, V e V+ (logo hai que aproximarse á base do Torreón, III+). Parece que hai xente que fai dunha soa tirada os dous últimos longos (non sei se é que suben un pouco máis no 1º longo, ou é que a corda lles da, pero a min paréceme un pouco xusta a lonxitude para cordas de 60 m).

1º longo. IV, 30 m: A vía comeza nunha repisa evidente ascendendo por unhas gradas con tendencia á dereita, para logo facer algo de travesía horizontal (evitando así seguir pola fenda da Murma), rodeando uns bloques para mota-la reunión enriba deles, unha repisa baixo unhas fendas algo sucias.

2º longo. V, 50 m: Non hai perda; súbese recto por unha longa fenda ata, pouco despois de superar un pequeno desplome, montar reunión nun descanso baixo un gran bloque apoiado no lado dereito.

3º longo. V+ e III+, 20 m: Supérase o bloque e continúase uns poucos metros máis, cada vez máis tumbados, ata acada-la Plataforma de las Flores e facer reunión laceando calquera bloque.

Diedro Malagón (6a), cara Noroeste do Torreón de los Galayos.

1ª ascensión:

Aberta o 22/7/1950 por Bonifacio Malagón, Lorenzo Malagón, Antonio Romero e Frutos Sainz.

Percorrido e dificultade:

3 longos de: V, 6a, V+

1º longo. V: Dende a plataforma arrancamos por unha placa delicada de pequenas presas e fendas ata acada-lo noso diedro, nun curto tramo bastante exposto, que nos sitúa no comezo do mesmo. Séguese xa pola fenda ata acadar unha repisa cómoda.

2º longo. 6A: Séguese polo diedro ata superar (pola esquerda ou dereita -eu non lembro por onde o fixemos-) un bloque con cravos, por riba do que xa se pode ver un característico estilizado gendarme triangular conformado por dúas fendas no lado esquerdo do diedro, onde montamos reunión xusto debaixo del, aínda que non lembro se por comodidade ou por desconfianza…

3º longo. V+: O último longo segue pola fenda ata acadar unha repisa baixo unha cheminea curta pero penosa (disque é mellor ir por fora en vez de empotrarse nela…?) que non se pode protexer, e logo xa gaña o afiado fío polo que agatúñase ata acada-lo minúsculo impresionante cume do Torreón.

Descenso:

O descenso faise nun rápel de 55 m pola cara Norte e logo destrépase pola Canal Noroeste e en travesía á dereita acádase a Canal del Gran Galayo.

Data:
15/08/2015.

Cordada:

Beni e eu.

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (repetido o nº 3 e algún máis, e tamén é recomendable un nº 4) e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

 

Gerardo-Rafa (6a+, 260 m), cara Oeste da Torre de Amezúa.

Logo do par de escaladas anteriores pensei que xa podíamos meternos nunha vía máis “esixente”, así que estabamos ollando cos croquis do refuxio cando falando coa xente do Grupo de Tecnificación en Alpinismo da Federación extremeña, que levaban varios días escalando por aquí, un deles contounos que acababa de face-la Gerardo-Rafa, que é unha das vías clásicas máis recomendables, pero que o pasara moi mal no 4º longo ó non ver un buril nunha placa que serve de referencia para desviarse á dereita: el seguiu recto pola fenda e logo viuse metido nun “fregado” no que pasouno moi mal.

Dado que era unha vía moi recomendable, e que contabamos con información de primeira man para non erra-lo percorrido, decidímonos pola Gerardo-Rafa; así que unha vez tomada boa nota das súas advertencias para acertar co itinerario,  suporedes que evitamo-los problemas, non si…? Pois non ;-(  -menudo ollo teño…-

1ª ascensión:

Aberta o 23/8/1968 por Gerardo Blázquez e Rafael de Miguel Cornejo.

Percorrido e dificultade:

Son 5 longos, precedidos dunha trepada de III+/IV, polo canle ata a base da vía, a media parede practicamente: 6a+, V+, 6a+, 6a, IV+

En realidade nós fixemos unha variante da vía, xa que para chegar á base da vía improvisamos 2 longos previos e no 4º longo da vía equivocámonos (pasámono-lo famoso buril que indica o desvío á dereita) e acabamos empatando co último longo da Ayuso-Rivas.

A vía comeza á dereita da explanada de vivacs que hai ós pés da Punta María Luísa, a un lado da Canal de la Aguja Negra, cunha longa trepada (III+/IV) polo Canalón del Risco del Puente, que acada (cáseque a media parede da Amezúa) unha zona máis aberta dende onde se aprecia un tramo de gradas escalonadas cara á esquerda que levan á base do 1º longo da nosa vía, nunha ampla repisa/plataforma, a apenas 5 m á dereita do comezo da vía Ayuso-Rivas.

Nós, sen embargo, abandoamo-la canle demasiado pronto e iso obrigounos a facer un longo por terreo exposto de difícil protección encadeando pequenas fendas con outras; pero, aínda que nos decatamos de que non estabamos na vía decidimos seguir un longo máis a ver se atopabamos algo que nos servise de referencia. Un segundo longo levounos, facendo algo de travesía á esquerda, a dobrar unha esquina pola que nos metimos nun diedro que nos deixou ós pés da plataforma na que se atopa o auténtico comezo da escalada da Gerardo-Rafa. Unha cordada que se atopaba facendo os primeiros longos da Oeste á Aguja Negra para logo empatar coa Ayuso-Rivas á Torre Amezúa, confirmounos aí que por fin nos atopabamos no lugar correcto e que efectivamente subíramos á aventura por onde non era.

1º longo. 6a+, 35 m: O primeiro longo de escalada comeza nunha placa, primeiro verticalmente e logo en travesía á dereita de mala protección (expo) que da entrada a unha fenda pola que séguese ata que se anchea, montando reunión nun pequeno nicho baixo un vello cravo.

2º longo. V+, 30 m: Superamos o muro vertical continuando pola fenda ata o seu remate nunha cómoda ampla repisa baixo un pequeno teito (coido que a esta zona é á que lle chaman Plaza de Castilla). Á dereita dese teito vese a nova fenda pola que continúa o seguinte longo.

3º longo. 6a+, 45 m: A nova fenda empeza verticalmente ata que rodea pola esquerda un resalte en bavaresa. Seica moitos/as montan a reunión xusto baixo ese resalte (hai un par de boas fotos no blogue de tumbarral.blogspot.com.es, nas que se ve onde monta a reunión habitualmente a maioría), porque a reunión que se fai 3 ou 4 metros máis arriba (noutro pequeno resalte da fenda) usa 3 vellos cravos de realmente moi mala pinta…, ademais de tamén ser colgada… No noso caso cando cheguei ós cravos (coido que só vin 2) non estaba seguro de se era aí o lugar onde monta-la reunión, e como non sabía se me chegaría o material para seguir, e non me fiaba do sitio, baixeime un par de metros e montei unha reunión colgada onde remata a bavaresa do primeiro resalte. -A Beni non é que desfrutara moito neste sitio, pero asegúrovos que se algún de nós lle dese por tusir, aínda que a reunión aguantase, eu igualmente morrería do ataque ó corazón que sufriría…-. ;-)

4º longo. 6a, 50 m: Supérase a laxe e continúase por un muro vertical con fenda ata atopar un buril a medio metro á nosa dereita que indica que nese punto hai que facer unha travesía á dereita para acadar unha terraza na que se fai a seguinte reunión. Naturalmente, nin vin o buril… así que seguín recto escamado da dificultade que me atopaba -paseino mal nalgún tramo expo- e mosqueado porque ía agotándoseme o material ata que cheguei a unha zona menos vertical e xa por entre bloques e fendas montei a reunión baixo o muro final xunto a un torreón que coido que é onde se monta a reunión da Ayuso-Rivas. Seica é bastante habitual pasarse o “recóndito” buril así que seguro que acabarán poñendo un indicador de desvío, ou pintarán dalgunha cor chamativa o buril, pero ata entón… abride ben os dous ollos porque do contrario váisevos quedar pechado con cadeado o terceiro ollo! ;-)

5º longo. IV+, 45 m: Como dicía antes, coido que o último longo que nós fixemos era realmente da Ayuso-Rivas, pero debe ser do mesmo estilo, subindo por muro con fendas cómodas e escalonado ata o cume.

Descenso:

Debaixo do cume (non hai que destrepar nada) hai unha instalación de rápel duns 20 m pola cara Sur ata unha golada; nela, asomándonos á canle hai que facer outro rápel de 35 m para acadar dita canle. Continúase subindo por ela entre bloques soltos e algún fito para chegar ó Espaldar e logo busca-lo paso da Apretura para descender pola Canal de Trocha Palomo, pola que fixemos un curto rápel para salvar unha zona especialmente descomposta.

Data:
16/08/2015.

Cordada:

Beni e eu.

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (repetido o nº 3 e algún máis) e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

 

Ravier ó Tozal del Mallo, 7 de agosto de 2015.

A escalada en Ordesa é sinónimo de verticalidade, de baleiro baixo os pés, de liñas estremecedoras, de dificultade, de inestabilidade, de malas eleccións de itinerario, de precario equilibrio entre precaución e determinación, de medo… en definitiva; Ordesa é sinónimo da auténtica aventura…

Aquí impera a escalada libre, no seu intimidante calcáreo fracturado e estratificado con abundancia de teitos e diedros, o ambiente aéreo está garantido; un terreo complicado coa aparencia de inmenso mar de bloques dun xogo de construcións no que sucédense duros longos de escalada atlética e alta exposición.

¿Asusta…? Si, a min asústame, e non é para menos…

Cara Sur do Tozal del Mallo, vía Ravier, MD, 350 m, 6a+ (V+ obrigado).

Mundi e eu escalamos habitualmente xuntos, así que esta vía non tería porqué ser especial respecto doutras moitas que temos feito, pero, non sei porqué, foino… Tal vez por se-la nosa primeira vía en Ordesa, ou porque levabamos algún tempo sen ir nolos dous a unha gran parede, ou polo incrible ambiente da ruta, ou porque logo da tensión rebosabamos de adrenalina…; o caso é que facía moito que non me emocionaba tanto -a punto estiven de que se me escapase algunha bágoa cando nos felicitabamos ó remate da vía-: que gran sabor me deixou! Houbéralle dado un bico, pero claro… é que somos uns machotes ;-)

Cáseque exactamente un ano antes, Beni e eu fixeramos unha tentativa fallida á Ravier do Tozal del Mallo, que serviunos (especialmente a min) de cura de humildade, para non infravalora-la escalada en Ordesa. Sen embargo, coido que dende o momento en que puxen o pé no chan tra-lo último rápel da nosa retirada, inmediatamente pensei en volver a tentala… -non é que sexa un destemido, non… o que si son é cabezón…:-) -.

Desta volta, eramos 4, Manu, Antón, Mundi e eu, os que aproveitando que nos atopabamos no val de Tena, coa xente do noso Club Alpino Ourensán, decidimos achegarnos o último día da xuntanza, a despedirnos dos Pireneos cunha escalada clásica como a Ravier.

Como o primeiro autobús que sube ata Pradera sae ás 6 da mañá, achegámonos pola noite na furgoneta para durmir xa no parking de Torla, logo da enchenta dunha cea de Club, pensando que a viaxe facilitaríano-la dixestión :-) . Ó chegar buscamos un sitio con algunha árbore e valo que nos protexese do resío e aire nocturnos, pero non contabamos co sistema de rego automático, así que ó pouco de meternos nos sacos, a artificial humidade obrigounos a reubicarnos -tédeo en conta se no futuro pretendedes vivaquear no parking-.

Pola mañá subimos a paso lixeiro polo bosque, cunha mochila por cordada e todo o material xa colgado, pero un grupo de 5 mozos pasáronnos polo camiño e cando chegamos a pé de vía, xa estaban eles atacando a mesma ruta ca nós. Afortunadamente, en cabeza ía un que debía de coñecer ben a vía e xuntando longos e escalando as dúas cordadas pegadas, rapidamente se distanciaron de nós e non nos fixeron esperar máis que no longo sobre o zócalo.

  • 1º longo (IV) 25 m e 2º longo (III) 60 m.

Eu coñecía parte da vía por mor do meu intento do ano anterior, así que sen dúbidas trepamos con coidado polos bloques e arbustos do primeiro longo, sen poñe-los gatos nin usa-la corda, e seguimos camiñando no que é o segundo longo ata acada-la parede de rocha enriba do contraforte que lle serve de base. Aquí é onde realmente empeza a vía, e temos que esperar a que as dúas cordadas dos que nos adiantaron polo camiño rematen este longo (o terceiro da vía, aínda que realmente é o primeira de auténtica escalada).

  • 3º longo (IV+) 45 m.

Antón arranca o primeiro asegurado por Manu, namentres Mundi e eu agardamos a nosa quenda. Este terceiro longo consiste dunha sucesión de resaltes escalonados con algo de vexetación non demasiado difíciles, pero onde un non se pode confiar: levanto a cabeza xusto no mesmo intre en que o Antón sae disparado despegando da parede con esa característica axilidade que amosa na montaña ;-) e desaparece 6 ou 7 metros máis abaixo, detrás dun zócalo. Todos contemos a respiración uns segundos, ata que Antón di que se atopa ben e que volve a retoma-la escalada. O Mundi, que se estaba preparando para encabezar este longo mírame… eu quítolle importancia á caída pero o susto xa non hai quen o quite…

En canto Manu sae para reunirse con Antón na 3ª reunión, o Mundi non espera nin un segundo e sae detrás del “cheirándolle os peidos” :-D , non sei se para gañar tempo ou para quitarse os nervios de enriba.

  • 4º longo (V+) 30 m.

O seguinte 4º longo acada unha reunión uns metros xusto na vertical da famosa cheminea do 5º longo e, antes de que Mundi e eu nos xuntemos nela, Manu e Antón, que empataron eses dous longos nun, xa se atopan enriba da cheminea e empezando o seguinte longo, polo que a partir de aquí, xa os perderemos de vista durante o resto da vía.

  • 5º longo (6b?) 30 m.

No 5º longo enfrontámonos á esvaradía cheminea coas ideas claras: aforrar forzas que máis adiante nos farán falta (unha valiosa lección que aprendín o ano anterior); así que non dubidamos en acerar dos cordinos e cravos do seu interior (por favor, que algunha alma caritativa anove alomenos un deses salvadores podres cordinos, porque xa está ó límite…).

  • 6º longo (6a) 30 m.

A partir de aquí entramos no reino da verticalidade… No 6º longo empezamos a senti-lo que é o baleiro baixo os pés e o que é escala-los resaltes desplomados característicos destas paredes. A reunión está nunha curiosa laxe claramente separada da parede dende a que impresiona tanto mirar cara abaixo, como cara arriba para ve-lo que nos espera a partir deste punto…

  • 7º longo (6a+) 50 m.

O 7º longo empeza por un diedro pero logo xa non resulta tan evidente o seu trazado, así que hai que “navegar” bastante e telo moi en conta, prolongando os seguros para minimiza-lo rozamento, máxime cando a lonxitude deste tramo ronda os 50 m. O ano anterior sufrira unha caída sen consecuencias neste longo, e lembraba que se me fixera moi duro -física e psicoloxicamente- así que afronteino con moito “respecto”. Pero, como ditan as leis de Murphy, xusto aquí empezaron a caer unhas pingas que precisamente deixaron a rocha empapada (incluso con algún charco) no resalte de saída que daba acceso á reunión, así que durante un bo rato estiven dubidando antes de atreverme a superar o último paso.
Esta reunión foi dende onde abandonaramos Beni e eu no anterior intento, así que a partir deste punto xa non coñecía o percorrido pero supuña que o seguinte longo sería máis difícil que o que acababamos de facer e… así foi…
Como o sol volveu a saír, coido que aproveitamos para tomarnos un descanso aquí, antes de ataca-lo seguinte longo.

  • 8º longo (6a+) 60m.

Esta 8ª tirada comezámola buscando a fenda á dereita da reunión e logo seguíamos facendo unha travesía a esquerdas e logo volvíamos a buscar pola dereita… en fin, que basicamente hai que ir dun lado a outro buscando por onde pasar. Non me lembro moito salvo da sensación de que foi difícil e que remataba baixo unha evidente cheminea ó límite da lonxitude das cordas (nós montamo-la reunión uns 6 ou 7 m antes da cheminea, pero coido que as cordas houberan dado para montala xusto no seu comezo). Segundo os croquis que levabamos era como se aquí houberamos empatado dous longos nun xa que agora só nos restaba o último, pero as lonxitudes indicadas non nos cadraban así que sospeito que estas estan mal nos croquis.

  • 9º longo (V+), 50 m.

Xa só nos quedaba un 9º longo, que empezaba por unha cheminea encaixoada para dar paso a un último tramo escalonado polo que acadábase a ampla chaira dun cume onde Manu e Antón xa levaban máis dunha hora agardando por nós.

Dámono-los parabéns e o Mundi disponse a paparse un bocata que introducira subrepticiamente -de contrabando- na nosa mochila cando lle dixen que era fundamental que leváramos estritamente o mínimo imprescindible. Pero para a súa desgracia -e a nosa xeral mofa-, co obxectivo de reducir peso só preparou medio bocadillo e ó facelo ás escuras a anterior noite, resulta que se equivocou e o que subiu na mochila foi a metade sen recheo… -se imaxinades a cara que se lle quedou, tamén podedes imaxinarvo-la que tiñamo-los demais cando nos explicou o seu erro, hahahahaha…-.

Hora e media despois xa estamos de novo na Pradera facendo cola para colle-lo autobús que nos levaría a Torla onde esperábanos Beni que aínda que tamén viñera connosco a véspera coa intención de subir ata o cume do Tozal pola senda das clavijas de Salaróns, dérase a volta cando o conato de choiva de media tarde a pillou de camiño.

¡Que gran día de escalada! :-)

  • 1ªascensión: 1957 Blotti, Dufourmantelle, Jaccoux, Kahn e Ravier
  • Aproximación: 1 hora e media, aproximadamente. Dende a parada do autobús na Pradera retrocedemos 1 km pola estrada ata unha senda que hai xunto a un gran Centro de Interpretación/información pechado, e que leva ó Circo de Carriata; pouco despois dun pequeno refuxio-vivac, rematado o bosque, chégase a un cruce que por un lado vai cara ó circo de Cotatuero e a Faja Racón, e polo outro segue cara ás Clavijas de Carriata, nós seguiremos uns metros máis por este último camiño para facer ó pouco unha longa travesía á esquerda cara ó Tozal del Mallo e bordea-lo pola súa base, chegando así ó característico zócalo da base da vía.
  • Descenso: rematada a vía, unha senda sube un pouco cara á esquerda antes de xirar cara ó Este para flanquea-las terrazas superiores do circo. A senda lévanos ata as Clavijas de Carriata ou de Salaróns, e dende elas xa empata co camiño de aproximación.
  • Material: dúas cordas de dobre de 60 m, dous xogos de friends (ata o nº 3 de Camalot), 3 Allien, 1 xogo ben completo de empotradores e 15 cintas, ademais do equipo individual de escalada habitual.
  • Auga: fonte e bar na Pradera. Tamén pode haber auga no torrente que hai no cruce que por un lado vai cara ó circo de Cotatuero e a Faja Racón, e polo outro segue cara ás Clavijas de Carriata.
  • Croquis e info:
Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 206 segidores