Xuntanza de escalada 2018 en Faro de Budiño

cartazo xuntanza 2018

A Xuntanza de escalada de Faro de Budiño deste ano terá lugar os vindeiros días 11, 12 e 13 de maio de 2018.  Haberá actividades e escaladas varias -sen ánimo competitivo desta vez! -.

Preinscricións a través do formulario web ata 9 de maio: adultos/as 15€, menores de 18 anos 10€ e menores de 12 anos de balde.
A partir do 10 de maio a inscrición pasa a 18€, e tamén poderase inscribir no merendeiro o propio día.

Toda a información na web https://xuntanza.site123.me/ e no Facebook da organización: Alud Grupo de Montaña.

Programa da Xuntanza.

Venres 11 de maio

Documental de escalada que se proxectará no local cedido pola Asociación Cultural A Forna.

“9 dos escaladores máis relevantes da actualidade xúntanse neste impactante documental sobre a ética, os valores e a natureza da escalada. Os irmáns Ravier, Christian Ravier, Ekaitz Maiz, Mikel Zabalza, Albert Salvadó, Arkaitz Yurrita, Eneko César e Unai Mendia amosarán o lado máis oculto da escalada dos Pireneos.”

 

Sábado 12 de maio

  • 12/05/2018 10:30 h
  • 12/05/2018 12:00 h
  • 12/05/2018 13:00 h
  • 12/05/2018 14:00 h
  • 12/05/2018 23:00 h

Domingo 13 de maio

  • 13/05/2018 11:00 h – 13:00 h
  • 13/05/2018 12:00 h

“Exposición da situación das zonas de escalada galegas, por parte de Escalada Sostenible Galicia (ESGa): sustentabilidade, ameazas, accións emprendidas e necesidades. Debate con ESGa como moderador e participación libre.”

  • 13/05/2018 13:00 h

 

E moitas máis cousas…

das que podedes informarvos en https://xuntanza.site123.me/#section-5ada09e717243

2000_5aec8f7dc7088

Como chegar a Faro de Budiño: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

Advertisements

Escalada deportiva en Coll de Nargó (Lleida), 30 e 31 de marzo de 2018.

Fotos de escalada deportiva en Coll de Nargó (Lleida), 30 e 31 de marzo de 2018.Aproveitando a nosa viaxe “esquiatoria” a Andorra, pasamos un par de días facendo escalada deportiva en Coll de Nargó; á ida só paramos un rato para localiza-la zona e dar un paseo polos seus sectores, xa que as choivas deixaran as paredes molladas, pero á volta, Carducho, Lola, Mundi e eu, detivémonos escalando no seu sector máis interesante, a Paret del Grau.

Paret del Grau. Coll de Nargó.Polo que parece, hai todavía moitas posibilidades de apertura neste sector, e débense de estar abrindo novas vías, xa que aínda que localizamos uns croquis por Internet deste sector, e botámoslle un vistazo a unha guía de escalada de Lleida que tiñan outros escaladores, atopámonos con moitas máis vías das que tiñamos referencia.

A escalada alterna zonas de caliza plaqueira, con outras dun conglomerado con certo parecido ó de Riglos, aínda que con máis agarres. Tamén chamounos a atención no estremo esquerdo da parede principal, o distanciado entre chapas nalgunhas vías, e a inexplicable/inxustificable (que me disculpen polo miña franqueza os/as aperturistas) gran altura na que se colocou o primeiro seguro… pa-haberse-matao… 😦

En canto á pequena vila de Coll de Nargó, ten tódolos servizos e un pequeno casco vello, realmente interesante e sen ningunha parafernalia turística, polo que merece unha visita.

Nós para durmir, aproveitamo-lo aparcadoiro que hai entre o colexio, a piscina e a Dinosfera (un pequeno museo sobre os dinosaurios), onde parece que é habitual que estacionen autocaravanas.

E, a moi poucos quilómetros, pódese un achegar a unha vila algo máis grande, como é Oliana, ó carón dunha gran extensión de paredes, entre as que estes últimos anos parece que se concentran moitos/as escaladores/as de referencia, principalmente en vías do Contrafort de Rombau.

Información das vías de escalada de Coll de Nargó en:

O tempo en Coll de Nargó:

Esquí en Pas de la Casa (Andorra), do 26 ó 29 de marzo de 2018

Fotos de Esquí en Pas de la Casa (Andorra), do 26 ó 29 de marzo de 2018Estas vacacións de Semana Santa, decidimos facer unha viaxe longa ata unha estación de esquí en Pas de la Casa, Andorra, coa intención de asegurarno-la neve. Como fixemo-la reserva con bastante antelación, non contabamos con que a teríamos tamén ben abondosa moito máis preto, pero non somos adiviños, así que ó cabo, alomenos serviunos para ver algo máis de mundo 😉

Carducho, Lola, Mundi e eu, saímos de Vigo coa directa metida ata que atopamos un aparcadoiro xeitoso, nos arrabaldos de Balaguer, xa bastante preto do noso destino, onde detivémonos para face-la nosa primeira cea e botarnos a durmir. Dende aí a Pas de la Casa, continuamos con calma ó día seguinte, para aloxaranos nun apartamento, Crest Pas, para 4 persoas, tan barato coma cutre, aínda que para min era máis que de abondo 🙂

Estación de esquí de Pas de la CasaA estación Grand Valira Pas de la Casa-Grau Roig e Soldeu El Tarter é enorme e está situada nun lugar realmente precioso, e tivemo-la sorte de que os 2 primeiros días desfrutamos de neve recén caída, así que as pistas estaban moi moi moi ben.

Mundi e eu tiñamos contratadas unhas clases colectivas de esquí, pero a min mandáronme co grupo de iniciación e a el cos do seguinte nivel. O caso é que aínda que eu penso que a miña monitora/profesora non o fixo nada ben, como polas mañás estivemos, pola nosa conta, exprimindo o forfait a tope :-D, ó remate da nosa estancia, despois de moitos trompazos, coido que acadei suficiente seguridade como para poder agora empezar a meterme co esquí de travesía, que é o meu auténtico obxectivo. Seguramente aínda terei que practicar algo máis de esquí de pista, pero por moi divertido que sexa, a ver se o podo minimizar, que iso dos forfaits sae ben caro…

De Andorra pouco vin, xa que apenas fixemos outra cousa que esquiar, porque en canto pechaban os remontes, regresabamos ó apartamento, facíamos compra dalgún alimento, preparabamo-la cea (realmente as ceas curráronnas sempre Lola e Carducho, e só podo dicir que comín mellor aí que na miña propia casa: aínda me parece volver a saborea-las lentellas… -ñam, ñam-), e xa nos deitabamos: ah, a dura vida das vacacións… 😉

Pas de la Casa é unha vila turística, con tódolos servizos posibles: multitude de hoteis, restaurantes, bares, supermercados e tendas especializadas en material, moda,…

Mapa de pistas da estación de esquí Grand Valira de Pas de la Casa (Andorra) http://www.portalski.com/imagenes/mapapistas/andorra/grandvalira.jpg Fonte: http://www.portalski.com/ski/estacion-grandvalira.htmlO principal problema é o aparcamento: toda a vila é zona azul, así que só pódese estacionar pagando uns 8€ ó día, pero hai que saca-lo tiquet 2 veces ó día, xa que o horario vai de 9h a 13h e de 15h a 20h (á noite non hai que pagar), co que un ten que deixar de esquiar para pasarse a renova-lo estacionamento. Ademais, cando neva, o servizo de limpeza da neve avisa con altofalantes polas rúas de que despexen os aparcadoiros e rúas, para poder pasa-la máquina quitaneves, e se se atopan con vehículos na rúa, os retiran coa grúa, polo que hai que andar pendente dos avisos para cambia-lo de lugar a outra zona que xa estea limpa de neve.

Tamén pódese optar por algún parking cuberto, por uns 20€/día, ou os aparcadoiros que ofrezan os aloxamentos: no noso caso, os apartamentos Crest Pas, cobraban 15€/día.

Sen embargo, nós atopamos unha solución, grazas a que collimos un oco xunto ó teleférico que está pegado á estrada, xusto enriba da vila: Costa Rodona; aínda que os aparcadoiros libres que tiñan aí estaban cubertos pola neve, e os coches bloqueados -salvo que paleasen ben a eito-, xusto na curva deberan de pasa-la máquina quitaneves antes de que aparcasen outros vehículos, e cando estes marcharon, topámonos co sitio perfecto para nós 🙂

O tempo en Pas de la Casa (Andorra):

Fervenzas de xeo no val de Cuadro, Trevinca, perto de La Baña (León), 12 de febreiro de 2018.

2018 Febreiro 12 Deixar un comentario

Fotos das fervenzas de xeo de Trevinca, non val de Cuadro, dende La Baña (León), 11 de febreiro de 2018.Por fin un ano no que a neve caeu a esgalla e o frío mantíñase sen intención de abandonarnos, así que cando chegaron as vacacións do Entroido, pensabamos saír da nosa terriña meiga cara a Gavarnie, a escalar nese esquivo xeo que tanto nos custa atopar.

Sen embargo, o problema resultou que parecía haber demasiada neve para as aproximacións, e dificultades incluso nas estradas, así que… abortamo-la viaxe e empezamos a rillar nas unllas vendo previsións meteorolóxicas e os datos que por Internet compartían outras escaladoras sobre as condicións que se atopaban.

Así as cousas, renunciaramos xa a marchar á busca de xeo cando decidimos darnos unha volta ata as fervenzas de Truchillas, sen moitas esperanzas, pero polo menos para poder estira-las pernas. O caso é que cando chegamos a O Barco, a temperatura debía de ronda-los -3ºC, así que logo de toma-lo obrigado bocadillo de inicio de xornada no madrugador Bar Bambú (recomendabilísimos bocatas!), tomamo-la estrada para ascender cara ó porto de Fonte da Cova, aínda que a neve non aparecía ata ben altos, a temperatura ía caendo progresivamente, chegando incluso ós -8ºC nalgún intre.

Fervenzas do val de Cuadro (La Baña, Zamora).Naturalmente, namentres descendiamos do porto, paramos nun punto da estrada dende onde se albiscan -moi de lonxe- as fervenzas do Valle de Cuadro (ás que comunmente chamamos as fervenzas da Baña) e para a nosa sorpresa parecían estar bastante nitidamente visibles, así que… postos a dar un pateo… decidimos probar sorte con estas.

A temperatura na Baña tamén era moi fría, e ata a entrada do val non había neve; de feito, realmente non se acumulaba ata xusto a altura das fervenzas, polo que a visión do val sen apenas neve contrastaba coa das fervenzas, na súa maioría, perfectamente formadas, para a nosa sorpresa:

  • A Pídenos Permiso, Xelo’s Fiestra e Terminator, estaban formadas e escalables; a Fervenza Free non tiña a columna da base gorda de abondo; e a “sen nome”, entre Xelo’s Fiestra e Fervenza Free, tiña un xeo más húmido, aínda que tal vez tamén se podería escalar.
  • A Divine coido que non estaba formada, pero non estou seguro, porque nin mirei para arriba :-).
  • E a Orgasmo Senil, que parece que ninguén sabe exactamente onde está, pode que estivese formada, porque pola zona onde teño entendido que debera de andar, vin unha boa cuberta de xeo que intúo debe de tratarse da devandita fervenza.

As temperaturas no circo durante todo o día oscilaron entre os 0ºC e os -4ºC, e non fixo nin pizca de aire, así que as condicións eran ideais para escalar en xeo.

Manu decidiuse pola Xelo’s Fiestra e aínda que segundo el o xeo era bo, a min o ruído de cristais rotos ó golpea-la e, sobre todo, observar como ó espeta-los piolets, ou incluso ó quitar algún dos parafusos, o xeo quebraba interiormente producindo esas especies de estouridos que crean “bolsas de aire” superficiais advertindo que ese xeo vai rebentar… uffff… o xeo non é bo para o meu corazón, eh 😉

Ó final, pese a que non contabamos, aínda rascamos algo hehehehe….

 

Croquis:

 

Esquí de travesía con Celtas, Manzaneda, 4 de febreiro de 2018

2018 Febreiro 4 Deixar un comentario

Fotos do curso de esquí de travesía con Celtas, 4 de febreiro de 2018.O Club Montañeiros Celtas organiza tódolos anos un pequeno curso de iniciación ó esquí de travesía cunha xornada teórica sobre o material a utilizar, e unha segunda de práctica facendo un pequeno percorrido por neve.

Non fai falta saber esquiar moi ben, pero si que é imprescindible cando menos ser capaz de descender cun mínimo de soltura. Eu só probara o de esquiar durante unha semana que pasaramos en Sierra Nevada, fai uns 25 anos!, así que non as tiña todas comigo respecto de se sería capaz de baixar decentemente… Pero fun probar, esperando que fose como andar en bicicleta -que nunca se olvida- 🙂

Se cadra tiña que ter andado máis en bicicleta, porque en canto a inclinación fíxose mínima cara a adiante, xa non atopei máis xeito de pararme que o clásico “galletazo” que tanto nos divirte ver neses vídeos de mamporros a esgalla.

E así foi alomenos nos primeiros metros de pista de descenso que collín, aínda que fun reducindo o ritmo das caídas a medida que me achegaba ó final da pista, e ata cáseque empecei a virar en paralelo ó seu remate: terei que apuntarme a un par de xornadas de curso de esquí en pista, antes de volver a meterme nisto do esquí de travesía 😀

Polo demais, o esquí de travesía non ten moita ciencia cara a arriba: axústanse as botas, póñense as peles de foca, vanse regulando as alzas, e veña Volta-María para xirar… 🙂

Así que… ímoslle esquí de travesía!

Para xantar:

  • O Restaurante Casa Gerardo en Chandrexa de Queixa.

O tempo en Manzaneda:

O tempo na Pobla de Trives: