Arquivo

Archive for the ‘Escalada en xeo’ Category

Os parafusos de xeo KLAU de e-climb e as puntas intercambiables que non hai Cristo que as cambie… :-(

2015 Febreiro 17 Deixar un comentario

Parafuso de punta intercambiable KLAU de e-climb Na súa páxina web, e-climb, presume de que “Los tornillos de hielo KLAU de e-climb.com son los más ligeros del mercado y los únicos con la punta intercambiable”. Con semellantes dous argumentos é natural que un se decida a probalos, así que xa fai 6 anos desque merquei un pack composto por media ducia parafusos de xeo e un xogo de 4 puntas extra.

Cos parafusos habituais o normal é que estes desbótense cando as puntas se estragan, así que se se ten a posibilidade de substituí-la punta danada por outra, é evidente que prolongaríamo-la vida deses parafusos co conseguinte aforro.

Pois ben, chegou o día no que dous dos meus parafusos necesitaron dun cambio de punta, así que tentei segui-las indicacións da web do fabricante, no seu apartado “¿Cómo puedo cambiar la punta?”. Aló, as instrucións escomenzaban resaltando o fácil que resultaría o mencionado cambio, así que dispúxenme para a tarefa coa tranquilidade de quen non terá dificultades.

Reproduzo de seguido o extracto correspondente ás citadas instrucións de e-climb:
¿Cómo puedo cambiar la punta?
Muy fácil, la palanca de todos los tornillos de hielo, lleva un encaje que actúa de destornillador. Sujeta firmemente el tornillo dañado en una mano y con la otra, presionando hacia el interior del tubo para evitar que se escape, gira con un golpe seco de forma contraria al reloj. Al colocar la punta nueva debes apretarla con un par mínimo de 10Nm (Unos 10kg de fuerza si lo haces con otro tornillo)“.

Panca dun parafuxo de xeo colocado no encaixe para actúar de desaparafusador

Nunha primeira tentativa xa me quedou claro que de fácil… nada! Unha vez colocada a panca dun parafuso nos encaixes do outro, mantela na posición axeitada namentres se exerce a forza necesaria resultaba imposible. Así e todo chamei ó meu veciño que co seu metro noventa se cadra sería quen de intimidar a ese pequeno parafuso e afrouxa-la súa punta, ben por forza bruta, ben por medo…; pero nin por esas… probamos logo entre os dous: un aguantando o parafuso e o outro facendo panca a dúas mans, e incluso protexémonos con panos para suxeitar de forma máis rexa, pero non houbo xeito, así que logo de que o meu veciño apañase un bo corte nunha das nosas tentativas, tivemos que rendernos ante a evidencia de que co método proposto por e-climb non chegaríamos a ningún lado (así que a iso non se lle pode chamar publicidade responsable…).

Fíxosenos evidente pois, porqué no vídeo demostrativo da operación de afrouxamento e apertado das puntas, se presentaban unha pavera animación en vez dunha gravación práctica -aínda que fose “preparada”- de ditas accións. ¡Esas puntas non as afrouxa nin Cristo!

(mira-lo vídeo a partir do segundo 66)

Desesperado, decidín dar por perdido un parafuso e probar a fixalo mediante un sarxento para así poder utilizar ambas mans na aplicación da forza, pero o encaixe na muesca do parafuso resultaba tan feble ó utilizar un segundo parafuso como panca, que unha e outra vez escapabáseme e danaba as puntas das súas beiras e as miñas propias mans.
Optei entón por buscar unha platina metálica dunhas dimensións e resistencia axeitadas para utilizalo como panca namentres mantiña o parafuso fixado cun sarxento, e así foi como ó fin conseguín quita-la punta danada; sen embargo, para aperta-la nova punta, dado que tiña que utiliza-los mesmos instrumentos (sarxento e platina), o encaixe non era o axeitado e así, pese ó coidado co que o fixen, varias veces escapóuseme a muesca da platina e foime imposible non dana-las puntas interiores próximas.
En definitiva, o sistema non resulta, en absoluto moi fácil -como presumían os de e-climb-, e dana-la nova punta durante o proceso resulta practicamente inevitable, así que teño claro que as puntas intercambiables dos parafusos KLAU de e-climb non son unha boa alternativa.
Por último, só sinalarei que envieilles un correo ós fabricantes destes parafusos para contarlles as miñas dificultades e pedíndolles unha explicación, suxerencia ou vídeo demostrativo que aclarase mellor como realiza-la substitución das puntas; pero a día de hoxe non recibín resposta. Supoño que a clientela esixente non lles interesa…

 

Categorías:Denuncia, Escalada en xeo

Fervenzas de xeo de La Maliciosa (León), 2 de marzo de 2013.

Fotos das Fervenzas de xeo de La Maliciosa (León), 2 de marzo de 2013.Coa caída de temperaturas desta semana, era seguro que as fervenzas de La Baña estarían ben formadas, pero dado que isto mesmo xa o sabería todo o mundo, Manu propuxo evitar aglomeracións índonos ás de Truchillas. Desta volta apuntámonos con Manu, Ángel, Lucas, Aviñoá e eu.

Rutas ás fervenzas de xeo do Doladeiro, no circo Norte do Vizcodillo (Cabrera Baja, León). Fonte: http://ambientologosleon.blogspot.com.es/2012/02/truchillas-lago-de-truchillas-pico.htmlPero ó chegar á base das fervenzas atopámonos con que o xeo resultaba escaso e a auga abondosa. 😦 Sen embargo, tiñamos unha alternativa xa que todavía facía só un par de semanas que estiveramos explorando a vertente Norte do Vizcodillo, na que atoparamos un par de zonas nas que tamén se formaban pequenas fervenzas de xeo que, dada a súa orientación, tiñan máis posibilidades de estar en boas condicións para a súa escalada. Atravesamo-lo lago con certa desconfianza porque non nos parecía que a súa superficie xeada estivese todo o sólida que quixeramos, e seguimos campo a través por entre os arbustos, pedras e neve ata que unha hora máis tarde, chegamos á ladeira por riba da Laguna Doladeiro. Por ahí baixamos enterrándonos na neve ata as fervenzas, entre as que só un resalte duns 6 m. resultaba escalable dado que os outros estaban practicamente cubertos pola neve.

Aí pasamo-lo resto da xornada, subindo todos un par de liñas -uns con bastante máis esforzo que outros 😉 – e botando unhas risas. A xornada foi para min bastante produtiva, posto que serviume -ademáis de para descubrir que un pode caerse deixando perfectamente colocados no xeo ¡¡as luvas e piolets con dragoneiras e todo!! 😀 -; para decatarme de que o xeito de golpear cun piolet ou outro cambia moito se se quere que sexa efectivo. Así, apañábame moitísimo mellor cos meus vellos Lucky Excalibur que cos Petzl Charlet Moser que viña usando ultimamente. O bo de andar deixando “a ferramenta” na parede foi que logo tiven que probar cun piolet de cada tipo e decateime do diferente ángulo de golpeo de cada un deles. Tomei nota para a seguinte…

Nesta ocasión, os nomes cos que especulamos como bautiza-las vías no caso de que non fosen escaladas anteriormente foron o de Duque EnPalmaDo -dado que non o “gastamos” na anterior exploración- e o de Despido Diferido -e seguiremos acumulando alternativas para cando chegue o día que o necesitemos de verdade…-

Por certo, que ninguén se dea unha viaxe en balde… xa recuperamo-lo meu material 😀 😀 😀

Fervenzas de xeo de Truchillas e de El Doladeiro (León), 16 de febreiro de 2013.

2013 Febreiro 18 Deixar un comentario

Fotos das fervenzas de xeo de Truchillas e de El Doladeiro (León), 16 de febreiro de 2013.As temperaturas máximas durante a semana foran bastante altas, para o que precisa a formación do xeo, así que as posibilidades de que estivesen montadas as fervenzas de Trevinca -nas que estiveramos facía un par de semanas- ou as de Truchillas, erán moi remotas. Sen embargo, Manu propuña darse unha volta ata Truchillas -por iso de variar…-, así que Beni e máis eu apuntámonos ó carro.

Cando ó mencer iniciamo-lo camiño dende o aparcadoiro, observamos que parecían verse unhas fervenzas de xeo nun circo orientado ó Norte, que logo comprobamos que estaba situado no pico El Doladeiro, por riba da Laguna Doladeiro, así que pensamos que de non poder escalar nas de Truchillas, poderíamos facer unha exploración por ese lado a ver se atopabamos algo interesante. De feito, a Manu lle falaran de que pola cara Norte do Vizcodillo tamén se formaba algunha fervenza de xeo, así que dada a orientación das que víamos, podían referirse a estas.

Rutas ás fervenzas de xeo do Doladeiro, no circo Norte do Vizcodillo (Cabrera Baja, León). Fonte: http://ambientologosleon.blogspot.com.es/2012/02/truchillas-lago-de-truchillas-pico.htmlUnha hora e media despois, xa no circo da Laguna de Truchillas constatamos, tal como temíamos, que as fervenzas non eran aptas para escalar, e como a auga corría abondosamente por elas. Bordeamos pois a lagoa polo Este e ascendimos en dirección Norte polo monte á busca do circo que viramos dende o aparcadoiro. Unha hora máis tarde atopámonos por riba dunha segunda preciosa lagoa, Laguna Malicioso, á carón da que tamén se formaban unhas pequenas e algo tumbadas fervenzas de xeo que xa tiñan mellor aspecto que as de Truchillas. Sen embargo dada a súa ubicación estas non podían ser as que buscabamos, así que deixamo-la lagoa de lado e seguimos uns minutos máis ata atoparnos cun gran circo no que si que podíamos contemplar varias formacións de xeo (duns 10 m. de media de altura) repartidas por varios escalóns, descendendo ata á Laguna Doladeiro -que non vimos, pero que posteriormente serviunos para situar no mapa o lugar no que nos atopabamos-.

Dende o cordal no que nos atopabamos, vimos que nun nivel superior había algunhas fervenzas formadas, pero un escalón máis abaixo as que había tiñan mellor aspecto, así que achegámonos ata a parte central do circo e baixamos ata ese segundo nivel. Probablemente -tendo en conta o que se vía dende o aparcadoiro, algo máis abaixo tamén houbese un terceiro nivel cunha fervenza que, de estar formada, pode ser máis longa, pero moito máis tumbada.

Rutas ás fervenzas de xeo do Lago de Truchillas e do Arroyo Doladeiro Fonte: http://cmb.forogratis.es/cascadas-de-doladeiro-t301.htmlFervenzas de xeo de Doladeiro. Fonte: http://damegravedad.blogspot.com.es/2013/02/cascadas-de-truchillas-y-del-doladeiro.htmlLogo de examina-lo seu estado, Manu decidiuse pola máis “gorda” e “tesa” do segundo nivel, aínda que víase que corría bastante auga entre esta e a rocha. O certo é que as temperaturas eran altas -coido que por riba dos 10º-, pero non tiña mala pinta. E aínda que non tivemos ningún percance, houbo un derrumbamento dunha formación de xeo ó noso carón que nos deu un bo susto – cando Manu estaba montando a reunión, unha vez escalada a fervenza, e eu agardaba aínda abaixo para segui-lo-, xa que os grandes bloques de xeo caeron moi perto nosa e non nos escoitabamos o un ó outro para saber que non sufriramos dano.

“Tomamos nota” do aviso e saímos pitando daló non fose que se nos agotase a sorte… A fin de contas, podíamos estar moi contentos porque, neses intres, a falta de referencias de escaladas nese circo, pensabamos que se cadra ata acababamos de anotarnos unha “primeira do mundo mundial” 😀 😀 😀 (nese caso xa lle escolleramos un nome xeitoso: El Duque EnPalmaDo ;-D ). Sen embargo, como non podía ser doutro xeito, resultou que si que xa era un lugar coñecido e pódese ver unha reseña das fervenzas no foro do Club Deportivo Montañero Benaventano.

A verdade é que, a falta de condicións de xeo en Truchillas, sempre un pódese dar unha volta por estes outros dous circos a buscar algo que “pinchar”, porque dado que están orientados máis ó Norte, sempre terán máis posibilidades de que se formen as súas pequenas fervenzas. O malo é que son moi curtas e algunhas pouco verticais; pero, por outra banda, tamén se lles pode sacar proveito a modo de iniciación ou para practicar.

Máis info en: http://damegravedad.blogspot.com.es/2013/02/cascadas-de-truchillas-y-del-doladeiro.html


Croquis da fervenza do Doladeiro. Fonte: http://cmb.forogratis.es/cascadas-de-doladeiro-t301.htmlPosteriormente atopei información sobre que nalgunhas ocasións excepcionais chega a conformarse unha longa fervenza unindo todos estes niveis, cando se conxela o regato que baixa polo circo Norte do Vizcodillo; puidendo chegarse á súa base por dúas posibles rutas, aínda que seica ningunha delas é cómoda e require de lidiar coa vexetación.

Foto da fervenza do Doladeiro. Fonte: http://cmb.forogratis.es/cascadas-de-doladeiro-t301.htmlA Jesús Fernández Fernández (escalador e montañeiro con infinidade de escaladas en rocha e xeo por todo o mundo, foi presidente do Club Montañero Benaventano), é a quen lle debemos agradecer que publicase no foro http://cmb.forogratis.es/cascadas-de-doladeiro-t301.html a información que de seguido reproduzo, acompañada dun croquis e foto descritivas:
“Torrente Doladeiro, situado en León en la Cabrera Baja, dentro del circo norte del Pico Vizcodillo. Es difícil que se forme entero, solo en periodos de frio intenso, como el actual. Así que si alguien está interesado ahora se encuentra perfecto. Pongo un plano de acceso y un “croquis” de la ruta. Esta ruta sigue los resaltes más verticales pero se puede elegir caminos paralelos de menor dificultad, también existen numerosos escapes. Queda desaconsejado a los escaladores de hielo deportivo, el acceso es para jabalíes, conozco dos entradas una por la izquierda del torrente y otra por la derecha, y no se cual es peor, las he marcado de rojo en el mapa pero desde donde acaban las líneas hasta el pie de vía es terreno de monte bajo, (matorral, brezos), que puede desesperar a más de uno.”

Fervenzas de xeo de Truchillas e de La Baña – Trevinca (León), 11 e 12 de febreiro de 2012.

2012 Febreiro 12 Deixar un comentario

Fotos das fervenzas de xeo de Truchillas e de Trevinca (León), 11 e 12 de febreiro de 2012Ata fai uns días, para escalar en xeo perto de Galicia, só coñecía da existencia das fervenzas de Trevinca, ós pes do Picón, no cordal do Peña Trevinca. Sen embargo resulta que hai outras bastante perto, na Sierra de La Cabrera, tamén en León, no Lago de Truchillas.

Cando me enterei delo busquei algo de información por Internet e pensei en aproveita-las extremadas baixas temperaturas destas dúas semanas para ir un día a Trevinca e outro a Truchillas. Manu, que foi quen soubo delas falando cuns leoneses cos que coincidira o anterior fin de semana escalando nas fervenzas de Trevinca, levoume o sábado ata Truchillas para botarlles unha ollada e o domingo fun con Beni ás outras.

Fervenzas de Truchillas.

Ruta ó Lago de Truchillas. Fonte: http://www.rutasleonesas.com/2010/11/ruta-del-lago-de-truchillas.html

No mapa vese a ruta ata a lagoa de Truchillas, pero tamén pódese ver un pouco ó NE, a ubicación de El Doladeiro.

As fervenzas son duns 50 m., e están xunto á coñecida lagoa (1.700 m.) que está ós pés do Vizcodillo (2.122 m.), e chégase a ela nunhas dúas horas de fácil camiño. A ruta do Lago Truchillas comeza á saída do pobo do mesmo nome, nunha zona habilitada como merendeiro, cun aparcadoiro e unha fonte de pedra. O percorrido comeza nunha pista sinalizada, segue atravesando o río Lago por unha par de pontes de madeira e logo continúa por unha senda en ascenso, na zona coñecida como Costomillón. Por riba do lago está a Laguna de Truchillas, e o Pico Vizcodillo.

A orientación Este das fervenzas e o feito de que non estén protexidas do sol fainas moi delicadas. Tanto é así, que aínda que chegamos antes das 10:30h. da mañá, estivemos esperando cáseque 4 horas a que lles dera algo de sombra para que, alomenos correra menos auga e as estalactitas que pendían sobre as vías “parecesen” máis seguras. Segundo o criterio de Manu, estas fervenzas están en mellores condicións a principios do inverno, cando a forza do sol non as afecte tanto. Neste caso, dado que o sol lles estivo dando dende que saiu, resultaba millor esperar ás últimas horas do día para escala-las, cando o sol xa non incidía directamente nelas e o frío volvía a fortalece-las.

Fervenzas de xeo do lago de Truchillas. Fonte: cmb.forogratis.es/cascada-lago-truchillas-t176.html

A principal debe sé-la número 2 da foto. A liña númeo 3 ten uns 50 metros e é moi vertical. Fórmanse unhas pequenas fervenzas tumbadas á esquerda destas 3 liñas.

As fervenzas de TruchillasFixemo-la liña de máis á dereita, pero sen o último tramo que sae por arriba, xa que non tiña boa pinta. Aproveitamos un par de cravos na parede da esquerda para montar neles a reunión e baixarnos. Logo estivemos un rato practicando no contraforte xeado do extremo esquerdo, antes de regresar a Truchillas a xuntarnos con Mar e Beni.

Para durmir nas proximidades:

  • En Truchas, hai unha señora que aluga algunha habitación da súa casa; preguntar no Bar.
  • En Encinedo, hai un mesón con habitacións.
  • En Quintanilla de Losada, hai un hotel restaurante.

Máis información sobre como chegar:

Fervenzas de La Baña, en Trevinca.

O Domingo Beni e máis eu achegámonos ata o circo glaciar no que están as fervenzas e a Laguna de Lagunallo, onde nace o Arroyo de Cuadro xunto ó que vai a senda que nunhas dúas horas une as fervenzas coa localidade leonesa de La Baña.

Ubicación das fervenzas de xeo de TrevincaHai unha certo lío coa denominación deste circo, xa que en xeral confúndese co circo onde está a Cascada de la Fervienza. De feito, hai unha senda que sae dende La Baña ata esa fervenza, que se pode seguir (na súa variante da dereita, que segue subindo en lugar de baixar cara ó río Cabrera) ata chegar a unha bifurcación, na que hai que abandona-la ruta sinalizada e seguir pola senda da dereita. Máis adiante nunha nova bifurcación, na que xa se vislumbra ó lonxe, o circo ó que nos diriximos, tómase a da esquerda para ir penetrando na parte alta do val das fervenzas.

Logo da camiñata, estivemos practicando un pouco ós pes da Pídenos Permiso, pola que se vía correr bastante auga, antes de regresar de novo a La Baña.

Este circo está casi permanentemente en sombra, o que fai que as temperaturas se manteñan bastante baixas, así que cando as fervenzas se forman, pódense escalar durante practicamente todo o día.

As fervenzas de Trevinca.Aqueles anos que se forman tódalas liñas, hai ata 6 vías no circo:

  • Pídenos Permiso, III-4, 105 m. A máis longa, está situada na parte esquerda do circo.
  • Divine, II-3, 30 m. Curta cascada por riba e á esquerda de Xelo’s Fiestra.
  • Xelo’s Fiestra, III-4+, 90 m. A clásica e máis recomendable.
  • Fervenza Free, III-5, 75 m. Á dereita de Xelo’s Fiestra. No primeiro longo é onde estánn os pasaxes verticais máis mantidos.
  • Terminator 3, IV-4, 85m. Tres longos, pero só os dous primeiros son de xeo: L1: 80/85, 35 m – reunión incómoda, L2: 70/75, 50 m – reunión boa, nun bloque de pedra, L3: dependendo dos anos pode ser máis de matogueiras e neve.
  • Orgasmo Senil, II-4+, 15 m. Na parte inferior dereita do circo.

Máis información:

Cordillera Blanca – Andes. Perú. Do 23 de xullo ó 21 de agosto de 2011.

2011 Agosto 22 1 comentario

Manu levaba matinando varios anos en facer unha viaxe ós Andes, polo que cando propuxo ir á Cordillera Blanca, no Perú, xa tiña planificadas varias posibles actividades. Mundi e máis eu apuntámonos sen ter moita idea do que nos esperaba, e co temor de quen vai por primeira vez a lugares tan alonxados a rondar picos de seis mil metros, experimenta-las diferentes condicións daló e bautizarse como andinistas.

E abofé que valeu a pena …

A viaxe ó Perú e o cambio de moeda.

Fotos do trekking á Laguna Churup, Cordillera Blanca. Andes. Perú   Cun mes de antelación reservamo-los billetes de avión (aínda que penso que non por iso saíron máis baratos, uns 1.200 €/ida e volta en clase turista), e tentando mellora-la nosa aclimatación, pasamos antes un par de semanas nos Alpes. Á volta estivemos  unha semana máis en casa para recuperarnos e prepara-lo todo; e incriblemente cada un de nós conseguiu comprimi-lo material en só dous bultos, un petate de 23 Kg., e unha peza de man de 10 Kg.

Empaquetamos practicamente toda a cacharrada e roupa de montaña que tiñamos, tendo en conta a variedade de actividades previstas. E tamén metimos algúns alimentos que pensábamos que podían ser difíciles de atopar, pese a sospeitar que na aduana peruana puideran impedi-la súa entrada.

Levamos connosco dólares, sen embargo, no aeroporto de lima, e en Huaraz mesmo, era fácil cambiar Euros tanto por Dólares como por Soles, así que pódese levar perfectamente só Euros e ir cambiandoos pouco a pouco polo que se vaia precisando.

O recomendable é levar sempre Soles para paga-lo transporte e pequenas compras, e algúns Dólares para as ocasións nas que, co cambio que aplican, resulte millor pagar en Dólares. Iso si, sempre que se reciban cartos, hai que ver que os billetes sexan novos, porque se non están en bo estado, non se aceptan para pagar. Tamén parece ser que hai moito billete falso, así que non está de máis saber de quen recibimo-los billetes de máis valor.

E saímos ás 2 da madrugada do Sábado 23 de xullo, cara á localidade de Barajas, onde, ás 9 da mañá deixamos “abandonado” meu coche na rúa durante un mes, ata o noso regreso. Un pequeno traxecto na liña 8 do metro arrastrando os petates achegounos á terminal do aeroporto.

No límite do peso, facturamo-los nosos petates e despegamos cunha hora de retraso nun Airbus A330 da compañía Air Europa, cheo ata os topes, no que “disfrutamos” de 11 horas de viaxe que, pese a incomodidade dos asentos, procuramos pasar durmindo o maior tempo posible.

Chegamos ás 19:00 h. ó aeroporto J. Chávez de Lima, onde inmediatamente collimos un taxi azul dos “oficiais” (que cobrounos 95 Soles conforme á súa tarifa, e rexeitamos coller un taxi “non oficial” que se nos ofreceu por 65 Soles, polo infundado temor de que puidese ser un engano), ate a estación da compañía Movil Tours, onde tiñamos reservado, por Internet, billetes en asientos “Super cama” no autobús nos levaría a Huaraz.

Esta compañía ten 2 estacións en Lima, así que é importante asegurarse de indicarlle ó taxista a correcta, que é a que está no Paseo de la República xunto ó Novo Estadio Nacional.

Aquí esperamos máis de dúas horas ata que saiu noso autobús ás 23:00h. da noite, nunha viaxe de 400 Km. que durou toda a noite (unhas 7 horas) e que acada máis de 5.000 m. ó atravesar algunha golada. Deitados nos nosos asentos “super cama”, inclinables 180º, non vimos absolutamente nada durante o traxecto ó ser de noite e quedarnos durmidos apenas arrancamos. Sen embargo, Manu xa sentiu os efectos da altura durante o traxecto e pasouno mal nalgún intre.

A hospedaxe en Huaraz.

Fotos da ascensión ó Pisco, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú.  Chegados a Huaraz, un taxista achegounos á Casa Zarela, por 6 Soles, que logo enterámonos que ven a ser o dobre do que habitualmente cobran por ese traxecto.

A hospedaxe que reserváramos é moi coñecida pola comunidade montañeira que acostuma a ter Huaraz como base das expedicións á Cordillera Blanca e Cordillera Negra; e a súa propietaria, Zarela, coñece ben os itinerarios, prezos, guías, arrieiros, taxistas e informacións úteis que son unha axuda importante, sobre todo cando se visitan esas terras por primeira vez.

Conta con habitacións con baño, dobres, triples e cuádruples, almorzo, Internet, cociña libre, televisión, terrazas e pódese deixa-lo material e equipaxe gardado ata que se volva, cando se abandona o hostal entre actividades. A pega é que resulta un pouco caro, xa que a pernocta custa 40 Soles, aproximadamente o dobre de, por exemplo, o Hostal Alpes Huaraz, que ten similares servizos e inclúe o almorzo no prezo do aloxamento, aínda que non debe de dispoñer de tanta información.

O prezo do almorzo variaba dende os 8 Soles do Americano, ata os 13 Soles dos Vexetariano e Catalán. Non cobran por garda-lo material cando se deixa o aloxamento para volver logo duns días. E hai un ordenador dispoñible para conectarse a Internet cando se desexe.

Aínda que, ó cambio, o custe individual de comidas, compras, transportes e aloxamentos resulte barato, ó estar tanto tempo por aí, é un gasto total bastante grande, así que é importante ter sempre controlado o que se paga polas cousas e comparar prezos. Así, o noso mes andino supúxonos uns 600 € por persoa, sen conta-los billetes de avión; máis ou menos o mesmo que nos custaría pasar un par de semanas nos Alpes. 😉

Nós, por exemplo, cada vez que pasábamos 2 noites aloxados, gastabamos só en almorzar e pernoctar, uns 100 Soles cada un, menos de 30 € por persoa (1 € cambiabase a uns 3’5 Soles). Pero o custe total das 14 pernoctas que fixemos en Huaraz foi de 200 € cada un. O resto dos gastos debéronse ós xantares e ceas na vila (hai menús do día decentes por 12 Soles), á comida e transporte das actividades e ás drogas (éééééé broooooooma, hehehe…).

Huaraz é unha vila duns 100.000 habitantes, capital do departamento de Ancash, e situada a uns 3.090 m. de altura, no Callejón de Huaylas. A primeira impresión é deprimente, xa que hai lixo e refugallos por todas partes, os edificios están sen rematar ou danados dende o terremoto de 1970, hai moitas chabolas e a miseria é evidente. Sen embargo, pese ó seu mal aspecto, a actividade na vila é incesante, as rúas principais están ateigadas de xente, en tódalas portas e recunchos da rúa hai micronegocios ou xente vendendo cousas do máis variopinto: froita, zumes, caracois, roupa, xornais, música e películas pirateadas, libros de segunda man, cadros, paxaros, …

Unha alternativa máis tranquila e barata consiste en aloxarse en Caraz (2.256 m.), a unha hora e media de Huaraz, en colectivo. É unha vila pequena, con moitos menos servizos, pero está perto dos accesos a moitos picos e perfectamente comunicada con Huaraz.

Non nos pareceu que houbese problemas de delincuencia, salvo nas datas das festas do día da Independencia, ó redor do 28 de xullo, en que parece ser que os/as carteiristas veñen dende a costa a aproveitarse da masiva afluencia de visitantes. De feito, a nós, o segundo día que estivemos paseando por Huaraz leváronno-la carteira do interior do bolso de man sen que nos decataramos. Así que é recomendable non levar enriba a documentación, nin as chaves, nin máis cartos dos precisos, cando se ande pola vila.

Comidas e aprovisionamentos.

Fotos da ascensión ó Alpamayo, pola vía Ferrari, na Cordillera Blanca dos Andes do Perú.  Aprovisionarse de comida non é complicado xa que hai varios supermercados, pero hai cousas que son difíciles de atopar. Non hai embutidos nin precocinados, as barritas enerxéticas non son moi variadas, e os froitos secos e o chocolate son carísimos. Tampouco se atopan Compeed para as bochas, nin pastillas potabilizadoras, polo que convén leva-las dende casa.

Para xantar na vila, hai unha chea de opcións, ademais dos negocios máis dirixidos ó turismo, pódense tomar menús do día por uns 12 Soles en moitos sitios, ou comer á carta con pratos entre os 10 e os 18 Soles. A cervexa, Cristal, Pilsen e Cuzqueña, é practicamente do tamaño dunha litrona, e custa uns 6 Soles, así que é millor comparti-la entre varias persoas (salvo no caso de Mundi, que sempre ten moita sede ;-)).

O noso lugar favorito era o Samuel’s, especializados en polo asado e carne á grella, onde tomamos polo asado con riquísimas patacas fritidas, e que cando se enchía ás noites da fin de semana era digno de ver como asaban polos en cadea industrial.

Tamén, comimos bastantes veces no Restaurante-pizzería Teo’s, que tiñan un menú do día económico e bastante bó, pero en ocasións o servizo era extremadamente lento. E outros lugares interesantes son Landauro (pizzas e pasta), La Cúpula (boa comida e café) e a creperie Patrick (algo caro).

Pódense mercar bombonas de gas para o fornelo en varios negocios de cambio de moeda ou nalgunha tenda que vende material de montaña (normalmente cousas básicas e moitas de segunda man).

Cartos e transportes.

Fotos de Hatun Machay, na Cordillera Negra, nos Andes do Perú.  Nós nunca cambiamo-los cartos nas oficinas bancarias porque, ademas de estar permanentemente ateigadas de xente (parece ser que baixaron moito os intereses dos empréstimos, polo que todo o mundo tenta acadar financiamento), comprobamos que o cambio que ofrecían era peor que o dos negocios da rúa. Iso si, como xa dixen antes, coidado con aceptar só billetes en bo estado e lembrar onde os collimos, por se nos entregaran algún falso (normalmente, os cambistas púñanlle o seu carimbo ós billetes para evitar reclamacións).

Polo que vimos, case todo o mundo que ten un vehículo o utiliza como taxi, aínda que dun xeito peculiar. Así, o tráfico de Huaraz componse de coches transportando pasaxeiros e avisando do seu paso pitando constantemente namentres gritan pola fiestra cara onde van, por se houbera algunha outra persoa interesada en aproveita-la viaxe.

Os prezos dos taxis, sempre son variables, dependendo do aspecto que teña a clientela e da “pícardía” do/a condutor/a, así que sempre hai que acorda-lo prezo antes de nada e non hai que conformarse co primeiro taxi que se nos ofreza. De feito, coido que timáronnos en absolutamente tódolos que collimos, tanto en Lima como xa na montaña.

Polo demais, o prezo dos transportes regulares (os chamados “colectivos”) están prefixados, e son moi baratos, así que neles non hai que negocia-lo billete. Normalmente, os colectivos soen ser pequenas furgonetas de 10 a 12 prazas teóricas que enchénse ata os topes baixo o lema de “al fondo hay sitio”, e que circulan a toda velocidade sen ningún respeto polas normas de circulación. En Huaraz hai varias rutas de comunicación coas poboacións cercanas, cubertas con colectivos que saen periodicamente cada poucos minutos dende os diferentes apeadeiros que existen para cada liña.

En canto ó estilo da conducción de taxis e colectivos, simplemente direi que probablemente pasamos máis medo e corrimos máis perigo na estrada que na montaña. ;-(

Tamén hai moitísimos mototaxis para os desprazamentos urbanos, totalmente “tuneados” e adornados con sorprendentes debuxos e lemas.

Intendencia e aproximacións.

Fotos da escalada de La Esfinge, pola Vía del 85, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú.  As aproximacións ás montañas normalmente fanse collendo algún colectivo ata a poboación máis cercana ó obxectivo, e dende aí, tómase outro colectivo ou un taxi (segundo a presa e as oportunidades que se teñan), que achega ós/ás clientes por malas pistas de terra ata os puntos habituais de comezo das andainas. Dende aí, ás veces hai que contratar arrieiros e máis arriba, incluso porteadores.

Se se conta cun maior orzamento, ou non se quere un/unha ocupar pola intendencia, existen numerosas axencias en Huaraz adicadas a elo. Nós non usamos ningunha, así que non temos referencias, pero antes de contratar ningunha é millor informarse ben da súa fiabilidade para evitar chascos.

O custe de arrieiros e porteadores no Parque Nacional Huascarán está estipulado oficiosamente, así que só é negociable, nalgúns casos, a posibilidade de aforrar algunha xornada da viaxe, pero sen redución no prezo:

  • 5 Dólares/borrico e ata 40 Kg. de carga máxima/borrico
  • 10 $/arrieiro e ata 5 borricos/arrieiro

As vías naturais de acceso á montaña son as quebradas, vales fluviais que atravesan a cordilleira e nas que se sitúan os postos de entrada ó Parque Nacional de Huascarán, nos que un debe rexistrarse cando pasa, presentando o pasaporte e a tarxeta federativa. A primeira vez págase un permiso que, para turismo de aventura custa 65 Soles por persoa, e que permite acceder ó Parque durante un mes, sen volver a pagar. Para o turismo convencional o permiso é válido só para un día, e custa 5 Soles.

En Huaraz está a sede central do Parque Nacional de Huascarán, na que hai que tramita-lo permiso, presentando o pasaporte e a tarxeta federativa e cubrindo un formulario no que deben constar tódo-los picos que se pretenden escalar, así como as datas previstas. É millor incluir tódolos que se nos ocurran, aínda que non entren nos nosos plans, para evitar que nos poñan pegas ou ter que pagar de novo o permiso no caso de que, por calquera circunstancia, se deba cambiar de obxectivo.

Durante as festas do día da Independencia (uns 4 días ó redor do 28 de xullo) pode ser difícil atopar aloxamento, transporte e fórmanse longas colas nos postos de control de paso nalgunhas quebradas do Parque, polo que hai que te-lo en conta.

Climatoloxía e información de rutas e vías.

Fotos da ascensión ó Vallunaraju, na Cordillera Blanda dos Andes, no Perú. En canto á climatoloxía, a estación seca na montaña vai de maio a agosto, aínda que nese último mes o tempo xa se volveu máis inestable, e os días amencían despexados para irse cubrindo de nubes según pasaban as horas, chegando a chover e nevar algún día. Por elo, para asegura-las millores condicións houbera sido preferible viaxar a principios de xullo.

Durante a época do “verán andino” non chove, sempre fai sol e os ceos azuis non teñen nin unha nube, polo que danse as condicións ideais para as actividades na montaña. É precisamente, a garantía dun bo tempo continuo o que atrae á xente por estes lares. Así, o normal soe ser planifica-las actividades só en función das condicións do terreo e considerar que o tempo está sempre garantido.

Hai que ter moito coidado co sol, porque nestas alturas é perigoso a calquera hora e lugar, así que mesmo en Huaraz débese un protexer con crema de factor alto, e agradécese unha gorra en todo momento.

Non existe información meteorolóxica de fiar e as páxinas web como www.mountain-forecast.com, son pouco fiables cando o tempo vólvese algo inestable. A nós por exemplo atrapounos unha nevada inesperada ós pés do Alpamayo cando a previsión era de bo tempo.

Para atopar información sobre condicións na montaña e escaladas, as oficinas de turismo e a casa de guías, non son de gran axuda, e o millor fonte de información é falar directamente con montañeiros/as e guías cos/coas que un se cruce.

Un par de bos libros con croquis e vías de escalada son “Classic climbs of the Cordillera Blanca. Perú (2009 revised edition)“, de Brad Johnson, e o enciclopédico “Cordillera Blanca. Escaladas“, de Antonio G. Bohorquez.

Escaladas aparte, hai unha excelente guía, “Huaraz Map Guide“, editada en inglés para turistas e viaxeiros/as con multitude de planos e todo tipo de útil información, que se distribúe de balde en hostais, oficinas de turismo e diversos locais.

O regreso a casa.

Fotos da escalada de La Esfinge, pola Vía del 85, na Cordillera Blanca, nos Andes do Perú. Unha vez agotamo-los días, collimos novamente un billete “super cama” no autobús para retornar a Lima e fixemo-la viaxe de noite para poder ir durmindo. Pero como chegamos de madrugada, tivemos que esperar na mesma estación cáseque un par de horas a que amencese. Neste caso baixamos na estación de Los Olivos, na Avenida Alfredo Mendiola, máis próxima ó aeroporto, para que así nos saíse máis barato o taxi, pero o malo é que está na periferia, así que se un quere aproveita-las últimas horas para visita-lo casco urbano de Lima é millor baixar na seguinte estación.

No noso caso, logo de deixa-los petates na “consigna” da estación de autobuses, achegámonos andando ata un dos grandes centros comerciais próximos e pasamo-lo día aburridos paseando por el, esperando a que se aproximase a hora de saída do noso avión para ir ó aeroporto.

Lima é unha megaurbe perpetuamente envolta nunha nube de contaminación, na que viven uns 10 millóns de persoas, a terceira parte da poboación do país. Entre a súa permanente neblina e o orballo que caeu durante todo o día, non se pode decir que leváramos unha boa imaxe dela.

Unha última negociación co taxista de turno, na que aproveitando que xa nos coñecíamo-lo percal, consultamos-lo prezo da carreira con outro taxista “non oficial”, serviunos para reducir algo prezo inicial e marcharnos do país coa satisfacción persoal de que, alomenos nesa última viaxe, non nos timou… de todo. 🙂

E xa no aeroporto… pois iso, a gasta-los últimos Soles en calquera tontería, a sufri-la impertinencia dunha funcionaria tocacollóns na aduana e a volver a esperar polo retraso do vóo de Air Europa, que polo que vimos, non ten suficientes postos de facturación e, aínda por riba os abre demasiado tarde, co cal non lles da tempo a que pase toda a pasaxe na hora prevista.

Outras 12 horas de incómoda viaxe a Madrid, e logo un ratiño de metro ata Barajas, cruzándonos con toda a “xuventude” que viña de ver ó Papa, así que aproveitei para ir rezando para que o coche seguira enteiro no seu sitio.

E miragrosamente o coche estaba, arrancou á primeira e cheganos a casa sans, salvos e, iso si… ben cansadiños.