Arquivo

Posts Tagged ‘Onde comer / mercar’

Ordesa e Rodellar, do 4 ó 9 de xullo de 2018.

Bolboreta no val de OrdesaA propósito de Ordesa, escribía Arnaldo de España na súa obra “Guías de los sitios naturales de interés nacional. Nº 4. El parque nacional del valle de Ordesa”, publicada polo Ministerio de Agricultura no 1935, que:

non é, como podería suporse pola súa designación de val, un espazo ancho e de horizontes dilatados. É, contrariamente, unha fendedura profunda, un lugar angosto entre paredes altísimas, unha fenda do terreo, un verdadeiro canón onde a vexetación, medrada con exuberancia, determinou un lugar selvático de enorme atractivo, onde os contrastes e belidos rincóns son portentosos e abondosos.

Esta é, sen dúbida, unha boa descrición, pero a min gústame tamén a do famoso xeógrafo, cartógrafo e pintor francés Franz Schrader, que pintou unha acuarela do Gallinero, do que aseguraba: ter vistos tódolos tons da carne rosada do salmón, a polpa  do albaricoque, o pel da laranxa, a chama do sol poñente ou do ferro ó vermello, todo elo misturado nun estoupo de luz iluminando os bosques ata o máis profundo do seu sino.

Eu non podería describilo mellor!

Mundi e eu saímos de Vigo, para recoller a Víctor en Ourense e a Lucas en Huesca, co obxectivo de escalar algo no val de Ordesa. Polo serán xa montamo-la nosa tenda no camping Río Ara, en Torla, xusto a tempo para protexernos dunha sarabiada que así como chegou, foise, pero que deixounos un conato de inundación na tenda, e a preocupación de que o tempo non fose benévolo connosco.

Pilier du Printemps, TD, 6a+, 200m

 

Fotos da escalada do Pilier du Printemps (Pilar de la Primavera, El Gallinero, Ordesa), 5 de xullo de 2018.Situada no Pilar de la Primavera, á esquerda do Tridente, na parede de El Gallinero, é probablemente a máis asequible das vías do val de Ordesa, xa que ademais de ser curta, o seu itinerario é bastante rectilíneo e evidente, percorrendo de forma graduada unha serie de fendas e chemineas. Non ten as características da maioría das vías do val (bloques que esixen unha escalada atlética, verticalidade e lonxitude), pero serve para deixarnos na boca o regusto do ambiente de Ordesa.

A vía parte á metade da parede, xa que unha rampa de bloques e herbas permite dende onde abandoamo-la senda pasado o Tridente, acadar bastante altura, e un último tramo por unha cheminea (IV+) duns 30 metros, déixanos por riba da barreira rochosa inferior. Dende aquí, hai que camiñar por unha forte pendente herbosa, algo exposta cara á base da vía. Hai varias posibles entradas para inicia-la vía, pero nós optamos por comezar dende un punto baixo, para aumenta-la escalada, aínda que a ruta orixinal empeza máis arriba polo lado dereito.

Trazado de Pilier du Printemps, no sector da Primavera. Fonte: http://luichy-lanochedelloro2.blogspot.com/2015/07/el-gallinero-pilar-de-primavera.htmlComezamos pola variante do primeiro diedro-cheminea (contado dende o lado dereito da parede), que ten unha visible mancha branca nos primeiros metros da placa esquerda; a verdade é que non teño moi claro se este é o inicio correcto da vía, porque a maioría das referencias que vin optan por empezar máis altos, accedendo por zona herbosa seguindo a ruta orixinal de máis á dereita da parede. Porén no croquis da vía da guía de Ravier e Thivel, sinalan o 2º diedro, xusto á esquerda do que nós escollimos, en cambio no bosquexo de Luichy, indícase a nosa elección, cunha frecha amarela, como unha posible entrada…

Aviso! Caeume un camalot gris do 0’4, coa súa cinta e correspondente parella de preciosos mosquetóns relucintes Wild Country, que deben estar a pé de vía: a ver se alguén é tan amable de pasarse a recollermos, que a min… como que me queda un pouco a desmán… 😀

  • 1ªascensión: 16 de xuño de 1974. J.P. Barokas e R. Despiau.
  • Aproximación: Dende a parada do autobús na Pradera, tómase a senda que vai cara ás clavixas do Cotatuero, para continuar pola Faja Racón, ata, unha vez pasado o Pilar do Cotatuero, acada-las pendentes de herba ós pés da canle que dá acceso á terraza herbosa superior; aproximadamente hora e media ata este punto. E outra media hora máis para escala-la canle (30-40m, IV+) e atravesa-la pendente cara á esquerda que nos deixa na base da vía.
  • Descenso: rematada a vía, hai que segui-la senda que cara ó Este vai flanqueando as terrazas superiores do circo. A senda lévanos ata as Clavijas de Cotatuero, e dende elas xa se empata co camiño de aproximación que nos leva ata a Pradera. Aproximadamente unha hora e media dende o remate da vía, apurando o paso…
  • Material: dúas cordas de dobre de 60 m, un xogos de friends (ata o nº 3 de Camalot, e nós repetimos os 3 números superiores), 3 Allien, 1 xogo ben completo de empotradores e 15 cintas, ademais do equipo individual de escalada habitual.
  • Auga: fonte e bar na Pradera.
  • Data: 5 de xullo de 2018.
  • Cordadas: Víctor e Lucas, e Mundi e eu.
  • Percorrido e dificultade:

Croquis da Pilier du Printemps, no sector da Primavera, cunha variante en vermello á esquerda da nosa entrada. Fonte: https://pablovelasco73.blogspot.com/2015/08/pilar-de-la-primavera-ordesa.htmlO cuarto longo é o máis difícil da vía, aínda que nos croquis danlle 6a+ ó primeiro paso do diedro-fenda, e V+ ó remate da fenda en bavaresa, baixo o teito, para min foi bastante máis difícil o tramo final deste longo, que tiven que superar en A0, metendo uns minientaladores dos que se saíron 2 cando colgaba deles, así que aínda que non me manquei, pegueime un bo susto…

L1 (50m, V+): Comezar polo primeiro diedro dende a dereita, pasada a esquina, seguindo a cheminea ata acadar un piñeiro no que facer reunión na plataforma superior.
L2 (20m, V+): Súbese á repisa superior para colle-lo diedro oculto do lado dereito do muro de enriba nosa. Un cordino semi-cortado protexe o paso máis complicado do diedro que nos deixa nunha nova cómoda repisa, na que montar reunión nun piñeiro.
L3 (25m, V+): Faise unha travesía cara á esquerda (buscando un cravo visible) ata situarse debaixo dunha sabina. Desde aquí séguese verticalmente con algo de tendencia de esquerda a dereita ata montar reunión nunha repisa cun cravo, que é necesario reforzar.
L4 (30m, 6a+): Empeza por un diedro cheminea que vaise complicando ata rematar en bavaresa dura (hai un taco de madeira con mal aspecto, no tramo da bavaresa), baixo un teito que evitamos saíndo pola súa esquerda axudados dunha sabina ata a reunión montada con 2 cravos sobre unha repisa.
L5 (50m, V): Séguese polo evidente diedro-cheminea ata o seu remate (seica faise unha reunión intermedia dun par de cravos, pero eu non os vin e continuei), nun ensanche de pedras soltas e rocha rota, que da paso a unha repisa cómoda á dereita. Neste punto, normalmente faise reunión nun piñeiro no extremo dereito da terraza, pero para non roce tanto a corda eu monteina á saída da cheminea, aproveitando uns furados da parede.
L6 (25m, IV+): Ascender polo evidente diedro-cheminea. Montar a reunión entre os bloques un nun piñeiro de arriba, para logo saír xa camiñando pola pendente de bloques e herba.

Nova retirada na vía No hay Quinto Pino, TD, 200m, V+

Fotos da No hay Quinto Pino (Libro Abierto, El Gallinero, Ordesa), 6 de xullo de 2018.Ó seguinte día, Lucas e Víctor saíron para escala-la vía Ravier, no Tozal del Mallo, namentres que Mundi e eu escollimos un obxectivo máis modesto, á vista da nosa lentitude da véspera, para tentar ver se mellorabamo-lo suficiente como para decidirnos a Croquis de Esperó Autèntic e trazado de No hay Quinto Pino. Fonte: https://kimgil.blogspot.com/2016/08/ordesa-espero-autentic.htmlprobar outro día a combinación da Brujas – Francoespañola, tamén no Tozal del Mallo.

A vía escollida por nós foi a No Hay Quinto Pino no extremo esquerdo da Pared del Libro Abierto, que xa catro anos antes tentara escalar con Beni, pero da que nos retiraramos ó pé mesmo de vía, logo de ascender 3 selváticos longos ós que a guía de Ravier e Thivel, se refire dun xeito, tan impreciso como lacónico, da seguinte forma: “Remonta-la canle á dereita que nos deixa no pé de vía”.

Para chegar a esta vía, hai que percorrer parte da Faja Racón, polo lado do Circo de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; a aproximación dende a Pradera ata a canle na que nos apartamos da senda, dura unha hora e media, aproximadamente.

Desta volta, unha vez remontada a evidente canle que aparece na senda á nosa dereita, ó remata-la parede do Libro Abierto, acadamos unha cheminea con abondosa maleza sobre unha coveira na que nos encordamos para o ascenso. Pero se na outra ocasión que antes comentara, chegaramos ata o comezo da vía, desta volta, ó cabo de 30m farteime de “remontar” maleza e penedos rotos, e lacei un pequeno piñeiro (por certo, de raíces demasiado visibles para o meu gusto), do que rapelei ata a cova, farto de xogarme o tipo por un terreo tan pouco prometedor.

Vendo as fotos, parece que houbera sido mellor opción escala-lo lado esquerdo da parte central, en vez do lado dereito polo que eu me decidín, xa que pode acadarse antes unha rampa de herba (se é que iso fose bo…), pero penso que aló o vin máis mollado e difícil que polo outro lado -xa me revisarei a vista, cando vaia a verme a intuición-. ;-D

En fin,… segundo fiasco nesta vía, que volve a quedar pendente dunha nova tentativa que -aínda que só sexa por pura teimosía-, de seguro hei de volver…

Non atopei información desta vía máis que na guía de Ravier e Thivel, da que din que non se fai moito, e eu aposto a que debido precisamente o seu mal achegamento ó pé da vía.

Sen embargo, si que hai un croquis dunha vía próxima, a Esperó Autèntic, na que se sinala o percorrido de ambas e se marca por onde vai esa “aproximación”.

Escalada deportiva en Torla: Peña Pillera

Fotos de Peña Pillera, Torla (Ordesa), 7 de xullo de 2018.Torla é unha pequena vila eminentemente turística na que hai de tódolos servizos básicos que poidamos necesitar, aloxamentos, camping, restaurantes, tenda de material de escalada, alimentación, roupa,…

Cando os pronósticos do tempo non permiten meterse nas vías de Ordesa -ou simplemente, para tomarse un descanso da vértixe ordesiana-, pode un aproveitar para pasar unha tarde de escalada deportiva, no muro que hai xusto enriba de Torla. Se fai sol é mellor ir a partir das 14h ou 15h, xa que antes o sol da de cheo, e pola tarde estase á sombra.

Peña Pillera, Torla. Fonte: http://www.casacajalordesa.comSeica chámanlle Peña Pillera, e conta con algo máis dunha ducia de vías, e aínda que non sei de croquis actualizados delas, podedes ver un bosquexo no local da compañía de guías de Torla, que vos deixarán fotografiar sen problema.

Para chegar á parede, dende a praza do concello tómase á rúa empinada que vai para arriba. A rúa sae da vila converténdose nunha corredoira entre valos que ascende un pouco á esquerda da zona de escalada, un pouco por embaixo da cota do pé das vías, hai un desvío do camiño, pouco marcado, que sae á dereita cara á base da parede, e 30 ou 40 metros máis arriba, un roto no valo permite coller outra senda que se vai xuntar coa primeira, tamén cara ás vías. Hai que pasar por entre arbustos e árbores ata acadar un primeiro muro, xunto a unha vella casa de pedra abandoada, no que hai varias curtas vías que seica son faciliñas, pero que nas que nós non paramos porque o sector interesante está un pouco máis adiante, seguindo bordeando a parede.

Dende a praza do concello ata o pé das vías non haberá máis de 10 ou 15 minutos.

As vías máis vellas teñen o nome pintado no seu inicio, pero hai máis das que tiñamos anotadas, así que pode que a seguinte listaxe que fago de seguido teña erros. De esquerda a dereita, na primeira parede, antes de rodea-lo espolón, as vías son:

  • 1. Valpurguis: V+/6a (agarres de inicio moi lavados…) Conta cunha prolongación de 6b, ata a mesma reunión que a vía do lado.
  • 2. La piel a tiras: 6b. Ten un 2º longo chamado Puta, de 7b.
  • 3. Lomo con pimientos. 6b
  • 4. Pájaro sabio. 6c
  • 5. Gotitas: 7b. Comparte reunión con Las cosas del querer. Ten un 2º longo de 7b+.
  • 6. Las cosas del querer. 6a+
  • 7. ¿? 6b
  • 8. ¿? 6b

Logo de arrodea-lo espolón hai outro par de vías:

  • 9. Babilonia. 6c+ (vai por unha fenda).
  • 10. Adrian. 6c

E un pouco máis adiante:

  • 11. 6b+
  • 12. 6a+
  • 13. 6c
  • 14. 6c
  • 15. 7a+

 

Croquis e info:

 


Rodellar, Sierra de Guara (Huesca)

Fotos de Rodellar, Sierra de Guara (Huesca), 8 de xullo de 2018.Situada na comarca do Somontano, na provincia de Huesca, en plena serra de Guara, famosa tamén polos seus barrancos (Mascún, Andrebot e Alcanadre), esta diminuta vila é coñecida internacionalmente, polas extraordinarias bóvedas nas que xa se levan abertas cáseque un milleiro de vías de deportiva, a maioría de dificultade; sétimos, oitavos e ata 9b percorren desplomes e chorreiras, deixando pouco espazo para vías de graos baixos, que debido a súa escasez están tan sobadas, polas constantes repeticións, que resultan esbaradías.

Empezamos polo sector máis fácil e saturado, La Fuente, xunto ó río e ó carón do Furia Latina (de vías máis potentes), e do Callejón. Pero namentres Mundi e eu, decatabamonos de que se nos acababan as vías ó noso alcance, Víctor e Lucas aproveitaron para probar algunha vía no desplome do lado esquerdo da impresionante bóveda do Pince Sans Rire.

Os accesos ós distintos sectores faise por sendas ben marcadas que percorren este fermosísimo canón, partindo dende a vila de Rodellar, que conta cun parking á súa entrada (en temporada énchese facilmente), aloxamento no Cámping Mascún, ou no Refugio Kalandraka, bares, restaurantes e fontes no pobo e pódese nunha surxencia fronte ó sector La Fuente, no mesmo cauce do río.

A medio camiño das cidades de Huesca e Barbastro, indo pola N-240, cóllese un desvío pola A-1229 que, ó pouco de pasar pola localidade de Abiego, abandónase ó atopar un letreiro a man esquerda indicando as localidades de  Bierge e Rodellar, pola A-1227. A uns 10 quilómetros do cruzamento, pásase por Bierge, onde un novo sinal indica que se debe toma-la estrada HU-341 para pasar por Almunias, antes de chegar a Rodellar, onde remata a devandita estrada.

Máis info:

 

Advertisements

Escalada deportiva en Hoces de Vegacervera (León) e Cerulleda (León), 12 e 13 de novembro de 2017.

2017 Novembro 13 Deixar un comentario

Fotos de Hoces de Vegacervera (León) e Cerulleda (León), 12 e 13 de novembro de 2017.O tempo viña frío, así que as Hoces de Vegacervera non parecía un destino aconsellable, posto que nesta época por pouco aire que corra, coa temperatura baixa, non habiamos de estar nada cómodos… Sen embargo André, Rubén, Lola, Carducho e eu probamos, aínda que a previsión do tempo daba que se achegaban choivas, decidimos darnos unha volta por aló e, de paso, coñecer unha escola que hai en Cerulleda e da que André nos falaba entusiasmado -e damos fe de que si que vale moito a pena-. Tras pasa-la noite na pequena campa que hai entre a estrada e o río, por baixo do sector de Hoces Free, tivemos unha primeira xornada con tempo soleado, sen aire e temperaturas razonables, que nos permitiron aproveitar todo o día. Pola noite, cadrou que se celebraba a multitudinaria Feria de la Cecina de Chivo en Vegacervera (de aí que o camping municipal das Hoces de Vegacervera estivese probablemente superpoblado), así que antes de marchar a pasa-la noite a Cerulleda, demos unha volta polos postos a ver que se “cheiraba” polo lugar.

  • Camping municipal das Hoces de Vegacervera: http://www.aytovegacervera.com/campingvegacervera.htm
  • Mesón La Cocinona en Vegacervera: https://es-es.facebook.com/pages/Mes%C3%B3n-la-Cocinona/169007516469343
  • Tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Plano de situación dos sectores de escalada de Hoces de VegacerveraCroquis de Hoces de Vegacervera:

O tempo en Vegacervera:

http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/launchwidget/vegacervera-id24194?w=g4p11111111ohmffffffw898z331x4f86d9t95b6e9r1s8n2

Consulta da predicción da AEMET para Vegacervera

Fonte: https://infofanatic.blogspot.com.es/2010/06/escalando-por-la-cordillera.htmlCerulleda é unha minúscula vila do concello de Valdelugueros, na provincia de León, perto do  porto de Vegarada, na que nun par de muros abríronse unhas 50 vías de deportiva caracterizadas por ser de bo canto desplomado, dun grado por riba do 6b, e por un pé de vía, moi próximo á propia vila, onde deixaremo-los vehículos. Unha bonita campa entre a estrada e o río, é usada habitualmente para vivaquear, sen que ata o de agora houbese problemas cos/as habitantes do lugar. Aínda que non hai sequera unha tenda, si que teremos alomenos unha fonte na que aprovisionarnos.

Só puidemos escalar un rato pola mañá, porque o mal tempo previsto, foi entrando dende as pistas de San Isidro -visibles perfectamente dende este lugar- e aínda que o desplome do muro permitiunos aproveitar algo máis, finalmente o frío e o paseniño orballo obrigáronnos a marchar de aló. En todo caso, un moi recomendable sitio para ir a escalar.

 

Croquis de Cerulleda:

O tempo en Cerulleda:

http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/launchwidget/valdelugueros-id24177?w=g4p11111111ohmffffffw898z331x4f86d9t95b6e9r1s8n2

Consulta da predicción da AEMET para Valdelugueros

2ª tentativa fallida á Rabadá-Navarro ó Firé, Riglos (Huesca), 28 de outubro de 2017.

2017 Outubro 28 Deixar un comentario

Maqueta dos Mallos de Riglos, situada na mesma vila. 2 anos atrás tiveramos que retirarnos da nosa tentativa á Rabadá-Navarro no Firé, ó perde-la ruta, na 5ª ou 6ª reunión, así que tiñamos marcada esta vía entre as pendentes ás que obrigatoriamente había que volver. 🙂
Eu non é que estivese moi preocupado por seguir adiando o retorno, pero ó meu irmán xa lle tardaba remata-la gran triloxía de “Rabadá-Navarro”, que se completa coa da cara Oeste do Urriellu e coa da parede de El Gallinero en Ordesa, que xa tiña acadadas facía tempo. Así que tanto formiguillo sentía no cú o Manu, que saímos un venres ás 14:30h para percorrer cáseque 900 Km nunhas 10 horas de viaxe por estrada, escala-la vía o sábado e volve-lo domingo a repetir eses 900 Km de regreso… A típica escapada fanática á antiga usanza… 😉 Aló quedamos co Lucas, que recén instalado en Huesca, apuntouse á escalada connosco ó volver do traballo, e sen tempo para botar sequera unha soneca…

Desta volta, non podiamos equivocarnos, xa que tiñamo-la experiencia adquirida no noso anterior intento, o boísimo croquis de Xosé Otero, o tamén excelente croquis e descrición de Alex Puyó, e os 5 sentidos enfocados en non volver a mete-la zoca, pero… como disque non hai dous sen tres… volvimos trabucarnos. 😦

En canto á vila de, Riglos é unha pequena poboación moi visitada por escaladores/as e turistas, pero segue conservando o seu encanto grazas a que non está sobreexplotado; ten un Bar Restaurante El Puro e tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro (á que chámanlle a da francesa). Asemade hai unha boa fonte nunha das súas empinadas rúas, e un grifo na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as), e un aparcadoiro público.

Moi perto hai unha localidade maior, Ayerbe, na que hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Espolón Félix Méndez (máis coñecido como Rabadá-Navarro) ó Firé, 6b, 350 m.

Fotos da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)1ª ascensión:

Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, do 12 ó 16 de outubro de 1961.

Lonxitude/Desnivel:

350 m. 11 longos.

Material necesario:
2 cordas de clásica (60 m. c/u), algúns friends pequenos (semáforo de Aliens, un 0’75 e un 1) e entaladores e unha ducia de cintas longas para xestiona-lo rozamento, así como o material de autoaseguramento e descenso habitual.

Data:
28/10/2017.

Cordada:

Manu, Lucas e eu.

Croquis de Xosé e Toño (coido que para face-lo croquis repetiron a vía). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

Croquis de Xosé Otero e Toño Carasol (foron saneando os cordinos dalgunhas pontes de rocha e tomando nota do percorrido con idea de facer este croquis, así que debe ser dos máis exactos). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

O encadeamento de trabucadas 🙂

Comezo da vía, indicado polas letras O caso é que cando acadamo-la que -segundo os nosos cálculos- debía de se-la 6ª reunión, un tanto desconcertados pola inexistencia da chea de pontes de rocha que nos croquis se sinalaban no 5º longo, e porque tampouco viramo-lo arbusto da canle central das 3 fendas paralelas do 6º longo, resulta que o Manu topouse cunha reunión xusto enriba da nosa, polo que pensamos que estabamos no bo camiño, xa que isto coincidía coa nosa suposición de que se trataría da 7ª reunión e que, polo tanto, dende ela había que ir cara á esquerda; así que, confiado en que íamos ben encarrilados, decidiu pasarse esa reunión para empatar 2 longos…

Unha hora despois de sube-baixas, travesías a un lado e outro, varios sustos por roturas de presas de man e de apoios de pé, e desquiciado porque a única alternativa que finalmente atopou para continuar era algún seguro na vertical que non cadraba co que esperabamos e que podía levarnos a un embarque, Manu decidiu rapelar -abandonando un cordino e un mosquetón- ata a nosa reunión na repisa, e que nos retiraramos á espera dunha “investigación oficial que clarificase” onde carallo estabamos…

3 rápeles máis, nos que fomos deixando outro par de cordinos e un mallón, e durante os que xa tivemos que saca-los frontais, leváronnos ó chan e dende aí á vila onde inmediatamente empezamos a buscar fotos e croquis nos que atopa-la explicación ó noso novo fracaso.

Ó día seguinte o Xosé achegouse por xunto nosa con intención de escalar algo “rápido” antes de que marcharamos, pero preferimos non enredar máis e volvernos cedo para que a viaxe de volta fose máis tranquila; así que logo dun rato de tentar con el descubri-lo que fixeramos mal, o raposeiro do Xosé sentenciou que nesta vía, para non perderse, o que hai que facer é “segui-los seguros”: indubidable bo consello que dada a súa escasez non resulta tan sinxelo de aplicar. 😀

Croquis da Rabadá-Navarro ó Firé. Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Croquis actualizado de Alex Puyó (moi interesante a información histórica que aporta no seu blogue). Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Xa na casa, xuntei os croquis, descarguei as miñas 200 fotos da cámara, localicei as descricións e fotos que outras cordadas fixeron do seu percorrido da vía e, tras varias horas de minucioso análise e intercambio de whatsapps co meu irmán…, fíxose a luz entre as tebras! 😀

O primeiro erro tivémolo no 3º longo, e esta mesma falla xa a cometeramos no 1º intento, aínda que ata o de agora non nos decataramos delo; o devandito 3º longo sae da reunión cunha travesía cara á dereita ata o bordo do espolón antes de desaparecer da vista do/a asegurador/a, onde empeza a ascender con tendencia diagonal á dereita, antes de continuar xa máis verticalmente ata acada-la reunión a uns 25 m da anterior. Sen embargo, nas 2 ocasións, o Manu, unha vez acadado o tramo vertical sobre o espolón, colouse a 4ª reunión e continuou sen decatarse que empataba 2 longos (uns 50 m) para chegar á que realmente sería a 4ª reunión, aínda que nós criamos que se trataba da 3ª.

Como tanto o 4º longo, como o 5º longo comezan ascendendo cara á esquerda, nesta seguinte tirada non sospeitamos nada, pese a que ían aparecendo máis pontes de rocha dos que se indicaban no croquis. Si que xa nos pareceu máis raro que no que sería o noso teórico 5º longo (en realidade era o 6º longo da vía) non se atopaban esa morea de pontes de rocha que esperabamos, así que no intento de segui-la tendencia da ruta sinalada no croquis, o Manu, meteuse por terreo de aventura, saltándose a 6ª reunión e indo a parar -miragreiramente- á 7ª reunión, na creenza de que chegara á 5ª reunión e cagándose en tódolos debuxantes de croquis que tan mal os facían 😉

Recapitulemos pois: neste punto da escalada estabamos na 7ª reunión, pensando que era a 5ª, dado que empataramos -sen decatarnos- 2 longos ó saltarnos a 3ª reunión, e outros 2 longos máis ó saltarnos a 6ª reunión.

A 5ª reunión e a 7ª arrancan de xeito parecido: primeiro saen en vertical e logo vanse algo cara á esquerda; así que de novo os astros conxuráronse para que, pese a que non distinguisemos nin as 3 canles paralelas, nin pasasemos xunto o arbusto do que tódalas descricións falan, chegasemos felizmente á que realmente era a 8ª reunión (nunha inconfundible repisa tinguida de branco polas cagadas dos voitres). Dende aquí teriamos que saír cara á dereita para situarnos nun paso protexido con parabolts coñecido como a “Panza de la Francesa”, pero coma nós pensabamos que nos atopabamos na 6ª reunión, aínda que o Manu tamén comezou cara á dereita, en canto ascendeu un resalte volveu por unha repisa a situarse na vertical da nosa reunión, onde atopou outra instalación de reunión que creu que era a 7ª da nosa vía, xa que así parecía coincidir cos croquis. Sen embargo, esta nova reunión supoño que podería ser da variante de saída Assas-Hernández (da que non atopo ningunha descrición detallada para confirmalo), contribuiu decisivamente á nosa perda de rumbo, xa que tiñamo-la certeza de ter que seguir cara á esquerda, cando en realidade a ruta ía bastante máis á dereita…

Ufffff!…. Agora que xa temos todo claro, non podemos volver a fallar, non si?… Pois xa veremos se á 3ª cae, xa veremos… ;-D

 

Croquis e información:

 

Mallos de Riglos (Huesca), do 24 ó 29 de agosto de 2017.

Luísa, Gene e outro escalador no 4º longo da Alberto Rabadá (máis coñecida como a Murciana).Riglos é o terreo ideal para esa escalada física de brazos fornidos, mans coma zarpas e técnica de bicicleta coas que supera-las constantes panzas que en calquera das súas moitas rutas aparecen. Con semellante premisa, non é que se trate dun destino devezado por min, pero, a cambio, ofrécenos un lugar insólito, marcado pola súa historia, inzado de extraordinarias vías e coa promesa de que se es capaz de adaptarte ás esixencias destas paredes, teraste convertido nun escalador con “oficio”, moito máis astuto, e cun carácter acorde coa dureza dos seus itinerarios.

Pero para chegar a iso, todavía hai que comerse moitos dos seus bolos 😉

Moitísima calor e probabilidade de tormentas eran as previsións que tiñamos para Riglos, pero o Carducho tiña este destino metido na cabeza dende facía tempo, así que Mundi e eu saímos para alá detrás del e Lola, cruzando os dedos para non face-la longa viaxe en balde: e houbo sorte… 🙂

A choiva respetounos e permitiunos 3 días de escalada, aínda que as abafantes temperaturas fixéronnolo pasar mal tanto de día coma de noite (no albergue Refugio de Riglos non se daba durmido nas habitacións salvo abrindo portas e fiestras de par en par e tumbándose en “pelota picada”), así que a nosa intención era a de escalar pola mañá e descansar pola tarde.

O ideal parecía escalar no chamado circo de verán, na cara Norte do Mallo Pisón, algunha vía recomendada polo Xosé, que ten escalado cáseque todo o que é humanamente posible neste lugar, como a Mi Padre Tiene Sed e a Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes; pero para empezar buscamos unha máis faciliña, o Espolón Adamello, na cara Sur, e para a despedida fixemo-la Normal do Puro xa que a inestabilidade meteorolóxica ó final acabou por instalarse…

A pequena vila de Riglos seica debe ter uns 50 habitantes, así que non conta con máis que co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

O que si que é frecuente é que se xunten varias furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, e que pernocten nelas varios días sen que ata o de agora houbese problemas por elo (discreción e educación garantirán que isto se siga podendo facer por moito máis tempo…).

Croquis:

Espolón Adamello, 6a, 190 m.

Fotos do Espolón Adamello, na cara Sur do Pisón (Riglos)Como hai que empezar por algún sitio, o lóxico é buscar unha vía fácil, e como non hai moitas case todo o mundo repite as mesmas; a cheminea Pany-Haus e o Espolón Adamello do seu carón son seguramente as vías máis frecuentadas, así que decidimos empezar por esta última. A idea inicial era que Carducho e Lola fosen por diante, e Mundi e eu os seguísemos nunha segunda cordada, pero ó final tivemos que facer cordada de 3, cando Lola non foi quen de supera-la primeira panza e decidiu baixarse.

Apertura:

Jesús Ibarzo e Ursi Abajo, o 22 de agosto de 1965.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Percorrido e dificultade:

Croquis Espolón Adamello + Normal ó Pisón e descenso por Los Volaos. Fonte: http://www.viaclasica.com/foro/viewtopic.php?t=2897 O percorrido non ten perda xa que segue o espolón, agás no inicio do primeiro longo que agora no se fai pola ruta orixinal, senón que evitan unhas panzas entrando uns metros á esquerda para acceder ó espolón xusto embaixo da primera gran panza. A vía remata antes da golada, dende a que inicia-lo descenso ou pódese optar por continuar ata acada-la golada, para empatar coa normal ó Pisón para facer cume en 3 longos.

L1. V, 35m. Un pouco á esquerda do comezo do espolón, xunto a un nicho, xa se ven os primeiros parabolts da vía que conducen por terreo de ton roxo a unha panza durilla, á que seguen outras ata acada-la reunión de 2 amplas argolas nunha cómoda repisa.

L2. 6a, 35m. O longo empeza superando a “Panza del Pijo” enriba da reunión, e ós 15 m. hai unha reunión intermedia que nós ignoramos, para continuar por terreo de IV+ ata unha nova reunión tamén moi cómoda baixo unha nova panza, neste caso composta por 2 parabolts con anela.

L3. 6a, 25m. A “Panza del Cabrón” atacámola de fronte e pareceunos máis un 6b, así que sospeitamos que pódese arrodear algo pola esquerda para que non saia tan dura. A reunión novamente resulta moi cómoda e consta de 2 argolas.

L4. IV+, 30m. L5. IV, 30m. Empatamos ambos longos para chegar a unha nova ampla repisa cunha reunión de 2 argolas.

L6. IV+, 35m. Séguese cara arriba por rocha algo peor ata acadar unha repisa pola que desprazarse uns 3 ou 4 m. á dereita para afronta-lo muro final (hai un parabolt que nos indica o punto polo que atacalo, sen irnos demasiado á dereita). Unha vez acadada a reunión pódese continuar un último longo para chegar ata a golada, ou -como foi o noso caso- seguir un cable á nosa dereita para situarnos na instalación de rápel.

L7.III, 45m. Non o fixemos.

Data:
25/08/2017.

Cordada:

Carducho, Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos (porque empatamos o L4 e o L5). Se se continúa ata a golada baixo o muro final do Pisón, hai que facer un longo máis duns 45 m.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlÁ dereita da reunión sae unha vira cun cable a modo de pasamáns que nos leva camiñando horizontalmente ata a primeira instalación de rápel. En 30 m. acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ou pódese optar por aproveitar que se usan cordas dobres para chegar no mesmo rápel ata a seguinte instalación.

O 2º rápel de 30 m. volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes, ou -se usamos cordas dobres de 60 m.- prolonga-lo rápel (55 m.) ata a seguinte instalación.

Un último rápel volado de 60 m, que lle da nome a este descenso (Los Volaos) deposítanos xa na base do Pisón; en caso de descender cunha soa corda, é preciso montar un rápel intermedio (e seica incómoda e colgada).

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.) e unha ducia de cintas exprés. Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, 6c+, 160 m. Mi Padre Tiene Sed, 6c, 160 m.

Fotos de Mi Padre Tiene Sed e Tiempos Nuevos Tiempos Salvajes, Circo de Verano, cara Norte do Mallo Pisón (Riglos)Croquis de Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, e Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1Estas 2 vías sitúanse no bordo inferior da súa cara Norte, no chamado Circo de Verano, e rematan a metade da parede do Pisón, poidendo continuarse ata o cume polos longos superiores de varias outras vías como a Anglada-Guillamón, a Hechizos del Viento, a Tangerine Dream…

Coma foran recomendación do Xosé, había que facer algunha delas para non desairalo 😉 . Ó final, decidimos que as 2 cordadas, Mundi e Carducho por un lado, e Xosé e eu polo outro, subiramos cadansúa vía, aproveitando que van por itinerarios paralelos, para poder ir “chinchándonos” mutuamente 😀 e logo descender xuntos pola Tangerine Dream.

Escalamos cunha corda deportiva de 70 m, aínda que para baixar, xuntámonos -como dixen antes- para poder rapelar tiradas máis longas.

A Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes foi aberta en 1989 por Carlos Logroño “Citro”, Javier Oliván “Suli” e Guillermo Campo, e consta de 5 longos de 6a+ (30m), 6a+ (30m), 6b (30m), 6c/6c+ (30m) e 6c (35m) sobre rocha de moi boa calidade e cos tramos máis fáciles con distanciado entre chapas.

Croquis: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1

Coma o Xosé levoume pola Mi Padre Tiene Sed, será desta vía da que detalle o seu percorrido.

Apertura:

F. Gutiérrez, J. Arnaudas, F. Caballé, L. Bujeda, J.G. Barcos e S. de Pedro. 1 de xuño de 1985.

Comentarios:

A vía está equipada con reunións e parabolts de métrica de 10 mm. que distancian “algo”, e tamén hai algún cravo e spit.

O cuarto longo é o máis protexido, xa que é onde desploma máis, e ben podería ser 7a…?

Percorrido e dificultade:

Croquis de Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-mi-padre-tiene-sed-185-m-6c-cara.htmlArranca na base do Pisón, inmediatamente á esquerda dunha vía que ten parabolts vermellos e permanece á sombra durante todo o día. Comparte a 2ª reunión coa vía Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes. Polo xeral o itinerario resulta bastante evidente, seguindo a traza deixada polo magnesio.

L1. 6a, 25m. Longo vertical de bo canto que xa avisa dos distanciados entre seguros e do que será a tónica da vía. A reunión atópase embaixo dun resalte.

L2. 6a+, 30m. Supérase o resalte para segui-la liña de parabolts que de forma recta nos leva a unha pimeira panza e inmediatamente despois a outra panza que da a unha ampla terraza na que se atopa o tinglado da reunión á esquerda (parabolts, e cable nunha ponte de rocha), xunto a un diedro-fenda. Seica antes desta reunión, hai outra que nos pode despistar, debaixo da terraza, xunto ó diedro característico: eu non a lembro, pero tédeo en conta.

L3. V+, 40m. Aquí non hai perda, só hai que segui-lo diedro-fenda ata a seguinte reunión situada no seu lado esquerdo.

L4. 6c, 30m. Continúase pola fenda que acaba por esmorecer e continúase por panzas cun lixeiro zig-zag á dereita primeiro e logo á esquerda, para rematar por un duro muro desplomado de continuidade que nos leva ata a incómoda reunión colgada, á esquerda dunha laxe que está pedindo a gritos separarse da parede e caer.

L5. 6a, 35m. Sáese en travesía á dereita pasando pola precaria laxe e logo de 3 parabolts o compañeiro desaparece da vista, continuando en travesía delicada ata unha repisa, dende onde xa se ascende máis en vertical superando varias panzas ata acada-la cómoda vira-repisa na que se atopa a reunión.

Data:
26/08/2017.

Cordada:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

160 m. 5 longos.

Descenso:

Dende a ultima reunión da vía, faise unha travesía cara ó lado dereito seguindo a vira que conta con algún parabolt para protexer esta camiñada pola cornisa duns 15 ou 20 metros ata un tinglado de reunión con anelas para rapelar, dende onde xa se pode ve-lo Puro. Desde aquí, pódese baixar en 3 rápeles pola Tangerine Dream (hai que ir metendo seguros para non separarse da parede e saber onde están as reunións), ou pódese facer un curto rápel para gañar unha nova cornisa pola que continuar en travesía horizontal cara ó Puro e facer un novo rápel co que acadar así os rápeles habituais de descenso do Puro.

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.), dezaseis cintas exprés (varias delas longas). Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

Fotos da Normal ó Puro pola súa Entrada Directa (Riglos)Croquis de El Puro. Fonte: http://a0avista.blogspot.com.es/2009/03/la-normal-del-puro-riglos.htmlFai 3 anos xa fixera esta escalada xunto a Beni, Josele e Xosé, así que podedes consulta-la descrición detallada da vía e os correspondentes croquis neste mesmo blogue. Nesta ocasión conformamo-la cordada Carducho, Mundi e eu, que en contra do habitual, estivemos sós en toda a ruta, xa que a inestabilidade meteorolóxica vese que arredou a outras cordadas candidatas das moitas que acostuman a facer esta emblemática vía.

En todo caso si que engado o croquis adxunto que complementa e se solapa cos xa incluídos no seu día, e que ten a particularidade de sinala-la ruta orixinal pola que os aperturistas abriron a vía, aínda que na actualidade a opción habitual (e recomendable) é inicia-la escalada pola entrada directa.

Asemade, querría destaca-lo feito de que o paso que no croquis gradúan de 6a+ na cova do Puro, na maioría das descricións actuais normalmente dáselle 6b; así e todo, o devandito paso é, dende logo, bastante máis duro que o 6b da panza pola que arranca o último longo (supoño que todo depende de que tipo de terreo lle é máis propicio a cada persoa…).

Tamén decateime no primeiro rápel que hai unha vía que ascende ó Puro pola cara que da ó Mallo Pisón, co que o cume deste monolito pódese acadar totalmente á sombra. Coido que é a vía Cintero e aínda que me pareza incrible, vendo as panzas que ten que superar, seica está graduada de só 6b: interesante, moi interesante… 😉

Croquis:

 

 

 

Espigüete pola cara Noreste (Palentinas – Fuentes Carrionas – León). 26 de febreiro de 2017.

2017 Febreiro 26 1 comentario

Fotos do Espigüete pola cara Noreste (Palentinas - Fuentes Carrionas - León). 26 de febreiro de 2017.Beni e eu chegaramos a véspera á montaña palentina, con tempo para darnos un paseo cara á base da parede Sur do Curavacas, e xuntarnos con Mundi e Marga, que descendían desta montaña fartos da solaina que tiveran que soportar durante toda a xornada; así que o plan de subir ó Espigüete á sombra, pola súa cara Norte, debeu de parecerlles moi ben… 🙂

O caso é que eu tiña unha idea diferente de cal era a cara Norte, xa que fiándome da miña volátil memoria, esbozábase na miña cachola a imaxe do circo no que se atopa a pintoresca cabana do ICONA, que realmente está na vertente Noreste, non na Norte!!! -Boa orientación a miña, eh (o circo Noreste está uns 10 minutos antes do circo Norte)- Así que cando nos chantamos no circo Noreste tentando identifica-lo corredor Norte, observando a fotografía dunha guía, algunha alarma debera de ter saltado, pero en vez diso, inmediatamente identificamos no relieve a evidentísima ruta debuxada na foto… 😀 Somos uns cracks!

Cara Noreste do Espigüete (fonte: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890)Cara Noreste do Espigüete (Fonte: http://www.arasdelcielo.com/espiguete/) A nosa ruta de ascenso foi a variante Canalizos de Peña Esgalla (ruta 7c), e a de descenso a variante Canalizo Noreste (ruta 7b).Afortunadamente, a errónea ruta resultou perfectamente practicable polo que ascendimos con comodidade polas pendentes nevadas que nos levaron ata un punto da aresta NE desde o que xa albiscamo-lo que presumíamos que era o cume do Espigüete -aínda que este resultase sé-la cima Este-. Nese intre, á vista do longo traxecto que aínda nos quedaba para chegar a ese cume Este, ós meus compis empezoulles a parecer “sospeitoso” o que acababamos de facer, xa que eles lembraban que facendo o corredor Norte xa se saía á aresta moi perto do cume principal, en vez de aínda restar tanto tramo como nos atopamos nós -e iso que aínda non sabiamos que estabamos observando o falso cume, polo que logo todavía faltaba outro bo tramo de crista ata o cume principal-…

O caso é que unha vez rematada a actividade, e comprendido o noso erro de posicionamento, tiñamos curiosidade por identifica-la ruta, pero vendo os croquis e fotografías que tanto da cara Norte como da Noreste atopaba, non conseguía información nin referencias deste trazado; ata que unha desas fotos aéreas cuxa perspectiva me despistan máis do que me axudan, deume a solución, grazas a que practicamente sinalaban nela o noso percorrido exacto de ida e volta: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890. Coa ruta clara, xa fun quen de identificala entre as boas fichas da guía da montaña palentina que Tente Lagunilla publica na súa web http://www.arasdelcielo.com/espiguete/, na que o ascenso figura nomeado como a variante Canalizos de Peña Esgalla da crista Este, e a ruta de baixada é a variante Canalizo Noreste.

Aresta Este pola variante Canalizos de Peña Esgalla, na cara Noreste do Espigüete.

Ruta pola arista Este da Cara Noreste do EspigüeteNa fotografía o trazo amarelo representa a nosa ruta de ascenso, e o vermello a de descenso.

  • Dificultade: III/1
  • Lonxitude: uns 900 m. de desnivel dende a caseta-refuxio (1.573 m), aínda que o percorrido real debe ser duns 3 Km ata o cume Oeste (2.451 m).
  • Material: casco, crampóns e piolet.
  • Cordada: Marga, Mundi, Beni e eu.
  • Aproximación: Pasado Cardaño de Abajo, cóllese o desvío cara a Cardaño de Arriba, para deixa-lo coche nun aparcadoiro situado no lado esquerdo da estrada (antiga zona de acampada chamada Pinollano). Continúase camiñando por unha pista que segue o cauce do Arroyo de Mazobres, para abandoala, uns 20 minutos despois, nun desvío á esquerda que leva ata o refuxio situado na base da parede (tamén hai un pequeno atallo que 5 minutos antes do devandito desvío, sae da pista e ascende oblicuamente a esta polo seu lado esquerdo seguindo uns fitos).
  • Descenso: Nós fixémolo pola mesma aresta Noreste pero retrocedendo ata o punto no que acadarámola no ascenso, e agora continuando por ela a baixada algo máis, ata tomar unha pala de neve que descende cara á base do circo. Tamén pódese baixar seguindo o mesmo itinerario de subida, ou polo corredor Norte (cunha inclinación máxima de 45º, parte da golada que separa o cume Este do cume Oeste), ou pola vía Normal da cara Sur, …
  • 1ª Ascensión da aresta Este:  Juan Díaz-Caneja, César Sobrado e Genaro, o 15 de xulloo de 1915.
  • 1ª Ascensión Invernal da aresta Este: María del Carmen Muñoz e Luis González o 29 de decembro de 1973.
  • Percorrido: En resumo, a nosa ruta, empeza dende o refuxio de ICONA, ascendendo de forma directa en dirección Sur cara á golada de enfronte, pola rampa nevada que ó aproximarse a unha franxa rochosa, vira cara á dereita por evidentes pendentes nevadas duns 40º-50º de inclinación máxima, e que ascenden de forma directa á aresta Este, bastante lonxe todavía do cume Este do Espigüete (2.444 m), polo que hai que percorrer un bo tramo da aresta para acadar este curuto, e logo aínda queda outro tramo máis para acada-la auténtica cima da montaña (2.450 m).

Máis info:

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

Desta volta estivemos no Albergue Juvenil Sierra del Brezo, en Velilla del Río Carrión, que conta cunhas instalacións enormes, e nas que déronnos unha habitación de 4 liteiras para cada 2 persoas, a un prezo de 10€ /persoa/noite e onde puñan a calefacción pola noite e á mañá, e tiñamos duchas con auga moi quente. Recomendable, aínda que esteamos a 15′ de Camporredondo de Alba.

Velilla del Río Carrión é unha localidade grande con tendas e servicios de todo tipo. Para xantar, hai unha pizzería, La Tabla Redonda, e un par de restaurantes con menú do día e á carta: Casa Mauro e Mesón Los Faroles. Déusenos polo dispendio un par de noites, así que ceamos á carta nos dous moi ben, aínda que quedamos encantados co Mesón Los Faroles.

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono: 979 866 032

http://casatiagoya.com/

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Mesón El Abuelo

https://es-la.facebook.com/Mes%C3%B3n-El-Abuelo-Camporredondo-de-Alba-1583855288610038/

Teléfono: 979 866 034

Ten aloxamento é restaurante.

En Triollo.

Albergue Curavacas.

Tamén é restaurante.

www.alberguecuravacas.es

Teléfono: 979 866 223

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

http://www.casavaldenievas.es/joo3x/index.php

Teléfono: 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

http://sierradelbrezo.com/albergues/contacts.php

Teléfono: 979 861 313 / 699 928 419