Arquivo

Posts Tagged ‘Onde comer / mercar’

Escalada deportiva en Entrago, Teberga (Asturies), 24 e 25 de agosto de 2019.

Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 24 e 25 de agosto de 2019. Para facer menos duro o regreso dende Nafarroa, decidimos saires de mañá con destino a Teberga para escalar un pouco esa tarde e a mañá seguinte, e así remata-la viaxe o domingo pola tarde.

Así, cando chegamos pola tarde xa fomos directo ó sector Bóvedas, e á mañá seguinte so puidemos escalar un rato na Explanada, xa que de contado empezou a choviscar.

Para durmir aproveitamos en Entrago a área recreativa La Pumariega, que conta cun aparcadoiro e área de autocaravanas, que atopamos totalmente cheo xunto ó prado no que se permite a montaxe de tendas de campaña. Un ambiente de escalada contaxioso no que atopámonos con Jonsi, que nos dixo que chegara aló para botar 4 días escalando e xa levaba un mes…

Ó carón está a vila de San Martín de Teberga que conta con todo tipo de servizos: o albergue de San Martín de Teberga, aloxamentos, tendas, restaurantes, caixeiros, farmacia, gasolineira…

A área recreativa La Pumariega, en Entrago, conta con auga potable, baño con ducha (a fría e de balde, e a quente ten un mecanismo de pago con moedas), fregadoiro, sistema de baleirado de augas grises e negras, mesas, bancos e alumeado público. Asemade, no contorno da área hai servizos de panadería, bar e restaurante. O Grupo de montaña y escalada Aguja de Sobia, ten un local social na mesma área recreativa.

Ceamos estupendamente no restaurante La Chabola, en La Plaza, no extremo oposto de San Martín de Teberga, xa fóra da vila.

Ós sectores de escalada de Entrago accédese dende o comezo da propia Senda del Oso, xunto á area de aparcamento, e atópanse principalmente na entrada do desfiladeiro de Valdecereizales. Xunto ó sector Explanada hai unhas mesas e unha fonte ó carón do río.

Guías con croquis de Entrago:

Algún artigo con información interesante de vías a escalar:

 

O tempo en Teberga:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/teverga-plaza-la-id33072

 

Escalada deportiva en Hoces Free (Vegacervera, León) e Villanueva de la Tercia (Villamanín, León), 4 e 5 de maio de 2019.

Fotos de Hoces Free (Vegacervera (León), 4 de maio de 2019Hoces Free (Vegacervera)

De novo unha viaxe rápida de fin de semana á que nos apuntamos Inma, Rafa e eu, para adicarlle un día completo á escola de Hoces Free, un lugar que xa coñeciamos de anteriores incursións, e a media xornada seguinte a unha nova zona -para nós- en Villanueva de la Tercia, ambas en León.

Contabamos con que faría frío pero algo de sol, así que dado que ambas escolas teñen orientacións soleadas, pensabamos que serían unha boa opción, aínda que finalmente non houbo nubes protectoras, nin temperaturas frías, así que… 😉

Para durmir “axustámonos” na furgo, no pequeno prado xunto á cuneta onde se acostuma a estacionar, e para cear fomos ó mesón La Cocinoa, que tampouco é que fose -para min- dos de repetir…

  • Camping municipal das Hoces de Vegacervera: http://www.aytovegacervera.com/campingvegacervera.htm
  • Mesón La Cocinona en Vegacervera: https://es-es.facebook.com/pages/Mes%C3%B3n-la-Cocinona/169007516469343
  • Albergue Fuente del Oso, en Aviados
  • Tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Croquis de Hoces Free:

O tempo en Vegacervera:

Villanueva de la Tercia

Fotos de Villanueva de la Tercia (Villamanín (León), 5 de maio de 2019Durmimos xunto á zona de aparcar baixo Hoces Free, para á mañá seguinte achegarnos ata Villanueva de la Tercia, pequena localidade con fonte pero sen moito sitio no que aparcar… Nos croquis dise que é posible mete-lo coche por pista que vai por baixo da vía do tren para chegar a unha ampla explanada na que estacionar pero, salvo que se teña un tractor, a pista non está practicable seguramente porque algún torrente causado polas choivas a destrozou.

A aproximación obriga a pasar por un pastor eléctrico e posteriormente un arame de púas, para situarnos no primeiro sector nuns 20 minutos de camiñada. Só estivemos no sector Competición, e pouco fixemos antes de regresar a Vigo, pero este é un muro impresionante con numerosas vías longas.

Croquis de Villanueva de la Tercia:

O tempo en Villamanín:

Espigüete pola Crestería Este (Palentinas – Fuentes Carrionas – León). 16 de abril de 2019.

Fotos do Espigüete pola Crestería Este (Palentinas - Fuentes Carrionas - León). 16 de abril de 2019.Saímos de Vigo camiño a esquiar un par de días nos Pireneos, en Candanchú e Astún, pero con intención de saca-los crampóns do armario para alomenos pisar neve, polo que de camiño fixemos parada nas Palentinas para subir ó Espigüete.

Aínda que a semana anterior, caera un bo paquetón de neve, logo debeu de chover bastante, porque a neve só se acumulaba na vertente Norte, así que aínda que barallamo-la posibilidade de subir polo Corredor Norte, ou pola aresta Noroeste, dada a escaseza de neve no fondo e as altas temperaturas, decidimos ir ó seguro e toma-la ruta máis fácil, pola aresta Este.

O ascenso non tivo dificultades, e aínda que con escasa neve no noso itinerario, si que puidemos observar restos de corrementos e pequenos aludes nalgúns puntos da cara Norte. Como iamos co tempo un pouco xusto para chegar a tempo para recolle-las chaves en Jaca do apartamento, Carducho e eu alixeiramos algo de material a mochila e, namentres Lola e Beni daban a volta, apuramos ata acada-lo cume Este, onde tamén nós decidimos regresar vendo que subir e volver do cume principal, suporianos unha hora máis de actividade.

Aresta Este, na cara Este do Espigüete. Cara Este do Espigüete (páx. 2 de https://www.arasdelcielo.com/wp-content/uploads/5-2-Espiguete-Este-V-2.0.pdf Fonte: http://www.arasdelcielo.com/espiguete/) A nosa ruta de ascenso foi a o Cresterío Este (ruta 7)

  • Dificultade: III/1
  • Lonxitude: uns 1.000 m. de desnivel dende o aparcadorio aínda que o percorrido real debe ser duns 3 Km ata o cume Oeste (2.451 m).
  • Material: casco, crampóns e piolet.
  • Cordada: Lola, Carducho, Beni e eu.
  • Aproximación: Pasado Cardaño de Abajo, cóllese o desvío cara a Cardaño de Arriba, para deixa-lo coche nun aparcadoiro situado no lado esquerdo da estrada (antiga zona de acampada chamada Pinollano). Apenas uns poucos metros de iniciada a pista que segue xunto o cauce do Arroyo de Mazobres, en dirección á cara Norte, abandóase por entre a vexetación para ascender por unha senda pouco definida pola que acada-la aresta (algúns fitos poden axudar a orientarnos) que xa non abandonaremos ata o cume.
  • Descenso: Nós fixémolo pola mesma aresta Este
  • 1ª Ascensión da aresta Este:  Juan Díaz-Caneja, César Sobrado e Genaro, o 15 de xullo de 1915.
  • 1ª Ascensión Invernal da aresta Este: María del Carmen Muñoz e Luis González o 29 de decembro de 1973.
  • Percorrido: En resumo, a nosa ruta, empeza dende o aparcadoiro de Pinollano, ascendendo primeiro entre a vexetación por terreo pouco definido ata acada-la aresta, pola que continuar ata acada-lo cume Este do Espigüete (2.444 m), dende o que aínda queda aproximadamente outra media hora máis para percorre-lo tramo chegar á auténtica cima da montaña (2.450 m).

Máis info:

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

Polo que parece, o Albergue Juvenil Sierra del Brezo, en Velilla del Río Carrión, que conta cunhas instalacións enormes, debe de estar pechado.

Velilla del Río Carrión é unha localidade grande con tendas e servicios de todo tipo. Para xantar, hai unha pizzería, La Tabla Redonda, e un par de restaurantes con menú do día e á carta: Casa Mauro e o Mesón Los Faroles. Desta volta ceamos á carta na Casa Mauro, pero pareceume un pouco cara para a calidade da cea.

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono: 979 866 032

http://casatiagoya.com/

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Mesón El Abuelo

https://es-la.facebook.com/Mes%C3%B3n-El-Abuelo-Camporredondo-de-Alba-1583855288610038/

Teléfono: 979 866 034

Ten aloxamento é restaurante.

En Triollo.

Albergue Curavacas.

Tamén é restaurante.

www.alberguecuravacas.es

Teléfono: 979 866 223

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

http://www.casavaldenievas.es/joo3x/index.php

Teléfono: 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

http://sierradelbrezo.com/albergues/contacts.php

Teléfono: 979 861 313 / 699 928 419

O tempo en Velilla del Río Carrión:

Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2-3, 9-10 e 16-17 de marzo de 2019.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2 e 3 de marzo de 2019O Carducho espertoume sobresaltado porque en plena noite un furgón parara na entrada da nave xunto á que estabamos estacionados durmindo, e varias persoas trafegaban ó noso carón. Eu estaba canso de máis como para preocuparme de que alguén estivese descargando material a deshoras, así que apenas tomeime a molestia de entreabir un ollo para decirlle, paseniñamente, que iso a nós non nos incumbía e que se volvese a deitar para durmir.

Pouco tempo puido pasar dende entón, pero eu xa volvera a concilia-lo sono cando de novo Carducho volveu a espertarme advertíndome que a policía estaba aquí; desta volta si que erguín a cabeza para mirar pola fiestra da furgo e, aínda somnolento, a característica luz azul intermitente dun vehículo policial e as voces de varias persoas evidenciaban que algo estaba pasando, e nós, con ou sen motivo, estabamos metidos no allo.

Nerviosos, intercambiamos un par de frases e dubidei se empezar a vestirme, abri-la porta para saír a ver que pasaba,…; pero antes de que decidiramos que facer… –pom, pom, pom!

O primeiro que pensei ó senti-los golpes no coche foi se non abolaría a chapa -que me queredes…?, a pela é a pela…-. Pero non había tempo para cuestións económicas, porque unha voz apremiabanos a que abriramo-la porta. Carducho e eu bulimos para abri-los sacos e, sen saír deles, localiza-lo mando das portas para toparnos cun axente da GNR que linterna nunha man, pistola enfundada xunto a outra, e cunha voz afectada, esaxeradamente alta e con finxida seguridade gritábanos que que estabamos a facer aí, namentres alternaba achegarse xunto nosa para vernos e observa-lo interior da furgoneta, con apartarse algo -supoño que para comprobar que non houbese alguén que o sorprendese pola retagarda-.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 9 e 10 de marzo de 2019Nós respondimos cáseque ó unísono que estabamos a durmir, pero o policía volvía unha e outra vez a gritarnos “como que a durmir, como que a durmir…!“, e namentres continuaba movéndose nerviosamente, achegándose e alonxándose de nós, díxonos que activaramos unha alarma silenciosa.

O Carducho tentou explicarse algo máis decíndolle que acabaramos de chegar e que só buscaramos un sitio apartado da estrada para durmir, pero que non sabiamos que non se podía estacionar no solar onde o fixeramos porque non había ningún peche nin prohibición visible.

Eu, todavía confuso pola situación, non era quen de entender porqué non aceptaba que simplemente estabamos durmindo e seguía a insistir coas mesmas preguntas, pero claro, dende o punto de vista deles…

nós eramos uns fulanos que meterámonos en plena noite cunha furgoneta na finca particular dunha nave, da que fixemos salta-la alarma polo que os/as propietarios/as viñeran pensando que lles estaban a roubar e topáronse cunha sospeitosa furgoneta con xente “escondida” no seu interior, así que inmediatamente avisaran á policía que acudiu pensando que unha perigosa banda organizada de ladróns estaban perpetrando un roubo. 

Véndoo así, si que parece máis normal que os/as propietarios/as se mantivesen a unha prudente distancia observando como un dos policías nos interrogaba a nós, ameazadores delincuentes, coas costas protexidas polo seu compañeiro uns metros atrás, e coas pistolas prestas a saír por se os emboscabamos…

O Carducho, máis espilido ca min, foi quen de dicirlles que chegaramos esa mesma noite a Redinha, e que logo de cear buscaramos un recuncho onde apartarnos a durmir; pero o policía veña que dalle con gritarnos unha e outra vez “como que a durmir, como que a durmir…!“.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 16 e 17 de marzo de 2019Parecía que a cousa non melloraba, pero despois de que lle entregaramo-los nosos cartãos de identidade, dixémoslle que viñeramos para escala-la fin de semana e que íamos a Poios. Non sei se iso empezou a parecerlle crible, óu que seu compañeiro non atopou multas pendentes ó buscar na súa base de datos os nosos DNIs, pero cando nolos devolveu xa nos dixo que tiñamos que marchar de aí e ata nos suxería que foramos durmir xunto a uns depósitos próximos. Nós levantámonos rapidamente e saímos en cirolas do vehículo namentras deciamoslle que si a todo o que nos dicía, porque o único que queriamos era liscar de aí o máis axiña posible, non fosen a cambiar de idea…

Desculpámonos pola bulla que montaramos e parecía que o policía, xa máis relaxado, divertíalle a nosa fala, porque traducíalle ó seu compañeiro que lle chamabamos “coche” ó “carro”. Tiramo-las mochilas dos asentos dianteiros na parte traseira da furgo e antes de arrancar aproximáronse as 3 persoas da nave, unha vez que viron que non eramos perigosos; un deles díxonos que el andivera traballando en España, e que tamén podiamos durmir no parque xunto á ponte de Redinha.

Nós saímos sen ter idea de cara onde tirar, porque as súas propostas non nos parecían axeitadas -xa vedes que a nós, xente fina, non nos vale calquera cousa…-, así que en canto os perdemos de vista, aínda co susto no corpo, empezamos a circular buscando calquera sitio XUNTO Á MESMA ESTRADA, POR SUPOSTO, no que pararnos a durmir.

Pero esa noite estaba escrito que aínda tiñamos que andar a tocarlle o carallo a máis xente, porque cando, logo dun par de voltas, decidimos aparcar detrás dun coche, xunto a un gran trailer estacionado á beira da estrada, nada máis apaga-las luces da nosa furgo, o coche acendeu as súas e saiu escopeteado coas fiestras sospeitosamente toldadas polo bafo das súas ocupantes.

Botamos unha gargallada pensando que lles acababamos de fode-lo “polvo” e que menuda noite que levabamos, pero… a culpa que lla boten ós Guardiñas…

Pese ó acontecido, non só fomos esa fin de semana, senón tamén as dúas seguintes; a primeira e terceira fin de semana de marzo estivemos escalando Rafa, Inma, Carducho e eu, e a segunda só Rafa, Inma e eu, porque, con todo, ir ó Vale de Poios é unha excusa perfecta para desfrutar do seu bacallao, o seu frango á grella e, xa de paso, escalar un chisco 😉 .

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.html

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, en Poios mesmo, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.
  • En Casais da Granja, a 20-30 minutos de Poios, alúgase unha casa de alojamento local, cunhas 8 prazas por uns 250€ por 2 noites: Unidade de alojamento local de Casais da Granja.

Para xantar:

  • Churrasqueira Estrela da Sicó, en Redinha.
  • Restaurante Maria do Céu, pola estrada N1/IC2 en Arroteia, a uns 10 minutos de Poios.
  • Restaurante O Fidalgo (na localidade de O Pombal), a uns 20 minutos de Poios.
  • Restaurante Santiago (na localidade de Santiago da Guarda), a uns 20 minutos de Poios, e só 5 minutos de Casais da Granja.

O tempo no val de Poios:

Esquí de travesía con Celtas, Manzaneda, 3 de febreiro de 2019, e Peña Orniz, 9 de febreiro de 2019.

2019 Febreiro 9 Deixar un comentario

Iniciación ó esquí de travesía co Club Montañeiros Celtas, Cabeza de Manzaneda, 3 de febreiro de 2019.

Fotos da xornada de iniciación ó esquí de travesía con Celtas, 3 de febreiro de 2019.Un ano despois, continúo coa aproximación ó esquí de travesía co Club Montañeiros Celtas, repetindo a saída a Manzaneda para unha segunda práctica nun pequeno percorrido por neve que aproveita a primeira boa nevarada da tempada, para achegarnos á única estación de esquí que temos operativa (aínda que durante moi poucas xornadas ó longo do ano) en Galicia.

Desta volta, contaba con máis confianza, xa que en marzo do pasado ano pasara 4 días “reaprendendo” a esquiar en Andorra, así que pensaba que xa non tería os problemas para descender, da anterior vez. Sen embargo, aínda que no ascenso non tiven ningunha dificultade, chegado o intre de baixar, si que me costou controla-los esquís: está claro que logo dun ano, hai que volver a collerlle o puntiño…

Antes de remata-la xornada, detivémonos xunto ó refuxio Pena do Caldeiro do meu Club Alpino Ourensán, para realizar unhas moi interesantes prácticas sobre o uso do ARVA e o protocolo de rescate de vítimas en caso de avalancha. Recomendabilísimo realizar tódolos anos unha pequena práctica de busca e localización de vítimas, para saber reaccionar con seguridade e axilidade chegado o caso.

Para xantar:

  • O Restaurante Casa Gerardo en Chandrexa de Queixa.

O tempo en Manzaneda:

O tempo na Pobra de Trives:

 

Xornada de esquí de montaña co Club Montañeiros Celtas, Peña Orniz, 9 de febreiro de 2019.

Fotos da ascensión ó Peña Orniz en esquí de montaña con Celtas, 9 de febreiro de 2019.A xornada de iniciación, serviume de quencemento, para unha saída que o Club Montañeiros Celtas organizaba para a Federación Galega de Montañismo, na que se realizaría unha ascensión ó Peña Orniz (no Valle del Sil, Babia), pola senda de Las Fuentes del Sil, partindo da localidade de La Cueta, no concello de Cabrillanes, León.

A actividade realizámola paralelamente, un grupo de esquí de montaña, e outro de raquetas de neve, que dado o moi distinto ritmo dos dous, só coincidiriamos na saída e na volta. De feito non ten moito senso facer conxuntamente a actividade, xa que ademais de ir a ritmos completamente diferentes, as raquetas cando pasan polo mesmo sitio, estragan as marcas dos esquís o que dificulta o retorno xa que non queda un bo carreiro para avanzar máis comodamente. Eu non pensara nisto, pero logo de que llo lembrasen un par de veces ós/ás raqueteiros/as, fixeime que pegado ó cú do último esquiador que pechaba o noso grupo ía un raqueteiro pisando con total tranquilidade sobre o noso rastro (por un oído me entra…), e, efectivamente, á volta si que me din conta do útil que terían sido te-lo carreiro marcado da nosa trazada matinal, para poder deslizarnos moito máis comodamente.

Cando saímos os/as 16 integrantes do grupo de esquí, o tempo non era moi bo, e segundo ascendiamos ía empeorando, primeiro cunha néboa que dificultaba a orientación e logo cunha forte ventisca que finalmente obrigounos a retirarnos preto do cume (ou alomenos así mo dixeron os que coñecían a ruta, porque coa néboa e a ventisca que facía, eu ía practicamente a cegas e non cheguei a albiscar nada). O vento, nalgúns intres era tan forte, que cáseque nos tiraba, xa que os esquís ás nosas costas actuaban como velas. Así as cousas, só fixeron cume o grupo de raquetas, xa que o de esquí retirámonos ante as malas condicións do tempo.

O ascenso non foi difícil, ata que a pendente fíxose máis forte e o xeo da mesma obrigounos a quita-los esquís e continuar con botas. Xa de retirada, e unha vez sobre pendentes menos pronunciadas, volvimos a poñe-los esquís, e aí foi cando me topei coas auténticas dificultades: por un lado, era incapaz de avanzar mantendo a cota, xa que ó estar en pendente non tiña ambos esquís á mesma altura e só era quen de avanzar cara abaixo; claro está, que así non podía seguir ó resto do grupo, que mantivo a cota ata unha golada dende a que xa comezaba un descenso máis claro, polo que acabei no fondo do val, quitando os esquís para remontar camiñando ata xunto ós/ás meus/miñas compañeiros/as -ufff, isto non era o que eu imaxinara como un cómodo e descansado descenso esquiando…-. Ademais, como a  maior parte do tempo descéndese non de fronte, senón ladeando as pendentes ou avanzando lateralmente, ó ter sempre unha perna máis alta ca outra e cargando distinto peso, fíxoseme duro e moi canso. Se a  iso lle sumamos que nos tramos lixeiramente ascendentes, non controlo o “paso tesoira”, e que para rematar tivemos que facer camiñando parte do camiño porque desaparecera a neve que pola mañá cubría as rochas nalgún tramo… 😦

A conclusión non foi moi boa… resultaba máis canso e problemático do que me esperaba, así que volvín algo decepcionado desta experiencia. Así e todo, tentarei correxir algunhas das carencias esquiatorias que detectei e darémoslle outra oportunidade… 🙂

Polo demais, chamoume a atención o feito de que esta actividade ó estar feita para a Federación Galega de Montañismo, contaba con algún tipo de subvención por parte da mesma, xa que sorteouse entre os/as participantes algún material adquirido cos cartos asignados pola FGM, sen embargo, isto nin ocorre en tódalas actividades federativas, nin atopo ningunha información que explique en base a que criterios se subvencionan unhas e non outras… -os inexcrutables enigmas federativos…-. ;-(

A ruta:

Para aloxarse:

Hai un albergue, Centro de Turismo y de Ocio Laciana Natura, con habitacións con liteiras (tamén conta con cabanas de madeira, supoño que para o verán) en Villablino: https://www.lacianatura.es/.

Para xantar:

O tempo en Cabrillanes: