Archive

Posts Tagged ‘Onde comer / mercar’

Espigüete pola cara Noreste (Palentinas – Fuentes Carrionas – León). 26 de febreiro de 2017.

2017 Febreiro 26 1 comentario

Fotos do Espigüete pola cara Noreste (Palentinas - Fuentes Carrionas - León). 26 de febreiro de 2017.Beni e eu chegaramos a véspera á montaña palentina, con tempo para darnos un paseo cara á base da parede Sur do Curavacas, e xuntarnos con Mundi e Marga, que descendían desta montaña fartos da solaina que tiveran que soportar durante toda a xornada; así que o plan de subir ó Espigüete á sombra, pola súa cara Norte, debeu de parecerlles moi ben… 🙂

O caso é que eu tiña unha idea diferente de cal era a cara Norte, xa que fiándome da miña volátil memoria, esbozábase na miña cachola a imaxe do circo no que se atopa a pintoresca cabana do ICONA, que realmente está na vertente Noreste, non na Norte!!! -Boa orientación a miña, eh (o circo Noreste está uns 10 minutos antes do circo Norte)- Así que cando nos chantamos no circo Noreste tentando identifica-lo corredor Norte, observando a fotografía dunha guía, algunha alarma debera de ter saltado, pero en vez diso, inmediatamente identificamos no relieve a evidentísima ruta debuxada na foto… 😀 Somos uns cracks!

Cara Noreste do Espigüete (fonte: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890)Cara Noreste do Espigüete (Fonte: http://www.arasdelcielo.com/espiguete/) A nosa ruta de ascenso foi a variante Canalizos de Peña Esgalla (ruta 7c), e a de descenso a variante Canalizo Noreste (ruta 7b).Afortunadamente, a errónea ruta resultou perfectamente practicable polo que ascendimos con comodidade polas pendentes nevadas que nos levaron ata un punto da aresta NE desde o que xa albiscamo-lo que presumíamos que era o cume do Espigüete -aínda que este resultase sé-la cima Este-. Nese intre, á vista do longo traxecto que aínda nos quedaba para chegar a ese cume Este, ós meus compis empezoulles a parecer “sospeitoso” o que acababamos de facer, xa que eles lembraban que facendo o corredor Norte xa se saía á aresta moi perto do cume principal, en vez de aínda restar tanto tramo como nos atopamos nós -e iso que aínda non sabiamos que estabamos observando o falso cume, polo que logo todavía faltaba outro bo tramo de crista ata o cume principal-…

O caso é que unha vez rematada a actividade, e comprendido o noso erro de posicionamento, tiñamos curiosidade por identifica-la ruta, pero vendo os croquis e fotografías que tanto da cara Norte como da Noreste atopaba, non conseguía información nin referencias deste trazado; ata que unha desas fotos aéreas cuxa perspectiva me despistan máis do que me axudan, deume a solución, grazas a que practicamente sinalaban nela o noso percorrido exacto de ida e volta: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890. Coa ruta clara, xa fun quen de identificala entre as boas fichas da guía da montaña palentina que Tente Lagunilla publica na súa web http://www.arasdelcielo.com/espiguete/, na que o ascenso figura nomeado como a variante Canalizos de Peña Esgalla da crista Este, e a ruta de baixada é a variante Canalizo Noreste.

Aresta Este pola variante Canalizos de Peña Esgalla, na cara Noreste do Espigüete.

Ruta pola arista Este da Cara Noreste do EspigüeteNa fotografía o trazo amarelo representa a nosa ruta de ascenso, e o vermello a de descenso.

  • Dificultade: III/1
  • Lonxitude: uns 900 m. de desnivel dende a caseta-refuxio (1.573 m), aínda que o percorrido real debe ser duns 3 Km ata o cume Oeste (2.451 m).
  • Material: casco, crampóns e piolet.
  • Cordada: Marga, Mundi, Beni e eu.
  • Aproximación: Pasado Cardaño de Abajo, cóllese o desvío cara a Cardaño de Arriba, para deixa-lo coche nun aparcadoiro situado no lado esquerdo da estrada (antiga zona de acampada chamada Pinollano). Continúase camiñando por unha pista que segue o cauce do Arroyo de Mazobres, para abandoala, uns 20 minutos despois, nun desvío á esquerda que leva ata o refuxio situado na base da parede (tamén hai un pequeno atallo que 5 minutos antes do devandito desvío, sae da pista e ascende oblicuamente a esta polo seu lado esquerdo seguindo uns fitos).
  • Descenso: Nós fixémolo pola mesma aresta Noreste pero retrocedendo ata o punto no que acadarámola no ascenso, e agora continuando por ela a baixada algo máis, ata tomar unha pala de neve que descende cara á base do circo. Tamén pódese baixar seguindo o mesmo itinerario de subida, ou polo corredor Norte (cunha inclinación máxima de 45º, parte da golada que separa o cume Este do cume Oeste), ou pola vía Normal da cara Sur, …
  • 1ª Ascensión da aresta Este:  Juan Díaz-Caneja, César Sobrado e Genaro, o 15 de xulloo de 1915.
  • 1ª Ascensión Invernal da aresta Este: María del Carmen Muñoz e Luis González o 29 de decembro de 1973.
  • Percorrido: En resumo, a nosa ruta, empeza dende o refuxio de ICONA, ascendendo de forma directa en dirección Sur cara á golada de enfronte, pola rampa nevada que ó aproximarse a unha franxa rochosa, vira cara á dereita por evidentes pendentes nevadas duns 40º-50º de inclinación máxima, e que ascenden de forma directa á aresta Este, bastante lonxe todavía do cume Este do Espigüete (2.444 m), polo que hai que percorrer un bo tramo da aresta para acadar este curuto, e logo aínda queda outro tramo máis para acada-la auténtica cima da montaña (2.450 m).

Máis info:

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

Desta volta estivemos no Albergue Juvenil Sierra del Brezo, en Velilla del Río Carrión, que conta cunhas instalacións enormes, e nas que déronnos unha habitación de 4 liteiras para cada 2 persoas, a un prezo de 10€ /persoa/noite e onde puñan a calefacción pola noite e á mañá, e tiñamos duchas con auga moi quente. Recomendable, aínda que esteamos a 15′ de Camporredondo de Alba.

Velilla del Río Carrión é unha localidade grande con tendas e servicios de todo tipo. Para xantar, hai unha pizzería, La Tabla Redonda, e un par de restaurantes con menú do día e á carta: Casa Mauro e Mesón Los Faroles. Déusenos polo dispendio un par de noites, así que ceamos á carta nos dous moi ben, aínda que quedamos encantados co Mesón Los Faroles.

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono: 979 866 032

http://casatiagoya.com/

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Mesón El Abuelo

https://es-la.facebook.com/Mes%C3%B3n-El-Abuelo-Camporredondo-de-Alba-1583855288610038/

Teléfono: 979 866 034

Ten aloxamento é restaurante.

En Triollo.

Albergue Curavacas.

Tamén é restaurante.

www.alberguecuravacas.es

Teléfono: 979 866 223

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

http://www.casavaldenievas.es/joo3x/index.php

Teléfono: 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

http://sierradelbrezo.com/albergues/contacts.php

Teléfono: 979 861 313 / 699 928 419

Reina Loba e La Historia Interminable (Peñas del Prado, Valle de Arbas, León), 30 e 31 de outubro de 2016.

2016 Outubro 31 Deixar un comentario

Aproximación á base da cara SO das Peñas del Prado. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2016/08/penas-del-prado-reina-loba.htmlCáseque sen darme conta, resulta que unha das tapias nas que máis teño escalado son as Peñas del Prado, e iso que nunca me sentín moi cómodo nas súas adherencias… Supoño que a súa relativa proximidade a Galicia é o factor de atracción fundamental; de feito, moitas das aperturas nestas paredes débense a escaladores galegos.

En todo caso, poucos sitios coñezo tan fermosos como as comarcas de Babia e as súas colindantes; incluída, por suposto, a do Alto Bernesga no que se atopa esta montaña ó carón da localidade de Cubillas de Arbas. Así que aínda que só fose por darlle algo de descanso ó espírito ben vale a pena a viaxe a estas terras -dito sexa de paso- paraíso do sendeirismo.

Nesta ocasión démoslle tregua ó colexio -agora seica é ambulatorio- que na entrada do pobo, nos serviu moitas noites para vivaquear amparados polo seu soportal e probamos a comodidade do Albergue de Cubillas de Arbas, onde estivemos moi ben. Para enche-lo bandullo ceamos unha noite un menú do día no Hotel Rural Río Viejo, no mesmo pobo, pero basicamente foron pratos rápidos. Todo o contrario da suculenta cociña da Cantina El Cantón, ó carón do propio refuxio, onde nos sorprendeu gratamente a súa comida (sabrosísima e a bo prezo!). Tampouco estivo mal a comida do Hostal La Collada de Aralla, situado xusto no porto de Aralla, onde ceamos outra das noites.

Rutas polo Valle de Arbas. Fonte: http://www.cuatrovalles.es/CD/index.phpAdemais dun par de medias xornadas escalando deportiva por Cuatro Valles, Carducho, Mundi e eu fixemos unha vía cada día nas Peñas del Prado, e Beni, Lourdes e Marga aproveitaron para seguir un par de rutas moi recomendables: unha circular dende Casares de Arbas que pasa por Villadangos de Arbas, e outra medio-inventada sobre a marcha :-), que tamén fai unha circular partindo dende Cubillas de Arbas arrodeando a Barragana e subindo ó cume dunha de Las Tres Marías.

Reina Loba. MD sup (6b), 130 m.

Fotos de Reina Loba, Peñas del Prado (Valle de Arbas, León).Boa vía con tramos equipados con parabolts e cravos e o resto de autoprotección. Os dous longos finais son moi bos, especialmente o último, que esixe resistencia para superar un muro vertical de furados que vaise facendo máis duro a medida que se progresa. Ollo con pasarse a última reunión (6 ou 7 m. por debaixo do cume do pilar) se se quere descender pola mesma vía, xa que está situada nun  cómodo nicho que xa houbo quen nin viu do “lanzado” que ía cara arriba 😀 .

Máis aló do que o grao da vía poida indicar, a min pareceume unha escalada difícil na que coido que pasei máis tempo pedindo tensión na corda que sustentado por min mesmo; de feito non me atrevín a encabezar ningún longo, así que papounos todos o Carducho, agás un tramo que encabezou o Mundi.

O que máis lembro é que en ningún intre afíxenme á adherencia desta rocha, e que o último longo pareceume moi duro e esixente. -Haberá que insistir, porque de deixalo…, nada, eh 🙂 –

Aperturistas:
Juan José GoyanesManolo González,  Jose Manuel Granado (Pepe “Zamorano”)José Manuel Troncoso “Oso”, entre setembro e outubro do 2000.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo de  friends (ata o Camalot número 3) e entaladores medianos e pequenos, unha ducia de cintas e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Carducho, Mundi e eu.

Data da ascensión:

30 de outubro de 2016.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 40 ou 50 minutos.

Noite intermedia:
Durmimos no Albergue de Cubillas de Arbas, aínda que habitualmente facíamolo no soportal do colexio que hai na entrada de Cubillas de Arbas, pequeno pobo con fonte e un par de restaurantes e hospedaxes.

Descenso:

Dende o cume do pilar (uns 6 ou 7 metros enriba da última reunión da vía) accédese a estreitura que da a ambas caras da parede.Tódalas reunións teñen 2 parabolts con anelas ou mallóns para rapelar, puidendo baixarse en 3 rápeles ata base da parede (R4, R2 e R0).

Outra alternativa -que a min non me parece moi lóxica- é acada-lo cume do noso pilar (escalando durante uns 6 ou 7 metros por bloques enriba da última reunión) e destrepar un par de metros á estreitura que da a ambas caras da parede, onde hai unha vella instalación de pontes de rocha con cordinos e algún fisureiro, para rapelar unos 12 metros cara a vertente Norte (a contraria á que subimos), xa que para continuar pola aresta habería que superar un muro liso que non parece posible salvar escalando.

Ese curto rápel déixanos sobre uns prados polos que ascender cara a parte alta da parede Suroeste, onde hai que busca-la liña de rápeles de Lobishome.

Dificultade:

6a+/6b, 6a, 6b+ ou 6a+/6b A0-A1, 6b.

Croquis da Reina Loba. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2016/08/penas-del-prado-reina-loba.htmlL0. III+. 60 m. A base do espolón está uns 60 m. por riba da base da parede e precísase trepar por terreo que vai entre o II e III+, polo que non está de máis encordarse.

L1. 6a+/6b, 35 m. Comézase por unha placa de adherencia, cun primeiro paso expo (para min que de 6b…), protexida por dous parabolts e un cravo ata un pequeno resalte sobre o que hai outro par de parabolts. Séguese polo espolón ata unha terraza, e por riba dela hai unha repisa na que se atopa a reunión de dous parabolts cun mallón.

L2. 6a. 45 m. Unha placa protexida por un cravo e un parabolt lévannos de novo a un resalte sobre o que remontarnos á nosa esquerda sobre o espolón. Un ou dous cravos preceden a unha difícil fenda de autoprotección cun parabolt na entrada e outro na saída. A altura deste 2º parabolt sáese da fenda cun paso á esquerda cara a un curioso nicho onde se atopa a reunión sobre dous parabolts con anelas.

Croquis da apertura da Reina Loba. Fonte: libro de croquis do albergue de Cubillas de Arbas (fotocopia do croquis que había no vello bar do pobo que xa pechou).L3. 6b+ ou 6a+/6b A0-A1. 20 m. Séquese sobre o espolón por placa cara a un corto muro fisurado ben protexido e con boas presas, que é o máis duro da tirada. Logo, uns poucos metros por riba hai unha cómoda terraza cunha reunión de dous parabolts sen anela.

L4. 6b, 30 m. Seica este longo, xunto co 2º son os mellores, e a verdade é que é moi bo, pese á súa dureza -ou se cadra por ela 😉 -. Empézase por unha placa vertical con algunhas regretas que nos deixa ó pé do muro final que máis vale atacar ben descansado. É un muro de furados de moita continuidade que te bota cara ó baleiro e que vaite desgastando ata un último paso, o máis duro, que déixate nun cómodo nicho á esquerda, no que se atopa a última reunión de 2 parabolts con anelas.

Se se vai descender pola mesma vía aquí remata a escalada, pero se se quere acada-lo cume ou descender por outra vía -a Lobishome é a liña de rápeles máis aconsellable-, hai que continuar 6 ou 7 m por riba desta reunión, por terreo fácil de bloques, ate o cume do noso pilar para rapelar á vertente Norte, e subir cara o cume das Peñas del Prado. No noso caso, unha vez no cume do pilar, non nos gustou a idea de rapelar dende a estreitura na que unha reunión de cordinachos vellos e un fisureiro roñoso nos levarían a camiñar todavía por unha rampa ata a aresta e poñernos a adiviñar por onde remataría a Lobishome, así que lazamos un bloque no chan do cumio do pilar e rapelamos ata a última reunión da vía para descender pola mesma.

Croquis e reseñas:

 

La Historia Interminable. MD (6b, A1/ 6c+), 270 m.

Fotos de la Historia Interminable, Peñas del Prado (Valle de Arbas, León).A segunda xornada de escalada foi para min máis desfrutona xa que atopeime máis cómodo na rocha, ben fose porque a actividade da véspera serviume de posta a punto, ou porque esta vía resultase máis fácil globalmente -agás por suposto o para min imposible 5º longo, pero claro…, para iso levabamos ó Carducho connosco 😀 hehehehe-.

Iso si, tivemos unha boa lea ó remate da escalada cando non dimos recuperado as cordas logo do último rápel. O caso foi que como non acadabamo-lo chan, para evitar destrepa-lo máximo posible, colgueime das cordas ata o seu límite e soltei bruscamente un dos cabos estando moi tensos; o resultado foi que cruzáronse entre eles e non houbo xeito de recupera-las cordas, e nos intentos por conseguilo só empeoramos o problema; así que o teimudo do Carducho xogouse o tipo escalando ¡2 longos! por un dos cabos cun péndulo que como se lle fose unha presa, como mínimo convertiríase na pelota dunha partida de  pinball…

Ó final, coma sempre que te metes nun lío e analizas que pasou, queda algunha boa lección aprendida:

logo dun rápel nunca soltes o cabo estando as cordas tensas, porque subirá disparado e pode que se enreden entre elas, aínda que baixases mantendo separados ambos cabos.

Tomade nota, que eu xa o fixen 😉

Aperturistas:
Croquis de Historia Interminable. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2014/08/penas-del-prado-la-historia-interminable.htmlMiguel Ángel Blanco, Andrés Montes e Cándido Álvarez “Cándi”, en maio de 1985.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo de friends (ata o Camalot número 3) e entaladores medianos e pequenos, unha ducia de cintas e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Carducho, Mundi e eu.

Data da ascensión:

31 de outubro de 2016.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 40 ou 50 minutos.


Noite intermedia:

Durmimos no Albergue de Cubillas de Arbas, aínda que habitualmente facíamolo no soportal do colexio que hai na entrada de Cubillas de Arbas, pequeno pobo con fonte e un par de restaurantes e hospedaxes.


Descenso:

En 3 rápeles -a tope da lonxitude das cordas (60 m.)- pola Lobishome, que ten a súa última reunión apenas a 3 ou 4 metros á dereita (mirando cara á parede) da última reunión da nosa vía.

Dificultade:

V+, V-, V+, 6a+, 6c+ ou 6b/A1, V+, V+.
Inicio da vía La Historia Interminable pola característica laxe en forma de continente africán.A vía ten 2 variantes de entrada, e non queda moi claro en moitos croquis por onde comeza. A mellor referencia é localiza-la característica laxe con forma de continente africán, e subir polo seu lado esquerdo seguindo todo o seu contorno ata situarnos enriba dela. Polo lado dereito tamén pódese subir, pero está moito máis suxo de vexetación e ten a rocha máis quebradiza.

L1. V+. 30 m. Comézase polo lado esquerdo da laxe, seguindo a fenda que a contornea: primeiro rectos, logo á esquerda e logo volvendo á dereita ata situarnos sobre ela nunha repisa herbosa cunha reunión de parabolt con anela e un cravo.

Carducho no 4º longo.L2. V-. 25 m. Séguese pola fenda de enriba nosa para chegar por placa ata unha vira que ascende diagonalmente cara á esquerda por terreo fácil (III) ata acada-la reunión de dous parabolts con anelas.

L3. V+. 40 m. Ascéndese polo espolón, seguindo varios cravos e pontes de rocha ata chegar á reunión de dous parabolts con anelas.

L4. 6a+. 40 m. Empeza seguindo pequenas fendas con varias pontes de rocha e algún cravo, pásase por un parabolt e séguese recto ata acadar unha fenda á esquerda dende a que facer travesía á dereita en adherencia (hai un cravo nun furado) para chegar -cun paso de adherencia e estirándose a tope…- á reunión de dous parabolts con anelas. Por esta reunión pasa a vía Cirrosis (entra pola dereita e sae pola esquerda).

Carducho no 5º longo.L5. 6c+ ou 6b/A1. 45 m. Empézase por unha fenda protexida con cravos, cara a unha clara liña de varios parabolts e algún buril nos que a dificultade vai aumentando a medida que se progresa polo cada vez máis liso muro, con moi pouca presa e en adherencia. Un bó agarre logo do último parabolt aínda obríganos a un paso difícil para acada-lo nicho á dereita no que se atopa a reunión de 2 parabolts con anelas.
L6. V+. 35 m.
 Un cravo varios metros enriba da reunión indícano-lo camiño, aínda que é mellor meterlle unha cinta longa porque por riba hai que facer unha longa travesía á esquerda ata chegar a un parabolt baixo o teito, que ten outro máis para protexe-la súa superación. Logo, a reunión está á dereita de dous parabolts con anelas, xunto a outra antiga reunión.

Mundi no 6º longo.L7. V+. 40 m. Por riba nosa hai un desplome que atácase cara á esquerda por unha fenda con bos agarres de man, que nos leva ata unha fenda vertical pola que seguir ata un muro de canalizos de imposible protección, pero que é máis fácil superar por algún do lado esquerdo que nos leva ata a reunión nunha repisa de 2 parabolts con anelas (xusto enriba hai tamén un vello buril testimonial). Uns 3 ou 4 metros á dereita hai outra repisa coa reunión da Lobishome, por onde é mellor rapelar.

Croquis e reseñas:

Queles, Escaleras al Cielo e 3ª Porta de Shambala. Meadinha, A Peneda (Portugal). 5 e 6 de decembro de 2015.

2015 Decembro 6 1 comentario


Dende Vigo tárdase menos en chegar á Peneda que ó Canón do Sil, así que, salvando as diferencias que ten o tipo de escalada dun e doutro lugar, non entendía porqué na actualidade hai tan pouca xente que se achegue dende a nosa comarca a este próximo lugar de Portugal.

A non ser que…

a súa sona de escalada exposta e esixente non fose esaxerada…

e abofé que non serei eu quen lle quite esa aura de compromiso… 🙂

Vaia por diante, que dende o meu humilde punto de vista, só recomendaría meterse nestas paredes a quen, ademais de escalar con solvencia alomenos 6b, o distanciado entre seguros non o poña nervioso/a…

Eu non cumpro con ningún destes dous requisitos, así que son un exemplo perfecto do que non deberiades facer, salvo que, coma min, tamén vos fagades acompañar de xente moito máis afouta e experta 🙂

Dende moito tempo atrás xa tiña referencias da dificultade e esixencia da escalada na Peneda, e tentaba imaxinar como serían esas longas fendas nas que auto-protexerse metendo cacharros en incómodos precarios empotramentos, ou esas placas con chapas tan distanciadas que tiñas que mira-lo croquis entre unha e outra para atopa-lo camiño, ou eses tramos enchoupados en auga ou cubertos de liques polos que patinaxe é un termo máis correcto que escalada para explicar en que consiste a actividade de pasar por eles. E non foi que o meu maxín superase á realidade, pero… non andaba moi lonxe 😀

Era o primeiro sábado de decembro cando, aproveitando o seco inverno deste ano, quedamos na explanada do Santuario Carducho, Manu, Mundi e eu. Faríamos dúas cordadas dirixidas por Manu e Carducho, respectivamente e nas que Mundi e eu estrearíamonos neste granito portugués.

A Queles, é unha das vías clásicas e tamén das máis factibles, así que aló me levou o Carducho, namentres que ó noso carón, os nosos compis optaron por combina-lo comezo da Escaleras al Cielo, coa Mutantes e rematar polo último longo da Cuellitropo.

Como sorpresa iniciática, teño que resaltar como o Carducho tivo que facerse os aproximadamente 25 metros finais da Queles cun só seguro intermedio, debido a un erro nos croquis que indicaban que ese tramo estaba equipado con 4 parabolts, en lugar do único solitario parabolt que atopamos; e claro como non subiu material de autoprotección podedes imaxinarvos con canta “ledicia” foi progresando namentres eu calculaba se en caso de esvarón que se rompería primeiro, a crisma ou a corda 😦

Afortunadamente non se deixou impresionar e rematou o longo para asegurarme e que así eu puidese empezar a tremer un pouco nesta pasaxe, non me fose a levar unha impresión equivocada do que supón escalar por aquí 🙂

Un perigoso destrepe entre arbustos e grandes pedrolos deixounos no camiño perto do pé de vía así que metémonos agora na Escaleras al Cielo, aínda que só fixemos os dous primeiros longos e rapelamos pola mesma vía; de abondo para corroborar que a adherencia non é fácil nesta rocha con propensión ós liques…

Á seguinte mañá achegouse Ernesto para facer con Manu a Directa de los Techos, así que o Carducho tivo que cargar cos dous paquetes que quedabamos e aínda por riba deixoume escoller a min a vía…, e se teño ollo na montaña, non vos digo nada de que ollo teño examinando croquis e planos 😉 -. Logo de revisar toda a documentación que traía comigo, pareceume que a vía máis asequible e atractiva era unha chamada 3ª Porta para Shambala no estremo dereito da parede, no sector Puerta Sur de los Dioses; con eses nomes tan exóticos non podía ser unha mala elección… -pero foino… ;-( -.

Debido á falta de perspectiva ó pé da parede e a abundancia de fendas similares á do 1º longo, non resulta fácil atopa-la vía, salvo que xa coñezas algunha outra dese sector para que che sirva de referencia. No noso caso non tivemos problemas grazas a que Carducho xa escalara algunha vía próxima -mellor nos tería sido non atopala…-.

O primeiro longo arranca cunha cheminea que primeiro obriga a empotrarse con todo o corpo e logo vaise estreitando ata rematar obrigando a pasarse á placa por onde continúa ata acada-la reunión. Silvas ó principio e perto do remate evidencian que facía moito que ninguén se metía neste longo que ademais de sucio e estresante pareceume máis difícil do que o grao indicado marcaba. Eu fun o primeiro en probar sorte, pero logo dun rato de sufrir no primeiro tramo da cheminea -que nin sequera é a parte máis difícil-, rendinme e tomou o relevo Carducho.

O segundo longo progresa polo fío dun sucio espolón improtexible con abondosos liques e mofo ata acadar un teito baixo o que facer unha esvaradía travesía por rocha pulida e mollada con escasez de apoios limpos e con un agarre de mans de rocha tan fráxil que temo que a alguén acabará por romperselle nos dedos.

O terceiro volveu resultar un terreo propicio máis para a horticultura que para a escalada, e pese a tratarse dunha boa fenda, a terra, mofo e liquens volveron a poñer a proba ó noso guía.

A estas alturas xa estaba facéndosenos tarde de máis e a noite aproximábase, así que cando dende a reunión observamos como os seguintes dous longos continuaban polo lado dereito da nosa posición, principalmente por entre a vexetación, decidimos probar a continuar rectos seguindo unha liña de parabolts que pensamos que se trataba da continuación do 3º longo da Edelweiss, aínda que non estou totalmente seguro.

O Mundi aceptou o reto de meterse a cegas seguindo as chapas en diagonal ascendente á dereita por unha rocha cada vez máis cuberta de liques e mofo ata rematar uns 20 ou 30 metros máis arriba por un tramo final de esvaradía placa tras atravesar terra e arbustos e conseguir, para o noso alivio, montar reunión coas últimas luces do día, nos troncos dun par de minúsculos carballiños. -¡Olé sus güevos!- que diría un cordobés 🙂

E namentres o Mundi e eu recollíamo-las cordas, Carducho buscaba a saída e metíanos presa, antes de que se fose totalmente a luz xa que aínda non estabamos en terreo cómodo e todavía tiñamos que trepar entre arbustos e algún peñasco, antes de acada-lo cume e, finalmente, empatar coa pouco visible senda de descenso.

En conclusión, e parafraseando a Manquiña na película Airbag: -¿Interesante…? Interesante, non…, ¡estresante! Isto é moi estresante… 😀

Así é que lección que aprendín nesta primeira experiencia é que se o pasas mal en Budiño, pódoche asegurar que na Peneda… tamén o pasarás mal,… incluso peor 😉

Así é todo… QUERO VOLVER… TEMO VOLVER 🙂

A información detallada dos itinerarios, dificultades e materiais necesarios están nos croquis das webs indicadas de seguido:

Queles (V/V+, 6b+), 65 m.

Aberta o 17 de xuño de 1973 por Lino Rodríguez e Santiago Suárez.

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Nós só fixemos os 2 primeiros longos e logo rapelamos.

Croquis da Queles en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.htmlL1. V/V+. 25 m. O primeiro longo ascende uns 20 m. por unha fenda-diedro de bo canto ata acadar unha repisa pola que progresar 5 ou 6 metros horizontalmente para chegar á reunión.

Croquis do L2 da Queles. Fonte: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L2. 6b+, 40 m. O segundo longo empeza pola dereita da reunión apartando algunha silva para situarse na vertical da reunión, a uns 10 m., baixo un diedro de fenda fina protexido cun parabolt no que se concentra a dificultade do longo. Os seguintes 15 metros continúan en técnica de oposición por unha fenda continua protexible con friends medianos e pequenos -ollo co croquis de meadinha.com, porque nel indica que neste tramo debera de haber 4 parabolts e só hai 1!, así que non está equipado!-. A fenda déixanos nunha repisa sobre a que un pequeno muro de placa oculta a reunión situada por riba del, nunha gran terraza inclinada.

Escaleras al Cielo (6a, 6b, 6c A2, 6b+), 80 m.

Aberta en 1981 por Jose Antonio Martínez Novás (“Toni”), Miguel López Domínguez (“Miguelito Chandall”) e Jose Manuel Troncoso Rodríguez (“Oso”).

Info e croquis en: http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

Croquis do L1 da Escaleras al Cielo, en http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.htmlL1. 6a. 26 m. Empézase por unha fenda diagonal ascendente cara á dereita ata superar unha pequena repisa a uns 10 m, logo séguese por laxe e fenda ata un bloque que bordeamos pola dereita, acadando unha cómoda terraza con 2 parabolts separados un par de metros a modo de reunión.

Croquis do L2 da Escaleras al Cielo, en http://noroestetrad.blogspot.com.es/p/resenas-la-peneda.html

L2. 6b. 25 m. Hai 2 opcións para acada-la evidente fenda-laxe, ou pola rampa de placa que se encarama polo lateral esquerdo do pequeno espolón (variante en autoprotección), ou bordeándoo pola placa do lado dereito seguindo dous parabolts que sinalan o percorrido orixinal. Nesta segunda opción un paso duro e esvaradío da acceso á laxe pola que progresar, xa en autoprotección, en bavaresa e con empotres de dedos e man.

3ª Porta para Shambala (6a+, 6a+/6b, 6a, V), 160 m.

“Dende o meu humilde punto de vista, non é unha vía recomendable”

Aberta en decembro de 2015 por Miguel Silva e Filipe Sequeira.

Info e croquis en: http://meadinha.com/vias.html

Croquis en http://meadinha.com/vias.htmlL1. 6a+/6b. 40 m. Entrada chea de maleza, suxa e con silvas que da paso a unha cheminea na que empotrarse con todo o corpo ó principio e logo vaise estreitando ata rematar pasándose á difícil adherencia da placa da dereita, molestados por algunha xesta e silva que contribúen a aumenta-la dificultade deste longo.

L2. 6a+/6b. 25 m. Súbese un pouco por unha rampa de herba á esquerda da reunión para anudar unha pequena xesta a modo de quitamedos, dende a que se encabalga un sobre o espolón da dereita, aproveitando unha pequena fenda cega que da paso ó longo fío polo que continuar sen posibilidade de protección durante uns 15 metros, ata situarnos baixo un teito. Dende aquí só restan uns 5 metros de travesía por unha placa esvaradía debido á auga que corre por ela, e con abundancia de liques e mofo tamén. Un par de movementos antes da reunión hai un agarre de mans no teito que resulta moi fráxil debido ó quebradizo da rocha e que resulta expo ó ser dificilmente protexible con microempotradores.

L3. V+/6a. 35 m. Unha boa fenda moi suxa de liques e mofo, ascende durante uns 20 m. para rematar cunha travesía á dereita por un bordillo que leva á reunión.

L4, L5 e saída pola vía Puerta Sur de los Dioses. Nós non os fixemos ó pasarnos ó que pensamos era o 3º longo da vía Edelweiss.

Descenso. Non é fácil atopa-la senda se non se coñece, así que non está de mais darse un paseo de ascenso pola mesma, antes de escalar por primeira vez aquí. Só podo recomendar gaña-la zona alta do altiplano deste cume e logo seguir entre arbustos e peñas con algo de tendencia á esquerda ata que atopemos algúns fitos do paso doutras cordadas, que empatan coa pouco visible senda de descenso.

Edelweiss (6a/6a+, V+/6a, 6b, IV/V+, V+), 175 m.

Aberta en outubro de 2008 por Paulo Roxo e Daniela Teixeira.

Croquis en http://rppd.blogspot.com.es/2008/11/normal-0-21-false-false-false.html

Info e croquis en:

Croquis en http://meadinha.com/vias.html
Nós dende a 3ª reunión da 3ª Porta de Shambala, empatamos a liña de parabolts que pasaban pola esquerda da mesma, en diagonal ascendente cara á dereita, que pensamos que se trataba de parte do 3º longo desta vía Edelweiss, e ó chegar á seguinte reunión, xa saímos trepando entre arbustos e rocha ata o cume.

 

Tentativa fallida á Rabadá/Navarro ó Firé, Riglos (Huesca), 31 de outubro de 2015.

2015 Outubro 31 5 comentarios

Manu no 1º longo da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)Festividade de Tódolos Santos!!! Isto traducido ó idioma segrar significa: “día non laborable dispoñible para o que me pete”. Chamádeme interesado, pero a verdade é que namentres a relixión católica siga entremeténdose na nosa sociedade para estas cousas… ¡que duren moito as procesións! 🙂 Nesta ocasión coincidía pegado á fin de semana, así que podíase aproveitar para ir escalar a algún sitio menos perto do habitual, como por exemplo… Huesca 😀

A verdade é que para 3 ou 4 días tampouco é que sexa un destino aconsellable tendo en conta que saímos dende Galicia, pero como a proposta era do meu irmán, tiña que aproveitala, -que logo se engancha cos de “primeira división” e xa non hai quen lle cheire o cu -hehehe….-. Así é que montei na furgo sen saber sequera cal era o seu plan -ás veces é mellor así, porque se te paras a pensalo un pouco dirías que non- contento de volver a escalar en Riglos, onde só estivera unha vez antes, precisamente un par de días no verán anterior.

De camiño a Riglos fixemos unha paradiña matutina en Valdehuesa coa intención de escalar un rato e que así a viaxe non se nos fixese tan pesada, pero estaba todo empapado e as paredes chorreaban, así que apenas faríamos 3 ou 4 vías curtas que estaban algo secas e xa nos puxemos a papear algo para volver de novo a poñernos en ruta.

Como no pobo de Riglos, hai un albergue bastante grande, Refugio de Riglos, nen sequera chamamos para ver se tiñan espazo para nós, pero ó chegar atopámonos con este pechado aínda que non era demasiado tarde, así que preparámonos para durmir na furgo pensando que tiñan un horario “á europea”. Sen embargo, namentras ceabamos no aparcadoiro, o balbordo dunha excursión de colexiais que se ía acumulando ás portas do albergue ata que o seu profesorado lles abriu, aclarounos que probablemente o tivesen reservado todo para eles, de aí que nos atoparamos coa porta pechada.

Manu buscando o 6º longo da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)Namentres comprobabamos a consistencia e extensión da empanada 😉 Manu deixoume os croquis da vía e así entereime do noso obxectivo: a Rabadá-Navarro ó Firé!  -cajonaconabendita…-

Para el, esta era a última das grandes vías desta afouta parella que lle quedada para completa-la triloxía de Rabadá-Navarros, xa que as outras dúas célebres vías, a da cara Oeste do Urriellu e a da parede do El Gallinero en Ordesa, fixéraas tempo atrás; sen embargo para min, estas escaladas, todavía quédanme grandes de máis, así que ó organiza-lo material non olvidei mete-lo meu pano dos mocos en previsión da choradeira que seguro botaría ó seguinte día nesas paredes ;-(

En canto ó pobo, Riglos é unha pequena poboación moi visitado por escaladores/as e turistas, pero segue conservando o seu encanto grazas a que non está sobreexplotado; ten un Bar Restaurante El Puro e tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro. Asemade hai unha boa fonte nunha das súas empinadas rúas, e un grifo na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as), e un aparcadoiro público.

Moi perto hai unha localidade maior, Ayerbe, na que hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Rabadá-Navarro ó Firé, 6b, 350 m.

Fotos da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)1ª ascensión:

Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, do 12 ó 16 de outubro de 1961.

 

Lonxitude/Desnivel:

350 m. 11 longos.

Material necesario:
2 cordas de clásica (60 m. c/u), xogo completo de friends e empotradores e unha ducia de cintas longas para xestiona-lo rozamento, así como o material de autoaseguramento e descenso habitual.

Data:
31/10/2015.

Cordada:

Manu e eu.

Percorrido e dificultade:

Croquis de Xosé e Toño (coido que para face-lo croquis repetiron a vía). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

Croquis de Xosé e Toño (foron saneando os cordinos dalgunhas pontes de rocha e tomando nota do percorrido con idea de facer este croquis, así que debe ser dos máis exactos). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

A vía non é que sexa tecnicamente moi difícil xa que aínda que se trata de 11 longos, a maioría son de pouca lonxitude e os dous máis difíciles gradúanse de 6b, pero é unha escalada cun percorrido sinuoso, difícil de seguir e bastante exposto debido á dificultade (cando non imposibilidade) de colocar seguros en moitos tramos.

Manu levaba un croquis bastante detallado, pero aínda así, equivocámonos ó remata-lo 5º longo ou ó comenza-lo 6º, e tivemos que retirarnos. Xa en casa estiven buscando máis información sobre o itinerario, pero como non completamo-la ruta non sei cal das reseñas que atopei é a máis axeitada; en todo caso indiquei ó final deste artigo as que me pareceron máis detalladas e coincidentes co que lembraba deses primeiros longos (non pensedes que o fago por vós, eh… é simplemente por se volvo máis adiante 😉 …).

A mañá era fresca así que non madrugamos moito e ás 11 da mañá, Manu empezaba a vía. Por diante nosa non había ninguén, pero namentres Manu se preparaba para o 2º longo, unha cordada hispano-francesa (moza hispana residente en Francia e mozo franco visitante en España) empezou a mesma vía ca nós. Ben se vía que eran hábiles e rápidos, así que xa empezamos a compartir reunión dende o principio. Un pouco máis adiante, a rapaza contoume que estaba sacándose o título de guía en Francia e que esta ruta era unha das que lle contaban para a obtención de dito título; e logo, como íamos bastante lentos buscando o itinerario, acabou preguntándome se nos importaría cederlles o paso, -se eu estivese solteiro aínda podería ser que mo pensase, máis non era o caso…-, así que educadamente díxenlle que o máis interesante desta vía era precisamente atopa-lo percorrido, e non íamos renunciar á nosa oportunidade de facelo. Logo disto, non sei se por despiste ou tentando adiantarnos, en lugar de seguir por onde nós, fixeron un longo bastante máis á dereita ca nós pero acabaron novamente compartindo a nosa seguinte reunión.

Chegamos á R5 nunha cómoda plataforma que contaba con 2 instalacións de reunión próximas, pero non sei porqué pensabamos que en vez de saír rectos aínda tiñamos que seguir un pouco máis á dereita, así que fixemos unha travesía horizontal á dereita para cambiar de vertente, onde, ós poucos metros atopamos outra instalación de reunión baixo un pequeno desplome de rocha mala por riba, así que deprazamo-la nosa reunión a este novo emprazamento. Sen embargo coido que deberíamos de ter saído rectos cara arriba dende onde estabamos orixinalmente, porque logo dun bo rato de tentar busca-lo paso na nova ubicación, Manu deuse por vencido e vendo que xa eran cáseque as 18h e que polo tanto só nos quedaban un par de horas de luz decidimos baixarnos da vía, xunto coa outra cordada que tamén se retiraba.

Riglos mola, pero para triunfar hai que ir máis, eh…! 😀

Croquis e información:

 

Escalada en Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015.

Fotos de Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015. As Hoces de Vegacervera é unha escola leonesa de escalada en parede xa coñecida dende fai moitos anos pero na que recentemente abríronse varios sectores de escalada puramente deportiva coñecidos como Hoces Free. Mundi e eu estiveramos aquí un ano antes, xunto con Víctor e Alfonso, pero daquela non sabíamos destas novas vías deportivas, así que nesta ocasión adicámoslles varios días a probalas, aproveitando que con nolos dous tamén viña Manu para montárnolas 😀

O tempo non estaba moi estable, así que aínda que algún día choveu algo e non puidemos escalar todo o día, a cambio librámonos da calor a maior parte do tempo.

Estivemos escalando nos sectores El Rincón, El Dorado e Belvedere, no meu caso con desigual fortuna, xa que aínda que non conseguín encadear moitas vías, io último día fixen, inesperadamente, o meu primeiro 6c, a Lolita’s nights unha curta vía do sector Belvedere coa que me estreei no penúltimo chanzo do meu longo camiño ó sétimo grado 🙂

Pero como o que realmente nos gusta é a escalada en parede, o penúltimo día, aproveitando que Manu tomouse unha xornada de tregua para os seus dedos, Mundi e eu escollemos na Guía de Adrados unha vía clásica coa que poder comprobar de primeira man as características atribuídas tradicionalmente á escalada nas Hoces: abundancia de fendas, placas de adherencia, alta exposición…

Escollemo-la Hernán Llanos, unha vía bautizada co nome do reputado escalador leonés máis coñecido como Nani, morto no Peña Santa de Castilla alcanzado por un lóstrego, e que tamén serve para darlle nome á parede. A nosa idea inicial era a de non completa-la vía orixinal senón continuar pola Salida Desmadre, unha variante de saída aberta polos mesmos aperturistas un pouco despois, para evita-la vexetación dos últimos longos. Sen embargo non fomos capaces de supera-lo segundo longo da variante, e tivemos que retoma-la vía orixinal para completa-la escalada da vía orixinal; e como non hai mal que por ben non veña, puidemos así comprobar porqué viron a necesidade de buscar unha alternativa: supoñemos que para non ter que incluír entre o material necesario o sacho… 😉

Hernán Llanos, V+, 230 m, MD inf.

Apertura e 1ª ascensión:

Aberta o 25 de agosto de 1974 por Vicente A. Hernández e Carlos Rodríguez.

Achegamento:

Pódese deixa-lo coche nun pequeno aparcadoiro con 6 ou 7 prazas, xunto a un caseto abandonado que seica en tempos foi un bar (La Roca), á altura da primeira ponte (vindo de Vegacervera), e no que hai un par de bancos e unha mesa para merendar desfrutando da paisaxe. A Pared de la Nani, está xusto enfronte do aparcadoiro, doutro lado do río que hai que atravesar mollando os pés (incluso os xeonllos) inevitablemente, aínda que na guía de Adrados dise que tamén pódese subir un pouco pola ruta de descenso para logo facer un par de rápeles ata a base da vía, sen ter que mollarse.

No noso caso subimos un pouco pola estrada ata atopar unha baixada ó río e logo vadeámolo diagonalmente cara ás árbores do outro lado por onde menos cubría; seica tamén hai unha escaleira de pedra fronte ó aparcadoiro para baixar ó río e coller un valo de formigón sumerxido que leva a pé de vía, pero nós non o vimos.

Descrición da vía:

A variante “Desmadre”, aberta polos mesmos escaladores pouco despois da Hernán Llanos, vai por unha zona máis limpa e de mellor roca, pero no 2º longo ten un tramo de artifo con varios vellos burís sen chapa, que non souben resolver; tenteino en libre por placa pero cheguei a un punto en que pareceume demasiado expo e non me atrevín a seguir: está claro que fai falta ser máis hábil… ;-(

Percorrido e dificultade:

No croquis de La Garafa, sinalan o percorrido pola Variante Desmadre, pero a vía Hernán Llanos continúa dende a R2, pola evidente fenda do espolón que se distingue do lado dereito da foto, ó final da longa terraza desta reunión.

lº longo, V+, 55 m: empézase no bordo esquerdo dunha cavidade para acada-la cheminea e continuar por ela ata o seu remate. Logo continúase uns metros máis por unha canle fácil ata monta-la reunión nun cáncamo e un spit unidos por unha cadea. Nós equivocámonos vendo unha liña de parabolts que empezaban uns poucos metros máis á esquerda da cavidade e resulta que metémonos no primeiro longo da vía Sangre, Sudor y Lágrimas que vai en paralelo por unha placa tan patinosa (especialmente no arranque) que non me explico como alguén pode subir por ela.

2º longo, III+, 60 m: séguese pola fácil canle, pasando por unha reunión de cordinos sobre un par de pequenos pontes de rocha ó pé dunha fenda diagonal con algo de tendencia á esquerda. Aquí nós equivocámonos pensando que estabamos na reunión de comezo da Salida Desmadre e tentamos subir por ela antes de decatarnos do noso erro e baixarnos, para continuar novamente un pouco máis pola canle herbosa ata á seguinte reunión formada por un par de boas pontes de rocha con cordinos.

1º longo da Variante Desmadre, 6a, 40 m: ascéndese verticalmente por un muro de pequenas fendas cun pequeno arbusto e varias pontes de rocha e cravos, rematando nunha reunión de 2 cravos logo dunha fenda en media lúa, algo máis abaixo doutro pequeno arbusto.

2º longo da Variante Desmadre, 6a+ ou A1, 20 m: comeza en travesía á esquerda cun paso chungo de adherencia (protexido cun par de cravos), logo todavía segue en travesía ata ver un par de cabezas de burís (A1), puidendo seguir por eles ou, ir máis verticalmente por unhas pequenas fendas, logo dun buril con chapa extraíble

Asegurando dende a reunión no delicado tramo de placa. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2015/08/hernan-llanos-en-las-hoces-de.html

Atopei un par de fotos do comezo do 2º longo da variante desmadre e nos pasos de artificial que poden axudar a entender como resolver este tramo, e que incorporo xunto a este parágrafo.

No noso caso, eu estiven unha chea de tempo sen atreverme a ir por un lado ou outro ata que optei por seguir algo máis verticalmente uns poucos metros; sen embargo, ó acadar unha fenda algo por riba do buril con chapa, xa non me atrevín a continuar e destrepei (paréceme lembrar que con bastante dificultade) ata a reunión, onde rapelamos para volver a retoma-la canle da Hernán Llanos.

3º longo da Hernán Llanos, III, maís de 60 m: séguese pola canle/terraza entre algo de maleza ata acadar unha árbore na que pódese montar reunión. Coido que nese lugar comeza a Salida Doña Paranoia.

4º longo, V+/6a, 55 m: séguese un pouco máis pola canle que vai gañando pendente antes de encaixoarse, superar un paso difícil e seguir por terreo sucio e con maleza. Móntase reunión onde mellor se considere; no noso caso nunha ponte de rocha sinalada por unha vella cinta, reforzada en fendas próximas.

5º longo, V, 55 m: continúase pola sucia fenda (bastantes matos), ata acada-lo seu final, montando reunión baixo uns bloques en terreo xa máis aberto e con visión do outro lado da parede.

6º longo, IV, 40 m: súbese buscando o terreo máis favorable ata acada-la aresta e montar reunión lazando un bloque calquera, xa con vistas á canle de baixada.

Descenso:

Unha vez na aresta hai que subir andando uns 100 m ata atopar unha brecha ou algún paso á dereita polo que chegar á longa canle herbosa pola que descender ata a estrada; descenso delicado polo esvaradío da herba e pedreiras nalgún tramo.

Data:

25/08/2015

Cordada:

Mundi e eu

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (3 números repetidos), 3 Allien e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

Para aloxarse hai quen aproveita un pequeno descampado xunto o río enfronte da senda que sube cara ós sectores de Hoces Free para durmir discretamente, pero moi perto está o camping municipal das Hoces de Vegacervera que é a opción que nós escollimos. Para comer hai varios bares/restaurantes no pobo (como o mesón La Cocinona) e hai tamén unha tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.