Arquivo

Posts Tagged ‘Onde comer / mercar’

Escalada deportiva preto de Boñar (León), do 9 ó 23 de agosto de 2020: Valdehuesa, Fuentes de Peñacorada, Aviados, Piedrasecha e Llombera.

Escalada no sector La Fuente, en Valdehuesa.Neste verán de COVID-19 a mellor opción era a de non viaxar moito, así que escollemos León, con centro de operacións en Boñar, como o destino das nosas vacacións. Nesta localidade xa estiveramos outras veces aproveitando o seu barato camping municipal e a súa estratéxica ubicación preto de numerosas escolas de escalada.

En Boñar hai todo tipo de servizos, incluído o cámping municipal, El Soto, moi barato (11 Euros por día con independenza do número de persoas, tenda, coche ou uso ou non da auga quente nas duchas), varios restaurantes na vila e cáseque todos ofrecen menús do día por uns 10€ pola semán e 14€ a fin de semán (no restaurante Viejo, as patacas con ali-oli está boísimas!, pero non as inclúen na carta -non sei porqué…-), tendas, farmacias,…

Sen ideas prefixadas, ó parvo botamos 2 semáns aló escalando deportiva e coñecendo algúns sitios nos que nunca estiveramos. Tivemos 2 ou 3 xornadas de choiva que nos serviron de excusa para descansar e recompoñer algo xemas e músculos, pero o resto dos días escalamos sempre, pese a que a calor e mailo sol, non nos deron moita tregua.

Do repaso do noso periplo destas vacacións, aproveito para reseña-las escolas que visitamos e comentar algúns detalles que poden ser útiles para futuras visitas a estes lugares.

Valdehuesa.

Bosque de rebolos ó pé da parede principal.Fotos de Valdehuesa (Boñar, León), agosto de 2020.A apenas un cuarto de hora en coche dende Boñar, Valdehuesa é a escola máis grande de León con cáseque unhas 300 vías e, polo tanto o principal destino de escalada partindo desta vila. A súa caliza conta con graos para tódolos niveis, pero a súa orientación é predominantemente Sur, así que no verán non é a mellor opción; sen embargo, os sectores a partir de Gaita del Negro para arriba pasan á sombra dende as 18h, aproximadamente, en verán, así que indo a última hora da tarde pódese escalar a gusto neles, e os restantes sectores só están á sombra nas primeiras horas do día, ate as 11h coma moito, no mellor dos casos. O bosque de rebolos ó pé da parede principal ofrece unha boa sombra na que xantar ou bota-la siesta, á espera da protectora sombra da tarde.

As vías dos sectores inferiores, especialmente as de graos máis baixos, están bastante sobadas así que non son moi recomendables, pero nesta viaxe levámonos unha grata sorpresa ó visita-lo sector La Fuente, que é pouco frecuentado ó estar separado da parede principal e accederse dende outro punto diferente, así que as súas vías non están en absoluto pulidas, e debe ser raro coincidir con máis dunha cordada en todo o muro; iso si, que se escalen pouco conleva que algunhas delas estean algo suxas de vexetación.

En Valdehuesa existen restricións para a escalada durante todo o verán (do 1 de abril ó 31 de agosto) por nidificación, nos sectores superiores: Celtas sin Filtro, Nacido para volar, La Collada e Ojo crítico.Existen restricións para a escalada durante todo o verán (do 1 de abril ó 31 de agosto) por nidificación, nos sectores superiores (Celtas sin Filtro, Nacido para volar, La Collada e Ojo crítico), así que hai que telo en conta e observa-los cartazos que colocan no acceso ós sectores nos períodos nos que se prohibe a escalada. Podedes consulta-la regulación de Valdehuesa na páxina de montanaregulada.org: https://montanaregulada.org/area/valdehuesa

Debemos ser coidadosos cos prados que están ó pé das vías, pois son particulares e os usan para herba do gando.

Hai un restaurante e auga nunha fonte á entrada da aldea de Valdehuesa, a apenas un quilómetro da parede.

Para chegar á parede, débese de colle-lo desvío a Boñar da estrada León-Valladolid, continuando en dirección ó Porto de San Isidro; xusto antes do encoro hai unha desviación á esquerda que nos leva a Valdehuesa. Un km antes da aldea xa se ve a parede principal a man dereita, mentras que a parede do sector La Fuente está a man esquerda, do lado contrario, nun alto algo máis preto de Valdehuesa.

Un exemplo de irresponsabilidade e risco…

Exemplo de escalador irresponsable: danando as reunións e poñendo en risco ós/ás cativos/as.A esta escola foi á que máis xornadas de escalada adicamos e non me resisto a aproveita-la ocasión para sinalar un comportamento indebido -por decilo suavemente- que observamos un día, por parte dun grupo de xente que estaba a escalar no sector Año del Cometa.

O caso é que como podedes ver na foto que achego, un grupo de familias debían de estar probando isto de escalar nunhas vías de IV ou V auxiliados ou guiados por seguramente algún coñecido que os estaba asegurando en top-rope un a un; entendo que o “experto” debeu de escala-la vía de V da esquerda, pasou a corda directamente polo descolgue da reunión e logo pasou a corda por unha cinta que enganchou á reunión algo máis baixa da vía da súa dereita, un IV que era polo que vimos que escalaban os seus “aprendices”. A foto é bastante descritiva tanto dun comportamento pouco responsable e egoísta, como doutros erros bastante graves:

  • Por un lado acapara 2 vías cando só están escalando por unha delas.
  • Por outro lado está forzando as reunións con cargas en direccións para as que as instalacións non foron pensadas, co conseguinte risco tanto de danalas, como de que poidan ocurrir algún comportamento imprevisto que remate cun accidente.
  • Pero para remata-la espectacular faena, o “experto escalador” aseguraba a uns 20 m da base da parede para poder estar de parola co resto de admiradores/as das habilidades escalatorias das súas crianzas.
  • De feito, mentras obserbabamos anonadados a escea, o fulano ía camiñando cara atrás para manter tensa a corda do neno a medida que este ascendía pola vía, en vez de recoller corda co dispositivo de asegurar.

Iso si, o neno levaba casco…

O tempo en Boñar:

Croquis de Valdehuesa:

Aviados.

Fotos de Aviados (Valdepiélago, León), agosto de 2020.Croquis de Aviados -xa anticuados-, por Borja Arraque. Fontes: http://lagarafa.blogspot.com/2014/09/aviados.html e http://escaladaleon.blogspot.com.es/p/croquis-aviados.htmlMoi preto de Boñar atópase a pequena escola de Aviados que cunhas coarenta vías entre o IV e un solitario 7a, parecía un destino interesante para pasa-la mañá e incluso ata media tarde, xa que nas guías de escalada se indica que mantiña sombra ata as 18h, pero resultou que o sol xa daba dende as primeiras horas da mañá: un erro que só nos permitiu escalar 3 ou 4 vías antes de que a calor se fixese insoportable e nos retiramos daló.

Xa estivera nela aproveitando os claros dun día chuvioso facía 6 anos, e non me quedara mala lembranza, pero desta volta estivemos no sector do lado dereito, con vías máis difíciles, que ademais duns distanciados na primeira chapa que non deixaban bo corpo, e unha segunda chapa como para picar chan, estaban graduadas eu coido que algo polo baixo.

Chama a atención tamén a existencia de varias placas metálicas gravadas xunto a reunións e na parte superior das vías, en lembranza da apertura ou do aperturista de varias delas; seguramente son do gusto da comunidade local, pero a min -persoalmente-, que non coñezo a historia das mesmas non me agradan: se algún día sei da razón da súa colocación, espero cambiar de opinión…

Alén tamén da escalada, topámonos cun par de pitos mortos, bastante grandes, no extremo dereito das vías, que pensamos que debían de proceder dun dos nichos que a media altura ten o muro: non sabemo-la especie, nin se foron abandonados pola actividade escalatoria ou morreron por outras razóns, pero non nos constan limitacións por nidificación nesta escola…

O tempo en Valdepiélago:

Croquis de Aviados:

  • Escalada deportiva en la Cordillera Cantábrica, por Alberto Boza (ollo con que o horario de sombra está mal na guía e xa dá o sol dende pola mañá cedo).
  • Roca verde. Escalada deportiva en la Cordillera Cantábrica, por Richie Patterson (ollo con que o horario de sombra está mal na guía e xa dá o sol dende pola mañá cedo).
  • http://escaladaleon.blogspot.com.es/p/croquis-aviados.html

Fuentes de Peñacorada.

Fotos de Fuentes de Peñacorada (Cistierna, León), agosto de 2020.Na interesante escola de escalada de Fuentes de Peñacorada estiveramos 9 anos atrás, apenas uns minutos á tardiña do día que chegaramos a Boñar con intención de escalar en Valdehuesa, así que pouco puideramos probar daquela…

Nesta ocasión, tivemos días de abondo, pero a súa orientación Sur só permitía escalar nas primeiras horas do día e nas ultimísimas da tarde -pese ó que as guías digan…-. Como o sol e a calor non nos deron tregua, nunca pasamos máis de media xornada nos seus sectores, pero bastounos para gardar unha boa opinión das súas vías. Especialmente bó pareceunos o sector Mol y Mon, na que a súa Fisura Eyaculante fai honor ó seu nome :-), pero incluso o teoricamente moi asequible sector Placas, tamén cun nome moi descritivo, causounos algunha sorpresa nas súas ideais vías para practica-la adherencia cando, debido á quentura do sol, se multiplicaba a dificultade de subir por elas.

A escola está de camiño á pequena e turística poboación de Fuentes de Peñacorada, pero moito antes de chegar a ela, a apenas un quilómetro dende que se colle o desvío, abandonando a Nacional 625; non hai apenas sitios para aparcar, xa que só hai algúns pequenos tramos de arcén repartidos pola estrada, xunto ós sectores, así que é mellor minimiza-lo número de coches.

Hai que resaltar que, como ben sinala Félix no seu blogue La Garafa, moi preto, en apenas 5 Km, hai varias escolas deportivas moi próximas entre si: Fuentes de Peñacorada, SaberoOlleros de Sabero, Aleje e Alejico.

Croquis do sector Mol y Mon. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com/2014/06/fuentes-de-penacorada-sector-mon-y-mol.htmlCroquis do sector Conjunción de Venus. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com/2017/01/fuentes-de-penacorada-sector-conjuncion.htmlO V duro…

A anécdota desta visita foi que tiven que deixar un mosquetón abandonado nunha vía do sector Conjunción de Venus, cando metinme nela pensando que ese V parecía ben máis duro… Sen entender moi ben o grao que lle daban na guía, logo de forzar ata onde xa non daba proseguido nin cun pedal, descolgueime dun mosquetón pensando en probar se o V+ da súa esquerda sería un pouco máis “estándar”. Novamente ó mirar para arriba, non me parecía fácil, pero quen son eu para discuti-los graos de lugares que apenas piso?

Mentras me preparaba para a nova vía, a Beni indicara a outra cordada que chegaba que estabamos no sector Conjunción de Venus, ó que eu lle repliquei que non, que estabamos no sector Mona Lisa, así que para aclararnos botamos man á guía e descubrimo-lo lío…

Resulta que eu estaba mirando os croquis do sector errado, así que onde eu vía un V e un V+, en realidade había un 7b+ e un 7a+! Quen me coñece xa sabe da miña boa vista e mellor valoración das dificultades, así que non se estrañará de que mirando un 7b+ eu poida pensar que ten pinta de ser un V raro… 😉 Iso si, non vaiades correndo a recupera-lo mosquetón abandonado porque máis alá do seu alto valor museístico como boa peza do cuaternario que era, 2 semáns despois xa non estaba -parece imposible, pero vese que hai xente que escala mellor ca min ;-D -.

Croquis de Fuentes de Peñacorada:

O tempo en Cistierna:

Llombera

Fotos de Llombera (La Pola de Gordón, León), agosto de 2020.Sectores de Llombera. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com/2015/10/llombera.htmlEsta escola é froito do traballo practicamente individual dunha soa persoa, Aurelio Presa, que tras 8 anos equipando as paredes próximas á localidade de Llombera, abriu unhas 115 vías repartidas en 4 sectores, das que só pouco máis dunha ducia delas non foron montadas por el.

Non hai información desta escola en ningunha guía, pero no facebook de Aure están actualizados os croquis e as indicacións para as aproximacións, así como os avisos de restricións por nidificación; tamén no blogue de lagarafa.blogspot.com, se poden atopar croquis e información de primeira man.

 

Existen restricións de acceso da Junta de Castilla y León, dende maio ata finais de agosto, que prohiben escalar ou pasar por embaixo do sector Principal de Llombera; pese a elo, pódese acceder ós outros dous sectores polo camiño do respiradeiro da mina, ou bordeando polo sector Pioneros.

Sector El Lado Oscuro. Fonte: https://www.facebook.com/Escuela-de-Escalada-Deportiva-Llombera-476503443114251/Sector Hakuna Matata. Fonte: https://www.facebook.com/Escuela-de-Escalada-Deportiva-Llombera-476503443114251/Nós estivemos nos 2 sectores sen restricións: El Lado Oscuro e Hakuna Matata e dámos fe de que teñen moi boas vías, aínda que non hai moito onde rascar para os sextogradistas baixos (de grao, non de altura 😉 …

Para acceder polo respiradeiro da mina, hai que segui-la estrada ata unha recta da que sae o camiño que teremos que tomar a pé: hai un prado ó seu carón que non ten peche e no que vimos que se aparcaba, pero non sei se se ten permiso do/a dono/a. Camiñamos uns 150m ata o edificio do respiradeiro, continuamos rectos seguindo o cauce dun regato (seco en verán) uns 5 minutos ata un fito na marxe dereita que indica onde hai que abandona-la senda para cruza-lo regato e empezar a remonta-lo monte cara á visible parede do sector El Lado Oscuro (nas indicacións do Facebook de Aure fala de: ir ata unha torre eléctrica, xusto antes da torre hai que cruza-lo regato á dereita e subir pola canle, rectos cara ó Espolon Yoel, logo teremos á dereita El Lado Oscuro e  rectos Hakuna Matata). Subindo polo monte chégase á “proa” que separa ambos sectores, puidendo ir a calquera deles sen problema xa que están un ó carón do outro.

Aproximacións e sectores El Lado Oscuro e Hakuna Matata. Fonte: https://www.facebook.com/Escuela-de-Escalada-Deportiva-Llombera-476503443114251/Escalada á sombra en verán!!!

– Queredes escalar á sombra en verán en León?

– Imposible!

– Ou se cadra…

Pois si, aínda que vos custe crelo, hai un lugar en León, Llombera, no que pódese escalar todo o día a salvo da insolación veraniega, movéndose entre dous dos seus sectores: El Lado Oscuro e Hakuna Matata. No primeiro deles a sombra dura ata as 14h no seu lado esquerdo, e ata as 16h no dereito, pero o Hakuna Matata está orientado ó Norte, así que pódese escalar todo o día.

Seica hai unha fonte no prado enfronte de onde se estacionan os coches polo acceso principal, pero eu non a usei porque pareceume máis ben un abrevadeiro do gando e o peche á finca estaba pechado.

Croquis de Llombera:

Como xa comentara anteriormente non hai publicacións polo de agora que recollan as vías desta zona de escalada, polo que as únicas referencias que atopei foron as do Facebook do propio aperturista e equipador, Aure, e do blogue lagarafa de Félix, que dende Benavente parece que non lle queda moi lonxe…

O tempo en La Pola de Gordón:

 

Piedrasecha

Fotos de Piedrasecha (Carrocera, León), agosto de 2020.

Espectacular! Só o paseo pola incrible paraxe da Garganta de los Calderones, un lugar clasificado como Punto de Interés Geológico, xa vale a pena. A escola de Piedrasecha está situada ó comezo do desfiladeiro, e conta con varios sectores que suman un cento de vías, a gran maioría por riba do sétimo grao. A rocha caliza ten un aspecto algo suxo, pero non é así -alomenos nos sectores más fáciles do comezo (Sabina e Fantasía). En inverno a humidade e o frío non o fan un bo destino, pero en verán pódese ir buscando a sombra segundo avanza o día, por distintos sectores.

Hai un restaurante, El Manadero, onde comimos bastante ben, e unha fonte ó seu carón, con espazo para aparcar varios coches, a poucos metros de onde comeza a ruta cara o desfiladeiro.

Debemos ser coidadosos co pastoreo, pois é habitual que os rebaños pasen pola ruta e ascendan polas súas vertentes cara a prados máis altos.

Ollo! Imprescindible levar pértiga / cana -ou como lle chamedes- para chapa-lo primeiro seguro, debido que falta a primeira chapa de tódalas vías!

O conflito escalador/a vs pastor de ovellas…

Grandes rebaños de ovellas pasan polo desfiladeiro.

Polo que nos contaron, non está de todo claro a razón de pola que alguén se adicou a sabotea-las vías desta escola, aínda que falan dun percance entre o can dalgún escalador que mancou ou matou algunha ovella dun pastor, e da conseguinte disputa entre ambos que non rematou ben. O caso é que sobre o 2018 apareceron roubadas a primeira chapa de tódalas vías e as bases das vías enchoupadas en aceite, así como varias pintadas co texto “NO ESCALAR – UME”; no 2019 repuxéronse as chapas, pero de seguido volveron a roubalas e incluso quitaron tamén as 2ª chapas -que xa fai falta andar cunha boa escaleira…-.

De resultas deste conflito, a situación é que só se repuxo a segunda das chapas, polo que é necesario levar unha pértiga para prechapalas-

Que cadaquén saque as súas conclusións, pero parece mentira que aínda haxa xente que non se decate que antes ca nós, había e hai moita xente que ten tanto ou máis dereito para continuar coas actividades que sempre desenvolveu, e que nin debemos molestar ó gando, ás persoas do lugar, nin apropiarnos duns espazos que compartimos con eles/as.

Nós estivemos conversando agradablemente cun pastor que pasou pola senda co seu inmenso rebaño de ovellas e varios mastíns, así que sexamos tamén conscientes que nin eles/as, nin nós estamos todos/as no mesmo saco… Respecto, por favor, sexamos respectuosos, se non por cortesía ou educación, por simple egoísmo: vainos nelo o noso espazo de xogo! 

Croquis de Piedrasecha:

O tempo en Carrocera:

 

 

Escalada deportiva en Entrago, Teberga (Asturies), 24 e 25 de agosto de 2019.

Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 24 e 25 de agosto de 2019. Para facer menos duro o regreso dende Nafarroa, decidimos saires de mañá con destino a Teberga para escalar un pouco esa tarde e a mañá seguinte, e así remata-la viaxe o domingo pola tarde.

Así, cando chegamos pola tarde xa fomos directo ó sector Bóvedas, e á mañá seguinte so puidemos escalar un rato na Explanada, xa que de contado empezou a choviscar.

Para durmir aproveitamos en Entrago a área recreativa La Pumariega, que conta cun aparcadoiro e área de autocaravanas, que atopamos totalmente cheo xunto ó prado no que se permite a montaxe de tendas de campaña. Un ambiente de escalada contaxioso no que atopámonos con Jonsi, que nos dixo que chegara aló para botar 4 días escalando e xa levaba un mes…

Ó carón está a vila de San Martín de Teberga que conta con todo tipo de servizos: o albergue de San Martín de Teberga, aloxamentos, tendas, restaurantes, caixeiros, farmacia, gasolineira…

A área recreativa La Pumariega, en Entrago, conta con auga potable, baño con ducha (a fría e de balde, e a quente ten un mecanismo de pago con moedas), fregadoiro, sistema de baleirado de augas grises e negras, mesas, bancos e alumeado público. Asemade, no contorno da área hai servizos de panadería, bar e restaurante. O Grupo de montaña y escalada Aguja de Sobia, ten un local social na mesma área recreativa.

Ceamos estupendamente no restaurante La Chabola, en La Plaza, no extremo oposto de San Martín de Teberga, xa fóra da vila.

Ós sectores de escalada de Entrago accédese dende o comezo da propia Senda del Oso, xunto á area de aparcamento, e atópanse principalmente na entrada do desfiladeiro de Valdecereizales. Xunto ó sector Explanada hai unhas mesas e unha fonte ó carón do río.

Guías con croquis de Entrago:

Algún artigo con información interesante de vías a escalar:

 

O tempo en Teberga:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/teverga-plaza-la-id33072

 

Escalada deportiva en Hoces Free (Vegacervera, León) e Villanueva de la Tercia (Villamanín, León), 4 e 5 de maio de 2019.

Fotos de Hoces Free (Vegacervera (León), 4 de maio de 2019Hoces Free (Vegacervera)

De novo unha viaxe rápida de fin de semana á que nos apuntamos Inma, Rafa e eu, para adicarlle un día completo á escola de Hoces Free, un lugar que xa coñeciamos de anteriores incursións, e a media xornada seguinte a unha nova zona -para nós- en Villanueva de la Tercia, ambas en León.

Contabamos con que faría frío pero algo de sol, así que dado que ambas escolas teñen orientacións soleadas, pensabamos que serían unha boa opción, aínda que finalmente non houbo nubes protectoras, nin temperaturas frías, así que… 😉

Para durmir “axustámonos” na furgo, no pequeno prado xunto á cuneta onde se acostuma a estacionar, e para cear fomos ó mesón La Cocinoa, que tampouco é que fose -para min- dos de repetir…

  • Camping municipal das Hoces de Vegacervera: http://www.aytovegacervera.com/campingvegacervera.htm
  • Mesón La Cocinona en Vegacervera: https://es-es.facebook.com/pages/Mes%C3%B3n-la-Cocinona/169007516469343
  • Albergue Fuente del Oso, en Aviados
  • Tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Croquis de Hoces Free:

O tempo en Vegacervera:

Villanueva de la Tercia

Fotos de Villanueva de la Tercia (Villamanín (León), 5 de maio de 2019Durmimos xunto á zona de aparcar baixo Hoces Free, para á mañá seguinte achegarnos ata Villanueva de la Tercia, pequena localidade con fonte pero sen moito sitio no que aparcar… Nos croquis dise que é posible mete-lo coche por pista que vai por baixo da vía do tren para chegar a unha ampla explanada na que estacionar pero, salvo que se teña un tractor, a pista non está practicable seguramente porque algún torrente causado polas choivas a destrozou.

A aproximación obriga a pasar por un pastor eléctrico e posteriormente un arame de púas, para situarnos no primeiro sector nuns 20 minutos de camiñada. Só estivemos no sector Competición, e pouco fixemos antes de regresar a Vigo, pero este é un muro impresionante con numerosas vías longas.

Croquis de Villanueva de la Tercia:

O tempo en Villamanín:

Espigüete pola Crestería Este (Palentinas – Fuentes Carrionas – León). 16 de abril de 2019.

Fotos do Espigüete pola Crestería Este (Palentinas - Fuentes Carrionas - León). 16 de abril de 2019.Saímos de Vigo camiño a esquiar un par de días nos Pireneos, en Candanchú e Astún, pero con intención de saca-los crampóns do armario para alomenos pisar neve, polo que de camiño fixemos parada nas Palentinas para subir ó Espigüete.

Aínda que a semana anterior, caera un bo paquetón de neve, logo debeu de chover bastante, porque a neve só se acumulaba na vertente Norte, así que aínda que barallamo-la posibilidade de subir polo Corredor Norte, ou pola aresta Noroeste, dada a escaseza de neve no fondo e as altas temperaturas, decidimos ir ó seguro e toma-la ruta máis fácil, pola aresta Este.

O ascenso non tivo dificultades, e aínda que con escasa neve no noso itinerario, si que puidemos observar restos de corrementos e pequenos aludes nalgúns puntos da cara Norte. Como iamos co tempo un pouco xusto para chegar a tempo para recolle-las chaves en Jaca do apartamento, Carducho e eu alixeiramos algo de material a mochila e, namentres Lola e Beni daban a volta, apuramos ata acada-lo cume Este, onde tamén nós decidimos regresar vendo que subir e volver do cume principal, suporianos unha hora máis de actividade.

Aresta Este, na cara Este do Espigüete. Cara Este do Espigüete (páx. 2 de https://www.arasdelcielo.com/wp-content/uploads/5-2-Espiguete-Este-V-2.0.pdf Fonte: http://www.arasdelcielo.com/espiguete/) A nosa ruta de ascenso foi a o Cresterío Este (ruta 7)

  • Dificultade: III/1
  • Lonxitude: uns 1.000 m. de desnivel dende o aparcadorio aínda que o percorrido real debe ser duns 3 Km ata o cume Oeste (2.451 m).
  • Material: casco, crampóns e piolet.
  • Cordada: Lola, Carducho, Beni e eu.
  • Aproximación: Pasado Cardaño de Abajo, cóllese o desvío cara a Cardaño de Arriba, para deixa-lo coche nun aparcadoiro situado no lado esquerdo da estrada (antiga zona de acampada chamada Pinollano). Apenas uns poucos metros de iniciada a pista que segue xunto o cauce do Arroyo de Mazobres, en dirección á cara Norte, abandóase por entre a vexetación para ascender por unha senda pouco definida pola que acada-la aresta (algúns fitos poden axudar a orientarnos) que xa non abandonaremos ata o cume.
  • Descenso: Nós fixémolo pola mesma aresta Este
  • 1ª Ascensión da aresta Este:  Juan Díaz-Caneja, César Sobrado e Genaro, o 15 de xullo de 1915.
  • 1ª Ascensión Invernal da aresta Este: María del Carmen Muñoz e Luis González o 29 de decembro de 1973.
  • Percorrido: En resumo, a nosa ruta, empeza dende o aparcadoiro de Pinollano, ascendendo primeiro entre a vexetación por terreo pouco definido ata acada-la aresta, pola que continuar ata acada-lo cume Este do Espigüete (2.444 m), dende o que aínda queda aproximadamente outra media hora máis para percorre-lo tramo chegar á auténtica cima da montaña (2.450 m).

Máis info:

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

Polo que parece, o Albergue Juvenil Sierra del Brezo, en Velilla del Río Carrión, que conta cunhas instalacións enormes, debe de estar pechado.

Velilla del Río Carrión é unha localidade grande con tendas e servicios de todo tipo. Para xantar, hai unha pizzería, La Tabla Redonda, e un par de restaurantes con menú do día e á carta: Casa Mauro e o Mesón Los Faroles. Desta volta ceamos á carta na Casa Mauro, pero pareceume un pouco cara para a calidade da cea.

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono: 979 866 032

http://casatiagoya.com/

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Mesón El Abuelo

https://es-la.facebook.com/Mes%C3%B3n-El-Abuelo-Camporredondo-de-Alba-1583855288610038/

Teléfono: 979 866 034

Ten aloxamento é restaurante.

En Triollo.

Albergue Curavacas.

Tamén é restaurante.

www.alberguecuravacas.es

Teléfono: 979 866 223

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

http://www.casavaldenievas.es/joo3x/index.php

Teléfono: 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

http://sierradelbrezo.com/albergues/contacts.php

Teléfono: 979 861 313 / 699 928 419

O tempo en Velilla del Río Carrión:

Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2-3, 9-10 e 16-17 de marzo de 2019.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2 e 3 de marzo de 2019O Carducho espertoume sobresaltado porque en plena noite un furgón parara na entrada da nave xunto á que estabamos estacionados durmindo, e varias persoas trafegaban ó noso carón. Eu estaba canso de máis como para preocuparme de que alguén estivese descargando material a deshoras, así que apenas tomeime a molestia de entreabir un ollo para decirlle, paseniñamente, que iso a nós non nos incumbía e que se volvese a deitar para durmir.

Pouco tempo puido pasar dende entón, pero eu xa volvera a concilia-lo sono cando de novo Carducho volveu a espertarme advertíndome que a policía estaba aquí; desta volta si que erguín a cabeza para mirar pola fiestra da furgo e, aínda somnolento, a característica luz azul intermitente dun vehículo policial e as voces de varias persoas evidenciaban que algo estaba pasando, e nós, con ou sen motivo, estabamos metidos no allo.

Nerviosos, intercambiamos un par de frases e dubidei se empezar a vestirme, abri-la porta para saír a ver que pasaba,…; pero antes de que decidiramos que facer… –pom, pom, pom!

O primeiro que pensei ó senti-los golpes no coche foi se non abolaría a chapa -que me queredes…?, a pela é a pela…-. Pero non había tempo para cuestións económicas, porque unha voz apremiabanos a que abriramo-la porta. Carducho e eu bulimos para abri-los sacos e, sen saír deles, localiza-lo mando das portas para toparnos cun axente da GNR que linterna nunha man, pistola enfundada xunto a outra, e cunha voz afectada, esaxeradamente alta e con finxida seguridade gritábanos que que estabamos a facer aí, namentres alternaba achegarse xunto nosa para vernos e observa-lo interior da furgoneta, con apartarse algo -supoño que para comprobar que non houbese alguén que o sorprendese pola retagarda-.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 9 e 10 de marzo de 2019Nós respondimos cáseque ó unísono que estabamos a durmir, pero o policía volvía unha e outra vez a gritarnos “como que a durmir, como que a durmir…!“, e namentres continuaba movéndose nerviosamente, achegándose e alonxándose de nós, díxonos que activaramos unha alarma silenciosa.

O Carducho tentou explicarse algo máis decíndolle que acabaramos de chegar e que só buscaramos un sitio apartado da estrada para durmir, pero que non sabiamos que non se podía estacionar no solar onde o fixeramos porque non había ningún peche nin prohibición visible.

Eu, todavía confuso pola situación, non era quen de entender porqué non aceptaba que simplemente estabamos durmindo e seguía a insistir coas mesmas preguntas, pero claro, dende o punto de vista deles…

nós eramos uns fulanos que meterámonos en plena noite cunha furgoneta na finca particular dunha nave, da que fixemos salta-la alarma polo que os/as propietarios/as viñeran pensando que lles estaban a roubar e topáronse cunha sospeitosa furgoneta con xente “escondida” no seu interior, así que inmediatamente avisaran á policía que acudiu pensando que unha perigosa banda organizada de ladróns estaban perpetrando un roubo. 

Véndoo así, si que parece máis normal que os/as propietarios/as se mantivesen a unha prudente distancia observando como un dos policías nos interrogaba a nós, ameazadores delincuentes, coas costas protexidas polo seu compañeiro uns metros atrás, e coas pistolas prestas a saír por se os emboscabamos…

O Carducho, máis espilido ca min, foi quen de dicirlles que chegaramos esa mesma noite a Redinha, e que logo de cear buscaramos un recuncho onde apartarnos a durmir; pero o policía veña que dalle con gritarnos unha e outra vez “como que a durmir, como que a durmir…!“.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 16 e 17 de marzo de 2019Parecía que a cousa non melloraba, pero despois de que lle entregaramo-los nosos cartãos de identidade, dixémoslle que viñeramos para escala-la fin de semana e que íamos a Poios. Non sei se iso empezou a parecerlle crible, óu que seu compañeiro non atopou multas pendentes ó buscar na súa base de datos os nosos DNIs, pero cando nolos devolveu xa nos dixo que tiñamos que marchar de aí e ata nos suxería que foramos durmir xunto a uns depósitos próximos. Nós levantámonos rapidamente e saímos en cirolas do vehículo namentras deciamoslle que si a todo o que nos dicía, porque o único que queriamos era liscar de aí o máis axiña posible, non fosen a cambiar de idea…

Desculpámonos pola bulla que montaramos e parecía que o policía, xa máis relaxado, divertíalle a nosa fala, porque traducíalle ó seu compañeiro que lle chamabamos “coche” ó “carro”. Tiramo-las mochilas dos asentos dianteiros na parte traseira da furgo e antes de arrancar aproximáronse as 3 persoas da nave, unha vez que viron que non eramos perigosos; un deles díxonos que el andivera traballando en España, e que tamén podiamos durmir no parque xunto á ponte de Redinha.

Nós saímos sen ter idea de cara onde tirar, porque as súas propostas non nos parecían axeitadas -xa vedes que a nós, xente fina, non nos vale calquera cousa…-, así que en canto os perdemos de vista, aínda co susto no corpo, empezamos a circular buscando calquera sitio XUNTO Á MESMA ESTRADA, POR SUPOSTO, no que pararnos a durmir.

Pero esa noite estaba escrito que aínda tiñamos que andar a tocarlle o carallo a máis xente, porque cando, logo dun par de voltas, decidimos aparcar detrás dun coche, xunto a un gran trailer estacionado á beira da estrada, nada máis apaga-las luces da nosa furgo, o coche acendeu as súas e saiu escopeteado coas fiestras sospeitosamente toldadas polo bafo das súas ocupantes.

Botamos unha gargallada pensando que lles acababamos de fode-lo “polvo” e que menuda noite que levabamos, pero… a culpa que lla boten ós Guardiñas…

Pese ó acontecido, non só fomos esa fin de semana, senón tamén as dúas seguintes; a primeira e terceira fin de semana de marzo estivemos escalando Rafa, Inma, Carducho e eu, e a segunda só Rafa, Inma e eu, porque, con todo, ir ó Vale de Poios é unha excusa perfecta para desfrutar do seu bacallao, o seu frango á grella e, xa de paso, escalar un chisco 😉 .

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.html

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, en Poios mesmo, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.
  • En Casais da Granja, a 20-30 minutos de Poios, alúgase unha casa de alojamento local, cunhas 8 prazas por uns 250€ por 2 noites: Unidade de alojamento local de Casais da Granja.

Para xantar:

  • Churrasqueira Estrela da Sicó, en Redinha.
  • Restaurante Maria do Céu, pola estrada N1/IC2 en Arroteia, a uns 10 minutos de Poios.
  • Restaurante O Fidalgo (na localidade de O Pombal), a uns 20 minutos de Poios.
  • Restaurante Santiago (na localidade de Santiago da Guarda), a uns 20 minutos de Poios, e só 5 minutos de Casais da Granja.

O tempo no val de Poios: