Arquivo

Arquivo do autor

Ordesa e Rodellar, do 4 ó 9 de xullo de 2018.

Bolboreta no val de OrdesaA propósito de Ordesa, escribía Arnaldo de España na súa obra “Guías de los sitios naturales de interés nacional. Nº 4. El parque nacional del valle de Ordesa”, publicada polo Ministerio de Agricultura no 1935, que:

non é, como podería suporse pola súa designación de val, un espazo ancho e de horizontes dilatados. É, contrariamente, unha fendedura profunda, un lugar angosto entre paredes altísimas, unha fenda do terreo, un verdadeiro canón onde a vexetación, medrada con exuberancia, determinou un lugar selvático de enorme atractivo, onde os contrastes e belidos rincóns son portentosos e abondosos.

Esta é, sen dúbida, unha boa descrición, pero a min gústame tamén a do famoso xeógrafo, cartógrafo e pintor francés Franz Schrader, que pintou unha acuarela do Gallinero, do que aseguraba: ter vistos tódolos tons da carne rosada do salmón, a polpa  do albaricoque, o pel da laranxa, a chama do sol poñente ou do ferro ó vermello, todo elo misturado nun estoupo de luz iluminando os bosques ata o máis profundo do seu sino.

Eu non podería describilo mellor!

Mundi e eu saímos de Vigo, para recoller a Víctor en Ourense e a Lucas en Huesca, co obxectivo de escalar algo no val de Ordesa. Polo serán xa montamo-la nosa tenda no camping Río Ara, en Torla, xusto a tempo para protexernos dunha sarabiada que así como chegou, foise, pero que deixounos un conato de inundación na tenda, e a preocupación de que o tempo non fose benévolo connosco.

Pilier du Printemps, TD, 6a+, 200m

 

Fotos da escalada do Pilier du Printemps (Pilar de la Primavera, El Gallinero, Ordesa), 5 de xullo de 2018.Situada no Pilar de la Primavera, á esquerda do Tridente, na parede de El Gallinero, é probablemente a máis asequible das vías do val de Ordesa, xa que ademais de ser curta, o seu itinerario é bastante rectilíneo e evidente, percorrendo de forma graduada unha serie de fendas e chemineas. Non ten as características da maioría das vías do val (bloques que esixen unha escalada atlética, verticalidade e lonxitude), pero serve para deixarnos na boca o regusto do ambiente de Ordesa.

A vía parte á metade da parede, xa que unha rampa de bloques e herbas permite dende onde abandoamo-la senda pasado o Tridente, acadar bastante altura, e un último tramo por unha cheminea (IV+) duns 30 metros, déixanos por riba da barreira rochosa inferior. Dende aquí, hai que camiñar por unha forte pendente herbosa, algo exposta cara á base da vía. Hai varias posibles entradas para inicia-la vía, pero nós optamos por comezar dende un punto baixo, para aumenta-la escalada, aínda que a ruta orixinal empeza máis arriba polo lado dereito.

Trazado de Pilier du Printemps, no sector da Primavera. Fonte: http://luichy-lanochedelloro2.blogspot.com/2015/07/el-gallinero-pilar-de-primavera.htmlComezamos pola variante do primeiro diedro-cheminea (contado dende o lado dereito da parede), que ten unha visible mancha branca nos primeiros metros da placa esquerda; a verdade é que non teño moi claro se este é o inicio correcto da vía, porque a maioría das referencias que vin optan por empezar máis altos, accedendo por zona herbosa seguindo a ruta orixinal de máis á dereita da parede. Porén no croquis da vía da guía de Ravier e Thivel, sinalan o 2º diedro, xusto á esquerda do que nós escollimos, en cambio no bosquexo de Luichy, indícase a nosa elección, cunha frecha amarela, como unha posible entrada…

Aviso! Caeume un camalot gris do 0’4, coa súa cinta e correspondente parella de preciosos mosquetóns relucintes Wild Country, que deben estar a pé de vía: a ver se alguén é tan amable de pasarse a recollermos, que a min… como que me queda un pouco a desmán… 😀

  • 1ªascensión: 16 de xuño de 1974. J.P. Barokas e R. Despiau.
  • Aproximación: Dende a parada do autobús na Pradera, tómase a senda que vai cara ás clavixas do Cotatuero, para continuar pola Faja Racón, ata, unha vez pasado o Pilar do Cotatuero, acada-las pendentes de herba ós pés da canle que dá acceso á terraza herbosa superior; aproximadamente hora e media ata este punto. E outra media hora máis para escala-la canle (30-40m, IV+) e atravesa-la pendente cara á esquerda que nos deixa na base da vía.
  • Descenso: rematada a vía, hai que segui-la senda que cara ó Este vai flanqueando as terrazas superiores do circo. A senda lévanos ata as Clavijas de Cotatuero, e dende elas xa se empata co camiño de aproximación que nos leva ata a Pradera. Aproximadamente unha hora e media dende o remate da vía, apurando o paso…
  • Material: dúas cordas de dobre de 60 m, un xogos de friends (ata o nº 3 de Camalot, e nós repetimos os 3 números superiores), 3 Allien, 1 xogo ben completo de empotradores e 15 cintas, ademais do equipo individual de escalada habitual.
  • Auga: fonte e bar na Pradera.
  • Data: 5 de xullo de 2018.
  • Cordadas: Víctor e Lucas, e Mundi e eu.
  • Percorrido e dificultade:

Croquis da Pilier du Printemps, no sector da Primavera, cunha variante en vermello á esquerda da nosa entrada. Fonte: https://pablovelasco73.blogspot.com/2015/08/pilar-de-la-primavera-ordesa.htmlO cuarto longo é o máis difícil da vía, aínda que nos croquis danlle 6a+ ó primeiro paso do diedro-fenda, e V+ ó remate da fenda en bavaresa, baixo o teito, para min foi bastante máis difícil o tramo final deste longo, que tiven que superar en A0, metendo uns minientaladores dos que se saíron 2 cando colgaba deles, así que aínda que non me manquei, pegueime un bo susto…

L1 (50m, V+): Comezar polo primeiro diedro dende a dereita, pasada a esquina, seguindo a cheminea ata acadar un piñeiro no que facer reunión na plataforma superior.
L2 (20m, V+): Súbese á repisa superior para colle-lo diedro oculto do lado dereito do muro de enriba nosa. Un cordino semi-cortado protexe o paso máis complicado do diedro que nos deixa nunha nova cómoda repisa, na que montar reunión nun piñeiro.
L3 (25m, V+): Faise unha travesía cara á esquerda (buscando un cravo visible) ata situarse debaixo dunha sabina. Desde aquí séguese verticalmente con algo de tendencia de esquerda a dereita ata montar reunión nunha repisa cun cravo, que é necesario reforzar.
L4 (30m, 6a+): Empeza por un diedro cheminea que vaise complicando ata rematar en bavaresa dura (hai un taco de madeira con mal aspecto, no tramo da bavaresa), baixo un teito que evitamos saíndo pola súa esquerda axudados dunha sabina ata a reunión montada con 2 cravos sobre unha repisa.
L5 (50m, V): Séguese polo evidente diedro-cheminea ata o seu remate (seica faise unha reunión intermedia dun par de cravos, pero eu non os vin e continuei), nun ensanche de pedras soltas e rocha rota, que da paso a unha repisa cómoda á dereita. Neste punto, normalmente faise reunión nun piñeiro no extremo dereito da terraza, pero para non roce tanto a corda eu monteina á saída da cheminea, aproveitando uns furados da parede.
L6 (25m, IV+): Ascender polo evidente diedro-cheminea. Montar a reunión entre os bloques un nun piñeiro de arriba, para logo saír xa camiñando pola pendente de bloques e herba.

Nova retirada na vía No hay Quinto Pino, TD, 200m, V+

Fotos da No hay Quinto Pino (Libro Abierto, El Gallinero, Ordesa), 6 de xullo de 2018.Ó seguinte día, Lucas e Víctor saíron para escala-la vía Ravier, no Tozal del Mallo, namentres que Mundi e eu escollimos un obxectivo máis modesto, á vista da nosa lentitude da véspera, para tentar ver se mellorabamo-lo suficiente como para decidirnos a Croquis de Esperó Autèntic e trazado de No hay Quinto Pino. Fonte: https://kimgil.blogspot.com/2016/08/ordesa-espero-autentic.htmlprobar outro día a combinación da Brujas – Francoespañola, tamén no Tozal del Mallo.

A vía escollida por nós foi a No Hay Quinto Pino no extremo esquerdo da Pared del Libro Abierto, que xa catro anos antes tentara escalar con Beni, pero da que nos retiraramos ó pé mesmo de vía, logo de ascender 3 selváticos longos ós que a guía de Ravier e Thivel, se refire dun xeito, tan impreciso como lacónico, da seguinte forma: “Remonta-la canle á dereita que nos deixa no pé de vía”.

Para chegar a esta vía, hai que percorrer parte da Faja Racón, polo lado do Circo de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; a aproximación dende a Pradera ata a canle na que nos apartamos da senda, dura unha hora e media, aproximadamente.

Desta volta, unha vez remontada a evidente canle que aparece na senda á nosa dereita, ó remata-la parede do Libro Abierto, acadamos unha cheminea con abondosa maleza sobre unha coveira na que nos encordamos para o ascenso. Pero se na outra ocasión que antes comentara, chegaramos ata o comezo da vía, desta volta, ó cabo de 30m farteime de “remontar” maleza e penedos rotos, e lacei un pequeno piñeiro (por certo, de raíces demasiado visibles para o meu gusto), do que rapelei ata a cova, farto de xogarme o tipo por un terreo tan pouco prometedor.

Vendo as fotos, parece que houbera sido mellor opción escala-lo lado esquerdo da parte central, en vez do lado dereito polo que eu me decidín, xa que pode acadarse antes unha rampa de herba (se é que iso fose bo…), pero penso que aló o vin máis mollado e difícil que polo outro lado -xa me revisarei a vista, cando vaia a verme a intuición-. ;-D

En fin,… segundo fiasco nesta vía, que volve a quedar pendente dunha nova tentativa que -aínda que só sexa por pura teimosía-, de seguro hei de volver…

Non atopei información desta vía máis que na guía de Ravier e Thivel, da que din que non se fai moito, e eu aposto a que debido precisamente o seu mal achegamento ó pé da vía.

Sen embargo, si que hai un croquis dunha vía próxima, a Esperó Autèntic, na que se sinala o percorrido de ambas e se marca por onde vai esa “aproximación”.

Escalada deportiva en Torla: Peña Pillera

Fotos de Peña Pillera, Torla (Ordesa), 7 de xullo de 2018.Torla é unha pequena vila eminentemente turística na que hai de tódolos servizos básicos que poidamos necesitar, aloxamentos, camping, restaurantes, tenda de material de escalada, alimentación, roupa,…

Cando os pronósticos do tempo non permiten meterse nas vías de Ordesa -ou simplemente, para tomarse un descanso da vértixe ordesiana-, pode un aproveitar para pasar unha tarde de escalada deportiva, no muro que hai xusto enriba de Torla. Se fai sol é mellor ir a partir das 14h ou 15h, xa que antes o sol da de cheo, e pola tarde estase á sombra.

Peña Pillera, Torla. Fonte: http://www.casacajalordesa.comSeica chámanlle Peña Pillera, e conta con algo máis dunha ducia de vías, e aínda que non sei de croquis actualizados delas, podedes ver un bosquexo no local da compañía de guías de Torla, que vos deixarán fotografiar sen problema.

Para chegar á parede, dende a praza do concello tómase á rúa empinada que vai para arriba. A rúa sae da vila converténdose nunha corredoira entre valos que ascende un pouco á esquerda da zona de escalada, un pouco por embaixo da cota do pé das vías, hai un desvío do camiño, pouco marcado, que sae á dereita cara á base da parede, e 30 ou 40 metros máis arriba, un roto no valo permite coller outra senda que se vai xuntar coa primeira, tamén cara ás vías. Hai que pasar por entre arbustos e árbores ata acadar un primeiro muro, xunto a unha vella casa de pedra abandoada, no que hai varias curtas vías que seica son faciliñas, pero que nas que nós non paramos porque o sector interesante está un pouco máis adiante, seguindo bordeando a parede.

Dende a praza do concello ata o pé das vías non haberá máis de 10 ou 15 minutos.

As vías máis vellas teñen o nome pintado no seu inicio, pero hai máis das que tiñamos anotadas, así que pode que a seguinte listaxe que fago de seguido teña erros. De esquerda a dereita, na primeira parede, antes de rodea-lo espolón, as vías son:

  • 1. Valpurguis: V+/6a (agarres de inicio moi lavados…) Conta cunha prolongación de 6b, ata a mesma reunión que a vía do lado.
  • 2. La piel a tiras: 6b. Ten un 2º longo chamado Puta, de 7b.
  • 3. Lomo con pimientos. 6b
  • 4. Pájaro sabio. 6c
  • 5. Gotitas: 7b. Comparte reunión con Las cosas del querer. Ten un 2º longo de 7b+.
  • 6. Las cosas del querer. 6a+
  • 7. ¿? 6b
  • 8. ¿? 6b

Logo de arrodea-lo espolón hai outro par de vías:

  • 9. Babilonia. 6c+ (vai por unha fenda).
  • 10. Adrian. 6c

E un pouco máis adiante:

  • 11. 6b+
  • 12. 6a+
  • 13. 6c
  • 14. 6c
  • 15. 7a+

 

Croquis e info:

 


Rodellar, Sierra de Guara (Huesca)

Fotos de Rodellar, Sierra de Guara (Huesca), 8 de xullo de 2018.Situada na comarca do Somontano, na provincia de Huesca, en plena serra de Guara, famosa tamén polos seus barrancos (Mascún, Andrebot e Alcanadre), esta diminuta vila é coñecida internacionalmente, polas extraordinarias bóvedas nas que xa se levan abertas cáseque un milleiro de vías de deportiva, a maioría de dificultade; sétimos, oitavos e ata 9b percorren desplomes e chorreiras, deixando pouco espazo para vías de graos baixos, que debido a súa escasez están tan sobadas, polas constantes repeticións, que resultan esbaradías.

Empezamos polo sector máis fácil e saturado, La Fuente, xunto ó río e ó carón do Furia Latina (de vías máis potentes), e do Callejón. Pero namentres Mundi e eu, decatabamonos de que se nos acababan as vías ó noso alcance, Víctor e Lucas aproveitaron para probar algunha vía no desplome do lado esquerdo da impresionante bóveda do Pince Sans Rire.

Os accesos ós distintos sectores faise por sendas ben marcadas que percorren este fermosísimo canón, partindo dende a vila de Rodellar, que conta cun parking á súa entrada (en temporada énchese facilmente), aloxamento no Cámping Mascún, ou no Refugio Kalandraka, bares, restaurantes e fontes no pobo e pódese nunha surxencia fronte ó sector La Fuente, no mesmo cauce do río.

A medio camiño das cidades de Huesca e Barbastro, indo pola N-240, cóllese un desvío pola A-1229 que, ó pouco de pasar pola localidade de Abiego, abandónase ó atopar un letreiro a man esquerda indicando as localidades de  Bierge e Rodellar, pola A-1227. A uns 10 quilómetros do cruzamento, pásase por Bierge, onde un novo sinal indica que se debe toma-la estrada HU-341 para pasar por Almunias, antes de chegar a Rodellar, onde remata a devandita estrada.

Máis info:

 

Advertisements

Xuntanza de escalada 2018 en Faro de Budiño

cartazo xuntanza 2018

A Xuntanza de escalada de Faro de Budiño deste ano terá lugar os vindeiros días 11, 12 e 13 de maio de 2018.  Haberá actividades e escaladas varias -sen ánimo competitivo desta vez! -.

Preinscricións a través do formulario web ata 9 de maio: adultos/as 15€, menores de 18 anos 10€ e menores de 12 anos de balde.
A partir do 10 de maio a inscrición pasa a 18€, e tamén poderase inscribir no merendeiro o propio día.

Toda a información na web https://xuntanza.site123.me/ e no Facebook da organización: Alud Grupo de Montaña.

Programa da Xuntanza.

Venres 11 de maio

Documental de escalada que se proxectará no local cedido pola Asociación Cultural A Forna.

“9 dos escaladores máis relevantes da actualidade xúntanse neste impactante documental sobre a ética, os valores e a natureza da escalada. Os irmáns Ravier, Christian Ravier, Ekaitz Maiz, Mikel Zabalza, Albert Salvadó, Arkaitz Yurrita, Eneko César e Unai Mendia amosarán o lado máis oculto da escalada dos Pireneos.”

 

Sábado 12 de maio

  • 12/05/2018 10:30 h
  • 12/05/2018 12:00 h
  • 12/05/2018 13:00 h
  • 12/05/2018 14:00 h
  • 12/05/2018 23:00 h

Domingo 13 de maio

  • 13/05/2018 11:00 h – 13:00 h
  • 13/05/2018 12:00 h

“Exposición da situación das zonas de escalada galegas, por parte de Escalada Sostenible Galicia (ESGa): sustentabilidade, ameazas, accións emprendidas e necesidades. Debate con ESGa como moderador e participación libre.”

  • 13/05/2018 13:00 h

 

E moitas máis cousas…

das que podedes informarvos en https://xuntanza.site123.me/#section-5ada09e717243

2000_5aec8f7dc7088

Como chegar a Faro de Budiño: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

Escalada deportiva en Coll de Nargó (Lleida), 30 e 31 de marzo de 2018.

Fotos de escalada deportiva en Coll de Nargó (Lleida), 30 e 31 de marzo de 2018.Aproveitando a nosa viaxe “esquiatoria” a Andorra, pasamos un par de días facendo escalada deportiva en Coll de Nargó; á ida só paramos un rato para localiza-la zona e dar un paseo polos seus sectores, xa que as choivas deixaran as paredes molladas, pero á volta, Carducho, Lola, Mundi e eu, detivémonos escalando no seu sector máis interesante, a Paret del Grau.

Paret del Grau. Coll de Nargó.Polo que parece, hai todavía moitas posibilidades de apertura neste sector, e débense de estar abrindo novas vías, xa que aínda que localizamos uns croquis por Internet deste sector, e botámoslle un vistazo a unha guía de escalada de Lleida que tiñan outros escaladores, atopámonos con moitas máis vías das que tiñamos referencia.

A escalada alterna zonas de caliza plaqueira, con outras dun conglomerado con certo parecido ó de Riglos, aínda que con máis agarres. Tamén chamounos a atención no estremo esquerdo da parede principal, o distanciado entre chapas nalgunhas vías, e a inexplicable/inxustificable (que me disculpen polo miña franqueza os/as aperturistas) gran altura na que se colocou o primeiro seguro… pa-haberse-matao… 😦

En canto á pequena vila de Coll de Nargó, ten tódolos servizos e un pequeno casco vello, realmente interesante e sen ningunha parafernalia turística, polo que merece unha visita.

Nós para durmir, aproveitamo-lo aparcadoiro que hai entre o colexio, a piscina e a Dinosfera (un pequeno museo sobre os dinosaurios), onde parece que é habitual que estacionen autocaravanas.

E, a moi poucos quilómetros, pódese un achegar a unha vila algo máis grande, como é Oliana, ó carón dunha gran extensión de paredes, entre as que estes últimos anos parece que se concentran moitos/as escaladores/as de referencia, principalmente en vías do Contrafort de Rombau.

Información das vías de escalada de Coll de Nargó en:

O tempo en Coll de Nargó:

Esquí en Pas de la Casa (Andorra), do 26 ó 29 de marzo de 2018

Fotos de Esquí en Pas de la Casa (Andorra), do 26 ó 29 de marzo de 2018Estas vacacións de Semana Santa, decidimos facer unha viaxe longa ata unha estación de esquí en Pas de la Casa, Andorra, coa intención de asegurarno-la neve. Como fixemo-la reserva con bastante antelación, non contabamos con que a teríamos tamén ben abondosa moito máis preto, pero non somos adiviños, así que ó cabo, alomenos serviunos para ver algo máis de mundo 😉

Carducho, Lola, Mundi e eu, saímos de Vigo coa directa metida ata que atopamos un aparcadoiro xeitoso, nos arrabaldos de Balaguer, xa bastante preto do noso destino, onde detivémonos para face-la nosa primeira cea e botarnos a durmir. Dende aí a Pas de la Casa, continuamos con calma ó día seguinte, para aloxaranos nun apartamento, Crest Pas, para 4 persoas, tan barato coma cutre, aínda que para min era máis que de abondo 🙂

Estación de esquí de Pas de la CasaA estación Grand Valira Pas de la Casa-Grau Roig e Soldeu El Tarter é enorme e está situada nun lugar realmente precioso, e tivemo-la sorte de que os 2 primeiros días desfrutamos de neve recén caída, así que as pistas estaban moi moi moi ben.

Mundi e eu tiñamos contratadas unhas clases colectivas de esquí, pero a min mandáronme co grupo de iniciación e a el cos do seguinte nivel. O caso é que aínda que eu penso que a miña monitora/profesora non o fixo nada ben, como polas mañás estivemos, pola nosa conta, exprimindo o forfait a tope :-D, ó remate da nosa estancia, despois de moitos trompazos, coido que acadei suficiente seguridade como para poder agora empezar a meterme co esquí de travesía, que é o meu auténtico obxectivo. Seguramente aínda terei que practicar algo máis de esquí de pista, pero por moi divertido que sexa, a ver se o podo minimizar, que iso dos forfaits sae ben caro…

De Andorra pouco vin, xa que apenas fixemos outra cousa que esquiar, porque en canto pechaban os remontes, regresabamos ó apartamento, facíamos compra dalgún alimento, preparabamo-la cea (realmente as ceas curráronnas sempre Lola e Carducho, e só podo dicir que comín mellor aí que na miña propia casa: aínda me parece volver a saborea-las lentellas… -ñam, ñam-), e xa nos deitabamos: ah, a dura vida das vacacións… 😉

Pas de la Casa é unha vila turística, con tódolos servizos posibles: multitude de hoteis, restaurantes, bares, supermercados e tendas especializadas en material, moda,…

Mapa de pistas da estación de esquí Grand Valira de Pas de la Casa (Andorra) http://www.portalski.com/imagenes/mapapistas/andorra/grandvalira.jpg Fonte: http://www.portalski.com/ski/estacion-grandvalira.htmlO principal problema é o aparcamento: toda a vila é zona azul, así que só pódese estacionar pagando uns 8€ ó día, pero hai que saca-lo tiquet 2 veces ó día, xa que o horario vai de 9h a 13h e de 15h a 20h (á noite non hai que pagar), co que un ten que deixar de esquiar para pasarse a renova-lo estacionamento. Ademais, cando neva, o servizo de limpeza da neve avisa con altofalantes polas rúas de que despexen os aparcadoiros e rúas, para poder pasa-la máquina quitaneves, e se se atopan con vehículos na rúa, os retiran coa grúa, polo que hai que andar pendente dos avisos para cambia-lo de lugar a outra zona que xa estea limpa de neve.

Tamén pódese optar por algún parking cuberto, por uns 20€/día, ou os aparcadoiros que ofrezan os aloxamentos: no noso caso, os apartamentos Crest Pas, cobraban 15€/día.

Sen embargo, nós atopamos unha solución, grazas a que collimos un oco xunto ó teleférico que está pegado á estrada, xusto enriba da vila: Costa Rodona; aínda que os aparcadoiros libres que tiñan aí estaban cubertos pola neve, e os coches bloqueados -salvo que paleasen ben a eito-, xusto na curva deberan de pasa-la máquina quitaneves antes de que aparcasen outros vehículos, e cando estes marcharon, topámonos co sitio perfecto para nós 🙂

O tempo en Pas de la Casa (Andorra):

Fervenzas de xeo no val de Cuadro, Trevinca, perto de La Baña (León), 12 de febreiro de 2018.

2018 Febreiro 12 Deixar un comentario

Fotos das fervenzas de xeo de Trevinca, non val de Cuadro, dende La Baña (León), 11 de febreiro de 2018.Por fin un ano no que a neve caeu a esgalla e o frío mantíñase sen intención de abandonarnos, así que cando chegaron as vacacións do Entroido, pensabamos saír da nosa terriña meiga cara a Gavarnie, a escalar nese esquivo xeo que tanto nos custa atopar.

Sen embargo, o problema resultou que parecía haber demasiada neve para as aproximacións, e dificultades incluso nas estradas, así que… abortamo-la viaxe e empezamos a rillar nas unllas vendo previsións meteorolóxicas e os datos que por Internet compartían outras escaladoras sobre as condicións que se atopaban.

Así as cousas, renunciaramos xa a marchar á busca de xeo cando decidimos darnos unha volta ata as fervenzas de Truchillas, sen moitas esperanzas, pero polo menos para poder estira-las pernas. O caso é que cando chegamos a O Barco, a temperatura debía de ronda-los -3ºC, así que logo de toma-lo obrigado bocadillo de inicio de xornada no madrugador Bar Bambú (recomendabilísimos bocatas!), tomamo-la estrada para ascender cara ó porto de Fonte da Cova, aínda que a neve non aparecía ata ben altos, a temperatura ía caendo progresivamente, chegando incluso ós -8ºC nalgún intre.

Fervenzas do val de Cuadro (La Baña, Zamora).Naturalmente, namentres descendiamos do porto, paramos nun punto da estrada dende onde se albiscan -moi de lonxe- as fervenzas do Valle de Cuadro (ás que comunmente chamamos as fervenzas da Baña) e para a nosa sorpresa parecían estar bastante nitidamente visibles, así que… postos a dar un pateo… decidimos probar sorte con estas.

A temperatura na Baña tamén era moi fría, e ata a entrada do val non había neve; de feito, realmente non se acumulaba ata xusto a altura das fervenzas, polo que a visión do val sen apenas neve contrastaba coa das fervenzas, na súa maioría, perfectamente formadas, para a nosa sorpresa:

  • A Pídenos Permiso, Xelo’s Fiestra e Terminator, estaban formadas e escalables; a Fervenza Free non tiña a columna da base gorda de abondo; e a “sen nome”, entre Xelo’s Fiestra e Fervenza Free, tiña un xeo más húmido, aínda que tal vez tamén se podería escalar.
  • A Divine coido que non estaba formada, pero non estou seguro, porque nin mirei para arriba :-).
  • E a Orgasmo Senil, que parece que ninguén sabe exactamente onde está, pode que estivese formada, porque pola zona onde teño entendido que debera de andar, vin unha boa cuberta de xeo que intúo debe de tratarse da devandita fervenza.

As temperaturas no circo durante todo o día oscilaron entre os 0ºC e os -4ºC, e non fixo nin pizca de aire, así que as condicións eran ideais para escalar en xeo.

Manu decidiuse pola Xelo’s Fiestra e aínda que segundo el o xeo era bo, a min o ruído de cristais rotos ó golpea-la e, sobre todo, observar como ó espeta-los piolets, ou incluso ó quitar algún dos parafusos, o xeo quebraba interiormente producindo esas especies de estouridos que crean “bolsas de aire” superficiais advertindo que ese xeo vai rebentar… uffff… o xeo non é bo para o meu corazón, eh 😉

Ó final, pese a que non contabamos, aínda rascamos algo hehehehe….

 

Croquis: