Arquivo

Archive for the ‘Rocha’ Category

Tentativa fallida á Directa Hielo y Dulce, Ubiña. 11 abril 2017.

Fotos de Directa Hielo y Dulce, Ubiña, 11 abril 2017.Chegaron as vacacións da Semana Santa e con elas a última oportunidade de usa-lo piolet e os crampóns nesta tempada. De primeiras nin pensara que houbese ningún corredor en condicións por Ubiña, pero a través do Facebook chegábanme novas de que a fin de semana anterior, as condicións resultaban ser excepcionalmente boas en varios deles, así que non podíamos deixar de comprobalo…

Saio de noite cara a Lugo para xuntarme con Manu, durmir unhas horas e arrancar de madrugón dende Lugo con idea de volver no mesmo día.

En Torrebarrio, ás 8 da mañá, o termómetro marca algo por embaixo de cero, e o a terra está reseca, así que non pintaba mal. Pero 2 horas e media despois, na entrada da canle, o primeiro resalte de rocha que dá comezo á vía está completamente seco e ó descuberto. Así e todo, xa que estamos aí… subimos tamén o corredor oculto, por unha neve boa, aínda que de tipo primavera, ata acada-lo ombreiro onde comezan os 2 longos de rocha.

A rocha non ten rastro de xeo, e o Manu di que o máis probable é que tamén falte o xeo nos resaltes superiores da vía, así que, como esta tempada xa está farto de practica-lo “herbing” por Ubiña, é mellor que nos retiremos…

Con tranquilidade descendemos e tomámonos con calma o regreso; polo menos, sobrouno-lo tempo desta vez 😉

Directa Hielo y Dulce (III/4, IV+, 80º, 550 m).

Croquis da Directa, Hielo y Dulce. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2014/03/a-pena-ubina-por-la-directa-hielo-y.htmlDificultade: III/4, IV+, 80º

Lonxitude: 550 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., 4 ou 5 cravos, 4 ou 5 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Segundo Téllez e Luis Casal, 29 de decembro de 1982.

 

Enlaces con algunha información en:

Advertisements

Alpes de Chamonix, xullo de 2015

Fotos de Alpes, dende Chamonix, xullo de 2015

Alpes, xullo de 2015

Houbo un tempo en que viaxar ós Alpes era para moitos de nós, montañeiros aspirantes a alpinistas, a inspiración precisa para soporta-las rutinas do día a día.
Logo de ter lidas e escoitadas tantas historias de Rebuffat, de Bonatti, de Cassin, de Whymper, …, e do Quino, do Toni, do Chamo,… ¿quen podería non soñar con enche-la mochila con elas -e con algo de quincalla nos ocos que quedasen 😉 – e tentar, tal vez repetir, ou -por que non- descubrir aventuras como as deles. Porque escalar, como eles o facían…, non era deporte,… era vivir…

Este verán volvín a te-la oportunidade de ir ó centro neurálxico dun dos lugares míticos do alpinismo: Chamonix. Xa estiven varias veces aló, así que o peso das súas míticas historias non me abruma como a primeira vez, incluso me decepciona o ambiente urbano do lugar, xa sen o celme nin o encanto desa época de pioneiros evocada no meu maxín por aquelas xa lonxanas lecturas da miña mocidade. Pero todo o malo que trae consigo a masificación, as modas e a mercantilización destes lugares é tamén o que os fai accesibles á xente que coma min, doutro xeito, se cadra nunca se atreverían ou terían a oportunidade de ir: e a dualidade deste universo con tantos desequilibrios non da repouso á miña mente cadriculada que, trastornada, non pode evita-lo sentimento de culpabilidade por ser copartícipe, coa miña presenza, á degradación do espírito e do medio no que me movo -aí vos queda iso…-.

Pero coma son débil, en vez de chantarme perpetuamente na rúa cun megáfono a gritar a prol da racionalización dos nosos comportamentos, aló estaba eu contribuíndo ó envilecemento da montaña ;-(

Xuntarámonos en Ourense catro membros do Club Alpino Ourensán, procedentes de cada unha das 4 provincias galegas (non esquezamos que en tempos foron 7, así que para facer un grupo máis numeroso haberá que cambia-lo mapa político da Galiza 😉 ): o Lucas xa estaba en Ourense, o Manu, viña de Lugo, o Aviño de Santiago e eu dende Vigo. Con moito máis material e roupa do que precisaríamos, enchemos cada oco da furgo e pasamos a Francia pola Junquera (en vez de por Irún como se fai habitualmente), tentando evitar no posible as carísimas autopistas francesas (que non son os cataláns os únicos que miran pola pela, eh).

A viaxe obríganos a durmir de camiño e, neste caso, fixémolo xa bastante perto de Chamonix, nunha pequena área de descanso de Megéve, un par dentro da furgo e outro baixo unhas árbores xunto a uns baños públicos, no que sería o precedente do costume que seguimos a maioría das noites que pasamos en Francia.

Aparte da incomodidade que este estilo de viaxe en plan “tirados” supón, o peor é que cada vez é máis difícil atopar lugares onde simplemente botarse a durmir baixo un cuberto, de balde; e xa non o digo pola cuestión puramente económica, senón por simple gusto “romántico” -se me entendedes-.

O primeiro nabo… 🙂


Grandes Jorasses e Les Drus eran obxectivos do Manu ós que Lucas apuntábase, pero que para Aviño e min resultaban excesivos, polo que pensabamos que aínda que fixeramos algunha actividade xuntos, logo, cada cordada encamiñaríase cara a destinos distintos. Así, para comezar, subimos todos ata a cabana de Blaitiere Dessus (1.926 m.) que pese a non ter garda e ser moi modesta, está bastante limpa, ten o seu carón unha fonte, e ofrece un lugar cuberto para pernoctar e refuxiarse das inclemencias do tempo: o lugar ideal para nós…

Esta cabana está a un par de horas de ascenso seguindo unha senda que parte da parte superior do gran aparcadoiro que hai na entrada de Chamonix, e dende ela só restan uns 20 minutos máis para acada-lo punto medio da senda que une Plan de l’Aiguille con Montenvers, así que convértese nunha opción interesante para servir como campo base -evitando o custoso teleférico- dalgunhas actividades desta vertente.

A nosa intención era ascender polo glaciar de Nantillons para face-la travesía do Grand Charmoz ó Grépon, pero logo do madrugón de rigor, atopámonos cun glaciar retraído, roto, suxo e de ameazante aspecto, con restos de avalanchas ou derrubes dos seracs debido a que as altas temperaturas deste ano provocaban o desmoronamento do xeo. Así que logo de escoitar un par de veces o son característico da caída dalgún bloque renunciamos á escalada e, como non tiñamos un plan B, decidimos dar un paseo exploratorio pola zona, ascendendo ata unha golada que quedaba á esquerda dunha parede que logo soubemos que se trataba da Aigulle de l’M, na que existen varias vías de escalada, algunha delas moi repetida por ser curta, evidente e bastante fácil.

O caso é que como agora non tiñamos presa, estivemos lacazando e disfrutando das vistas do Mer de Glace (tan retraído agora que o xeo apenas cubre o terzo superior do seu percorrido) e dos picos que o circundan: as Jorasses, a Aiguille Verte, os Drus,…

Uns ó Grand Capuccin e outros á aresta de Cosmiques.

De volta á cabana o Lucas para non perder un día máis, propúxolle a Manu baixar inmediatamente a colle-lo teleférico e achegarse esa mesma xornada á base do Capuccin, para escalalo ó seguinte día. Aínda que resultaba moi precipitado, decidiron tentalo e baixaron a toda mecha para poder consulta-la previsión meteorolóxica, prepara-lo material de escalada, comida e tenda e colle-lo último teleférico de subida do día.

O Aviño e eu, sen tanta presa pensamos en que á mañá seguinte tamén poderíamos colle-lo teleférico, para face-la aresta de Cosmiques, ou a travesía da Aiguille du Midi a Aiguille du Plan, ou -nas miñas optimistas pretensións- por se nos dera tempo a facer ambas actividades…

Así que namentres eles bulían para saír xa, nós podiámolo tomar con calma e permitirnos incluso escolle-las cores das nosas cintas para ir máis conxuntados -hahaha…-. Pero as miñas risas convertéronse en choros cando ás 6:30h. da mañá seguinte asistín impotente (tentando conter unha bágoa que pugnaba por saír) a como a vendedora de tíckets descontaba 57 prezados Euracos da miña tarxeta de crédito, para colle-la cabina de ascenso ata a estación superior de Aiguille du Midi (non quero dicir que non me causase tamén malestar a perda dos correspondentes 57€ do Aviño… pero menos… 😉 )-.

Apenas repostos da impresión que nos causou a dilapidación do noso patrimonio acadamos en poucos minutos os 3.800 m. dunhas instalacións que cada vez resultan máis exclusivas… Así e todo, o sol dun día radiante e unhas temperaturas moi superiores ás que deberan ser normais nesta cota, recibíronnos a tódolos/as viaxeiros/as por igual, indiferentes ás nosas distintas motivacións e condicionamentos físicos e sociais.

A aresta dos Cósmicos é unha ruta bastante curta e frecuentada (é unha desas típicas vías masificadas das que hai que fuxir) que ten como peculiaridade o feito de que remata nas mesmas instalacións da estación superior do teleférico, o que converte ó propio percorrido de ascenso en retorno simultáneo. A dificultade, coma en tódalas rutas alpinas, é bastante variable en función das condicións; nós esperabamos que, ademais de xeo e neve, houbese algo de mixto e de escalada en rocha, pero con tanta calor atopámonos sen nada de xeo, con pouca neve e cun itinerario moi fácil que apenas requiriu material.

Fonte: http://www.summitpost.org/ar-te-des-cosmiques/155970Dende a estación do teleférico baixamos encordados a afiada e inclinada aresta de neve cara ó fondo do Vallée Blanche e logo atravesámolo lateralmente, bordeando a cara Sur da Aiguille Midi, cara ó pequeno refuxio de Cosmiques onde empeza a vía propiamente dita, e que acadamos en apenas 40 minutos.
Nunha primeira ollada xa vemos que os bloques de rocha predominan sobre a neve e que salvo unha pequena rampa inicial non parece haber xeo, así que eu quítome os crampóns dende o inicio e Aviño faráo en canto pasa este tramo. Progresamos desencordados, el por diante buscando o itinerario sempre perto de varias cordadas que nos preceden, e eu sígoo a curta distancia ata que nos atopamos co primeiro atasco nunha instalación dun curto rápel duns 15 metros que tamén pódese destrepar bastante facilmente. Pero inmediatamente de seguido hai unha nova instalación de rápel, neste caso obrigado, na que tamén cunha soa corda acádase a base dunha esquina trala que, ó rodeala, continuamos de novo ascendendo namentres vemos relativamente próxima a estación do teleférico.

Seguimos sempre por rocha, salvo algún escaso tramo de neve, ata acadar unha placa duns 5 m. atravesada diagonalmente por unha fina fenda que hai que escalar. Este é un curto longo de escalada en rocha que se protexe facilmente con friends e no que os guías tallaron uns furados na rocha para facilita-lo paso con botas da clientela. Para supera-lo paso, sacamos unha corda da mochila -no que ó final sería o único uso que faríamos da corda e material de escalada, agás os anteriores dous rápeles- e o Aviño ataca o tramo en cabeza para logo asegurarme a min dende a reunión que xa hai instalada a tal efecto. Neste punto, dubidamos por onde seguir xa que ó bordear cara á dereita non víamos claro cara onde tirar; pero tras superar un bloque volvemos a pasar ó lado esquerdo da aresta, onde xa intuíase que había paso de ascenso por esa outra vertente, seguindo unha rampa de bloques que parecían equilibrarse entre si, precariamente unidos por unha cada vez máis reducida pasta de xeo (a verdade é que non daba ningunha boa sensación este tramo, aínda que resultaba fácil subir por el).

E superada esta última subida atopámonos nunha gran plataforma que a modo de escenario, serve para que os/as escaladores/as sexamo-lo centro de atracción das masas que se amontoan nas barandas da estación do teleférico, observándonos e sacando fotografías coma se fósemo-los/as protagonistas dunha película. -Non sei quen quedará máis asombrado do espectáculo, a xente en alpargatas vendo xurdir entre as agrestes rochas afoutas cordadas equipadas a tope de quincalla, ou nós, que na busca dunha experiencia extrema atopámonos servindo de monos de feira…-

Pero dende o escenario dese teatro aínda resta acada-la grada e para elo, hai instalada unha escaleira metálica de aspecto tan fráxil e flexibilidade tan grande que no ascenso dos seus apenas 10 metros foi -sen lugar a dúbidas- onde máis medo pasei de todo o itinerario 🙂

Logo de picar algo e parolar un rato cuns americáns que foran por diante nosa todo o percorrido (eles agora ríanse vendo todo o material que levabamos e que non usaramos, porque resultou que cunha corda e un par de friends fora de abondo, pero nós xustificabámonos dicíndolles que basicamente estabamos preparados para enfrontarnos a calquera dificultade, incluído un “ataque preventivo de la URSS” 🙂 ), sacamos unhas fotos coas fans que nos saíron na terraza e, como aínda era cedo (a vía levounos menos de 3 horas), decidimos voltar a baixar ó Vallée Blanche para botarlle unha ollada á travesía da Aiguille du Midi a Aiguille du Plan.

Así é que antes das 12 da mañá xa estabamos baixando de novo a intimidante aresta de neve, aínda que pouco nos durou o impulso… Apenas media hora despois, co sol dándonos de pleno eu xa estaba pensando na paliza que suporía volver a subir á volta, namentres observaba o mal estado da neve no itinerario que deberíamos seguir na travesía; e como ó Aviño tampouco lle apetecía meterse nunha lea nin sequera acadamo-lo Col du Plan antes de decidirnos a volver sobre os nosos pasos.

Contabamos con que se ós nosos compañeiros todo lles fora moi ben, se cadra poderían chegar a tempo de coller algún dos últimos teleféricos dese mesmo día, pero que o normal sería que tivesen que pasar unha noite máis baixo o Capuccin e logo voltar ó seguinte día, así que sorprendémonos un pouco cando os vimos aparecer a tempo para a cea.

Resultou que tiveran que abandonar logo de face-los primeiros 7 longos da vía Bonatti do Grand Capuccin, ante o cúmulo de circunstancias que se puxeron na súa contra: a precipitada aproximación da véspera resultou máis longa e fatigosa do esperado por mor do mal estado do glaciar, o que fixo que tivesen moi pouco tempo de descanso, e ademais como temían non contar con gas de abondo, só levaban na escalada unha botella de auga e outra dunha asquerosa mistura líquida feita cos restos da cea e algunha herba aromática; se a iso lle sumamos unha aclimatación incompleta e que a vía resultaba moito máis dura do esperado nos longos que teoricamente deberan de ser fáciles… a retirada era a mellor opción…

Croquis e información extra:

Cando chove… ó camping -para evitar “poltergeists”-

Esa mesma noite chegaban as típicas e frecuentes choivas “chamoniardas”, así que namentres Manu e Lucas deitábanse na furgo, ó Aviño e a min tocábanos “acomodarnos” no parking amparados pola única cuberta que atopamos: un pasillo inclinado protexido ós lados por unha cerca de tablóns ata media altura, cunha cuberta de teito e cun chan con algúns tramos de chapas metálicas e outros de madeira, e con algún tipo de raíl: debía de ser o arranque das telesillas de esquí, que durante o verán, estaba inoperativo e semidesmontado, pero que a nós serviunos de improvisado vivac no que protexernos das febles choivas desa noite.
E aínda que cando o vento soplaba lateralmente a chuvieira chegaba a mollarnos, uns días despois voltaríamos a repeti-la durmida nesa instalación, moi ó pesar de Aviño, que non acertaba a comprender se era porque somos rañicas, asilvestrados, indecisos, ou … en definitiva, que parecía que tiñamos medo a acomodarnos demasiado -hahaha…-.
O caso é que non lembro ben se foi a primeira ou a segunda pernocta cando vivín un episodio paranormal ou algún tipo de delirante alucinación á que aínda non lle atopo explicación.


En canto o aparcadoiro quedou sumido na escuridade da noite, saltei o cercado equipado co meu saco, esteriña e botella de auga disposto a preparar discretamente o meu leito. Rápida e sixilosamente escollín un sitio ás escuras, sen acende-la frontal, para evitar chama-la atención dos habitantes do edifico anexo á instalación, onde ás veces alguén asomábase ás fiestras e botaba un pito ou simplemente desfrutaba da vista cara ás montañas.
Nalgún intre desa noite, arrolado polo son das follas das árbores axitadas polo vento, adormecía eu completamente introducido no meu saco, cando din en entreabri-los ollos… na fachada do edificio contiguo unha tenue luz interior delimitaba a fiestra dunha habitación na que vía ó contraluz unha silueta humana enmarcada en dita xanela. Ata aí, nada estraño; sen embargo logo dun rato no que a figura non se moveu pareceu empezar a crecer como se se estivese achegando á fiestra, pero o facía dun xeito que a min empezou a inquedarme. Era como se a forma humana fose desproporcionándose e cabeza e brazos adquirisen unha lonxitude desmesurada a medida que ían cubrindo a luz irradiada da fiestra; era como si incluso a figura saíse flotando pola fiestra!
Outra persoa, na miña situación, supoño que tería aberto o saco, frotado os ollos e levantado a cabeza para ver que carallo estaba pasando, pero eu non vos son tan afoutado, e por moito que a razón me dicía que isto tiña que ser un efecto óptico perfectamente explicable en canto me puxese en pé para comprobalo… a cona se me movín…!!! -ou sexa, que cando estou nunha reunión de 2 parabolts unidos con cadea e que conta con anelas para rapelar non me atrevo a colgarme dela por medo a que casque, e agora que estou asistindo en primeira ringleira a todo un fenómeno paranormal, vou facerlle caso ó que me di a lóxica racional… si, si… -.
Así que, namentres tentaba minimiza-las constantes vitais do meu organismo imaxinando que podería estar asistindo á transformación dun ser, quizais extraterrestre, que abandonaba a súa camaleónica forma humana para recupera-la súa auténtica aparencia, volvín pecha-lo oco do meu saco polo que esguellaba tan estremecedora visión e abandoneime á miña sorte…
Ignoro pois se fun abducido ou parasitado pola pantasmagórica criatura, xa que nada notei á mañá seguinte; nin sequera un aumento de peso que evidenciase no meu corpo a invasión dalgún novo ente alieníxena ou espectral.
Pero non foi este o único suceso estraño das nosas -xa vedes- emocionantes noites de vivac, porque a outra vez que durmimos baixo ese mesmo cuberto volvín a contemplar unha figura, desta vez humana sen dúbida, que no contraluz dunha fiestra apreciábase que estaba tomando algo e fumando namentres movíase polo interior da habitación, achegándose de cando en cando á xanela, supoño que para desfrutar da conxunción das boas vistas da noite coas gustosas caladas do seu pito.
Como temía que dende a súa posición puidera verme, procurei non moverme para no chama-la súa atención, así que podo pensar que o fulano en cuestión non se decatara da miña presenza cando pareceu que se arrimou novamente á fiestra para, desta vez, subirse enriba dalgún chanzo e ficar quedo, aparentemente no bordo desa xanela. Por un intre pensei en que ía saltar ou que podería caer, pero ó cabo duns instantes pareceume sentir un ruído familiar… era como se… como se… un líquido impactase contra o chan…? -Que carallo!, para min que ese baldreo estaba mexando á rúa pola fiestra-. Non daba creto á escena, pero tampouco quería moverme para albiscar mellor o que facía, non me fose a ver no meu cubil, así que din coidadosamente media volta no meu saco e desentendinme do tema, non fose que tamén empezase a meneala… ;-D
E agora que vos puxen ó tanto destes misteriosos sucesos, xa ben vedes que as sorpresas e emocións non só están nas alturas, tamén na nocturnidade do parking hai espectros e mexóns que animarán esas noites ociosas dos máis aforradores pernoctadores de Chamonix 😀
Pero non só acampamos no parking, onde os seus baños públicos ademais de permitirnos “ducharnos” na mesma pileta-lavamáns en que fregabamo-la louza, tamén pasamos sendas noites en dous campings. O primeiro, o de Les Arrolles, situado practicamente no casco urbán de Chamonix, e no que pasamos unha xornada chuviosa logo desa primeira escalada antes narrada (34,80€ polos 4 + furgo + tenda), e o outro, de Les Cimes, situado xa algo máis apartado da vila, onde pasamo-la última xornada de choiva antes de abandonar Chamonix (30,20€ polos 4 + furgo + tenda).

Uns á Aiguille de l’M e outros ó Grand Charmoz.

Logo de pasa-la xornada de choivas no camping, a previsión meteorolóxica era de que teríamos un día bo e un segundo día no que volverían as choivas a última hora da tarde, así que, o 23 de xullo, subimos todos á cabana de Blaitiere Dessus con diferentes plans para aproveitar esa seguinte xornada de bo tempo: Lucas e Manu querían face-la via Pilar Cordier do Grand Charmoz, namentres que Aviño e eu conformabámonos coa aresta Norte-Nordeste na Aiguille de l’M, onde viramos escalar xente a outra vez que estiveramos na súa base.
Viñeron connosco o Tato e Marie, que aproveitarían para durmir na cabana e ó seguinte día seguir de ruta cara a Montenvers, e chegamos con tempo de sobra para acomodarnos na cabana, organiza-lo material, cear e deitarnos cedo -todavía coa luz do día-.
Manu e Lucas erguéronse ás 5 da mañá, bastante antes ca nós, que o fixemos sobre as 7h., xa que a súa vía tiña uns 650m. de percorrido con dificultade de MD inf e retorno rapelando polo mesmo itinerario, e a nosa tiña só uns 200m. graduados de D inf. e un descenso pola vía normal que vai pola vertente oposta cara á base do glaciar de Nantillons, e que require dun par de rápeles e logo algún destrepe.
Ó redor das 9 da mañá, Aviño e eu atacabamo-lo primeiro longo da nosa vía, considerada como un percorrido de aprendizaxe ou para aproveitar esas medias xornadas de tempo estable, así que tomade nota por se cando andedes por aquí buscades unha actividade deste tipo…
A vía comeza nunha placa fisurada pola que chégase a uns bloques nos que monta-la primeira reunión. Dende aí, un segundo longo que arranca polo lombo da aresta cara á base dunha visible fenda-diedro oblicua, na que se monta comodamente a seguinte reunión. O tramo máis difícil da vía é unha fenda off-width (seica din que é un típico exemplo de fenda chamoniarda -e unha vez feita entendo o concepto…: ven a ser algo así como unha fenda na que nin colles, nin deixas de coller,… nin vas todo por dentro, nin vas todo por fóra,… nin tes presas boas, nin é que falte onde aferrarse ou apoiarse,… en definitiva, unha fenda que nin arre, nin soooo…- ), que ten algún cravo e cordino que axuda á súa protección; logo dunha primeira sección dura e rectilínea, a fenda vira á esquerda (outra fisura máis fina permite tamén seguir recto dende esa esquina) e sae da vista do/a asegurador/a para continuar unha decena de metros máis ata acadar uns bloques nos que monta-la reunión, baixo un sistema de varias novas fisuras verticais.
Tiramos pola que estaba máis á dereita das dúas que empezaban enriba da nosa posición, e aínda que tiña un paso con agarre romo de mans que nos custou, seguimos ata monta-la nosa 4ª reunión na base dunha cheminea cun característico gran bloque empotrado na fenda que separaba a parede esquerda dun monolito escindido á súa dereita.
Dende aquí é mellor non meterse pola cheminea, senón seguir pola fenda da esquerda ata chegar a unha zona de grandes bloques que conforman repisas e escalóns, onde montamo-la penúltima reunión. De seguido arrancamos cara arriba con lixeira tendencia á esquerda por onde máis fácil parecía supera-los grandes bloques do inmenso desmoronamento que conforma este último longo, pero no noso antiquísimo croquis (dunha coñecida vella guía de Piola), indícase que tamén pódese seguir algo máis pola esquerda (de feito, por aí se meteu unha cordada que nos pasou nese tramo, coido que seguindo un gran diedro próximo).
O cume, que acadamos ó redor das 13h., é unha gran terraza cun par de parabolts desque o que facer un primeiro rápel duns 20 m. cara á golada do lago oposto do que viñemos; ó outro lado desta golada vese en primeiro plano unha agulla de aparentemente a mesma altura que a nosa, onde tamén hai algunha vía xa que observamos a unha cordada chegando ó seu cume e rapelando, cara ó mesmo paso ca nós.
Logo deste curto rápel, pódese buscar onde facer un segundo que nos leve ata a derradeira instalación de rapelar, ou optar coma nós por camiñar arrodeando a parede cara o lado de Nantillons, seguindo unha vira que parece rematar nun cortado, pero que permite destrepar, con coidado, para acada-lo mencionado último tinglado, composto por un par de parabolts e uns cordinos (non lembro de onde sacamo-la referencia sobre este destrepe, pero coido que alguén nolo contou, porque no croquis que levabamos non había detalles concretos sobre o descenso).
A trintena de metros deste último rápel deixounos en plena golada onde xa podíamos ver o longo descenso que nos quedaba pola canle que caía cara o glaciar de Nantillons. Cara ó outro lado tamén parecía poderse descender, alomenos durante os primeiros metros, pero máis abaixo non sei se habería continuidade…
Primeiro por entre bloques de pedra e logo, pouco a pouco, por terreo máis desfeito e con máis grava e terra conforme iamos descendendo, chegamos a unha zona onde a canle xa se abría completamente para dirixirnos cara ó lado esquerdo para acadar un sistema de enferruxados pasamáns e chanzos de ferro que facilitan o último tramo da baixada para chegar á morrena do glaciar, no noso caso, ó redor das 15h.
Namentres iamos cara ó glaciar o tempo xa daba sinais de cambio e o sol ía cubríndose con nubarróns que presaxiaban un adiantamento das choivas previstas. Unhas primeiras pingas avisáronnos e, pouco despois, unha chuvascada de moi pouca duración obrigounos a poñe-los chuvasqueiros namentres corríamos por entre os grandes bloques da morrena. Afortunadamente o tempo foi aguantando ata que acadamo-lo noso refuxio ás 16h., así que sans, salvos e secos acomodámonos no seu interior agardando polos nosos compis, que aínda non chegaran.
Ó pouco empezou a chuzar, e un bo rato despois apareceron por fin Manu e Lucas calados ata os osos, así que tocounos facer de serviciais samaritáns e namentres se secaban e abrigaban dentro do saco, démoslles unhas “frejas” nos pés e preparámoslles unha opípara cea na que xa suporedes que non faltou nin o marisco, nin o churrasco… -máis ou menos, debeu de ser así… 😉 –
Cando, metidos nos seus sacos, tomaban a sopa…-que digooo…!, as vieiras, quería dicir…- contábannos que vendo que a choiva adiantábase, tiveran que abandonar a uns 3 longos do cume, pese ó que a chuvascada pillounos durante os rápeles e xa non os deixou ata chegar á cabana, así coma un pequeno problema escatolóxico perfectamente evitable cun mínimo de fortuna ou, no seu defecto, se houberan mantido unha mínima distancia de seguridade entre as diferentes zonas de “traballo” (non podo dar máis detalles porque existe un pacto de silencio que nos obriga a ser discretos, alomenos ata que a persoa máis “afectada” -que si podo dicir que non estaba presente- xa non teña posibilidade de reclamación…).
Á mañá seguinte, como os nosos compañeiros tiñan todo empapado fixemos uns tendais coas cordas -ademais dunha colada especial de resultas do “problemiña”- e colgamos o material por dentro e fora da tenda, coma se dun tenderete de bazar se tratase, ata que secou de abondo como para poder baixar cunha aparencia máis digna. Iso si, no semblante dalgún turista ou sendeirista que pasou por aló, quedou ben patente a sorpresa que lle causou o despregamento de material e pases en calzoncillos que os “habitantes” do chamizo ofrecíamos … 🙂 pero iso tamén forma parte dos perigos obxectivos da montaña, non si?; porque -parafraseando a esa famosa alcaldesa corrupta que revitalizou aquel dito-: “Manolete, Manolete… si no sabes torear… ¿pa que te metes?” 😀

Croquis e referencias:


Escalada deportiva en Le Brévent.

O seguinte día Lucas e Manu non deixaban de estuda-las previsións do tempo e buscar información das condicións para tenta-la escalada dos Dru, pero como o tempo non se estabilizaba e as choivas da véspera incluso deixaron neve ben visible nalgúns sitios, decidiron esperar un día máis antes de saír.

Ese proxecto era demasiado difícil para Aviño e eu, así que no-los dous xiramos 180º as nosas miradas e puxemo-los ollos nas paredes do lado Leste do val, opostas ás da vertente do macizo do Mont Blanc, moito máis baixas e sen neves, pero nas que soubemos que existía unha zona de escalada deportiva moi grande que coido que lle chaman Clochers -Clochetons.
Intensa preparación física e mental para a escalada dos DruEn concreto tiñamo-lo croquis dunha vía, La Frison-Roche (200m, 6a e con 6 longos de 6a, V, V, 6a, III e V+, respectivamente), na cara SE de Le Brévent, que nós pensabamos que sería de autoprotección na súa meirande parte, aínda que logo resultou que estaría completamente equipada (son as cousas de non saber nin ren de francés…). Así que namentres a cordada dos “machacas” estudaba, planificaba e adestraba arduamente -como podedes observar na fotografía adxunta- :-D, Aviño, co seu nocello danado nun tropezón durante a baixada da cabana de Blaitiere Dessus, e eu erguémonos un día despois da nosa xornada de descanso coa intención de colle-lo primeiro teleférico de Brévent ata a súa estación intermedia, Plan Praz (13’50€ a viaxe só de ida, e coido que un par de euros máis pola ida-volta).
Este destino non está tan solicitado, nin moito menos, coma o da Aiguille du Midi, nin é tan escarpado (de feito pódese seguir unha senda -bastante pina nalgúns tramos- para subir ou baixar, con algunha zona arriba que require de bota-las mans) así que, nesta época, non se forman grandes colas para colle-las súas cabinas; este é un lugar no que faise moito parapente e sendeirismo e, no inverno, practícase o esquí de pista.

Vertente SE de Le BréventDende a estación de Plan Praz continúase durante uns 45 minutos por unha pista de esquí -que agora en verán é unha cómoda ancha senda- ata que nunha curva pechada cara á dereita, baixo a parede na que se atopa a estación superior do teleférico, hai que abandona-la pista e seguir uns 10 ou 15 minutos por ruta evidente para achegarse ata a base da vía.
Esta parede debe ser bastante frecuentada porque vimos bastantes cordadas, tanto na nosa vía como noutras próximas, pero cando chegamos xusto estaban subindo o primeiro longo unha cordada de 3, así que non tivemos que esperar para empezar; outra cousa foi que nas seguintes reunións si que nos tocou ser pacientes… tanto a nós, como as cordadas que se foron encolando atrás nosa 🙂

Primeiro longoO primeiro longo ten un paso de placa xusto antes de acada-la ampla terraza pola que chégase camiñando ata a base do zócalo no que comeza o seguinte longo. O segundo longo ascende en diagonal cara á dereita e o terceiro continúa coa mesma tendencia para acadar na esquina desta parede unhas pequenas gradas nas que chegamos a xuntármonos membros de 3 cordadas…
Dende aquí xa se ten unha vista completa da fenda-diedro que conforma o 4º longo e que supón a maior dificultade desta vía. A fenda está equipada, como o resto da vía, pero aínda así tivemos que sudar un pouco para superar este recomendabilísimo longo.
O seguinte longo é unha camiñada de transición para chegar a unha amplísima repisa sobre a que se atopa a parede do fantástico diedro final, tamén chulísimo, polo que remataríamo-la escalada nun último longo que nos deixou a poucos metros da estación do teleférico superior.
Dende aquí baixamos con calma observando as moitas vías de deportiva que a un lado e outro do camiño aparecían: nunha guía turística de Chamonix Mont Blanc, din que “nas placas do Brévent, baixo o teleférico, hai 31 vías a 10 minutos do cume”, pero a miña impresión é de que ten que haber moitas máis -habería que conseguir uns croquis do lugar porque pode se un sitio interesante para aproveitar un ou dous días “tontorróns” cando se veña a Chamonix-.
Diedro-fenda do 4º longoÓ chegar á estación de Plan Praz, Aviño, que collera billete de ida e volta por mor do seu nocello mancado, baixou nas cabinas, pero eu decidira acrecenta-la miña fama de cutre descendendo a pé pola senda que vai practicamente por baixo da liña do funicular. Tiven que preguntar por onde comezaba porque non está indicada, aínda que coido que debe ser utilizada como adestramento por corredores/as de montaña, que queiran meterse un bo desnivel rapidamente, pese a que abaixo vin algúns cartazos indicadores de que non se recomendaba -ou directamente estaba prohibido- usar esa senda. Así e todo, cruceime con 3 ou 4 persoas que subían por el; uns para adestrar e logo con intención de baixar no teleférico, e outros con máis aspecto de que lles tería servido igual unha matogueira calquera xunto á estrada para “remata-la faena”, aínda que claro… non tería sido tan romántico… 😉
O primeiro tramo do descenso coido lembrar que tiña algúns pasos con ferros ou pasamáns onde había moita inclinación ou perigo de esvarón, pero logo xa se podía seguir camiñando polas súas innumerables zetas ata chegar ás rúas de Chamonix. O descenso supoño que me levou algo máis dunha hora, pero a verdade é que non estou seguro; en todo caso está ben coñecelo por se algún día se chega demasiado tarde a colle-la última cabina de baixada.
Xa xuntos todos no “campamento base”, os nosos compañeiros dixéronnos que o tempo volvía a cambiar e que as choivas entrarían a seguinte tarde, así que desistiran do seu proxecto nos Drus, pero decidimos facer unha última escalada ó día seguinte, e logo marcharnos a outro lugar no que a meteoroloxía nos fose máis propicia.

Máis info e croquis:


Todos á Aigulle du Peigne: descamiñados na Les Lépidoptères e ó límite do horario na Contamine/Labrunie/Vaucher.
Papillons e Lépidotères Fonte: http://www.benontherun.com/post/stage-alpinisme-chamonixA previsión meteorolóxica advertía de choivas para a seguinte tarde, así que decidimos facer algunha vía na Aiguille du Peigne, que conta cun rápido acceso dende a estación do teleférico de Plan de l’Aiguille. Manu e Lucas escolleron a Contamine/Labrunie/Vaucher (MD, 400 m.) polo lado Oeste do Gendarme 3068 (máis coñecido como Gendarme Vermello), e Aviño e eu decantámonos pola Les Lépidoptères (D inf, 180 m.) que, pola cara Norte do Gendarme 3009, ten uns 180 m. de de percorrido de V- para empatar, logo da IV torre da aresta de Papillons, con dita aresta e rematar polo seu máis fácil (III+) tramo final ata a brecha de descenso normal.
Coma sempre tentamos colle-lo primeiro teleférico (30’50€, por persoa, ida e volta), pero xa había unha boa cola diante do portelo de venda de billetes cando chegamos; por riba, o arranque do funicular atrasouse un bo rato debido ós fortes ventos que sopraban en altura e que provocan a suspensión do servizo cando acadan certa intensidade.
Cando Aviño e eu saímos da cabina en Plan de l’Aiguille (Manu e Lucas colleran unha antes ca nós) atopámonos envoltos nunha densa néboa que nos impedía ver cara a onde nos dirixiámonos e orientarnos correctamente, ó que resultaría posteriormente crucial no desenvolvemento dos nosos plans…
Eu lembraba algo do achegamento á parede por mor dunha tentativa fallida de escalada da aresta de Papillons, que fixera uns anos antes con Mundi, así que cando me pareceu que as cordadas que nos precedían desviábanse demasiado de cara a onde pensaba que debiámonos de dirixirnos, abandonamo-la súa ruta e buscamo-lo noso propio camiño en medio da néboa.
Acadamo-la base da nosa parede sen apenas máis que algunha referencia visual ocasional dalgún claro entre nubes, pero non fomos quen de orientarnos correctamente, e polo tanto, aínda que non tiñamo-la certeza de estar no punto de inicio da nosa vía, empezamos a escalar nun lugar que nos parecía concordar coas pobres referencias que figuraban no noso croquis (posteriormente decatariámonos de que faltounos seguir bordeando bastante máis a base da parede cara á esquerda).
Nos primeiros metros de escalada a rocha era moi mala, pero segundo se subía resultaba… peor 😉 . Namentres montaba a primeira reunión logo de superado un tramo de especialmente horrible rocha, outra cordada que buscando tamén a mesma vía ca nós empezara a escalar ó noso carón, deuse a volta e continuou bordeando a base da parede -ben se vía que eran máis espabilados ca nós 🙂 -. Aínda que xa intuíamos que non estabamos na vía desexada, como fomos atopando algún rastro doutras antigas escaladas (guía fosilizada con restos de “apretón” incluída…) decidimos seguir “á aventura” e, afortunadamente, noutro par de longos -xa con rocha non tan mala e de escalada non difícil-, acadamo-lo fío da aresta de Papillons sen problema, nun punto (á altura da escapatoria que hai logo da 2ª torre) que a min pareceume que era xusto posterior a onde abandonara con Mundi a escalada daquela vez que antes comentara.
Nese intre non sabiamos exactamente a que altura estabamos da aresta; estaba claro que non escalaramos a Les Lépidoptères, pero aínda sen un bo croquis de Papillons, como as numerosas cordadas que xa avistabamos na ruta sinalaban perfectamente o percorrido e o Aviño xa fixera esta escalada facía anos e algo se acordaría dela…, decidimos aproveita-la ocasión e rematar co que quedaba de aresta.
O bo de saír á crista onde o fixemos foi que nos evitamos os típicos atascos que se forman nos primeiros longos da vía, así que desfrutamos moito máis da ruta, xa que aínda que esta é unha vía recomendabilísima, soe estar masificada, tanto por mor do seu rápido e cómodo acceso dende a estación do teleférico, que fai que moita xente a teña como alternativa para aproveitar medias xornadas boas de tempo, como pola súa dificultade moderada (danlle como moito V+/6a en tres puntos, pero pra min que podería dárselle algo máis ).
O longo chave permite acada-la 3ª torre, partindo dunha reunión peculiar baixo un teitume de bloques que a modo de túnel dan paso á cara Sur (a isto os franceses chámanlle “caixa de correo” nos seus croquis… -madialeva que eu non entendo a relación…-). Nós atacamo-los primeiros metros polo interior do diedro, pese a que viramos a un guía -con bota ríxida en vez de gatos- como ascendía acrobática e aereamente polo seu bordo dereito, e resultou un longo espectacular e duro de pelar… 🙂 .
Xa sobre a 3ª torre tivemo-la sorte de ver ó lonxe ós nosos compis, Lucas e Manu, escalando un tramo de placas da súa vía; e namentres o guía e o seu cliente se tomaban un “piscolabis”, aproveitamo-la ocasión para pasalos -seguro que moi ó seu pesar, porque nós si que non íamos ser máis rápidos que ata o de agora hehehehehe…-.
Sen demasiada presa continuamos e cando acadamo-la brecha, logo da 4ª torre, puidemos por fin ver onde deberíamos de ter saído nós se houberamos atinado coa ruta correcta da nosa vía: un diedro ben aberto de placa, no que podíanse distinguir alomenos dúas cordadas. Logo disto, aínda tardamos cáseque unha hora en acada-lo remate da aresta, nun parabolt con mallón que serve para rapelar pola cara Sur. Dende este punto tamén pódese seguir pola vía normal de ascenso que vai ata o cume do Peigne, pero como non tiñamos referencias da ruta nin de canto podería levarnos, baixámonos.
Logo do rápel aínda queda destrepar durante media hora aproximadamente, e cáseque outra hora máis de camiñada ata a estación do teleférico. Como este ano fixo tanto calor, non había neve, pero o normal é levar crampóns e piolets para pasar algún tramo de xeo á volta.
Na estación tocounos facer cola para baixar, porque claro, a moita xente que sube, aproveita para pasar toda a tarde e logo xúntanse as moreas de escaladores cos milleiros de turistas e móntanse unhas colas que rídevos das do paro… -Sen lugar a dúbidas, o peor do día.-
En canto ós nosos compis, resulta que remataron a súa vía tarde de máis como para chegar a tempo de colle-lo último teleférico, pero non por iso deixaron de apurar canto puideron e logo de darse unha desas carreiras, cargados con todo o material de escalada, que te deixan sen folgos -nin xeonllos- tiveron a sorte de colle-la última cabina que saía cara abaixo co persoal que traballa na estación (e iso que seica tiveron que cáseque rompe-los cristais de tanto petar, porque os “francaises” facíanse os suecos 🙂 ).
E así rematamo-la nosa estancia en Chamonix… Para despedirnos, buscamos un camping no que pasa-la prevista chuviosa noite e ó seguinte día puxemos rumbo a… ó Verdón!!!!!! -Que pasa, seica pensabades que estabamos cansos e desexando volver pra casa?- ;-D

Máis info e croquis:

Torre del Friero pola Canal Estrecha (Posada de Valdeón – León), 3 de abril de 2015.

2015 Abril 3 1 comentario

Canal Estrecha ou Corredor Central da cara Norte da Torre del Friero (D, IV/3).

Fotos da ascensión á Torre del Friero pola Canal EstrechaUn par de semanas antes destes días de Semana Santa achegárame á Escola de escalada de Segade (en Caldas de Reis), aproveitando que Aviñoá e Ernesto ofrecéranse para presentar ó Club Alpino Ourensán o seu traballo de reequipamento e apertura de vías neste lugar. Non andaba eu moi espilido por mor dunha incipiente gripallada que me tiña bastante aparvado, así que cando o Ernesto dixo algo de volver ó Friero, aínda que na miña oca cachola acendéuseme a lámpada de alarma, o meu adormentado cerebro non foi quen de procesa-la súa proposta… Chegados os días de vacacións sondeei a Juan para ver se se viña ó Friero porque tiñamos pendente facer algo xuntos, pero como non nos casaban ben as datas, rapidamente falei co Ernesto e Aviño a ver se me facían un oco nas súas mochilas 😉 Xa pasara un ano desque nos achegaramos á Vega de la Sotín (ou de Asotín) para tentar ascender á Torre del Friero pola Canal Estrecha; daquela tiveramos que cambiar de plan porque tiña pouca neve e subiramos a Canal Ancha aínda que cunha variante no tramo superior, que daba un arrodeo para evita-lo tramo de rocha superior. Desta volta repetíamos tentativa Ernesto, Aviñoá e eu, aínda que ó chegar a Cordiñanes atopámonos con Tino, que estaba disposto a subir en solitario, así que uniúsenos con idea de facer un par de cordadas. Nestas andabamos preparando o material cando apareceron o Lucas e mailo meu irmán, Manu, que quedaran con Antón para facer tamén a Canal Estrecha, aínda que con outra estratexia máis propia para “bestas pardas” coma eles 😉 -así, namentres que nolos catro tardamos unhas 5 horas en face-la vía, logo de pasa-la noite na Vega de la Sotín, eles saíron directamente dende Cordiñanes ó redor das 12 da madrugada, para face-la vía completamente de noite en 2 horas e 40 minutos, e estar de volta no pobo ás 7 da mañá -¡animaliños!- 😀

Pero polo de agora a nós aínda nos quedaban por diante cáseque 2 horas de camiñada que escomezaban pola Senda de la Rienda, pasaban polo Hayedo de La Sotín, e remataban na Vega da la Sotín, onde a neve xa cubría practicamente todo o chan, salvo algunhas calvas con herba. O gran bloque usado habitualmente como vivac tamén estaba cheo de neve así que decidimos monta-la tenda para tres e o Tino vivaqueou perto de nós. O solo non era especialmente chairo, polo que simplemente procuramos que os foxos coincidisen cos cus, e antes de prepara-lo material e a cea fomos buscar auga baixo a disimulada sima que hai a uns 300 m., dende onde acampamos, na parede do lado esquerdo da mesma veiga en dirección á Vega de Liordes. Ás 9 da noite estabamos dentro dos nosos sacos, porque dado que as condicións da canle eran moi boas (unha cordada que nos colleu ó seguinte día chegando ó cume díxonos que nunca a vira tan cuberta de neve -practicamente non atopamos ningún resalte ata o último cuarto da canle-), e que estabamos nunhas datas propicias para os tumultos (a mesma cordada nos dixera que adiantou 5 cordadas durante a escalada, e a véspera, outro escalador, dixéranos que el contara a 15 persoas facendo a vía…), queríamos saír ben cedo para tentar se-los primeiros en inicia-la escalada: con permiso dos nosos 3 colegas de Cordiñanes 😀 Ás 3 da madrugada soou o espertador e unha hora despois empezabamo-la aproximación ó pé da vía; polo camiño Tino dixo que dende o seu vivac vira varias luces de madrugada camiño da Canal, que pensabamos que poderían ser as de Manu, Lucas e Antón, pero por diante nosa non se vía rastro deles, así que non sabíamos se nós eramo-los primeiros ou se eles ían xa por diante nosa; como ademais, quedaran en subirnos unha frontal extra que nos faltaba pero non o fixeron (logo nos dixeron que non viran a nosa tenda), sospeitabamos que aínda non chegaran á Vega. Nunha hora percorremo-lo traxecto dende a nosa tenda ata a estreita entrada do noso Corredor Norte, logo de ter deixado atrás o cono de dexección da Canal Ancha, polo que ó redor das 5 da madrugada, iluminados pola luz dos nosos frontais, adentrabámonos no corredor seguindo unha cómoda pegada resultado das innumerables cordadas que deberon de precedernos durante as dúas semanas anteriores. Ascendimos facilmente durante un par de horas ata un primeiro resalte (protexido cun pequeno empotrador e un cravo do que colgaba unha vella cinta) que Ernesto superou polo xeo do lado dereito namentres eu tentábao pola rocha do lado esquerdo ata que me atei á corda dos meus compis e seguín os seus pasos. Unha excursión madrileña entre a Vega de Liordes e a Vega de la SotínA partir de aí non atopamos máis dificultades ata un novo resalte, onde a luz do día escomenzou a iluminarnos, uns metros por embaixo do famoso túnel. E logo deste resalte, dende a cova que hai enriba, na base do citado túnel, o resto do itinerario si que xa nos obrigou a seguir sempre coa corda por terreo mixto e con varios resaltes máis ou menos fáciles de superar (nalgún deles aínda bufei ben). Acadamo-lo ombreiro Nordeste no que remata o corredor ó redor das 9 da mañá, cunha cordada xa cheirándono-lo cu que pasounos neses 200 m. finais de palas que conducen ó cume do Friero (agás ó Tino que chegou diante deles para salvagarda da nosa honra 😀 ). Ó redor das 11 estabamos de novo no ombreiro tras descender cara á neve e despistarnos un poco ó baixar seguindo unha pegada distinta á nosa que, en sentido descendente ía máis á esquerda de por onde subiramos antes, e logo dun picoteo rápido seguimos descendendo pola vertente que vai cara á Collada de Chavida e á Vega de Liordes, para atopa-lo rápel que nos situou ás 12:30h. na rampa que descende cara á Vega de La Sotín. Dende aí, baixamos paseniñamente ata o noso campamento onde logo dun descanso continuamos ata Cordiñanes, onde Manu e Lucas nos confirmaron que antes de que nós chegaramos ó pé da vía, eles xa estaban descendendo do cume -se é que haiche xente para todo…-.

Canal Estrecha da cara Norte da Torre del Friero.

Dificultade: D, IV/3 (como en tódolos corredores, a dificultade é moi variable en función das condicións, pero, no noso caso, facíase moi ben)

Desnivel: 1000 metros. aprox.

1ª ascensión: Pedro Marcos Fierro e Juan José Iglesias Arrieta o 6 de Marzo de 1977.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de empotradores e xogo de friends pequenos e medianos. (Ó respecto do material, este é moi variable dependendo precisamente das condicións da canle, por exemplo nós só chegamos a utilizar unha corda para os 4, pero aínda que só fose por se precisásemos rapelar dende o cumio ó ombreiro Nordeste -como nos pasara o anterior ano- convén leva-las dúas cordas).

Cordada: Tino, Ernesto, Aviñoá e eu.

Aproximación: Algo menos de 2 horas dende Cordiñanes, pola Senda de la Rienda, e pasando polo Hayedo de La Sotín, ata a Vega da la Sotín. onde durmimos. Dende aí séguese cara á Vega de Liordes deixando á nosa dereita o cono de dexección da Canal Ancha, e chégase á base da estreita entrada da canle nuns 40 ou 60 minutos.

Itinerario: A vía non ten posibilidade de perda xa que ó ser unha canle completamente pechada polos lados simplemente hai que seguir sempre cara arriba ata acada-lo Ombreiro Nordeste. Dende aí, só resta busca-las palas nevadas do lado dereito e continuar por elas ata o cume.

Descenso: Dende ó cume ó ombreiro Nordeste (ollo, que esta baixada pode ser bastante exposta en función do estado da neve, requirindo incluso de rapelarse) e dende aí polas palas de neve con tendencia ó lado dereito en dirección á Collada de Chavida. Cando nos atopemos perto desta, hai que salva-lo corte (apenas uns 20 m.) que ó final das palas da paso á canle que une a Collada de Chavida coa Vega de la Sotín. Hai un gran bloque lazado e a pouca distancia del, hai tamén outra instalación para rapelar (un parabolt e/ou cravo), puidendo rapelarse dende calquera deles para situarnos xa na canle pola que seguir camiñando facilmente cara á Vega de la Sotín.

Croquis e info: E como non podía ser doutro xeito, dado que este debe de se-lo corredor máis famoso da península, é fácil atopar reseñas e información del:

Espectra, Ubiña (León), 7 de marzo de 2015.

Manu quedara con Lucas e Pablo “O Frutas” en achegarse a Ubiña esa fin de semana, sen embargo unha lesión no último intre do Lucas deixoume a súa vacante para a saída, así que escapando dunha reunión antes do seu remate, metendo a eito todo o material que tiña no piso sen sequera revísalo e cunha tableta de chocolate e varias barriñas enerxéticas como único alimento conseguín unirme ó grupo con só unha hora de retraso 😉 E xa de camiño é cando pregunto cal é o plan…: a Espectra! -arreamecajonomundo…-  >:O :-O :O °o° °O° :O o_O o_0 o.O 8-0

Catro anos atrás xa desistiramos no comezo desta vía (daquela foramos Manu, Aviño e eu), vendo que non se atopaba en boas condicións, e dende entón sempre que me achegaba a Ubiña buscaba a evidente gran rocha dende onde nos deramo-la volta e tentaba adiviñar por onde continuaría o seu percorrido… Pero só imaxinar, eh!, que eu tiña claro que esa vía me quedaba demasiado grande como para meterme nela: xeo a 70º ou 80º, tramos de escalada en rocha con pasos de ata V+ para os que se recomendaba quitarse botas e crampóns e poñerse os gatos, mixto exposto e a, sempre en permanente descomposición, rocha característica de Ubiña… -a típica vía á que eu só miro para saber por onde hai que evitar ir-. Pero claro, o conto cambia cando diante vai O Manu tensando a corda cada vez que un se colga ;-D O caso é que O Frutas dicía que el xa “pasara de fase” no xogo e que ía facer unha travesía coa que rematar no cume de Ubiña para esperarnos aló; así que, de carambola, tocoume a min servirlle de asegurador ó meu irmán. El calculaba que a vía nos levaría unas 6 horas -aínda que finalmente botamos hora e pico de máis- en base ás escasas informacións que atopara sobre ela (de feito á hora de redactar isto estiven buscando algunha reseña na que basearme e non atopei nada minimamente detallado, máis aló dun par de imaxes co esquema da ruta). Á vía haille que recoñece-la súa variedade de pasaxes e técnicas, pese á mala rocha e o exposto dalgúns tramos; e dende logo admirámonos do tempero do Juan Goyanes e compañía para abrir este arriscado percorrido: quitámono-lo chapeu ante eles…

Espectra (MD V+/4, 70º, 600 m).

Fotos de Espectra, Peña Ubiña (León), 7 de marzo de 2015Dificultade: MD V+/4, 70º

Lonxitude: 600 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Juan Goyanes e Manolo González o 19 de marzo de 1999.Croquis de Espectra. Peña Ubiña.

1º longo. Ascéndense por unha longa rampa nevada (de como moito 60º) cara á característica parede manchada de óxido no que comeza a escalada propiamente dita. A rocha nesta repisa nevada resulta moi compacta polo que, ó non atopar nada sobre o que montar reunión, houbo que meterse entre a neve e rocha para asegurar ó corpo o inicio do seguinte longo.

2º longo (V- expo, 60º, 30 – 40 m.). Buscamo-lo estremo esquerdo da repisa nevada onde un parabolt sinala o comezo do seguinte tramo, xa por rocha, dificilmente protexible, que remataba cun pequeno resalte que daba paso a un novo tramo de neve e xeo. Con crampóns pola mala rocha, aínda non sei como Manu deu superado esta sección na que eu, só colgándome dun Alien, conseguín colocarme para espeta-los meus piolets a cegas nunha escasa lingua de xeo por riba do resalte; logo, axudado pola tensión da corda saín á rampa de xeo e xunteime co meu irmán nunha reunión montada na rocha baixo unha pequena cheminea xeada.

3º longo (60º-70º, 40 m.). Dereitos polo xeo da pequena goulotte que había sobre a reunión, acadamos unha pala de neve que percorremos ata montar reunión na parede que a pecha por riba.

4º longo (50º-60º, 30-40 m.). Dende aquí proséguese por neve bordeando a parede cara a unha agulla adosada, ben visible na parte superior. A vía arrodea dita agulla (que é a referencia clave da vía) e ascende polo seu lado esquerdo polo que montamos esta reunión nun spit situado na súa base.

5º longo (V-, 30 m.). Dende a reunión subimos un resalte rochoso semicuberto pola neve, a uns 5 ou 6 m. á nosa esquerda, e unha vez sobre el aparece un primeiro parabolt (coido que neste longo hai ata 4) que protexía o comezo dun tramo de rocha que inicialmente parecía máis fiable pero que ía empeorando a medida que progresamos. Este longo segue con tendencia cara á dereita e recomendan que se faga con pés de gato, pero Manu fíxoo cos crampóns aínda que ata superar o pano rochoso non volvimos a pisar neve nin xeo. Cando chegou a miña quenda, gardei os piolets pero estiven varios minutos valorando se poñe-los pés de gato namentres tentaba simplemente situarme na vertical das cordas e non me daba imaxinado como puido progresar por aí antes meu irmán; finalmente anudei un cordino longo a un parabolt e, amarrado a el, deixeime colgar das cordas para empezar a trepar por unha especie de diedro aberto que con tendencia á dereita remataba na base dun neveiro; fixemo-la reunión nas rochas do seu bordo inferior xusto por riba dun último parabolt que protexe a saída do tramo de rocha antes de volver a pisar neve.

6º longo (V+, 10 m. e 30 m.). Neste punto Manu dubidou sobre por onde seguiría a vía, xa que olvidara o croquis no coche pero lembraba que debía de haber un curto paso duro que daba paso a unha terraza onde remataba a escalada sobre rocha, e xa só restaría gaña-la gran pala de neve que conducía ata a aresta 300 ou 400 m. máis arriba. E aínda que o paso tiñámolo diante dos nosos narices, nun resalte de 3 ou 4 m. con algo de desplome, xusto enriba e á dereita da nosa reunión, ata que un non o superaba, non podía ver a repisa que conducía cara á gran rampa de neve final do seu lado dereito. No noso caso fixemos reunión na mesma repisa a menos de 10 m. da anterior reunión pero unha vez xuntos non dimos por rematado o longo ata atravesa-la terraza e situarnos no comezo da pala de neve.

Resto (40º-50º, 300 – 400 m). Recollemo-las cordas xunto a un bloque e iniciamo-lo longo percorrido que en liña recta nos conducía cara á aresta. Na parte superior, un último estreitamento deixaba un tramo mixto duns 5 ou 6 metros con algo de xeo polo que Manu subiu sen problema, pero no que a min botoume unha corda porque eu non me atrevía a meterme “a pelo”. Neste punto onde o noso percorrido acadaba a aresta esperábano-lo Frutas, xa bastante aburrido porque entre que el subira máis rápido do previsto e que nós tardamos máis do calculado, déralle tempo ata a bota-la siesta no cume. Comimos algo e en 5 minutos acadamo-lo cume para logo descender enterrándonos ata a cintura na neve profunda do Canalón Sur por onde empatamos coa senda que baixaba ata Torrebarrio.

Enlaces con algunha información en:

Corredor de la Aguja e Elixir de la Suerte, Ubiña (León), do 29 ó 31 de decembro de 2014.

2014 Decembro 31 Deixar un comentario

Unha cordada nos últimos tramos da Elixir de la Suerte; foto tomada dende a aresta, ó remate do Corredor de la Aguja.

O ano remataba cunha caída das temperaturas e uns ceos despexados e soleados que non podiamos desaproveitar. O Chicho quería probar o Corredor de la Aguja e Elixir de la Suerte, na cara Suroeste do Ubiña, así que reservamos praza no refuxio da Federación Galega en Torrebarrio e, a golpe de madrugón lunático, presentámonos no pobo a mediodía, con tempo de abondo para achegarnos á base dos nosos obxectivos para comproba-las súas condicións.

Torrebarrio recibiunos cun soleado día sen nada de vento pero cunhas baixas temperaturas que, incluso, rondaban os 4 ou 5 graos baixo cero ás 15 h. nas sombras das bases dos nosos dous corredores. Ademais, por primeira vez (e xa debía de ser o meu cuarto ou quinto intento) atopeime co resalte do inicio do Corredor de la Aguja, cuberto por unha capa de neve dura; e como tamén víanse completamente cubertas de xeo as rochas próximas e da parte superior, as nosas expectativas eran moi positivas. Pola contra, aló onde se acumulaba a neve, esta presentábase en estado de po seco e estaba sen transformar, así que enterrabamonos ata os xeonllos nela.

Con estas novas avisamos ó Xosé e máis a Manu que querían saber das condicións de Ubiña por se eran axeitadas para os seus obxectivos: o Xosé quería facer algún corredor como o Espectra, e Manu unha das súas difíciles travesías de posta a punto. Ó final, ambos animáronse a achegarse ó seguinte día, de tal xeito que o Xosé uniuse a nós para subirnos polo Corredor de la Aguja, namentres que Manu pasou o día facendo desniveis entre León e Asturias, atravesando un par de veces o cordal, así que puido observar que as condicións da neve pola cara Norte eran notablemente mellores que as que había na cara Sur; iso si, de xeo… nada.

Logo de quedar co Xosé ás 8 da mañá do seguinte día, preparamos o material de escalada e pegámonos ós radiadores do refuxio ata deitarnos. O Chicho, coñecedor da sona da miña tendencia a meterme en leas e, sobre todo, da miña proverbial velocidade, empaquetou na mochila buxola e as 8 pilas de reposto que trouxo pensado en que tiñamos moitos boletos de non voltar antes do aninovo. 😉

Corredor de la Aguja (III/3, 70º, 300 m).

Fotos de Corredor de la Aguja, Peña Ubiña (León), 30 de decembro de 2014O Xosé chegou sen novidade pese ás placas de xeo na pista de Torrebarrio, así que inmediatamente puxémonos en camiño, unha vez repartido o material: a corda máis gorda para Chicho, a máis lixeira para min e a pesada ferralla para Xosé -algún día explicarei cal é o complexo sistema de repartición das cargas que se aplica nestas actividades 😉 –

Croquis do Corredor de la Aguja - Peña Ubiña. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesinvernales/ubina-aguja.htm

Nun par de horas estábamos ó pé da característica agulla, baixo o inicio do noso Corredor, e media hora despois ancorabamonos na primeira reunión da vía, no lado esquerdo do 1º resalte da vía. Dita reunión está formada por un cravo do que colgan varios vellos cordinos unidos nun antigo mosquetón de ferro e reforzado por unha vella peza de ferreiro que saltou en canto o Chicho se deixou colgar da reunión.

Encordámonos e o Xosé púxose mans á obra atacando rapidamente o resalte que resultou contar cunha neve de peor consistencia da que aparentaba e cun escaso xeo. Pese a elo superou o paso e proseguiu durante practicamente agota-los 60 m. das cordas, xa que en vez de montar unha reunión xusto onde o diedro xira cara á esquerda (aí había un cordino sobresaíndo do xeo), proseguiu ascendendo polo seguinte resalte e continuou por unha pala de neve antes de monta-la reunión reforzando cun friend mediano uns bos cordinos que había nun bloque do lado esquerdo da metade desa pala.

O 2º longo levounos, logo do tramo inicial de neve, ata un novo resalte de rocha e xeo que viraba cara á esquerda e que remataba nun tramo final de neve no que montou a 3ª reunión lazando un gran bloque de rocha do lado esquerdo, ó límite dos 60 m. das cordas. Xa só nos quedaba un último tramo de apenas 20 m. practicamente por neve, salvo un curto resalte intermedio, polo que o Xosé asegurounos ó corpo unha vez acadada a aresta, algo antes das 14h., disfrutando da forza dun sol que ata entón mantivérase oculto polas paredes que ensombrecían o corredor.

Dende aí, ascendimos un pequeno tramo da aresta cara ó cumio, pero logo de tomarnos un descanso para picotear algo namentres observababamos a unha cordada progresar polo tramo final de Elixir de la Suerte, decidimos non continuar ata a cima e descendimos baixo un recio sol polo sempre longo e pesado Canalón Suroeste; un xeito bastante directo de regresar a Torrebarrio.

Podemos resumi-la escalada como sumamente delicada pola escasez de xeo e moi difícil de protexer. Menos mal que puidemos contar coa destreza do Xosé para sacarnos por aí, porque doutro xeito, en vez de pouco máis de 2 horas de escalada efectiva, non sei se nos chegarían tódalas pilas do Chicho 😉

Como as condicións que atopamos de neve (sen transformar) e de xeo (moi escaso) non eran as que o Xosé esperaba, renunciou a probar sorte noutro corredor e aproveitou para marchar a casa e darlles unha alegría ós seus pícaros. Así que Chicho e eu volvimos a quedarnos sós, alomenos durante un rato, xa que á noite pasou Manu a contarnos que se atopara no seu percorrido polo monte durante ese día. “Tomámoslle” algo no bar e unha vez que tamén el marchou, Chicho e eu metémonos nos nosos sacos co plan de subir pola Elixir de la Suerte ó seguinte día. Aínda que nos temíamos que atoparíamos moita neve solta e profunda nesta ascensión, contábamos con que a cordada que viramos pola tarde remata-la vía tería deixado unha boa pegada coa que aforrarnos a maioría do esforzo de ir abrindo paso.

Elixir de la Suerte (III/2, 50º, 550 m).

Fotos de Elixir de la Suerte, Peña Ubiña (León), 31 de decembro de 2014Pese a que nos deitaramos cedo, non durmimos moito… O Chicho estivo insomne -non sei se pola excitación típica previa a unha escalada ou polo nerviosismo de saber que ó seu carón iría só eu 😀 . Fose o que fose, o moi cachamoulán estivo botando partidas na Play Station para entrete-la espera, namentres eu pensaba que andaban os ratos a rilar entre os tabiques… -. Eu tampouco din durmido moito -cousa que non é demasiado estrana en min-, se cadra porque aínda lembraba as 12 horas que me levara ascender con Beni ese corredor fai un par de anos (sen contar aproximación, nen descenso, eh!)

Croquis de Elixir de la Suerte - Peña Ubiña. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesinvernales/ubina-elixir.html

Ás 8 da mañá puxémonos en marcha para ataca-lo primeiro resalte de entrada á nosa vía ó redor das 10:20 h. Neste caso progresamos con coidado pero sen problemas durante apenas media hora ata acadar un bloque que é preciso arrodear cun delicado paso, así que sacamo-la corda para superalo asegurándonos nunha pequena fenda un par de metros embaixo del. Logo deste paso, xa non tivemos que encordarnos máis durante o resto da vía e continuamos alternando tramos fáciles de neve con outros máis delicados con rochas superficiais.

Unha vez superada a travesía horizontal a metade de vía, vimos como a pegada da cordada da víspera continuaba atravesando diagonalmente a pala central de neve, para seguir por unhas pendentes do lado esquerdo, en lugar de seguir máis verticalmente cara arriba pola citada pala central que se ve no croquis de El Maquis que acompaña esta entrada. Cando fai un par de anos subira por aquí, optaramos por ascender de forma directa pola pala de neve, así que aínda que a pegada nos levaba por outro lugar, logo de falalo con Chicho, decidimos segui-la pegada para evitar ter que ir abrindo pegada por neve branda.

A decisión seguro que foi acertada porque, deste xeito, coñecín outra variante do itinerario e aforrámono-la paliza de ter que pelexarnos coa neve branda. Finalmente, acadamo-la aresta ó remate da vía ó redor das 13h. e unha hora despois xa estábamos na base do Canalón suroeste, apurándonos para estar de regreso en casa a tempo de sentármonos na mesa para a cea de fin de ano.

Apenas 2 horas e media de ascensión fronte ás 12 horas de fai un par de anos pode dar idea do diferente estado en que se atopaba o itinerario en ambos casos… Así e todo… o feito de que houbese nevado recentemente e de que esta neve non estivese aínda transformada, non constituían as condicións axeitadas para realizar esta actividade con plena seguridade, así que deberíamos de ternos quedado en casa, verdade? 😉

Enlaces con información en: