Arquivo

Posts Tagged ‘Onde durmir’

Mallos de Riglos (Huesca), do 24 ó 29 de agosto de 2017.

Luísa, Gene e outro escalador no 4º longo da Alberto Rabadá (máis coñecida como a Murciana).Riglos é o terreo ideal para esa escalada física de brazos fornidos, mans coma zarpas e técnica de bicicleta coas que supera-las constantes panzas que en calquera das súas moitas rutas aparecen. Con semellante premisa, non é que se trate dun destino devezado por min, pero, a cambio, ofrécenos un lugar insólito, marcado pola súa historia, inzado de extraordinarias vías e coa promesa de que se es capaz de adaptarte ás esixencias destas paredes, teraste convertido nun escalador con “oficio”, moito máis astuto, e cun carácter acorde coa dureza dos seus itinerarios.

Pero para chegar a iso, todavía hai que comerse moitos dos seus bolos 😉

Moitísima calor e probabilidade de tormentas eran as previsións que tiñamos para Riglos, pero o Carducho tiña este destino metido na cabeza dende facía tempo, así que Mundi e eu saímos para alá detrás del e Lola, cruzando os dedos para non face-la longa viaxe en balde: e houbo sorte… 🙂

A choiva respetounos e permitiunos 3 días de escalada, aínda que as abafantes temperaturas fixéronnolo pasar mal tanto de día coma de noite (no albergue Refugio de Riglos non se daba durmido nas habitacións salvo abrindo portas e fiestras de par en par e tumbándose en “pelota picada”), así que a nosa intención era a de escalar pola mañá e descansar pola tarde.

O ideal parecía escalar no chamado circo de verán, na cara Norte do Mallo Pisón, algunha vía recomendada polo Xosé, que ten escalado cáseque todo o que é humanamente posible neste lugar, como a Mi Padre Tiene Sed e a Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes; pero para empezar buscamos unha máis faciliña, o Espolón Adamello, na cara Sur, e para a despedida fixemo-la Normal do Puro xa que a inestabilidade meteorolóxica ó final acabou por instalarse…

A pequena vila de Riglos seica debe ter uns 50 habitantes, así que non conta con máis que co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

O que si que é frecuente é que se xunten varias furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, e que pernocten nelas varios días sen que ata o de agora houbese problemas por elo (discreción e educación garantirán que isto se siga podendo facer por moito máis tempo…).

Croquis:

Espolón Adamello, 6a, 190 m.

Fotos do Espolón Adamello, na cara Sur do Pisón (Riglos)Como hai que empezar por algún sitio, o lóxico é buscar unha vía fácil, e como non hai moitas case todo o mundo repite as mesmas; a cheminea Pany-Haus e o Espolón Adamello do seu carón son seguramente as vías máis frecuentadas, así que decidimos empezar por esta última. A idea inicial era que Carducho e Lola fosen por diante, e Mundi e eu os seguísemos nunha segunda cordada, pero ó final tivemos que facer cordada de 3, cando Lola non foi quen de supera-la primeira panza e decidiu baixarse.

Apertura:

Jesús Ibarzo e Ursi Abajo, o 22 de agosto de 1965.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Percorrido e dificultade:

Croquis Espolón Adamello + Normal ó Pisón e descenso por Los Volaos. Fonte: http://www.viaclasica.com/foro/viewtopic.php?t=2897 O percorrido non ten perda xa que segue o espolón, agás no inicio do primeiro longo que agora no se fai pola ruta orixinal, senón que evitan unhas panzas entrando uns metros á esquerda para acceder ó espolón xusto embaixo da primera gran panza. A vía remata antes da golada, dende a que inicia-lo descenso ou pódese optar por continuar ata acada-la golada, para empatar coa normal ó Pisón para facer cume en 3 longos.

L1. V, 35m. Un pouco á esquerda do comezo do espolón, xunto a un nicho, xa se ven os primeiros parabolts da vía que conducen por terreo de ton roxo a unha panza durilla, á que seguen outras ata acada-la reunión de 2 amplas argolas nunha cómoda repisa.

L2. 6a, 35m. O longo empeza superando a “Panza del Pijo” enriba da reunión, e ós 15 m. hai unha reunión intermedia que nós ignoramos, para continuar por terreo de IV+ ata unha nova reunión tamén moi cómoda baixo unha nova panza, neste caso composta por 2 parabolts con anela.

L3. 6a, 25m. A “Panza del Cabrón” atacámola de fronte e pareceunos máis un 6b, así que sospeitamos que pódese arrodear algo pola esquerda para que non saia tan dura. A reunión novamente resulta moi cómoda e consta de 2 argolas.

L4. IV+, 30m. L5. IV, 30m. Empatamos ambos longos para chegar a unha nova ampla repisa cunha reunión de 2 argolas.

L6. IV+, 35m. Séguese cara arriba por rocha algo peor ata acadar unha repisa pola que desprazarse uns 3 ou 4 m. á dereita para afronta-lo muro final (hai un parabolt que nos indica o punto polo que atacalo, sen irnos demasiado á dereita). Unha vez acadada a reunión pódese continuar un último longo para chegar ata a golada, ou -como foi o noso caso- seguir un cable á nosa dereita para situarnos na instalación de rápel.

L7.III, 45m. Non o fixemos.

Data:
25/08/2017.

Cordada:

Carducho, Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos (porque empatamos o L4 e o L5). Se se continúa ata a golada baixo o muro final do Pisón, hai que facer un longo máis duns 45 m.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlÁ dereita da reunión sae unha vira cun cable a modo de pasamáns que nos leva camiñando horizontalmente ata a primeira instalación de rápel. En 30 m. acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ou pódese optar por aproveitar que se usan cordas dobres para chegar no mesmo rápel ata a seguinte instalación.

O 2º rápel de 30 m. volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes, ou -se usamos cordas dobres de 60 m.- prolonga-lo rápel (55 m.) ata a seguinte instalación.

Un último rápel volado de 60 m, que lle da nome a este descenso (Los Volaos) deposítanos xa na base do Pisón; en caso de descender cunha soa corda, é preciso montar un rápel intermedio (e seica incómoda e colgada).

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.) e unha ducia de cintas exprés. Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, 6c+, 160 m. Mi Padre Tiene Sed, 6c, 160 m.

Fotos de Mi Padre Tiene Sed e Tiempos Nuevos Tiempos Salvajes, Circo de Verano, cara Norte do Mallo Pisón (Riglos)Croquis de Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, e Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1Estas 2 vías sitúanse no bordo inferior da súa cara Norte, no chamado Circo de Verano, e rematan a metade da parede do Pisón, poidendo continuarse ata o cume polos longos superiores de varias outras vías como a Anglada-Guillamón, a Hechizos del Viento, a Tangerine Dream…

Coma foran recomendación do Xosé, había que facer algunha delas para non desairalo 😉 . Ó final, decidimos que as 2 cordadas, Mundi e Carducho por un lado, e Xosé e eu polo outro, subiramos cadansúa vía, aproveitando que van por itinerarios paralelos, para poder ir “chinchándonos” mutuamente 😀 e logo descender xuntos pola Tangerine Dream.

Escalamos cunha corda deportiva de 70 m, aínda que para baixar, xuntámonos -como dixen antes- para poder rapelar tiradas máis longas.

A Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes foi aberta en 1989 por Carlos Logroño “Citro”, Javier Oliván “Suli” e Guillermo Campo, e consta de 5 longos de 6a+ (30m), 6a+ (30m), 6b (30m), 6c/6c+ (30m) e 6c (35m) sobre rocha de moi boa calidade e cos tramos máis fáciles con distanciado entre chapas.

Croquis: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1

Coma o Xosé levoume pola Mi Padre Tiene Sed, será desta vía da que detalle o seu percorrido.

Apertura:

F. Gutiérrez, J. Arnaudas, F. Caballé, L. Bujeda, J.G. Barcos e S. de Pedro. 1 de xuño de 1985.

Comentarios:

A vía está equipada con reunións e parabolts de métrica de 10 mm. que distancian “algo”, e tamén hai algún cravo e spit.

O cuarto longo é o máis protexido, xa que é onde desploma máis, e ben podería ser 7a…?

Percorrido e dificultade:

Croquis de Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-mi-padre-tiene-sed-185-m-6c-cara.htmlArranca na base do Pisón, inmediatamente á esquerda dunha vía que ten parabolts vermellos e permanece á sombra durante todo o día. Comparte a 2ª reunión coa vía Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes. Polo xeral o itinerario resulta bastante evidente, seguindo a traza deixada polo magnesio.

L1. 6a, 25m. Longo vertical de bo canto que xa avisa dos distanciados entre seguros e do que será a tónica da vía. A reunión atópase embaixo dun resalte.

L2. 6a+, 30m. Supérase o resalte para segui-la liña de parabolts que de forma recta nos leva a unha pimeira panza e inmediatamente despois a outra panza que da a unha ampla terraza na que se atopa o tinglado da reunión á esquerda (parabolts, e cable nunha ponte de rocha), xunto a un diedro-fenda. Seica antes desta reunión, hai outra que nos pode despistar, debaixo da terraza, xunto ó diedro característico: eu non a lembro, pero tédeo en conta.

L3. V+, 40m. Aquí non hai perda, só hai que segui-lo diedro-fenda ata a seguinte reunión situada no seu lado esquerdo.

L4. 6c, 30m. Continúase pola fenda que acaba por esmorecer e continúase por panzas cun lixeiro zig-zag á dereita primeiro e logo á esquerda, para rematar por un duro muro desplomado de continuidade que nos leva ata a incómoda reunión colgada, á esquerda dunha laxe que está pedindo a gritos separarse da parede e caer.

L5. 6a, 35m. Sáese en travesía á dereita pasando pola precaria laxe e logo de 3 parabolts o compañeiro desaparece da vista, continuando en travesía delicada ata unha repisa, dende onde xa se ascende máis en vertical superando varias panzas ata acada-la cómoda vira-repisa na que se atopa a reunión.

Data:
26/08/2017.

Cordada:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

160 m. 5 longos.

Descenso:

Dende a ultima reunión da vía, faise unha travesía cara ó lado dereito seguindo a vira que conta con algún parabolt para protexer esta camiñada pola cornisa duns 15 ou 20 metros ata un tinglado de reunión con anelas para rapelar, dende onde xa se pode ve-lo Puro. Desde aquí, pódese baixar en 3 rápeles pola Tangerine Dream (hai que ir metendo seguros para non separarse da parede e saber onde están as reunións), ou pódese facer un curto rápel para gañar unha nova cornisa pola que continuar en travesía horizontal cara ó Puro e facer un novo rápel co que acadar así os rápeles habituais de descenso do Puro.

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.), dezaseis cintas exprés (varias delas longas). Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

Fotos da Normal ó Puro pola súa Entrada Directa (Riglos)Croquis de El Puro. Fonte: http://a0avista.blogspot.com.es/2009/03/la-normal-del-puro-riglos.htmlFai 3 anos xa fixera esta escalada xunto a Beni, Josele e Xosé, así que podedes consulta-la descrición detallada da vía e os correspondentes croquis neste mesmo blogue. Nesta ocasión conformamo-la cordada Carducho, Mundi e eu, que en contra do habitual, estivemos sós en toda a ruta, xa que a inestabilidade meteorolóxica vese que arredou a outras cordadas candidatas das moitas que acostuman a facer esta emblemática vía.

En todo caso si que engado o croquis adxunto que complementa e se solapa cos xa incluídos no seu día, e que ten a particularidade de sinala-la ruta orixinal pola que os aperturistas abriron a vía, aínda que na actualidade a opción habitual (e recomendable) é inicia-la escalada pola entrada directa.

Asemade, querría destaca-lo feito de que o paso que no croquis gradúan de 6a+ na cova do Puro, na maioría das descricións actuais normalmente dáselle 6b; así e todo, o devandito paso é, dende logo, bastante máis duro que o 6b da panza pola que arranca o último longo (supoño que todo depende de que tipo de terreo lle é máis propicio a cada persoa…).

Tamén decateime no primeiro rápel que hai unha vía que ascende ó Puro pola cara que da ó Mallo Pisón, co que o cume deste monolito pódese acadar totalmente á sombra. Coido que é a vía Cintero e aínda que me pareza incrible, vendo as panzas que ten que superar, seica está graduada de só 6b: interesante, moi interesante… 😉

Croquis:

 

 

 

Advertisements

Reino de León, cara Sur do Peña Santa de Castilla, 11 de xullo de 2017.

Fotos da Reino de León, cara Sur do Peña Santa de CastillaDe novo o Xosé pretende aproveita-la viaxe de volta ó seu traballo para facer unha incursión a medio camiño do seu destino… Neste caso propón achegarse ó Peña Santa, para face-la vía Reino de León na cara Sur, e ó día seguinte, antes de baixar a polo coche, facer outra no Pilar de los Cazadores (inicialmente pensara na Furtivos, pero logo decidiuse pola máis curta e sinxela Reencuentro Otoñal).

Xuntámonos en Riaño e achegámonos ata Caldevilla pensando que dende aló había unha pista pola que poderiamos chegar conducindo ata a mesma choza de Vega de Llós, pero… -Que non se vos ocurra, meus, o coche haino que deixar en Caldevilla!!!!- Efectivamente existía unha estreita “pista” para usos gandeiros, pola que seguimos e seguimos pese a que era evidente que non deberiamos de seguir… (non collen dous vehículos, non hai apenas lugares onde apartarse no caso de cruzarse, hai profundas fochancas e badéns nos que tocar co baixo do coche, e para rematar, a conxunción de pedras soltas e rampas fixéronme exprimi-lo embrague e rebentáronme as rodas dianteiras -disto decateime xa de volta en casa cando observei os cortes e os cachos de caucho que, literalmente, faltaban!). Finalmente, non dimos superado unha rampa e tivemos que retroceder marcha atrás para estacionar -máis ben debera dicir “abandonar”- meu coche, xunto a unha gran maseira que coido que debe ser a de Fonte Oscura.

Rutas á Vega de Llós. Fonte: http://www.wikirutas.es/rutas/vermapa.asp?id=674Supoño que o remate perfecto debería culminar cunha boa multa por circular por unha pista non autorizada, ou por estacionar nun prado, pero ata o de agora aínda non me chegou nada… -a ver se polo menos aínda hai unha pouca sorte e non cae…- 😉

Actualizacion en outubro de 207: Pois finalmente non houbo sorte: 3 meses despois da nosa viaxe, chegoume unha fermosa multa de 500€ a casa, que quedarase en 300€ unha vez recoñecida a miña culpa e renunciado á reclamación.

Se é que non hai atallo sen traballo… 😦

Logo de ter que deixa-lo coche antes do previsto, topámonos con algo de néboa e orballo durante o camiño, pero acadamo-lo refuxio xusto a tempo para colle-las 2 liteiras que quedaban libres, uns minutos antes da chegada dunha cordada de 3 que tivo que optar por vivaquear na cova.

Croquis da Reino de León. Fonte: da Guía de Atate.info sobre o Peña Santa de Castilla (xa non existe o enlace para a súa descarga).Croquis da Reino de León. Fonte: da Guía de Atate.info sobre o Peña Santa de Castilla (xa non existe o enlace para a súa descarga).Ó día seguinte botamos 12 horas para face-la vía Reino de León, que resultou bastante máis difícil do que o grao dado a cada longo podería facer pensar: tranquilamente se lle podería dar un grao máis a practicamente tódolos longos… Tras recolle-las cordas, 20 minutos despois estabamos no cume do Peña Santa e para baixar probamos pola Vía de los Llastrales, xa que a min parecíame recordar que era máis rápido que ir pola Forcadona, ademais de evita-lo posible neveiro que acostuma a ter; sen embargo, debeunos de levar polo menos 3 horas porque aínda que non vimos a hora de chegada, saímos do cume ó redor das 20:30h. e non acadariamo-lo refuxio ata ó redor das 23:30h. (eu non lembraba que o tramo entre a Horcada Alta de los Llambriales e a Horcada Baja de los Llambriales fuese tan delicado, e aínda por riba en lugar de tentar gaña-la loma que descende suavemente cara a Vega Huerta, baixamos ata o fondo do jou, polo que perdemos aínda máis tempo buscando pasos entre as simas do seu lapiaz…).

Entre que o Xosé papárase tódala vía en cabeza e que o retorno foi tan longo, decidiu optar por unha vía máis sinxela para o seguinte día, e como tiña o croquis de Adrados da Reencuentro Otoñal, aló nos fomos de mañanciña, ben tarde iso si, para poder descansar algo máis logo da nosa longa xornada. Para esta vía, o señor Miguel Ángel Adrados suxería levar só un xogo de entaladores e un par de friends dos números 2 e 3, pero logo dun primeiro longo fácil de trepada, un segundo logo ben delicado por un diedro de rocha moi mala, atopámonos coa gran placa de canalizos -que teoricamente non debera de pasar de V!, e para a que bastaría con ese par de friends e uns entaladores!-, pola que o Xosé subiu, primeiro uns metros polo canalizo máis gordo do centro ata descartar que a vía fose por aí -á vista de que podería sair de 6b-, e logo probou polo lado esquerdo da placa ata decidir retirase da vía, descolgándose dun Camalot nº 3 que tivo que abandonar, dado que quedaba claro que a información dada no croquis non era en absoluto correcta, nin no grao, nin no material necesario -salvo que a ruta non fose polo muro de canalizos…-.

Xa en casa, botándolle un vistazo ás fotos que sacara para ver se podía averiguar por onde raios iría ese longo, crin resolve-lo misterio! 😀 Resulta que no lado esquerdo do gran muro de canalizos que había por riba da nosa repisa, hai 2 chorreiras negras ben evidentes, e un pouco máis á esquerda da segunda delas, usando o zoom, puiden observar algún elemento rectangular brillante (sospeito que pode ser algún tipo de vello cravo?), unha chapa algo por riba deste, e unha cinta plana nunha ponte de rocha todavía máis arriba. Non sei se dependendo do ángulo de incidencia da luz a certas horas e en determinadas estacións resaltará máis a chorreira branca, pero estaría mellor sinalado o percorrido do longo se se indicase que este vai algo máis á esquerda das 2 chorreiras negras… -agora haberá que volver para reintenta-la vía e… recupera-lo friend, por suposto 🙂 – En todo caso, vendo o bosquexo da guía de Atate.info, nel se indica que “se comeza á esquerda dunha marcada fenda cara a unha chorreria negra que vese bastante arriba e que hai que pasar pola súa dereita cara a un nicho no que se monta a reunión.”

Así que con 60€ menos de lastre (seica no seu tempo ese friend custaba 5.000 pesetas “das de antes” 🙂 ), retirámonos ata Vega Huerta, fixemo-las mochilas e baixamos a polo coche que, afortunadamente, non fora retirado do prado pola grúa 😀 porque todavía nos quedaban máis de 5 horas de viaxe por estrada cara ós nosos respectivos e opostos destinos.

Podedes saber máis cousas e lee-la descrición da actividade no blogue de Xosé, Fendas e Ferrallas, cunha boa escolma de fotos e alomenos un comentario de cada longo que agradeceredes máis que as miñas parolas 🙂 .

A aproximación.Croquis da ruta dende Vega de Llós a Vega Huerta (de atate.info). Fonte: http://www.atate.info/guia-practica/item/222-pena-santa-de-castilla.html

Dende Fuente Oscura, a pista continúa sen perda ata rematar nos prados ó carón da choza da Vega de Llós e dunha fonte con maseira. Dende aí hai que ascender con tendencia cara á esquerda (O) para acadar unha  golada (Collado Jover) situado baixo as negras rochas da parede do Peña Parda. Logo hai que continuar ascendendo diagonalmente á esquerda ata acada-lo Collado de El Frade. O sendeiro segue ascendendo en zigzags pola ancha loma ata o seu remate, nunha pequena golada xunto ós contrafortes rochosos de Los Moledizos (Cimera del Frade). Pola esquerda destes contrafortes e atravesando unha longa ladeira pedregosa, chégase ó pé da Canal del Perro. A senda ascende en cortos zigzags a forte pendente ata acada-la máxima altura do noso percorrido no Collado del Burro, dende o que xa se pode ver perfectamente a cara Sur do Peña Santa de Castilla. Dende aquí xa só resta segui-lo chamado Camino del Burro, unha ruta ben marcada con fitos  e manchas de pintura amarela, pola chaira de pedra que, aínda que longo, vai mantendo a cota, con pequenas subidas e baixadas, polo que xa non quedan máis costas ata o descenso final que arrodea polo Oeste as Torres de Cotalbín, para chegar a Vega Huerta.
En Vega Huerta, ademais do pequeno refuxio non gardado con capacidade para unhas oito persoas (en realidade hai 4 liteiras de cemento, pero son suficientemente anchas como para que durman dúas persoas en cada unha delas), preto dunha boa fonte cun par de maseiras (a principios de verán pode estar cuberta pola neve), hai tamén unha cova, na base das Torres de Cotalbín, a uns douscentos metros por enriba da pradeira, e xunto ó camiño polo que chegamos que pode acoller outras cinco ou seis persoas, e é posible monta-la tenda preto do refuxio, aínda que hai que ter coidado coas vacas que pacen polo lugar e que poden rompelas.

Reino de León,  ED, 7a (6b/A1), 700 m.

1ª ascensión:

José Manuel Fernández e Miguel Pita os días 5, 6, 8, 9 e 10 de agosto de 1998 (tomáronse un día de descanso en Vega Huerta, e fixeron 3 vivacs na parede).

Croquis da Reino de León feito por Xosé e eu no 2017.Percorrido e dificultade:

Son 18 longos (14 realmente da vía e o resto de saída común con Rescate Emocional) protexibles cun xogo de entaladores, outro de micros, e un de friends ata o nº 4 de Camalot. A maioría das reunións contan con spits ou cravos, así como nalgunhas placas.

Aproximación en 30 minutos dende Vega Huerta. A vía comeza algo á dereita da canle de desaugue do neveiro colgado, e ten 2 posibles entradas, da que escollemo-la variante de máis á dereita, aberta un ano despois (99) polos mesmos aperturistas e mellorando substancialmente a entrada orixinal (que coincidía coa entrada da vía Sol-Ruíz-Villar).

Aínda que nesta descrición conservamo-la graduación do croquis, pensamos que ben se lle podería dar un grao máis a practicamente tódolos longos, porque obriga a apretar algo máis do indicado; así que de grao xeral dariamoslle máis o ED 7a+/7b (6b+/A1), que o ED 7a (6b/A1) co que acostuma a graduarse.

Dende onde acaba a vía, acádase o cumio por unha trepada en menos de 10 minutos.

L1. V, 50 m.
Comezamos escalando cara un diedro evidente polo que continúa nos 2 seguintes longos. Este longo segue unhas fendas un pouco á esquerda do diedro, está limpo de material agás a reunión, que conta con 2 burís e está situada no mesmo diedro.

L2. 6a, 30 m.
Longo limpo. Séguese polo diedro ata embaixo dun teito no que nos atopamos cunha reunión vella de burís e, uns metros á esquerda, outra nova de spits.

L3. 6b,  25 m.

Longo limpo. Sáese recto cara arriba superando o teito pola esquerda, seguindo unha fenda á esquerda do diedro e usando este para protexer, ata embaixo dun gran pilar vertical onde se atopa a reunión dun spit e un cravo.

L4. V+,  25 m.

Arrodéase pola esquerda o pilar que temos sobre as nosas cabezas, polo que pronto desaparece da nosa vista o/a compañeiro/a, e continúase por unha fenda-rampa ascendente cara á esquerda -na que hai un pitón-, ata o seu remate, nunha reunión de dous cravos.

L5. 6a, 25 m.
Faise unha travesía horizontal á esquerda de polo menos 6 m., e pásase unha laxe para acceder á repisa onde se xunta coa variante orixinal (nesta repisa podemos ve-la reunión desa a uns 8 m. á esquerda), e séguese en vertical dereita por un curto muro de bo canto, protexido por dous spits. A reunión, conta con dous spits novos.

Vistas do pedreiro de La Llerona ó solpor.L6. V+. 30 m.

Á esquerda da reunión pódese ver un cercano diedro-cheminea cara ó que hai que continuar bastante horizontalmente ata acadalo, para continuar ascendendo por el ata montar reunión dun cravo reforzable facilmente na mesma fenda no que se atopa.

L7. V+. 45 m.
Saímos pola esquerda da reunión, buscando o terreo máis fácil para supera-lo muro enriba nosa, mellor pola placa un pouco á dereita que pola fenda que está moi rota, e imos progresando con tendencia á dereita, ata acada-lo inicio dunha canle, pola que que seguimos nun zig-zag ata a explanada que sinala a parte superior do piar e que te deixa ó pé do muro de canalizos. A reunión é un spit novo, reforzable nas fendas da súa dereita.

L8. 6b. 40 m.
Ascéndese un impresionante muro de canalizos con tendenza á esquerda, e que conta con 4 spits protexendo os pasos máis duros (hai aire entre seguros mais pódese meter alguna cousa entre canalizos e nunha fendiña baixo unha entosta na parte final). A reunión consta dun spit novo e un cravo.

L9. 6a+. 25 m.
Continúase por placa con varios seguros fixos (pitón, spit, pitón, ponte de rocha e dous pitóns), que nos deixa algo máis á esquerda da nosa reunión de partida, nunha nova instalación de 2 spits moi perto dunha laxe que conforma o teito con fenda coñecida como “El Camello“.

L10. 6a. 25 m.
Sáese da reunión cara a un spit situado á nosa esquerda cunha curta travesía (para min delicada de carallo), e logo séguese por unha placa de rocha alucinante ata chegar á gran fenda (tamén delicada de acadar) desta laxe Camello, pola que se progresa ata acada-la cómoda repisa na que se monta a reunión sobre unha ponte de rocha. Ollo a un gran bloque solto xusto antes da repisa que está esperando por alguén para caerse!

L11. V+. 50 m.
Atravésase cara á esquerda pola repisa descendente para desaparecer da vista do/a compañeiro/a e continuar logo ascendendo en diagonal á esquerda polo diedro con canalizos que forma a parte dereita da gran laxe coñecida como a “Pirámide”; por baixo da cima da mesma hai que ir á esquerda a pillar uns canalizos que nos levan ó curuto desta pirámide (este último paso é o que lle dá o grao ó longo). Reunión en dous spits.

Unha cordada de 3 ó seguinte día, no longo chave da Reino de León.L12. 7a (6b/A1). 25 m.

Media ducia de spits protexen este longo e permiten o seu ascenso en artificial, aínda que pensamos que segue obrigando a escalar polo menos 6b+/6c. Comézase verticalmente pola placa, de adherencia e con presas escasas e malas. No 4º spit un cordino longo deixado por algún alma caritativa salva ó Xosé de ter que baixar a buscarme, porque xuro que se non é por ese cordinacho eu non subo por aí nin aínda que tiren de min con poleas 😀 . Dende ese spit a ruta segue máis pola esquerda, pese a que, verticalmente, algo máis arriba vense varios spits ou parabolts que deben corresponder a algunha variante ou vía da que non tiñamos referencia e que comparte os 3 primeiros spits (posteriormente comprobamos que se trata dun longo de 7b da vía Nuri, aberta no 2011 por Edu Recio, Jesús Ibarz e Oriol Anglada). O Xosé non se deixa enganar e continúa ascendendo con tendencia á esquerda para rematar por un diedro que o deixa na reunión dun spit novo reforzable nunha ponte de rocha.

L13. 6a+. 30 m.
Sáese do diedro pola esquerda para situarnos baixo unhas fendas verticais; á súa esquerda intuímos un diedro que na súa base ten un pitón, seguímolo ata un teito algo roto que superaremos facendo unha travesía á dereita pasando por un spit e unha ponte de rocha. Reunión nun nicho cun spit novo reforzable nunha fenda ó seu carón.

L14. V+. 45 m.
Séguese un sistema de fendas por unha especie de canle ata unha cómoda repisa; á dereita veremos un parabolt de 8 con anela que fai de reunión, reforzable nunha fenda ó seu carón. Neste longo temos rematado a ruta, xa que esta reunión é común coa vía Rescate Emocional, pola que seguen en común, porén non nos descoidemos porque, alén de que o que falta sexa máis fácil e rápido, aínda nos quedan case 200 m de escalada.

L15. IV+. 40 m.
Supérase o muro enriba noso con tendencia á dereita ata acadar unhas terrazas e entrar na canle de saída. Reunión en dúas pontes de rocha vellas, aínda que tamén se pode facer por riba, pois na canle hai múltiples sitios onde montala. Nós montamos reunión a base de friends ó remate dos 60 m. de corda.

L16, L17 e L18. II-III e IV. 150 m.
Seguimos pola canle evidente uns 100 m, primeiro fácil e logo atoparemos uns pasos de terceiro onde unhas enormes pontes de rocha. Seguimos pola canle ata atopar un curto muro con presas invertidas (protexer) para saír ó pé dun muro de canalizos enormes á nosa dereita que morren nun diedro superior; esta é a saída común con Manantial de la noche. O Xosé pensa que o mellor é facer reunión ó pé do muro de canalizos e, en 50 m sairemos ó cumio: primeiro atacamos eses canalizos III+/IV e situámonos ó pé dunha cheminea que deixaremos á esquerda para saír por unha laxe-fenda que se situa á nosa dereita (paso de IV/IV+), e contornando uns bloques saíremos ó cumio por unha pequena canle. En todo este percorrido non hai ningún material emprazado.

Vistas dende Vega Huerta pola mañá.

Data:

11/07/2017.

Cordadas:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

700 m. 18 longos.

Descenso:

Dende o cume débese destrepar seguindo unhas manchas de pintura amarela (xa tan desgastadas que moitas delas nin se ven) e algúns fitos, para baixar pola cara Norte ata a Brecha Norte. Dende aí, pódese continuar descendendo para pasar pola Forcadona ou optar por desviarse onde empeza o primeiro rápel da Canal Estrecha, para continuar pola Vía de los Llastrales ata Vega Huerta.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, varios cordinos para pontes de rocha, un xogo de micros e friends ata o nº 4 de Camalot e un bo xogo de entaladores.

Croquis e descrición:

 

 

Escalada deportiva en Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.

Fotos de Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.Quirós é unha deses vellos destinos que estiveran moi de moda entre os/as escaladores/as da zona de Vigo durante aqueles anos nos que a escalada deportiva colleu o seu máximo pulo. Eu, que non vivín esa época, escoito envexoso as historias deses tempos e tento enchouparme do seu espírito cando me achego a esta vella escola, desta volta acompañado de Beni, Lola, Carducho e Manu.

Só estaríamos un par de días, así que o primeiro empezamos, como non, polo sector de La Selva, e logo buscamo-la sombra a partir do mediodía no sector Gris, deixando para o segundo día a visita a un afastado e, de seguro, pouco visitado sector Techos; para rematar, subimos ata o sector El Escalón, a aproveita-las últimas horas desa fresca xornada.

Información de onde durmir e das vías de escalada en:

Espigüete pola cara Noreste (Palentinas – Fuentes Carrionas – León). 26 de febreiro de 2017.

2017 Febreiro 26 1 comentario

Fotos do Espigüete pola cara Noreste (Palentinas - Fuentes Carrionas - León). 26 de febreiro de 2017.Beni e eu chegaramos a véspera á montaña palentina, con tempo para darnos un paseo cara á base da parede Sur do Curavacas, e xuntarnos con Mundi e Marga, que descendían desta montaña fartos da solaina que tiveran que soportar durante toda a xornada; así que o plan de subir ó Espigüete á sombra, pola súa cara Norte, debeu de parecerlles moi ben… 🙂

O caso é que eu tiña unha idea diferente de cal era a cara Norte, xa que fiándome da miña volátil memoria, esbozábase na miña cachola a imaxe do circo no que se atopa a pintoresca cabana do ICONA, que realmente está na vertente Noreste, non na Norte!!! -Boa orientación a miña, eh (o circo Noreste está uns 10 minutos antes do circo Norte)- Así que cando nos chantamos no circo Noreste tentando identifica-lo corredor Norte, observando a fotografía dunha guía, algunha alarma debera de ter saltado, pero en vez diso, inmediatamente identificamos no relieve a evidentísima ruta debuxada na foto… 😀 Somos uns cracks!

Cara Noreste do Espigüete (fonte: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890)Cara Noreste do Espigüete (Fonte: http://www.arasdelcielo.com/espiguete/) A nosa ruta de ascenso foi a variante Canalizos de Peña Esgalla (ruta 7c), e a de descenso a variante Canalizo Noreste (ruta 7b).Afortunadamente, a errónea ruta resultou perfectamente practicable polo que ascendimos con comodidade polas pendentes nevadas que nos levaron ata un punto da aresta NE desde o que xa albiscamo-lo que presumíamos que era o cume do Espigüete -aínda que este resultase sé-la cima Este-. Nese intre, á vista do longo traxecto que aínda nos quedaba para chegar a ese cume Este, ós meus compis empezoulles a parecer “sospeitoso” o que acababamos de facer, xa que eles lembraban que facendo o corredor Norte xa se saía á aresta moi perto do cume principal, en vez de aínda restar tanto tramo como nos atopamos nós -e iso que aínda non sabiamos que estabamos observando o falso cume, polo que logo todavía faltaba outro bo tramo de crista ata o cume principal-…

O caso é que unha vez rematada a actividade, e comprendido o noso erro de posicionamento, tiñamos curiosidade por identifica-la ruta, pero vendo os croquis e fotografías que tanto da cara Norte como da Noreste atopaba, non conseguía información nin referencias deste trazado; ata que unha desas fotos aéreas cuxa perspectiva me despistan máis do que me axudan, deume a solución, grazas a que practicamente sinalaban nela o noso percorrido exacto de ida e volta: http://foropicos.net/viewtopic.php?t=20890. Coa ruta clara, xa fun quen de identificala entre as boas fichas da guía da montaña palentina que Tente Lagunilla publica na súa web http://www.arasdelcielo.com/espiguete/, na que o ascenso figura nomeado como a variante Canalizos de Peña Esgalla da crista Este, e a ruta de baixada é a variante Canalizo Noreste.

Aresta Este pola variante Canalizos de Peña Esgalla, na cara Noreste do Espigüete.

Ruta pola arista Este da Cara Noreste do EspigüeteNa fotografía o trazo amarelo representa a nosa ruta de ascenso, e o vermello a de descenso.

  • Dificultade: III/1
  • Lonxitude: uns 900 m. de desnivel dende a caseta-refuxio (1.573 m), aínda que o percorrido real debe ser duns 3 Km ata o cume Oeste (2.451 m).
  • Material: casco, crampóns e piolet.
  • Cordada: Marga, Mundi, Beni e eu.
  • Aproximación: Pasado Cardaño de Abajo, cóllese o desvío cara a Cardaño de Arriba, para deixa-lo coche nun aparcadoiro situado no lado esquerdo da estrada (antiga zona de acampada chamada Pinollano). Continúase camiñando por unha pista que segue o cauce do Arroyo de Mazobres, para abandoala, uns 20 minutos despois, nun desvío á esquerda que leva ata o refuxio situado na base da parede (tamén hai un pequeno atallo que 5 minutos antes do devandito desvío, sae da pista e ascende oblicuamente a esta polo seu lado esquerdo seguindo uns fitos).
  • Descenso: Nós fixémolo pola mesma aresta Noreste pero retrocedendo ata o punto no que acadarámola no ascenso, e agora continuando por ela a baixada algo máis, ata tomar unha pala de neve que descende cara á base do circo. Tamén pódese baixar seguindo o mesmo itinerario de subida, ou polo corredor Norte (cunha inclinación máxima de 45º, parte da golada que separa o cume Este do cume Oeste), ou pola vía Normal da cara Sur, …
  • 1ª Ascensión da aresta Este:  Juan Díaz-Caneja, César Sobrado e Genaro, o 15 de xulloo de 1915.
  • 1ª Ascensión Invernal da aresta Este: María del Carmen Muñoz e Luis González o 29 de decembro de 1973.
  • Percorrido: En resumo, a nosa ruta, empeza dende o refuxio de ICONA, ascendendo de forma directa en dirección Sur cara á golada de enfronte, pola rampa nevada que ó aproximarse a unha franxa rochosa, vira cara á dereita por evidentes pendentes nevadas duns 40º-50º de inclinación máxima, e que ascenden de forma directa á aresta Este, bastante lonxe todavía do cume Este do Espigüete (2.444 m), polo que hai que percorrer un bo tramo da aresta para acadar este curuto, e logo aínda queda outro tramo máis para acada-la auténtica cima da montaña (2.450 m).

Máis info:

Aloxamento na zona de Velilla del Río Carrión, Palencia (Castilla y León)

Desta volta estivemos no Albergue Juvenil Sierra del Brezo, en Velilla del Río Carrión, que conta cunhas instalacións enormes, e nas que déronnos unha habitación de 4 liteiras para cada 2 persoas, a un prezo de 10€ /persoa/noite e onde puñan a calefacción pola noite e á mañá, e tiñamos duchas con auga moi quente. Recomendable, aínda que esteamos a 15′ de Camporredondo de Alba.

Velilla del Río Carrión é unha localidade grande con tendas e servicios de todo tipo. Para xantar, hai unha pizzería, La Tabla Redonda, e un par de restaurantes con menú do día e á carta: Casa Mauro e Mesón Los Faroles. Déusenos polo dispendio un par de noites, así que ceamos á carta nos dous moi ben, aínda que quedamos encantados co Mesón Los Faroles.

En Camporredondo de Alba.

Residencial Tia Goya.

Hostal, Cafetería e Mesón.

Teléfono: 979 866 032

http://casatiagoya.com/

6 habitacións, 2 dobres, 2 de matrimonio e 2 triples, todas con baño.

Mesón El Abuelo

https://es-la.facebook.com/Mes%C3%B3n-El-Abuelo-Camporredondo-de-Alba-1583855288610038/

Teléfono: 979 866 034

Ten aloxamento é restaurante.

En Triollo.

Albergue Curavacas.

Tamén é restaurante.

www.alberguecuravacas.es

Teléfono: 979 866 223

En Vidrieros.

Casa Rural Valdenievas.

2 Habitacións dobres e 1 de matrimonio

http://www.casavaldenievas.es/joo3x/index.php

Teléfono: 979 870 471

En Velilla del Río Carrión.

Albergue Juvenil Sierra del Brezo.

http://sierradelbrezo.com/albergues/contacts.php

Teléfono: 979 861 313 / 699 928 419

Reina Loba e La Historia Interminable (Peñas del Prado, Valle de Arbas, León), 30 e 31 de outubro de 2016.

2016 Outubro 31 Deixar un comentario

Aproximación á base da cara SO das Peñas del Prado. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2016/08/penas-del-prado-reina-loba.htmlCáseque sen darme conta, resulta que unha das tapias nas que máis teño escalado son as Peñas del Prado, e iso que nunca me sentín moi cómodo nas súas adherencias… Supoño que a súa relativa proximidade a Galicia é o factor de atracción fundamental; de feito, moitas das aperturas nestas paredes débense a escaladores galegos.

En todo caso, poucos sitios coñezo tan fermosos como as comarcas de Babia e as súas colindantes; incluída, por suposto, a do Alto Bernesga no que se atopa esta montaña ó carón da localidade de Cubillas de Arbas. Así que aínda que só fose por darlle algo de descanso ó espírito ben vale a pena a viaxe a estas terras -dito sexa de paso- paraíso do sendeirismo.

Nesta ocasión démoslle tregua ó colexio -agora seica é ambulatorio- que na entrada do pobo, nos serviu moitas noites para vivaquear amparados polo seu soportal e probamos a comodidade do Albergue de Cubillas de Arbas, onde estivemos moi ben. Para enche-lo bandullo ceamos unha noite un menú do día no Hotel Rural Río Viejo, no mesmo pobo, pero basicamente foron pratos rápidos. Todo o contrario da suculenta cociña da Cantina El Cantón, ó carón do propio refuxio, onde nos sorprendeu gratamente a súa comida (sabrosísima e a bo prezo!). Tampouco estivo mal a comida do Hostal La Collada de Aralla, situado xusto no porto de Aralla, onde ceamos outra das noites.

Rutas polo Valle de Arbas. Fonte: http://www.cuatrovalles.es/CD/index.phpAdemais dun par de medias xornadas escalando deportiva por Cuatro Valles, Carducho, Mundi e eu fixemos unha vía cada día nas Peñas del Prado, e Beni, Lourdes e Marga aproveitaron para seguir un par de rutas moi recomendables: unha circular dende Casares de Arbas que pasa por Villadangos de Arbas, e outra medio-inventada sobre a marcha :-), que tamén fai unha circular partindo dende Cubillas de Arbas arrodeando a Barragana e subindo ó cume dunha de Las Tres Marías.

Reina Loba. MD sup (6b), 130 m.

Fotos de Reina Loba, Peñas del Prado (Valle de Arbas, León).Boa vía con tramos equipados con parabolts e cravos e o resto de autoprotección. Os dous longos finais son moi bos, especialmente o último, que esixe resistencia para superar un muro vertical de furados que vaise facendo máis duro a medida que se progresa. Ollo con pasarse a última reunión (6 ou 7 m. por debaixo do cume do pilar) se se quere descender pola mesma vía, xa que está situada nun  cómodo nicho que xa houbo quen nin viu do “lanzado” que ía cara arriba 😀 .

Máis aló do que o grao da vía poida indicar, a min pareceume unha escalada difícil na que coido que pasei máis tempo pedindo tensión na corda que sustentado por min mesmo; de feito non me atrevín a encabezar ningún longo, así que papounos todos o Carducho, agás un tramo que encabezou o Mundi.

O que máis lembro é que en ningún intre afíxenme á adherencia desta rocha, e que o último longo pareceume moi duro e esixente. -Haberá que insistir, porque de deixalo…, nada, eh 🙂 –

Aperturistas:
Juan José GoyanesManolo González,  Jose Manuel Granado (Pepe “Zamorano”)José Manuel Troncoso “Oso”, entre setembro e outubro do 2000.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo de  friends (ata o Camalot número 3) e entaladores medianos e pequenos, unha ducia de cintas e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Carducho, Mundi e eu.

Data da ascensión:

30 de outubro de 2016.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 40 ou 50 minutos.

Noite intermedia:
Durmimos no Albergue de Cubillas de Arbas, aínda que habitualmente facíamolo no soportal do colexio que hai na entrada de Cubillas de Arbas, pequeno pobo con fonte e un par de restaurantes e hospedaxes.

Descenso:

Dende o cume do pilar (uns 6 ou 7 metros enriba da última reunión da vía) accédese a estreitura que da a ambas caras da parede.Tódalas reunións teñen 2 parabolts con anelas ou mallóns para rapelar, puidendo baixarse en 3 rápeles ata base da parede (R4, R2 e R0).

Outra alternativa -que a min non me parece moi lóxica- é acada-lo cume do noso pilar (escalando durante uns 6 ou 7 metros por bloques enriba da última reunión) e destrepar un par de metros á estreitura que da a ambas caras da parede, onde hai unha vella instalación de pontes de rocha con cordinos e algún fisureiro, para rapelar unos 12 metros cara a vertente Norte (a contraria á que subimos), xa que para continuar pola aresta habería que superar un muro liso que non parece posible salvar escalando.

Ese curto rápel déixanos sobre uns prados polos que ascender cara a parte alta da parede Suroeste, onde hai que busca-la liña de rápeles de Lobishome.

Dificultade:

6a+/6b, 6a, 6b+ ou 6a+/6b A0-A1, 6b.

Croquis da Reina Loba. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2016/08/penas-del-prado-reina-loba.htmlL0. III+. 60 m. A base do espolón está uns 60 m. por riba da base da parede e precísase trepar por terreo que vai entre o II e III+, polo que non está de máis encordarse.

L1. 6a+/6b, 35 m. Comézase por unha placa de adherencia, cun primeiro paso expo (para min que de 6b…), protexida por dous parabolts e un cravo ata un pequeno resalte sobre o que hai outro par de parabolts. Séguese polo espolón ata unha terraza, e por riba dela hai unha repisa na que se atopa a reunión de dous parabolts cun mallón.

L2. 6a. 45 m. Unha placa protexida por un cravo e un parabolt lévannos de novo a un resalte sobre o que remontarnos á nosa esquerda sobre o espolón. Un ou dous cravos preceden a unha difícil fenda de autoprotección cun parabolt na entrada e outro na saída. A altura deste 2º parabolt sáese da fenda cun paso á esquerda cara a un curioso nicho onde se atopa a reunión sobre dous parabolts con anelas.

Croquis da apertura da Reina Loba. Fonte: libro de croquis do albergue de Cubillas de Arbas (fotocopia do croquis que había no vello bar do pobo que xa pechou).L3. 6b+ ou 6a+/6b A0-A1. 20 m. Séquese sobre o espolón por placa cara a un corto muro fisurado ben protexido e con boas presas, que é o máis duro da tirada. Logo, uns poucos metros por riba hai unha cómoda terraza cunha reunión de dous parabolts sen anela.

L4. 6b, 30 m. Seica este longo, xunto co 2º son os mellores, e a verdade é que é moi bo, pese á súa dureza -ou se cadra por ela 😉 -. Empézase por unha placa vertical con algunhas regretas que nos deixa ó pé do muro final que máis vale atacar ben descansado. É un muro de furados de moita continuidade que te bota cara ó baleiro e que vaite desgastando ata un último paso, o máis duro, que déixate nun cómodo nicho á esquerda, no que se atopa a última reunión de 2 parabolts con anelas.

Se se vai descender pola mesma vía aquí remata a escalada, pero se se quere acada-lo cume ou descender por outra vía -a Lobishome é a liña de rápeles máis aconsellable-, hai que continuar 6 ou 7 m por riba desta reunión, por terreo fácil de bloques, ate o cume do noso pilar para rapelar á vertente Norte, e subir cara o cume das Peñas del Prado. No noso caso, unha vez no cume do pilar, non nos gustou a idea de rapelar dende a estreitura na que unha reunión de cordinachos vellos e un fisureiro roñoso nos levarían a camiñar todavía por unha rampa ata a aresta e poñernos a adiviñar por onde remataría a Lobishome, así que lazamos un bloque no chan do cumio do pilar e rapelamos ata a última reunión da vía para descender pola mesma.

Croquis e reseñas:

 

La Historia Interminable. MD (6b, A1/ 6c+), 270 m.

Fotos de la Historia Interminable, Peñas del Prado (Valle de Arbas, León).A segunda xornada de escalada foi para min máis desfrutona xa que atopeime máis cómodo na rocha, ben fose porque a actividade da véspera serviume de posta a punto, ou porque esta vía resultase máis fácil globalmente -agás por suposto o para min imposible 5º longo, pero claro…, para iso levabamos ó Carducho connosco 😀 hehehehe-.

Iso si, tivemos unha boa lea ó remate da escalada cando non dimos recuperado as cordas logo do último rápel. O caso foi que como non acadabamo-lo chan, para evitar destrepa-lo máximo posible, colgueime das cordas ata o seu límite e soltei bruscamente un dos cabos estando moi tensos; o resultado foi que cruzáronse entre eles e non houbo xeito de recupera-las cordas, e nos intentos por conseguilo só empeoramos o problema; así que o teimudo do Carducho xogouse o tipo escalando ¡2 longos! por un dos cabos cun péndulo que como se lle fose unha presa, como mínimo convertiríase na pelota dunha partida de  pinball…

Ó final, coma sempre que te metes nun lío e analizas que pasou, queda algunha boa lección aprendida:

logo dun rápel nunca soltes o cabo estando as cordas tensas, porque subirá disparado e pode que se enreden entre elas, aínda que baixases mantendo separados ambos cabos.

Tomade nota, que eu xa o fixen 😉

Aperturistas:
Croquis de Historia Interminable. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2014/08/penas-del-prado-la-historia-interminable.htmlMiguel Ángel Blanco, Andrés Montes e Cándido Álvarez “Cándi”, en maio de 1985.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo de friends (ata o Camalot número 3) e entaladores medianos e pequenos, unha ducia de cintas e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Carducho, Mundi e eu.

Data da ascensión:

31 de outubro de 2016.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 40 ou 50 minutos.


Noite intermedia:

Durmimos no Albergue de Cubillas de Arbas, aínda que habitualmente facíamolo no soportal do colexio que hai na entrada de Cubillas de Arbas, pequeno pobo con fonte e un par de restaurantes e hospedaxes.


Descenso:

En 3 rápeles -a tope da lonxitude das cordas (60 m.)- pola Lobishome, que ten a súa última reunión apenas a 3 ou 4 metros á dereita (mirando cara á parede) da última reunión da nosa vía.

Dificultade:

V+, V-, V+, 6a+, 6c+ ou 6b/A1, V+, V+.
Inicio da vía La Historia Interminable pola característica laxe en forma de continente africán.A vía ten 2 variantes de entrada, e non queda moi claro en moitos croquis por onde comeza. A mellor referencia é localiza-la característica laxe con forma de continente africán, e subir polo seu lado esquerdo seguindo todo o seu contorno ata situarnos enriba dela. Polo lado dereito tamén pódese subir, pero está moito máis suxo de vexetación e ten a rocha máis quebradiza.

L1. V+. 30 m. Comézase polo lado esquerdo da laxe, seguindo a fenda que a contornea: primeiro rectos, logo á esquerda e logo volvendo á dereita ata situarnos sobre ela nunha repisa herbosa cunha reunión de parabolt con anela e un cravo.

Carducho no 4º longo.L2. V-. 25 m. Séguese pola fenda de enriba nosa para chegar por placa ata unha vira que ascende diagonalmente cara á esquerda por terreo fácil (III) ata acada-la reunión de dous parabolts con anelas.

L3. V+. 40 m. Ascéndese polo espolón, seguindo varios cravos e pontes de rocha ata chegar á reunión de dous parabolts con anelas.

L4. 6a+. 40 m. Empeza seguindo pequenas fendas con varias pontes de rocha e algún cravo, pásase por un parabolt e séguese recto ata acadar unha fenda á esquerda dende a que facer travesía á dereita en adherencia (hai un cravo nun furado) para chegar -cun paso de adherencia e estirándose a tope…- á reunión de dous parabolts con anelas. Por esta reunión pasa a vía Cirrosis (entra pola dereita e sae pola esquerda).

Carducho no 5º longo.L5. 6c+ ou 6b/A1. 45 m. Empézase por unha fenda protexida con cravos, cara a unha clara liña de varios parabolts e algún buril nos que a dificultade vai aumentando a medida que se progresa polo cada vez máis liso muro, con moi pouca presa e en adherencia. Un bó agarre logo do último parabolt aínda obríganos a un paso difícil para acada-lo nicho á dereita no que se atopa a reunión de 2 parabolts con anelas.
L6. V+. 35 m.
 Un cravo varios metros enriba da reunión indícano-lo camiño, aínda que é mellor meterlle unha cinta longa porque por riba hai que facer unha longa travesía á esquerda ata chegar a un parabolt baixo o teito, que ten outro máis para protexe-la súa superación. Logo, a reunión está á dereita de dous parabolts con anelas, xunto a outra antiga reunión.

Mundi no 6º longo.L7. V+. 40 m. Por riba nosa hai un desplome que atácase cara á esquerda por unha fenda con bos agarres de man, que nos leva ata unha fenda vertical pola que seguir ata un muro de canalizos de imposible protección, pero que é máis fácil superar por algún do lado esquerdo que nos leva ata a reunión nunha repisa de 2 parabolts con anelas (xusto enriba hai tamén un vello buril testimonial). Uns 3 ou 4 metros á dereita hai outra repisa coa reunión da Lobishome, por onde é mellor rapelar.

Croquis e reseñas: