Arquivo

Archive for the ‘Mixto’ Category

Tentativa fallida á Directa Hielo y Dulce, Ubiña. 11 abril 2017.

Fotos de Directa Hielo y Dulce, Ubiña, 11 abril 2017.Chegaron as vacacións da Semana Santa e con elas a última oportunidade de usa-lo piolet e os crampóns nesta tempada. De primeiras nin pensara que houbese ningún corredor en condicións por Ubiña, pero a través do Facebook chegábanme novas de que a fin de semana anterior, as condicións resultaban ser excepcionalmente boas en varios deles, así que non podíamos deixar de comprobalo…

Saio de noite cara a Lugo para xuntarme con Manu, durmir unhas horas e arrancar de madrugón dende Lugo con idea de volver no mesmo día.

En Torrebarrio, ás 8 da mañá, o termómetro marca algo por embaixo de cero, e o a terra está reseca, así que non pintaba mal. Pero 2 horas e media despois, na entrada da canle, o primeiro resalte de rocha que dá comezo á vía está completamente seco e ó descuberto. Así e todo, xa que estamos aí… subimos tamén o corredor oculto, por unha neve boa, aínda que de tipo primavera, ata acada-lo ombreiro onde comezan os 2 longos de rocha.

A rocha non ten rastro de xeo, e o Manu di que o máis probable é que tamén falte o xeo nos resaltes superiores da vía, así que, como esta tempada xa está farto de practica-lo “herbing” por Ubiña, é mellor que nos retiremos…

Con tranquilidade descendemos e tomámonos con calma o regreso; polo menos, sobrouno-lo tempo desta vez 😉

Directa Hielo y Dulce (III/4, IV+, 80º, 550 m).

Croquis da Directa, Hielo y Dulce. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2014/03/a-pena-ubina-por-la-directa-hielo-y.htmlDificultade: III/4, IV+, 80º

Lonxitude: 550 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., 4 ou 5 cravos, 4 ou 5 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Segundo Téllez e Luis Casal, 29 de decembro de 1982.

 

Enlaces con algunha información en:

Advertisements

Torre del Friero pola Canal Estrecha (Posada de Valdeón – León), 3 de abril de 2015.

2015 Abril 3 1 comentario

Canal Estrecha ou Corredor Central da cara Norte da Torre del Friero (D, IV/3).

Fotos da ascensión á Torre del Friero pola Canal EstrechaUn par de semanas antes destes días de Semana Santa achegárame á Escola de escalada de Segade (en Caldas de Reis), aproveitando que Aviñoá e Ernesto ofrecéranse para presentar ó Club Alpino Ourensán o seu traballo de reequipamento e apertura de vías neste lugar. Non andaba eu moi espilido por mor dunha incipiente gripallada que me tiña bastante aparvado, así que cando o Ernesto dixo algo de volver ó Friero, aínda que na miña oca cachola acendéuseme a lámpada de alarma, o meu adormentado cerebro non foi quen de procesa-la súa proposta… Chegados os días de vacacións sondeei a Juan para ver se se viña ó Friero porque tiñamos pendente facer algo xuntos, pero como non nos casaban ben as datas, rapidamente falei co Ernesto e Aviño a ver se me facían un oco nas súas mochilas 😉 Xa pasara un ano desque nos achegaramos á Vega de la Sotín (ou de Asotín) para tentar ascender á Torre del Friero pola Canal Estrecha; daquela tiveramos que cambiar de plan porque tiña pouca neve e subiramos a Canal Ancha aínda que cunha variante no tramo superior, que daba un arrodeo para evita-lo tramo de rocha superior. Desta volta repetíamos tentativa Ernesto, Aviñoá e eu, aínda que ó chegar a Cordiñanes atopámonos con Tino, que estaba disposto a subir en solitario, así que uniúsenos con idea de facer un par de cordadas. Nestas andabamos preparando o material cando apareceron o Lucas e mailo meu irmán, Manu, que quedaran con Antón para facer tamén a Canal Estrecha, aínda que con outra estratexia máis propia para “bestas pardas” coma eles 😉 -así, namentres que nolos catro tardamos unhas 5 horas en face-la vía, logo de pasa-la noite na Vega de la Sotín, eles saíron directamente dende Cordiñanes ó redor das 12 da madrugada, para face-la vía completamente de noite en 2 horas e 40 minutos, e estar de volta no pobo ás 7 da mañá -¡animaliños!- 😀

Pero polo de agora a nós aínda nos quedaban por diante cáseque 2 horas de camiñada que escomezaban pola Senda de la Rienda, pasaban polo Hayedo de La Sotín, e remataban na Vega da la Sotín, onde a neve xa cubría practicamente todo o chan, salvo algunhas calvas con herba. O gran bloque usado habitualmente como vivac tamén estaba cheo de neve así que decidimos monta-la tenda para tres e o Tino vivaqueou perto de nós. O solo non era especialmente chairo, polo que simplemente procuramos que os foxos coincidisen cos cus, e antes de prepara-lo material e a cea fomos buscar auga baixo a disimulada sima que hai a uns 300 m., dende onde acampamos, na parede do lado esquerdo da mesma veiga en dirección á Vega de Liordes. Ás 9 da noite estabamos dentro dos nosos sacos, porque dado que as condicións da canle eran moi boas (unha cordada que nos colleu ó seguinte día chegando ó cume díxonos que nunca a vira tan cuberta de neve -practicamente non atopamos ningún resalte ata o último cuarto da canle-), e que estabamos nunhas datas propicias para os tumultos (a mesma cordada nos dixera que adiantou 5 cordadas durante a escalada, e a véspera, outro escalador, dixéranos que el contara a 15 persoas facendo a vía…), queríamos saír ben cedo para tentar se-los primeiros en inicia-la escalada: con permiso dos nosos 3 colegas de Cordiñanes 😀 Ás 3 da madrugada soou o espertador e unha hora despois empezabamo-la aproximación ó pé da vía; polo camiño Tino dixo que dende o seu vivac vira varias luces de madrugada camiño da Canal, que pensabamos que poderían ser as de Manu, Lucas e Antón, pero por diante nosa non se vía rastro deles, así que non sabíamos se nós eramo-los primeiros ou se eles ían xa por diante nosa; como ademais, quedaran en subirnos unha frontal extra que nos faltaba pero non o fixeron (logo nos dixeron que non viran a nosa tenda), sospeitabamos que aínda non chegaran á Vega. Nunha hora percorremo-lo traxecto dende a nosa tenda ata a estreita entrada do noso Corredor Norte, logo de ter deixado atrás o cono de dexección da Canal Ancha, polo que ó redor das 5 da madrugada, iluminados pola luz dos nosos frontais, adentrabámonos no corredor seguindo unha cómoda pegada resultado das innumerables cordadas que deberon de precedernos durante as dúas semanas anteriores. Ascendimos facilmente durante un par de horas ata un primeiro resalte (protexido cun pequeno empotrador e un cravo do que colgaba unha vella cinta) que Ernesto superou polo xeo do lado dereito namentres eu tentábao pola rocha do lado esquerdo ata que me atei á corda dos meus compis e seguín os seus pasos. Unha excursión madrileña entre a Vega de Liordes e a Vega de la SotínA partir de aí non atopamos máis dificultades ata un novo resalte, onde a luz do día escomenzou a iluminarnos, uns metros por embaixo do famoso túnel. E logo deste resalte, dende a cova que hai enriba, na base do citado túnel, o resto do itinerario si que xa nos obrigou a seguir sempre coa corda por terreo mixto e con varios resaltes máis ou menos fáciles de superar (nalgún deles aínda bufei ben). Acadamo-lo ombreiro Nordeste no que remata o corredor ó redor das 9 da mañá, cunha cordada xa cheirándono-lo cu que pasounos neses 200 m. finais de palas que conducen ó cume do Friero (agás ó Tino que chegou diante deles para salvagarda da nosa honra 😀 ). Ó redor das 11 estabamos de novo no ombreiro tras descender cara á neve e despistarnos un poco ó baixar seguindo unha pegada distinta á nosa que, en sentido descendente ía máis á esquerda de por onde subiramos antes, e logo dun picoteo rápido seguimos descendendo pola vertente que vai cara á Collada de Chavida e á Vega de Liordes, para atopa-lo rápel que nos situou ás 12:30h. na rampa que descende cara á Vega de La Sotín. Dende aí, baixamos paseniñamente ata o noso campamento onde logo dun descanso continuamos ata Cordiñanes, onde Manu e Lucas nos confirmaron que antes de que nós chegaramos ó pé da vía, eles xa estaban descendendo do cume -se é que haiche xente para todo…-.

Canal Estrecha da cara Norte da Torre del Friero.

Dificultade: D, IV/3 (como en tódolos corredores, a dificultade é moi variable en función das condicións, pero, no noso caso, facíase moi ben)

Desnivel: 1000 metros. aprox.

1ª ascensión: Pedro Marcos Fierro e Juan José Iglesias Arrieta o 6 de Marzo de 1977.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de empotradores e xogo de friends pequenos e medianos. (Ó respecto do material, este é moi variable dependendo precisamente das condicións da canle, por exemplo nós só chegamos a utilizar unha corda para os 4, pero aínda que só fose por se precisásemos rapelar dende o cumio ó ombreiro Nordeste -como nos pasara o anterior ano- convén leva-las dúas cordas).

Cordada: Tino, Ernesto, Aviñoá e eu.

Aproximación: Algo menos de 2 horas dende Cordiñanes, pola Senda de la Rienda, e pasando polo Hayedo de La Sotín, ata a Vega da la Sotín. onde durmimos. Dende aí séguese cara á Vega de Liordes deixando á nosa dereita o cono de dexección da Canal Ancha, e chégase á base da estreita entrada da canle nuns 40 ou 60 minutos.

Itinerario: A vía non ten posibilidade de perda xa que ó ser unha canle completamente pechada polos lados simplemente hai que seguir sempre cara arriba ata acada-lo Ombreiro Nordeste. Dende aí, só resta busca-las palas nevadas do lado dereito e continuar por elas ata o cume.

Descenso: Dende ó cume ó ombreiro Nordeste (ollo, que esta baixada pode ser bastante exposta en función do estado da neve, requirindo incluso de rapelarse) e dende aí polas palas de neve con tendencia ó lado dereito en dirección á Collada de Chavida. Cando nos atopemos perto desta, hai que salva-lo corte (apenas uns 20 m.) que ó final das palas da paso á canle que une a Collada de Chavida coa Vega de la Sotín. Hai un gran bloque lazado e a pouca distancia del, hai tamén outra instalación para rapelar (un parabolt e/ou cravo), puidendo rapelarse dende calquera deles para situarnos xa na canle pola que seguir camiñando facilmente cara á Vega de la Sotín.

Croquis e info: E como non podía ser doutro xeito, dado que este debe de se-lo corredor máis famoso da península, é fácil atopar reseñas e información del:

Espectra, Ubiña (León), 7 de marzo de 2015.

Manu quedara con Lucas e Pablo “O Frutas” en achegarse a Ubiña esa fin de semana, sen embargo unha lesión no último intre do Lucas deixoume a súa vacante para a saída, así que escapando dunha reunión antes do seu remate, metendo a eito todo o material que tiña no piso sen sequera revísalo e cunha tableta de chocolate e varias barriñas enerxéticas como único alimento conseguín unirme ó grupo con só unha hora de retraso 😉 E xa de camiño é cando pregunto cal é o plan…: a Espectra! -arreamecajonomundo…-  >:O :-O :O °o° °O° :O o_O o_0 o.O 8-0

Catro anos atrás xa desistiramos no comezo desta vía (daquela foramos Manu, Aviño e eu), vendo que non se atopaba en boas condicións, e dende entón sempre que me achegaba a Ubiña buscaba a evidente gran rocha dende onde nos deramo-la volta e tentaba adiviñar por onde continuaría o seu percorrido… Pero só imaxinar, eh!, que eu tiña claro que esa vía me quedaba demasiado grande como para meterme nela: xeo a 70º ou 80º, tramos de escalada en rocha con pasos de ata V+ para os que se recomendaba quitarse botas e crampóns e poñerse os gatos, mixto exposto e a, sempre en permanente descomposición, rocha característica de Ubiña… -a típica vía á que eu só miro para saber por onde hai que evitar ir-. Pero claro, o conto cambia cando diante vai O Manu tensando a corda cada vez que un se colga ;-D O caso é que O Frutas dicía que el xa “pasara de fase” no xogo e que ía facer unha travesía coa que rematar no cume de Ubiña para esperarnos aló; así que, de carambola, tocoume a min servirlle de asegurador ó meu irmán. El calculaba que a vía nos levaría unas 6 horas -aínda que finalmente botamos hora e pico de máis- en base ás escasas informacións que atopara sobre ela (de feito á hora de redactar isto estiven buscando algunha reseña na que basearme e non atopei nada minimamente detallado, máis aló dun par de imaxes co esquema da ruta). Á vía haille que recoñece-la súa variedade de pasaxes e técnicas, pese á mala rocha e o exposto dalgúns tramos; e dende logo admirámonos do tempero do Juan Goyanes e compañía para abrir este arriscado percorrido: quitámono-lo chapeu ante eles…

Espectra (MD V+/4, 70º, 600 m).

Fotos de Espectra, Peña Ubiña (León), 7 de marzo de 2015Dificultade: MD V+/4, 70º

Lonxitude: 600 m.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de fisureiros e xogo de friends pequenos e medianos.

Cordada: Manu e Ricardo.

Aproximación: dende Torrebarrio ata a base da vía polos Llanos del Fontán, leva un par de horas.

Descenso: polo canalón Sur.

Apertura e 1ª Ascensión: Juan Goyanes e Manolo González o 19 de marzo de 1999.Croquis de Espectra. Peña Ubiña.

1º longo. Ascéndense por unha longa rampa nevada (de como moito 60º) cara á característica parede manchada de óxido no que comeza a escalada propiamente dita. A rocha nesta repisa nevada resulta moi compacta polo que, ó non atopar nada sobre o que montar reunión, houbo que meterse entre a neve e rocha para asegurar ó corpo o inicio do seguinte longo.

2º longo (V- expo, 60º, 30 – 40 m.). Buscamo-lo estremo esquerdo da repisa nevada onde un parabolt sinala o comezo do seguinte tramo, xa por rocha, dificilmente protexible, que remataba cun pequeno resalte que daba paso a un novo tramo de neve e xeo. Con crampóns pola mala rocha, aínda non sei como Manu deu superado esta sección na que eu, só colgándome dun Alien, conseguín colocarme para espeta-los meus piolets a cegas nunha escasa lingua de xeo por riba do resalte; logo, axudado pola tensión da corda saín á rampa de xeo e xunteime co meu irmán nunha reunión montada na rocha baixo unha pequena cheminea xeada.

3º longo (60º-70º, 40 m.). Dereitos polo xeo da pequena goulotte que había sobre a reunión, acadamos unha pala de neve que percorremos ata montar reunión na parede que a pecha por riba.

4º longo (50º-60º, 30-40 m.). Dende aquí proséguese por neve bordeando a parede cara a unha agulla adosada, ben visible na parte superior. A vía arrodea dita agulla (que é a referencia clave da vía) e ascende polo seu lado esquerdo polo que montamos esta reunión nun spit situado na súa base.

5º longo (V-, 30 m.). Dende a reunión subimos un resalte rochoso semicuberto pola neve, a uns 5 ou 6 m. á nosa esquerda, e unha vez sobre el aparece un primeiro parabolt (coido que neste longo hai ata 4) que protexía o comezo dun tramo de rocha que inicialmente parecía máis fiable pero que ía empeorando a medida que progresamos. Este longo segue con tendencia cara á dereita e recomendan que se faga con pés de gato, pero Manu fíxoo cos crampóns aínda que ata superar o pano rochoso non volvimos a pisar neve nin xeo. Cando chegou a miña quenda, gardei os piolets pero estiven varios minutos valorando se poñe-los pés de gato namentres tentaba simplemente situarme na vertical das cordas e non me daba imaxinado como puido progresar por aí antes meu irmán; finalmente anudei un cordino longo a un parabolt e, amarrado a el, deixeime colgar das cordas para empezar a trepar por unha especie de diedro aberto que con tendencia á dereita remataba na base dun neveiro; fixemo-la reunión nas rochas do seu bordo inferior xusto por riba dun último parabolt que protexe a saída do tramo de rocha antes de volver a pisar neve.

6º longo (V+, 10 m. e 30 m.). Neste punto Manu dubidou sobre por onde seguiría a vía, xa que olvidara o croquis no coche pero lembraba que debía de haber un curto paso duro que daba paso a unha terraza onde remataba a escalada sobre rocha, e xa só restaría gaña-la gran pala de neve que conducía ata a aresta 300 ou 400 m. máis arriba. E aínda que o paso tiñámolo diante dos nosos narices, nun resalte de 3 ou 4 m. con algo de desplome, xusto enriba e á dereita da nosa reunión, ata que un non o superaba, non podía ver a repisa que conducía cara á gran rampa de neve final do seu lado dereito. No noso caso fixemos reunión na mesma repisa a menos de 10 m. da anterior reunión pero unha vez xuntos non dimos por rematado o longo ata atravesa-la terraza e situarnos no comezo da pala de neve.

Resto (40º-50º, 300 – 400 m). Recollemo-las cordas xunto a un bloque e iniciamo-lo longo percorrido que en liña recta nos conducía cara á aresta. Na parte superior, un último estreitamento deixaba un tramo mixto duns 5 ou 6 metros con algo de xeo polo que Manu subiu sen problema, pero no que a min botoume unha corda porque eu non me atrevía a meterme “a pelo”. Neste punto onde o noso percorrido acadaba a aresta esperábano-lo Frutas, xa bastante aburrido porque entre que el subira máis rápido do previsto e que nós tardamos máis do calculado, déralle tempo ata a bota-la siesta no cume. Comimos algo e en 5 minutos acadamo-lo cume para logo descender enterrándonos ata a cintura na neve profunda do Canalón Sur por onde empatamos coa senda que baixaba ata Torrebarrio.

Enlaces con algunha información en:

Corredor de la Aguja e Elixir de la Suerte, Ubiña (León), do 29 ó 31 de decembro de 2014.

2014 Decembro 31 Deixar un comentario

Unha cordada nos últimos tramos da Elixir de la Suerte; foto tomada dende a aresta, ó remate do Corredor de la Aguja.

O ano remataba cunha caída das temperaturas e uns ceos despexados e soleados que non podiamos desaproveitar. O Chicho quería probar o Corredor de la Aguja e Elixir de la Suerte, na cara Suroeste do Ubiña, así que reservamos praza no refuxio da Federación Galega en Torrebarrio e, a golpe de madrugón lunático, presentámonos no pobo a mediodía, con tempo de abondo para achegarnos á base dos nosos obxectivos para comproba-las súas condicións.

Torrebarrio recibiunos cun soleado día sen nada de vento pero cunhas baixas temperaturas que, incluso, rondaban os 4 ou 5 graos baixo cero ás 15 h. nas sombras das bases dos nosos dous corredores. Ademais, por primeira vez (e xa debía de ser o meu cuarto ou quinto intento) atopeime co resalte do inicio do Corredor de la Aguja, cuberto por unha capa de neve dura; e como tamén víanse completamente cubertas de xeo as rochas próximas e da parte superior, as nosas expectativas eran moi positivas. Pola contra, aló onde se acumulaba a neve, esta presentábase en estado de po seco e estaba sen transformar, así que enterrabamonos ata os xeonllos nela.

Con estas novas avisamos ó Xosé e máis a Manu que querían saber das condicións de Ubiña por se eran axeitadas para os seus obxectivos: o Xosé quería facer algún corredor como o Espectra, e Manu unha das súas difíciles travesías de posta a punto. Ó final, ambos animáronse a achegarse ó seguinte día, de tal xeito que o Xosé uniuse a nós para subirnos polo Corredor de la Aguja, namentres que Manu pasou o día facendo desniveis entre León e Asturias, atravesando un par de veces o cordal, así que puido observar que as condicións da neve pola cara Norte eran notablemente mellores que as que había na cara Sur; iso si, de xeo… nada.

Logo de quedar co Xosé ás 8 da mañá do seguinte día, preparamos o material de escalada e pegámonos ós radiadores do refuxio ata deitarnos. O Chicho, coñecedor da sona da miña tendencia a meterme en leas e, sobre todo, da miña proverbial velocidade, empaquetou na mochila buxola e as 8 pilas de reposto que trouxo pensado en que tiñamos moitos boletos de non voltar antes do aninovo. 😉

Corredor de la Aguja (III/3, 70º, 300 m).

Fotos de Corredor de la Aguja, Peña Ubiña (León), 30 de decembro de 2014O Xosé chegou sen novidade pese ás placas de xeo na pista de Torrebarrio, así que inmediatamente puxémonos en camiño, unha vez repartido o material: a corda máis gorda para Chicho, a máis lixeira para min e a pesada ferralla para Xosé -algún día explicarei cal é o complexo sistema de repartición das cargas que se aplica nestas actividades 😉 –

Croquis do Corredor de la Aguja - Peña Ubiña. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesinvernales/ubina-aguja.htm

Nun par de horas estábamos ó pé da característica agulla, baixo o inicio do noso Corredor, e media hora despois ancorabamonos na primeira reunión da vía, no lado esquerdo do 1º resalte da vía. Dita reunión está formada por un cravo do que colgan varios vellos cordinos unidos nun antigo mosquetón de ferro e reforzado por unha vella peza de ferreiro que saltou en canto o Chicho se deixou colgar da reunión.

Encordámonos e o Xosé púxose mans á obra atacando rapidamente o resalte que resultou contar cunha neve de peor consistencia da que aparentaba e cun escaso xeo. Pese a elo superou o paso e proseguiu durante practicamente agota-los 60 m. das cordas, xa que en vez de montar unha reunión xusto onde o diedro xira cara á esquerda (aí había un cordino sobresaíndo do xeo), proseguiu ascendendo polo seguinte resalte e continuou por unha pala de neve antes de monta-la reunión reforzando cun friend mediano uns bos cordinos que había nun bloque do lado esquerdo da metade desa pala.

O 2º longo levounos, logo do tramo inicial de neve, ata un novo resalte de rocha e xeo que viraba cara á esquerda e que remataba nun tramo final de neve no que montou a 3ª reunión lazando un gran bloque de rocha do lado esquerdo, ó límite dos 60 m. das cordas. Xa só nos quedaba un último tramo de apenas 20 m. practicamente por neve, salvo un curto resalte intermedio, polo que o Xosé asegurounos ó corpo unha vez acadada a aresta, algo antes das 14h., disfrutando da forza dun sol que ata entón mantivérase oculto polas paredes que ensombrecían o corredor.

Dende aí, ascendimos un pequeno tramo da aresta cara ó cumio, pero logo de tomarnos un descanso para picotear algo namentres observababamos a unha cordada progresar polo tramo final de Elixir de la Suerte, decidimos non continuar ata a cima e descendimos baixo un recio sol polo sempre longo e pesado Canalón Suroeste; un xeito bastante directo de regresar a Torrebarrio.

Podemos resumi-la escalada como sumamente delicada pola escasez de xeo e moi difícil de protexer. Menos mal que puidemos contar coa destreza do Xosé para sacarnos por aí, porque doutro xeito, en vez de pouco máis de 2 horas de escalada efectiva, non sei se nos chegarían tódalas pilas do Chicho 😉

Como as condicións que atopamos de neve (sen transformar) e de xeo (moi escaso) non eran as que o Xosé esperaba, renunciou a probar sorte noutro corredor e aproveitou para marchar a casa e darlles unha alegría ós seus pícaros. Así que Chicho e eu volvimos a quedarnos sós, alomenos durante un rato, xa que á noite pasou Manu a contarnos que se atopara no seu percorrido polo monte durante ese día. “Tomámoslle” algo no bar e unha vez que tamén el marchou, Chicho e eu metémonos nos nosos sacos co plan de subir pola Elixir de la Suerte ó seguinte día. Aínda que nos temíamos que atoparíamos moita neve solta e profunda nesta ascensión, contábamos con que a cordada que viramos pola tarde remata-la vía tería deixado unha boa pegada coa que aforrarnos a maioría do esforzo de ir abrindo paso.

Elixir de la Suerte (III/2, 50º, 550 m).

Fotos de Elixir de la Suerte, Peña Ubiña (León), 31 de decembro de 2014Pese a que nos deitaramos cedo, non durmimos moito… O Chicho estivo insomne -non sei se pola excitación típica previa a unha escalada ou polo nerviosismo de saber que ó seu carón iría só eu 😀 . Fose o que fose, o moi cachamoulán estivo botando partidas na Play Station para entrete-la espera, namentres eu pensaba que andaban os ratos a rilar entre os tabiques… -. Eu tampouco din durmido moito -cousa que non é demasiado estrana en min-, se cadra porque aínda lembraba as 12 horas que me levara ascender con Beni ese corredor fai un par de anos (sen contar aproximación, nen descenso, eh!)

Croquis de Elixir de la Suerte - Peña Ubiña. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesinvernales/ubina-elixir.html

Ás 8 da mañá puxémonos en marcha para ataca-lo primeiro resalte de entrada á nosa vía ó redor das 10:20 h. Neste caso progresamos con coidado pero sen problemas durante apenas media hora ata acadar un bloque que é preciso arrodear cun delicado paso, así que sacamo-la corda para superalo asegurándonos nunha pequena fenda un par de metros embaixo del. Logo deste paso, xa non tivemos que encordarnos máis durante o resto da vía e continuamos alternando tramos fáciles de neve con outros máis delicados con rochas superficiais.

Unha vez superada a travesía horizontal a metade de vía, vimos como a pegada da cordada da víspera continuaba atravesando diagonalmente a pala central de neve, para seguir por unhas pendentes do lado esquerdo, en lugar de seguir máis verticalmente cara arriba pola citada pala central que se ve no croquis de El Maquis que acompaña esta entrada. Cando fai un par de anos subira por aquí, optaramos por ascender de forma directa pola pala de neve, así que aínda que a pegada nos levaba por outro lugar, logo de falalo con Chicho, decidimos segui-la pegada para evitar ter que ir abrindo pegada por neve branda.

A decisión seguro que foi acertada porque, deste xeito, coñecín outra variante do itinerario e aforrámono-la paliza de ter que pelexarnos coa neve branda. Finalmente, acadamo-la aresta ó remate da vía ó redor das 13h. e unha hora despois xa estábamos na base do Canalón suroeste, apurándonos para estar de regreso en casa a tempo de sentármonos na mesa para a cea de fin de ano.

Apenas 2 horas e media de ascensión fronte ás 12 horas de fai un par de anos pode dar idea do diferente estado en que se atopaba o itinerario en ambos casos… Así e todo… o feito de que houbese nevado recentemente e de que esta neve non estivese aínda transformada, non constituían as condicións axeitadas para realizar esta actividade con plena seguridade, así que deberíamos de ternos quedado en casa, verdade? 😉

Enlaces con información en:

Torre del Friero pola Canal Ancha (Posada de Valdeón – León), 17 e 18 de abril de 2014.

2014 Abril 19 2 comentarios

Fotos da ascensión á Torre del Friero pola Canal Ancha

Canal Ancha da cara Norte da Torre del Friero (AD, III/2).

Ascender á Torre del Friero pola Canal Estrecha é un deses plans que tiña bosquexados e na recámara dende facía varios anos (as notas que recuperei do itinerario para esta ocasión xa as tiña preparadas dende o 2010), así que cando Víctor me dixera que durante estes días de vacacións de Semana Santa pensaban achegarse ata aló, inmediatamente subinme ó carro…

Mundi, Alfonso, Víctor e eu chegamos a Cordiñanes (Posada de Valdeón) ó redor das 18 h., con só un par de horas de atraso con respecto ó acordado con Maite e Antón 😉 , que xa nos estaban esperando, pero sen noticias de por onde andaban Ernesto e Aviñoá, que tamén pretendían face-la ascensión e que, logo dun rato chamáronnos para decirnos que xa subiran á Vega de Sotín pola mañá. Dende entón fixeran unha inspección previa subindo polas paredes de enfronte á cara Norte do Friero e apreciaron na canle varios resaltes sen neve, así que non estaba claro que o noso obxectivo estivese en condicións axeitadas. Asemade tamén observaran algún resalte sen cubrir pola neve na Canal Ancha.

Pese as novas que nos deron, decidimos subir ata a Vega de La Sotín, xa que -alomenos eu pensaba isto- sempre poderíamos facer algunha outra actividade pola zona e recoñece-lo terreo para outra ocasión.

Croquis de http://www.foropicos.net/viewtopic.php?t=16300

No meu caso só estivera unha vez na Vega de Sotín, no 2006, cando pasara por ela camiño do refuxio de Collado Jermoso, nunha inesquecible travesía de Cordiñanes a Caín que fixeramos Lurdes, Beni e eu, así que apetecíame moito volver a ascender pola vertixinosa Senda de la Rienda, atravesa-lo paso de Alfredo para entrar no Hayedo de La Sotín, e continuar subindo ata acada-la Vega da la Sotín, onde, o cabo, chegaríamos nun par de horas aproximadamente, xusto a tempo para monta-las tendas antes de que caese a escuridade sobre nós.

Nesta chaira hai zonas herbosas nas que acampar comodamente (ollo coas vacas e as normas do Parque), algúns vivacs sobre pedras e -alomenos nestas datas próximas ó final do inverno- é posible obter auga dun regueiro que nace froito da desconxelación da neve e do xeo, ó fondo e perto do lado esquerdo da mesma veiga seguindo, dende onde acampamos, uns centos de metros en dirección á Vega de Liordes.

Ernesto e Aviñoá estaban acomodados nun vivac baixo un gran bloque perto do comezo da Vega, así que nós acampamos perto deles namentres nos puñan ó tanto das súas pesquisas e plantexaban a alternativa de ascender ó Friero pola Canal Ancha. Non sen pesar pola miña parte, decantámonos tamén por esta opción, considerándoa a mellor, dada-las dúbidas que tiñamos sobre o estado da Canal Estrecha. E como Víctor estaba aínda algo enfermo, e Maite non tiña intención de realizar esta ascensión, finalmente quedamos en saí-los restantes seis (Aviñoá e Ernesto, Antón e Alfonso, e Mundi e eu) ó redor das 5 da madrugada, así que logo dunha rápida cea, metémonos inmediatamente nos nosos sacos para tentar descansar unhas poucas horas.

Vista da estreita forcada ata a que chegaba a canle e por onde pasamos á outra vertente.

Vista da estreita forcada ata a que chegaba a canle e por onde pasamos á outra vertente.

Ás 5:30h. xa estabamos metidos nos primeiros metros da canle e pouco a pouco progresamos bastante comodamente e sen máis complicacións que un primeiro resalte rochoso que non cubría a neve e unha fractura da pala de neve algo máis arriba; polo demais, o ascenso ata a forcada formada pola Aguja María Luísa e o propio Friero fixémolo en apenas 3 horas. Esta forcada ten uns 50 últimos metros que discurren por unha angosta pendente de rochas rotas e inestables, encerrada entre as paredes das citadas dúas elevacións, e da paso á cara Sur.

Aquí xurdiu a nosa gran dúbida: -¿e agora… por onde carallo seguimos?-

Na escueta referencia que eu levaba deste itinerario, deberíamos de seguir ascendendo dende o outro lado da forcada, pero atopámonos cun pequeno circo no que por riba nosa a rocha non estaba cuberta pola neve e non víamos claro por onde continuar. Nun primeiro intre, eu apostaba por subir un pouco por rocha para gañar algo de altura e ver se aparecía algunha canle prometedora, pero o máis fácil parecía unha vira en fronte nosa que logo duns primeiros metros sobre terreo pedregoso e terroso continuaba por neve arrodeando o Friero pola cara Sur, e como Antón estaba bastante seguro de que se seguíamos circunvalando empataríamos coa Normal desa cara, xa que víamos no val a curva da estrada na que se soe deixa-lo coche cando se ascende pola Normal da cara Sur, decidímonos por esta opción en vez de buscar un itinerario por rocha máis directo e vertical, que non víamos claro.

Paseniñamente fomos avanzando sen gañar altura, á busca dalgún paso que ascendese de forma fácil cara ó cumio, ata que demos cunha pala de neve que nos permitía subir bastantes metros e que logo remataba cuns últimos metros fáciles de rochas. Por ela chegamos a un ombreiro que pensabamos que debía formar parte da vía Normal da cara Sur, xa que ó seu carón pasaba unha gran pala de neve que, cara abaixo, caía por esa vertente con aspecto de ter continuidade ata a base e, cara arriba continuaba ata o cume. Tomámonos aquí un descanso ó redor da 11h. e logo, en apenas 15 minutos de fácil camiñada pola neve acadamo-lo cume do Friero.

Do outro lado da forcada había un pequeno circo, e no lado esquerdo da foto apréciase a vira pola que nós proseguimos circunvalando á busca dun paso para ascender.

Tra-las fotos e parabéns de rigor, e o percorrido visual dende o noso privilexiado mirador tocaba inicia-lo descenso cara ó ombreiro Nordeste. Xa eran as 12 do mediodía, e eu sabía que o tramo máis perigoso da nosa ruta eran eses 150 m. de descenso pola inclinada pala de neve que conducía ó citado ombreiro, así que non me gustaba a idea de que lle dese máis o sol… En canto nos asomamos ó vertixinoso descenso, a idea de baixa-los 6 sen asegurarnos esvaeceuse de inmediato -menudo cague…-. Como ademais ningún de nós percorrera anteriormente este itinerario, non estabamos certos de ir polo lugar axeitado, así que sacamo-las cordas e fomos montando rápeles ata que atopamo-lo ombreiro por onde abandonamo-la pala que continuaba caendo pola Canal Estrecha, e nós pasámonos ó lado dereito -no sentido descendente- para situarnos ó outro lado do ombreiro xa na vertente cara á Vega de Liordes.

Tivemos que facer 3 rápeles ó límite dos 60 m. da lonxitude das cordas, para chegar a este punto, ó que nos levou un par de horas aproximadamente. Pare elo deixamos unha cinta de 240 cm. en cadanseu bloque de inicio de rápel, así que espero que se alguén pasa pronto por aí, poida disfrutar deste material tan dispendiosamente abandonado 😀

O que si que me parece interesante recomendar é levar entre o material unha estaca e/ou áncora, aínda que só sexa para asegurar este tramo.

Croquis Canal Ancha da cara Norte da Torre del FrieroDende aí xa só nos restaba descender facilmente por neve cara a parte baixa da Vega de Liordes (supoño que en dirección ó Llagu Bajero) para, dende o fondo do val, xirar á esquerda e chegar á Vega de La Sotín. Pero despistámonos seguido unhas pegadas e metémonos á esquerda demasiado pronto, polo que para non ter que desanda-lo camiñado aínda tivemos que montar un novo rápel para salvar un cortado que nos depositou na parte alta da Vega de La Sotín.

O caso é que ás 18h., aprox., estabamos de volta no noso campamento onde nos reunimos con Víctor e Maite que, pola súa banda, déranse un “paseo” ata o refuxio de Collado Jermoso, pola Vega de Liordes.

Un descansiño, recollida das nosas cousas e de novo en marcha cara a Cordiñanes, onde collemo-los coches para achegarnos á próxima Posada de Valdeón e tomar esa mesma noite unha excelente cea de fabas e carne no recomendable Restaurante Begoña (tamén é hostal) por 13€ maravillosamente invertidos 🙂

E aínda que pareza mentira, dado que estabamos en plena Semana Santa, botámonos a durmir no soportal da igrexa de Posada de Valdeón, que está en pleno casco urbano, sen que ningún fregués ou freguesa interrumpise o noso sono; iso si -moi a pesar do dormilón de Mundi-, erguémonos ás 8 da mañá non fosen a vir cedo a prepara-la misa que tiñan programada para ese día.

Canal Ancha da cara Norte da Torre del Friero.
Dificultade: AD, III/2

Desnivel: 1000 metros.

1ª ascensión: Juan José Iglesias Arrieta e Javier Mayayo o 26 de febreiro de 1978.

Material: casco, crampóns, piolets técnicos, 2 cordas de 60 m., un par de cravos, 3 parafusos de xeo, xogo de empotradores e xogo de friends pequenos e medianos. (Ó respecto do material, este é moi variable dependendo precisamente das condicións da canle, por exemplo nós non tivemos que usa-la corda para a escalada (salvo para botarlla a un enriscado despistado) pero logo fóronnos necesarias 2 cordas para rapelar dende o cumio ó ombreiro Nordeste por mor do mal estado da neve).

Cordada: Ernesto, Aviñoá, Mundi, Alfonso, Antón e eu.

Aproximación: Algo menos de 2 horas dende Cordiñanes, pola Senda de la Rienda, e pasando polo Hayedo de La Sotín, ata a Vega da la Sotín. onde durmimos. Dende aí séguese cara á Vega de Liordes buscando á nosa dereita o evidente cono de dexección da Canal Ancha, ó que chégase nuns 20 ou 30 minutos.

Descenso: Dende ó cume ó ombreiro Nordeste (ollo, que esta baixada pode ser bastante exposta en función do estado da neve, requirindo incluso de rapelarse) e dende aí polas palas de neve con tendencia ó lado dereito en dirección á Collada de Chavida. Cando nos atopemos perto desta, hai que salva-lo corte (apenas uns 20 m.) que ó final das palas da paso á canle que une a Collada de Chavida coa Vega de la Sotín. Hai un gran bloque lazado e a pouca distancia del, hai tamén outra instalación para rapelar (un parabolt e/ou cravo), puidendo rapelarse dende calquera deles para situarnos xa na canle pola que seguir camiñando facilmente cara á Vega de la Sotín.

Observacións: Corredor máis ancho e sinxelo que o seu famoso veciño Canal Norte Central (Canal Estrecha). Na súa parte superior pasa entre a Aguja Mª Luísa e a propia Torre del Friero.

Croquis e información: