Arquivo

Archive for the ‘Escalada clásica ou de autoprotección’ Category

Nova guía de escalada de Galicia: ROCHA NAI

Non era sen tempo… pero aquí está, por fin, a nova guía de escalada de Galicia que tras 5 anos de traballo saiu do prelo.

Portada do volume 1 de Rocha Nai. Guía de Escalada de Galicia

Disque xa pasaron vintetrés anos dende a publicación da “Galicia Vertical” de Miguel Seoane e Javier Carreras, a gran obra que foi a referencia da escalada en Galicia durante todo este tempo.

Pero a aparición de novas escolas, sectores e vías por toda Galicia, facían necesaria esta nova publicación, que desta volta ven repartida en 2 volumes que se venden xuntos: Norte (A Coruña e Lugo) e Sur (Ourense e Pontevedra).

Contabiliza 42 áreas de escalada e 2.800 vías entre deportiva e autoprotección, xunto coa información necesaria para a súa localización e outros datos de interese; pódese adquirir na web:

https://rochanai.wordpress.com/

Parabéns os autores e colaboracións pola edición desta necesaria guía de escalada, e tamén para a comunidade escaladora que de seguro vai a descubrir numerosas novedades coas que ampliar as posibilidades de escalar na nosa terra.

Amistad con el Diablo e tentativa fallida á Rabadá-Navarro, Picu Urriellu (Picos de Europa), 22 ó 25 de xullo de 2019.

Vega de Urriellu masificada coma xa tantos e tantos lugares que antes só eran accesibles a montañeiros/as e escaladores/as... 😔O Picu Urriellu é un deses destinos obrigados para calquera escalador/a de clásica, pese a que hoxe en día o ambiente cambiara completamente e a Vega de Urriellu pasase, de ser un lugar exclusivo de xentes escaladoras e montañeiras, a ser un centro turístico superpoblado cun albergue contaminante e centrado completamente no negocio.

Pese a elo, inevitablemente -e non será porque non haxa infinitas alternativas para escalar en Picos de Europa-, acudimos a abraiarnos da adherencia da súa cara Este, ou da verticalidade da Oeste, por -neste caso- cita-los nosos obxectivos desta volta.

Evitando a fin de semana, que supoñemos aínda atraerá máis persoas, Carducho e eu buscamos unhas datas en xullo para facer un par de vías: a Amistad con el Diablo na cara Este, e a grán clásica da Oeste: a Rabadá-Navarro! Carducho xa fixera esta última 2 veces, pero aviuse a repetila unha vez máis, desta volta comigo, para darme a oportunidade de que eu tamén a tachase da miña lista.

Chegamos a Collado Pandébano nunha tarde calurosa xusto cando rematara unha tormenta anunciada pola previsión meteorolóxica, así que arrancamos coas nosas pesadas mochilas, descamisados -xa vos podedes facer idea da calor que ía, se tendes en conta que non lembro que nunca antes andivera eu polo monte sen camiseta…-, cargados con comida para dúas xornadas, saco, tenda e máis ferralla da que nunca antes, alomenos eu, levara a ningunha vía.

Polo camiño unha primeira chuvascada obrigounos a parar un rato baixo a protección dun gran bloque, pero máis tarde a choiva e o vento colléronnos no último tramo e tivemos que abrigarnos e continua-la ruta pese á molladura. Montamo-la tenda aproveitando un vivac xunto a un bloque preto da fosa séptica do refuxio porque ofrecíanos unha base aínda seca e protexianos do vento, aínda que á tarde seguinte cambiamos a unha campa co aire máis limpo.

Como a previsión do tempo para estes días era de tormentas pola tarde, non houbo apenas escaladores/as na Vega de Urriellu, aínda que o que si que se achegaron foi unha chea de excursionistas e turistas, tanto no refuxio como vivaqueando, así que fomos protagonistas dun feito excepcional no verán do Urriellu: o martes fomo-la única cordada en toda a cara Este (unha parella que estaba na Cepeda abandonaba rapelando, por mor do vendaval, cando nós chegabamos) e o mércores só había unha cordada na Murciana 78 que coido que abandoaron ó pouco de empezar –nunca tal cousa vira antes: todo o Urriellu para nós!-.

Amistad con el Diablo, cara Este, 200 m., MD, V+.

A idea inicial era a de escalar primeiro a Rabadá-Navarro e o segundo día a Amistad con el Diablo, pero para poder recuperarnos da subida, molladura e non ter que madrugar tanto, decidimos troca-la orde.
A noite da nosa chegada aínda choveu algo máis, pero o que non parou foi o vento, así que cando á mañá seguinte nos puxemos en camiño pola Canal de la Celada, fómonos cruzando con varias cordadas que regresaban da cara Este porque dicían que o vento non permitía escalar. Nós, xa postos, decidimos cando menos achegarnos ata a parede e decidir que facer unha vez aló. E o caso foi que aínda que sopraba moito, empezamos a escalar e tivemos a boa sorte de que amainou algo e, salvo en 2 longos que si que nos abaneou bastante, progresamos sen problema, pese a que non deixabamos de observar desconfiados, as ameazadoras nubes da tormenta que se achegaba ó Picu.

Fotos da Amistad con el Diablo, cara Este do Picu Urriellu (Picos de Europa), 23 de xullo de 2019
Apertura: o 6 e 9 de agosto de 1980, Alfredo Íñiguez e Christian Marín.

Dificultade: MD (V+): III+, IV-, IV, V+, V expo, V expo.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Alliens e e outro de Camalots ata o nº 3, opcional un xogo de entaladores (nós non os usamos), unha ducia de cintas longas e algún cordino pequeno para renovar pontes de rocha.

Cordada: Carducho e eu, o 23 de xullo de 2019.

Descenso: polos 5 rapeles da cara Este (reunións da Espejismo de Verano). Alternativamente pódese empatar cos 90m. dos restantes 2 longos da Cepeda para pasar ó anfiteatro da cara Sur e descender polos seus rápeles.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta onde remata a pista que leva a Collado Pandébano. Dende aí, nunhas 3 horas de camiñada por senda chegamos á Vega de Urriellu. Do refuxio á base da cara Este bótase unha hora máis de percorrido pola Canal de la Celada.

Noite intermedia:
Durmimos na nosa tenda xunto a un bloque ó carón da fosa séptica do refuxio.

Croquis de Amistad con el Diablo e rápeles da Cara Este (Espejismo de Verano). Fonte: http://mujeresdepyrenaica.blogspot.com/2014/07/amistad-con-el-diablo-y-martinez.htmlObservacións: O equipamento de tódalas reunións, agás a última consiste en 2 parabolts, sen anela. A rocha ten unha adherencia brutal e pese a que ten algúns tramos longos nos que non é posible meter nada para asegurarse, si que hai bastantes sitios nos que colocar friends, polo que aínda que haxa quen diga que só fan falta 3-4 Allien e media ducia de cintas, levade material que seguro que o metedes.

1º longo (III+), 38 m.: empézase polas tubaxes de órgano á dereita da gran laxe. A reunión conta con 2 parabolts xusto enriba da devandita laxe.
2º longo (IV-), 30 m.: sáese recto con lixeira tendencia á esquerda deixando á nosa esquerda unha primeira laxe para continuar verticalmente cara a outra laxe, baixo a que se atopa a reunión de 2 parabolts.

3º longo (IV), 18 m.: sae bordeando pola dereita a laxe. Sobre ela hai unha ponte de rocha. Logo séguese con lixeira tendencia á esquerda cara á visible reunión de 2 parabolts nunha pequena repisa.

4º longo (V+), 25 m.: a uns 12 m. por riba da vertical da reunión vese un parabolt (pódese meter algo antes). Por riba vense outros 2 parabolts e logo unha ponte de rocha para acada-la reunión de 2 parabolts 2 m. por riba e á dereita, nunha pequena repisa.

Croquis de Amistad con el Diablo. Fonte: http://www.lanochedelloro.es/index.php/picos-de-europa/5º longo (V expo), 35 m.: por riba á esquerda vese un buril vello cara ó que NON se debe ir. Sáese en diagonal á dereita cara a un parabolt visible a uns 10 m. Logo con lixeira tendencia á esquerda imos a por outro parabolt a uns 10 m. Ó pasalo séguese en diagonal á dereita cara a un muro con furados e chorreiras negras polo que seguir rectos ata outro parabolt. Uns metros máis arriba, á dereita, está a reunión de 2 parabolts un pouco colgada/incómoda.

6º longo (V expo), 45 m.: por riba da reunión vese un teito alongado ata o que subir para meter algún friend co que protexerse antes de tirar á esquerda á busca dunha ponte de rocha visible dende a mesma reunión. Ó acada-la ponte de rocha seguir recto entre placas e canalizos con lixeirísima tendencia á dereita cara a un gran nicho (en realidade son 3 seguidos: primeiro gran terraza, xusto enriba unha repisa algo máis pequena e, tras superar polo lado dereito un pequeno muro de espolón, acádase o 3º nicho). Teoricamente comparte reunión de 2 spits da Martínez-Somoano na parte esquerda da ampla e cómoda terraza, pero non vimos eses spits. Coido que o mellor é subir ó nicho superior e facer aí reunión común coa Cepeda nunha gran ponte de rocha.

Travesía cara á dereita ós rápeles da Espejismo de Verano (II/III), 40 m.: continuar por unha vira que vai cara á dereita con algo de tendencia descendente ata chegar á última reunión da Espejismo de Verano, pola que inicia-lo primeiro dos 5 rápeles que nos levan ó chan. Tódalas reunións constan de 2 parabolts unidos por cadeas e con anelas para rapelar.

Croquis e reseñas:

Un recomendabilísimo relato dun dos aperturistas, Alfredo Íñiguez:

Tentativa fallida á Rabadá-Navarro, cara Oeste, 750 m., MD sup, 6c+ (6a+/A1).

Vista a primeira hora da mañá, dende o pé de vía da Rabadá-NavarroOs 4 primeiros longos supoñen a sección máis dura da vía; o 3º supúxonos unha hora e media superalo ós dous, e tampouco hai que subestima-los 6a+ do 2º e 4º longos, xa que cando empatamos o 4º e 5º longos nunha única tirada volvimos a consumir outra hora e media: cáseque 5 horas para só os 5 primeiros longos! Con semellante penalización, tiñamos xa moitas posibilidades de remata-la vía ó límite da luz diúrna, pero é que aínda lle metimos outra hora e media para completa-lo longo do rápel por mor dunha mala lembranza de como discurría este… 😦 Así que, cando nos xuntamos ás 18 h na reunión da Directísima que se atopa no remate da travesía horizontal do longo do rápel, botamos contas: quedaban 4 horas de luz e 10 longos… -claro que eran máis fáciles que os 12 anteriores pero co ritmo que levabamos…-. Acordamos baixarnos e en 5 rápeles xa nos atopamos no chan, con tempo de abondo para cociñar comodamente coa luz do día namentras contabamos o centenar de excursionistas que ese serán chegaron en ringleira á Vega de Urriellu.

Desta volta non o conquerimos, pero non hai escalada da que non se aprenda algo que nos sirva máis adiante… 🙂

Fotos da Rabadá-Navarro, cara Oeste do Picu Urriellu (Picos de Europa)Apertura: Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, en 2 ataques consecutivos con 4 vivacs que culminaron o 21 de agosto de 1962.

Dificultade: MD sup 6c+ (6a+/A1): 6c (6a/A0), 6a+, 6c+ (V+/A1), 6a+, V, 6a+, 6a, V, V, IV+, 6a+, IV+, IV, V, V+, IV+, III+, V+, IV, IV+, IV+, V.

Material: 2 cordas dobres de 60 m., un xogo de Camalots ata o nº 3 con varios números repetidos (mellor 2 xogos) e outro de Alliens, un xogo de entaladores, unhas 15 cintas longas.

Cordada: Carducho e eu, o 24 de xullo de 2019.

Descenso: baixar ó anfiteatro da cara Sur e descender polos seus 3 rápeles de 50 m. ata a base da cara Sur para continuar baixando pola Canal de la Celada.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta onde remata a pista que leva a Collado Pandébano. Dende aí, nunhas 3 horas de camiñada por senda chegamos á Vega de Urriellu. Do refuxio á base da vía na cara Oeste bótanse uns vinte minutos.

Noite intermedia:
Durmimos na nosa tenda na Vega de Urriellu.

Croquis da Rabadá-Navarro, cara Oeste, Picu Urriellu (Picos de Europa). Fonte: https://www.picosavista.com/croquis/croquis-naranjo-de-bulnes-cara-oesteObservacións: os 4 primeiros longos supoñen a sección máis dura da vía; e tampouco hai que subestima-los 6a+ do 2º e 4º longos. É posible retirarse polos Tiros de la Torca ata pasar á cara sur ou, máis rapidamente, descender polos rápeles da Sagitario, pola mesma cara Oeste. Posteriormente tamén é posible escapar polos 5 rápeles da Directísima xusto despois lo longo do rápel tra-la “Gran Travesía”, ou na seguinte reunión, polos 6 rápeles da Murciana (o máis recomendable é usa-la Directísima, para evita-los desplomes da Murciana). Atentos á maniobra do longo do rápel, dependendo de se vai en cordada de 2 ou 3 persoas.

Maniobra do rápel para 2 persoas: o/a primeiro/a desencórdase dunha das cordas e pásaa polas anelas para volver a encordarse con ela, deixando fora das anelas a outra corda. Entón o/a asegurador/a descolga ó/á primeiro/a 10-15 m. ata unha pequena vira na que se ven algúns spits e cravos, e continúa escalando en travesía cara á esquerda uns 20 m., pasando polos seguros a corda libre, ata a reunión de parabolts da Directísima. De seguido, o/a primeiro/a descolga ó/á segundo/a e cando chega á travesía, asegúrao/a pola corda que non está pasada polo rápel (dando corda coa do descolgue e recuperando coa que ven chapada dos seguros). Cando se xunten na reunión, que viña de segundo/a desencórdase da corda do descuelgue para recuperala e volver a atarse.

1º longo 6c (6a/A0), 35 m.: escala-la pequena entosta da base polo seu lado dereito. Superar unha panza co paso máis duro e logo unhas placas en diagonal á esquerda difíciles e equipadas para artificial. A reunión de 2 parabolts atópase nunha repisa dunha pequena cova.

2º longo 6a+, 20m.: saír pola esquerda para meterse nun diedro curto pero duro, ata un nicho á dereita na que atópase a reunión de 2 parabolts.

3º longo 6c+ (V+/A1), 45m.: saír novamente pola esquerda para meterse nunha fenda-diedro con varios resaltes e rocha lavada en varios puntos. Protéxese ben con friends e entaladores pero sae moi duro e gastaremos nel moito material. A reunión dun parabolt e unha anela de perno (cáncamo) está sobre unha gran repisa.

4º longo 6a+, 30 m.: cheminea na que a mochila molesta e co paso máis difícil ós poucos metros de comezala, ó que sigue outro paso explosivo. A reunión atópase nun gran bloque lazado con cintas (nalgúns croquis indícase que a reunión é de 2 cravos, pero eu non me decatei deles).

5º longo V, 25 m.: continúa pola fenda da lastra por terreo algo roto pero máis sinxelo ata o seu remate onde a reunión conta con 2 spits.

Croquis da Rabadá-Navarro, cara Oeste, Picu Urriellu (Picos de Europa). Fonte: http://www.fernandozamoraguiadepicos.com/2013/09/rabada-navarro-en-la-cara-oeste-del-picu.html6º longo 6a+, 20 m.: sáese diagonalmente á esquerda por placa bastante equipada con spits e algún cravo ata acadar unha fenda pola que seguir xa verticalmente ata a reunión de 2 cravos reforzables cun 3º cravo máis alto, á esquerda do inicio da “Cicatriz”. Se se empata este longo co seguinte é mellor non chapa-la reunión.

7º longo 6a, 20 m.: pasarse á placa da dereita da reunión seguindo 2 visibles spits polos que acada-la fenda que se intúe e que inicia a sección da chamada “Cicatriz” consistente nunha travesía ascendente cara a dereita de, en xeral, bos agarres de mans con algún paso longo. A reunión atópase nun ancheamento da fenda con 3 cravos en mal estado reforzables.

8º longo V, 30 m.: continua-la travesía ascendente cara á dereita da “Cicatriz” ata toparnos cunha reunión de 2 parabolts.

9º longo V, 30 m.: sáese en travesía á dereita durante varios metros ata que o terreo tumba algo máis e continúase entón rectos máis verticalmente ata o bordo esquerdo de Tiros de la Torca, onde se monta reunión aproveitando 2 boas pontes de rocha con cordinos. Dende aquí é posible a retirada subindo polos Tiros de la Torca ata pasar á cara sur ou, máis rapidamente, descender polos rápeles da Sagitario, pola mesma cara Oeste.

10º longo. Difuminada frecha riscada na rocha que indica o punto no que virar á esquerda para acada-la reunión dende a que se inicia a Gran Travesía.10º longo IV+, 30 m.: empezar verticalmente por riba da reunión cara a unha pequena cheminea tra-la que, ó pouco, unha difuminada frecha riscada na rocha nos indica o punto no que xirar á esquerda, para continuar en travesía horizontal por unha vira-cornisa que remata descendendo un pouco entre bloques descompostos nunha reunión incómoda e aérea, ó outro lado da cornisa, sobre 2 cravos a reforzar -obrigatoriamente!-.10º longo. Vira que leva ata a reunión dende a que se inicia a Gran Travesía.

11º longo 6a+, 25 m.: iníciase a “Gran Travesía” descendendo un chisco para acadar un primeiro parabolt e seguindo logo en horizontal con lixeira tendencia ascendente os restantes parabolts nunha placa aérea. Reunión de 2 parabolts con dobre anela.

12º longo IV+, 15+20 m.: rápel duns 15 m. ata vira que segue en travesía cara á esquerda seguindo os seguros (algúns spits e cravos), ata a reunión de 2 parabolts con anela común coa Directísima.

Nós abandoamos neste punto rapelando pola Directísima, polo que os datos que de seguido indico non os corroborei e só corresponden á información das reseñas que máis abaixo referencio.

13º longo IV, 30 m.: continuar por repisa en travesía fácil á esquerda (pasando pola reunión da Murciana) ata chegar ó pé do “Gran Diedro”. Reunión cómoda ó pé do diedro de 2 cravos reforzables.

14º longo V, 25 m.: inicio de “Gran Diedro”, boas presas pola placa, protéxese ben, boa rocha. Reunión en pontes de rocha.

15º longo V+, 35 m.: diedro-cheminea, coa sección máis dura ó final, na entrada da cheminea antes da reunión. A reunión está nunha repisa á dereita con 3 cravos reforzable.

16º longo IV+, 30 m.: é máis fácil pola cheminea que pola dereita (paso longo con algo de bloqueo). Reunión enriba da lastra (antecima), de cravos + spits.

17º longo III+, 40 m.: baixada á repisa de “Praza de Rocasolano”. Reunión baixo oquedade, con 2 cravos.

18º longo V+, 30 m.: superar un primeiro muro para acadar un muro vertical fisurado con 2 cravos protexendo un paso. Continuar en travesía ascendente á esquerda, deixando á dereita unha gran cova. Novo paso e reunión de 2 cravos.

19º longo IV, 30 m.: terreo fácil ata o final do diedro. Reunión en arista/ombreiro Norte (común con Pilar del Cantábrico e Sabadell) en repisa con 3 cravos e o refuxio á vista.

Detalle da aresta final da Rabadá-Navarro, cara Oeste, Picu Urriellu (Picos de Europa). Fonte: http://www.fernandozamoraguiadepicos.com/2013/09/rabada-navarro-en-la-cara-oeste-del-picu.html20º longo IV+, 40 m.: superar placas fáciles por cara Noroeste. Reunión opcional antes de virar cara á dereita por diedro. Reunion en plataforma inclinada con 2 cravos.

21º longo IV+, 25 m.: (se se empata co anterior o/a asegurador/a terá que levantarse algo da reunión). Primeiro á esquerda para acadar un spit, logo rectos por terreo máis roto e vertical ata a reunión. Reunión de 2 parabolts.

22º longo V, 35 m.: paso de V, uns metros por riba da reunión. Superar un canalizo característico por terreo algo roto, para acadar unha fenda algo desplomada que se supera pola esquerda para seguir por diedro. Reunión en nicho con 2 spits.

II, 100 m.: camiñando ata o cume.

Croquis e reseñas:

O tempo en Cabrales:

Un guía da zona comentounos que Meteoblue acerta bastante coas súas previsións meteorolóxicas en Picos de Europa, aínda que no noso caso non coincidiu moito…:

Xornada de limpeza de fendas en Faro de Budiño: 15 de xuño de 2019

Convocada, para o 15 de xuño de 2019, unha xornada de limpeza de fendas en Faro de Budiño (O Porriño, Pontevedra).

Ollo, só se convoca a persoas que baixo a súa propia responsabilidade queiran colaborar e que dispoñan do seu propio material de escalada e con competencia e destreza para realiza-las tarefas de limpeza de xeito seguro, autónomo e responsable.

Convocatoria, para o 15 de xuño de 2019, dunha xornada de limpeza de fendas en Faro de Budiño

Fonte: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10216527901342810&set=a.10207073022136739&type=3&theater

 

Saudos a todos/as.

Poñémonos en contacto coa comunidade escaladora para solicitarvos a vosa colaboración, a nivel individual, na limpeza das fendas da escola de Faro Budiño o día 15 de Xuño do 2019.

As fendas co paso do tempo volven estar “asalvaxadas” polo que compre facerlles un lavado de cara de cando en vez. A última vez que se levou a cabo a limpeza de forma masiva foi fai uns anos e a pesar de que a nivel persoal moita xente limpa as fendas para que todos/as poidamos desfrutar delas, desta vez, imos tentar facer novamente unha limpeza colectiva.

Ao ser unha actividade que require estar pendurado na parede, este chamamento faise para aquelas persoas que teñades coñecementos de manexo de cordas e poidades traballar pendurados de xeito autónomo. Do mesmo xeito, ao ser unha actividade organizada, vémonos na obriga de cumprir coas normas de seguridade e legais para facelo. Así pregamos que os/as voluntarios/as que se queiran unir a actividade dispoñan dun seguro que cubra a actividade da escalada e asinen un consentimento informado conforme coñecen e aceptan os riscos da actividade a se desenvolver no día da limpeza.

Pregamos encarecidamente que as persoas que non operedes de xeito autónomo, non queirades firmar o consentimento ou non teñades seguro de accidentes, non vos penduredes a limpar vías o mesmo día da convocatoria deste chamanento.

Todos/as aqueles/as que vos queirades unir a limpar unha fenda teredes que dispor do voso material propio de escalada e de limpeza, o cal inclúe os cepillos de arame e demais ferramenta que consideredes preciso para deixar a fenda relucente.

 

Os/as interesados/as que cumprades os requisitos e queirades colaborar nesta iniciativa, enviade un email á seguinte dirección: limpieza.fisuras.budi@gmail.com antes do 7 de xuño do 2019.

 

Unha vez rematado o prazo de recepción de solicitudes procederase a distribuír as fendas entre as persoas participantes, coas que contactaremos novamente uns días despois. No proceso de inscrición teredes que cubrir o consentimento informado.

Agradeceríamos que, no email de inscrición, indiquedes se vos comprometedes a rematar de limpar a fenda pola vosa conta, no caso de que non dea tempo a facelo o día 15 ou no seu caso, que nos indiquedes se quedou limpa ou precisa máis xornadas para acabar de limpala. Do mesmo xeito, se alguén quere limpar alguna fenda en concreto, indicádenolo no email.

Todos valoramos os nosos días libres así que por favor pregamos seriedade, non vos anotedes aqueles que saibades que non cumprades os requisitos arriba indicados, non podedes ou non queredes participar nas labores de limpeza. Pola nosa banda intentaremos ser o máis serios e eficientes posible.

Non todo vai ser traballar, así que despois da xornada de limpeza compartiremos unha agradable velada ceando todos xuntos. Para a cea, nós pomos as mesas e as grellas; a comida e a bebida ten que tráela cada quen consigo.

Tamén dende aquí, queremos pedir desculpas polas posibles molestias que poidamos ocasionar os/as limpadores/as a toda a xente que o día 15 de xuño estea escalando. É soamente un día e é en beneficio da comunidade escaladora polo que pregamos que o entendades.

Moitas gracias pola vosa colaboración e agardamos por unha resposta masiva.

 

Formulario de inscrición: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfFWyTz41r_5OrdAJqKn3ZpC12gyBwlxdQ-dx1us1GqSbNI3g/viewform?fbclid=IwAR0aAm6kBpWA4VDUmZlOS4MpNTsbtcqienQ6Qokz9CisFKE7ig3g8T8irps

Información para colaborar na xornada en: https://drive.google.com/file/d/1BogaQijDPnI6KJvKmIi-RjJlKjH5aEuQ/view?fbclid=IwAR3E3mQwePMn5HehcUOW48hKethFNYuk0ev20sRtTLrbiTcxkqwliurugTU

 

Casal dos Pianos, Magoito, São João das Lampas, Sintra (distrito de Lisboa, Portugal), 31 de decembro de 2018 e 1 de xaneiro de 2019.

Fotos do Casal dos Pianos (Portugal), 31 de decembro de 2018 e 1 de xaneiro de 2019Casal dos Pianos, tamén coñecido como Pianos Rachados, ou o Indian Creek de Portugal, é un lugar á beira do Atlántico, a escasos 20 minutos en coche (uns 15 km) da cidade de Sintra. A rocha é basáltica, e nalgúns sitios descasca algo, supoño que polo efecto da humidade e o salitre do mar ó seu carón. A fisonomía das fendas fai inútiles os entaladores, así que é obrigado ir ben providos de friends.

O primeiro día estivemos no sector Morro da Pedreira Este, cunha aproximación rápida e cómoda, e que cos seus escasos 8 m de altura ten unha ducia de vías, xeralmente moi sinxelas, ideais para iniciarse na escalada en fendas. Ó final da ampla explanada unha parede máis alta a pecha (sector Canto), e nela hai algunhas vías de maior altura, iso si, nos cantís que dan ó océano, o pé de vía é moi malo, incluso perigoso.

Por unha vez saio eu na foto :-D (eu, nunha vía do Teclado Esquerdo, en Casal dos Pianos. Foto cortesía de Rafa)O segundo día pasámolo no sector Teclado Esquerdo ó que achégase por outra senda, que para baixar ó pé dos cantís presenta un terreo algo perigoso. Hai que lle agradecer o traballo de tallar chanzos, na forte pendente herbosa, a algún pescador que se ocupa delo para poder achegarse ás súas zonas de pesca.

No lado esquerdo do sector, temos un pé de vía cómodo e vías de máis de 20 metros, con dificultades maiores que as da víspera, e continuando pola base do cantil, chegariamos ó Teclado Dereito, que xa non visitamos.

Dado que Sintra está bastante preto de Casal dos Pianos, para o aloxamento, xantares, compras e demais, Rafa, Inma, Beni e eu, usamos esta vila como campo base, aínda que na práctica só estivemos nela para durmir e cear.

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • En Sintra

Para xantar:

  • Restaurantes en Sintra

O tempo en Casal dos Pianos:

 

 

Mallos de Riglos (Huesca), do 22 ó 26 de xullo de 2018.

Os Mallos de RiglosDe novo voltamos a Riglos polo estío, a enfrontarnos ó abafante calor que, de día e de noite, castiga a chamada Plana de Uesca (Hoya de Huesca, en castelán); pero é que ó Carducho non lle importa ese “detalliño”, ante a perspectiva de apretar eses bolos de dimensións perfectas para as súas gadoupas e enfrontarse a eses bandullos que, consecutiva e irremisiblemente, se aliñan en calquera das súas vías.

A primeira vía que fixemos foi a combinación da Chopper co Chopperior, na cara SE do Pisón, onde eu xa, no último longo da Chopper, tívenme que aferrar ás cintas para izarme coa axuda da tensión da corda da que o Carducho turraba, así que xa vos podedes imaxinar como me foi no seguinte longo, o primeiro da Chopperior: na vila debían de pensar que alguén andaba a arrincarlle a pelella a un gato, dos gritos que daba a cada centímetro que me izaba, pedíndolle a Carducho que, por Deus, a Virxe e tódolos santos, santas e canto beato de santoral houbese, que tensase a bendita corda para ir izándome, porque eu non daba saído de aí con só a exigua axuda do Espírito Santo, que se elevaba por min dende a cercana igrexa da vila… Así, durante ese longo agotei o vocabulario básico de comunicación entre membros dunha cordada ata que malamente fun izado ata a reunión: pilla!, tira!, chupa!, súbeme!, tensa!, agora!, turra!, máis!, aínda máis!, Ooopa!, AhHh!, Ehhh!, Ihhh!,… En fin, todo un espectáculo que deberon de escoitar incluso dende Peña Rueba, e tra-lo que non me explico como é que a Garda Civil non se movilizou ante a sospeita de que se estivese torturando a algunha persoa… ou animal… 😉

A segunda vía escollida foi a Hechizos del Viento, na cara Oeste do Pisón, que nos sorprendeu, porque en realidade parece coma se fosen 2 vías: os 6 primeiros longos contan cun bo reequipamento realizado por Toño Carasol e Manolo Lara en agosto de 2012, pero os indeterminados longos superiores apenas teñen forma de saber por onde vai o percorrido, e a posibilidade de poñer seguros flotantes fiables é practicamente nula: non sei se isto está así feito aposta, en consideración á afouteza e dominio do terreo demostrada polos aperturistas, Javier Hurtado Currucuclillo e Jose Antonio Cogollor, ou se simplemente non hai tanta xente que continúe a vía ata o cume como para que compensase o esforzo de meter algún seguro máis (eu coido que no longo que ía inmediatamente despois da vira de escape do Collado del Puro, dende onde se soe rapelar pola Tangerine Dream, non había nin unha soa chapa, e iso que ía por un terreo descomposto e cuberto de liques).

Cría de voitre, nun niño dos Mallos.Máis alá da escalada, desta volta descubrimos que hai unha fonte no remate da parte superior da vila, con auga fresca que non sabemos se é recomendable beber, xa que se indica que non está tratada, pero que non parece mala posto que non nos causou ningún problema…

De Riglos só podo contarvos que conta co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte de auga da traída na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, un par de restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

É habitual que haxa furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, pernoctando máis ou menos discretamente nelas.

E para quen queira coñecer un pouco máis da historia da escalada en Riglos, recoméndovo-la lectura deste moi interesante artigo de Armand Ballart:

Chopper, 6b, 140 m. + Chopperior, 6c, 120 m. (260 m. en total)

Fotos da Chopper + Chopperior, na cara Sur do Pisón (Riglos)A Chopper é unha das vías máis percorridas dos Riglos, tanto polo seu bo equipamento, como polo seu grao asequible. Remata á esquerda do último longo da Espolón Adamello, polo que pódese facer unha travesía, para pasar a esta outra vía e acada-la golada do Pisón, dende onde rapelar por Los Volaos; sen embargo, para os que se atrevan co duro primeiro longo da Chopperior, continuar por esta outra vía ata o cume do Pisón conforma unha gran combinación, coa que poñe-la guinda ó pastel 🙂

Aínda que para algún nativo non é unha vía que faga xustiza ó carácter das vías clásicas de Riglos, para os que vimos de lonxes terras, é unha moi interesante ruta, na que seguir familiarizándose co estilo de escalada nestes “mallos”.

Apertura:

  • Chopper: J. M. Ferrando, Fernando Caballé e Fernando Gutiérrez o 4 de febreiro de 1984.
  • Chopperior: V. Campo, J. Torralba e Miguel Carasol, en agosto de 2005.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Croquis da Chopper. Fonte: http://www.lanochedelloro.es/index.php/riglos/Percorrido e dificultade:

Croquis de Chopper + Chopperior. Fonte: http://paredesdelmundo.blogspot.com/2008/05/riglos-chooper-chooperior-una-va-para.htmlA vía atópase perfectamente equipada con parabolts; as reunións son todas rapelables e cómodas en repisas ou viras.

A Chooper-Chooperior vai polo espolón dereito do Pisón e por aí chega ata a cima en 260m.

L1, V, 30 m: empeza algo máis á esquerda do fío da aresta, con algún paso duro, pero enseguida vaise un pouco á dereita para colle-lo espolón. Ós 10 ou 15 m. pásase por unha reunión vella de burís, que non utilizamos, ata unha cómoda repisa onde está a reunión boa con 2 parabolts con anelas para rapelar.

L2, V+, 30 m: similar ó anterior, por panzas de bo canto, que remata cun paso de chegada á reunión. Reunión noutra repisa cómoda cun par de parabolts con anela e un terceiro parabolt algo máis á súa dereita.

L3, 6a, 30 m: comezo cara á dereita da reunion e con algún alonxe entre chapas. Panza dura que lle da o grao ó longo. Reunión moi cómoda con anelas para rapelar.

L4, V, 30 m: de novo sáese cara á dereita, con algúns alonxes entre chapas, e facendo unha zeta para voltar á vertical. Reunión moi cómoda con anelas para rapelar.

L5, 6b, 20 m: sáese con tendencia á dereita para logo continuar recto ata unha panza gris. A dificultade vai aumentando progresivamente, ata culminar cun paso longo de regretas para supera-la panza. A reunión é cómoda, con 2 anelas para rapelar e un parabolt extra á súa esquerda.

L6, 6c, 40 m: empeza xa cun paso duro de inicio, pero o peor ven no tramo anterior á panza que lle dá o grao, no que hai que escalar entre seguros, así que ninguén conte con ir acerando de chapa a chapa… Saída da panza con regretas e logo case un mántel. Reunión de 2 parabolts con anelas.

L7, 6a+, 50 m: para min o mellor longo: un muro continuo máis plaqueiro que panceiro. O paso máis duro é unha panza ó pouco de saír da repisa da reunión. Reunión cómoda de 2 parabolts con anelas (no medio da vella reunión de 2 spits) e cun parabolt extra á dereita.

L8, V, 30 m: bastante rectilíneo ata unha cómoda reunión de 2 parabolts con anelas, xunto a un dos peculiares químicos característicos de Riglos (cravo cilíndrico con gran ollal), á dereita. Hai quen recomenda, continuar ata practicamente o cume e lazar unha boa sabina para a reunión, pero ese tramo superior faise facilmente xa cáseque camiñando.

Data:
23/07/2018.

Cordada:

Carducho e eu.

Lonxitude/Desnivel:

260 m. 8 longos.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlDende a última reunión súbese un pouco (15-20 m.) ata terreo máis chan, observando o noso lado dereito para percibir unha senda entre as pedras que en 15-20 m, nos leva á primeira instalación de rápel, da que sae un cable cara arriba, para facilita-lo acceso á mesma se se ven do cume.

Ó ir cunha soa corda de 70 m. hai que facer un total de 8 rápeles.

Un primeiro rápel de 30 m. deposítanos nunha gran terraza na que se atopa a seguinte instalación (2 grandes anelas de ferro) no seu lado esquerdo.

O seguinte rápel de 30 m. xa nos sitúa na golada, na que temos que ver un cable ó noso lado dereito (mirando á parede) que nos guía a onde se atopa a seguinte instalación, doutras grandes anelas de ferro.

O terceiro rápel, de 30 m., déixanos no interior dunha canle de terra rodeada de árbores, pola que destrepar 6-7 m. axudados dun cable, e continuar por unha vira co cable a modo de pasamáns, que nos leva camiñando horizontalmente ata a cuarta instalación de rápel, novamente formada por 2 grandes anelas de ferro.

Nos 30 m. do cuarto rápel acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ata a seguinte instalación con 2 grandes anelas de ferro.

O quinto rápel, de 30 m., volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes ata a seguinte instalación formada por 2 grandes anelas de ferro.

Neste punto pódese destrepar axudados polo cable, pero é un tanto exposto, así que decidimos rapela-los apenas 15 m que o separan da seguinte instalación, tamén formada por 2 grandes anelas de ferro.

O sétimo rápel é completamente volado, e ten unha lonxitude de 35-36 m, así que ollo con que a corda non teña ningún recorte. A corda sitúanos no baleiro, xusto na vertical enriba da seguinte instalación sobre a gran repisa; con outro par de grandes anelas de ferro.

O oitavo rápel, de 35 m., deposítanos xa na base do Pisón.

Material necesario:
1 corda de simple (70 m.) e unhas 15 cintas exprés. Cunha soa corda de deportiva, obriga a facer 8 rápeles por Los Volaos (ollo ó penúltimo que é de xusto 36 m!).

Croquis:

Hechizos del Viento, 6c, 300 m.

Fotos de Hechizos del Viento, Mallo Pisón (Riglos)Esta vía ten 2 caras: por un lado, os primeiros 6 longos, ata a vira de escape ó Collado del Puro, foron reequipados en agosto de 2012 por Toño Carasol e Manolo Lara, pero os seguintes longos xa non o foron do mesmo xeito, polo que aínda manteñen a esixencia dunha escalada de aventura cun grande dominio das dificultades, e de moita experiencia na escalada rigleira.

Tal vez esta dualidade sexa reflexo do difícil equilibrio entre a filosofía máis aventureira dos pioneiros destes mallos, e a deportiva predominante na actualidade. Aínda hai bastantes trazados nos que se reivindican os valores da escalada clásica, pero a tendencia evidente é a de prioriza-lo concepto de seguridade -e pracer- (boas ancoraxes e distanciados asumibles), fronte a aventuras máis expostas e atrevidas.

Sen querer polemizar, eu diría que esta é un vía… de contrastes 😉

Croquis do Xosé, da primeira parte da Hechizos del Viento. Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com/2012/09/pison-hechizos-del-viento.htmlPasámolo mal nos longos superiores, a partir da vira de escape, xa que a escasez -cando non ausencia- de seguros fiables e a incerteza de por onde ía a ruta, pesaban moito máis que a propia dificultade da escalada, que obxectivamente era moito máis sinxela que nos longos precedentes.

Apertura:
Javier Hurtado Currucuclillo e Jose Antonio Cogollor, o 28 de maio de 1983.
Comentarios:
A vía alterna algún equipamento antigo cun moderno reequipamento feito no 2012 (parabolts e novas reunións) nos seus 6 primeiros longos, ata as viras do collado del Puro. Sen embargo, os seguintes longos ate o cume non foron reequipados do mesmo xeito, polo que entaladores pequenos e medianos, Aliens e friends ata o nº 2, son imprescindibles, se se atopa onde colocalos… e non se perde a ruta -que tampouco é fácil…-.

Percorrido e dificultade:
6 longos para a primeira parte da vía ata a vira de escape, e 3 longos máis ata a trepada final que leva ó cume.

Os longos ata a vira de esca permanecen á sombra durante todo o día, pero a partir das 14-15h, o sol vai dando nos longos superiores.
L1. 6a, 40m. Arranca na base do Pisón, pola fenda esquerda da Colilla, quedando a primeira chapa bastante alta, e algo á esquerda, baixo a primeira panza, para obrigarnos a abandona-la fenda e segui-la liña de parabolts. Continúa rectilínea con lixeira tendencia á dereita ata unha cómoda repisa na que se atopa a reunión de 2 parabolts con anelas.
L2. 6a, 30m. Os parabolts marcan a ruta bastante rectilineamente ata acada-la seguinte cómoda repisa coa reunión de 2 parabolts con anelas.
L3. 6b, 30m. Sáese pola esquerda seguindo os cordinos e parabolts que levan directamente a un paso difícil de diedro aberto, e logo cóllese tendenza á esquerda ata acadar unha vira pola que facer travesía expo á dereita para chegar á repisa na que se atopa a reunión de 2 parabolts con anela.
L4. 6c, 35m. Séguense os parabolts á nosa dereita para ir superando unha primeira panza, e logo continúase buscando a verticalidade coa reunión ata unha seguinte panza máis dura, por riba da que se atopa a seguinte instalación de 2 parabolts con anelas, noutra cómoda repisa.
L5. V, 25m. Sáese pola dereita a por un visible cordino nunha ponte de rocha e logo vaise algo á esquerda para continuar buscando os parabolts, cun pouco de zig-zag, ata acada-la cómoda reunión de 2 parabolts sen anelas, pero cun vello buril con anela oxidada, no medio deles.
L6. V+, 25m. Polo lado esquerdo da reunión vese un vello cordino alto, ó que nos diriximos para completar este longo ata acada-la vira de escape ó Puro, onde remata a primeira parte da vía, nunha instalación de 2 parabolts con anelas. Á nosa dereita vese a reunión da Tangerine Dream.
Croquis da Hechizos del Viento. Fonte: http://korkuerika.blogspot.com/2011/09/hechizados-en-la-hechizos-del-viento.html L7. V, 40m. Ollo, que este longo non ten máis que un cravo -se o atopades-! Moi exposto. Sen pistas de por onde tirar, algo roto e con moito lique sobre a rocha. Sáese polo lado esquerdo da reunión, verticalmente e… a navegar! Nalgún punto vírase cara á dereita para ir ascendendo con esta tendencia ata acadar unha inmensa terraza na que no seu extremo dereito atoparemos unha reunión de 2 parabolts cunha soa anela, e cun parabolt máis a cada lado da mesma.
L8. V+, 60m. Un gran muro somital de rocha mediocre por tramos, protexido con 3 ou 4 parabolts e algunha ponte de rocha onde é difícil atopar onde meter aseguramentos fiables. Nós montamos unha reunión mediocre ós 50 m. porque non atopamo-la reunión e nese punto non tiñamos claro cara onde tirar e xa non tiña máis cintas. O longo -se é por onde nós fomos-, sae á esquerda  da reunión bastante verticalmente seguindo os poucos parabolts e algunha ponte de rocha vella, e ten que ir a busca-la reunión bastante á dereita (na seguinte tirada vímola de pasada nun bo nicho).
L9. IV+, 30m. Unha vez resituados na parede séguense algúns parabolts e cordinos vellos ata acadar unha boa reunión de 2 parabolts, preto xa do cume. Dende este punto pódese continuar en trepada de II ata onde xa se volve chan, a poucos metros do cume.

Data:
25/07/2018.
Cordada:
Carducho e eu.
Lonxitude/Desnivel:
300 m. 9 longos.

Descenso:

Dende a última reunión acádase o cume, e seguindo en liña recta cara ó lado oposto do Pisón, atoparemos un cable que axuda a localizar -e acadar-, a primeira instalación de rápel.

Ó ir cunha soa corda de 70 m. hai que facer un total de 8 rápeles.

Un primeiro rápel de 30 m. deposítanos nunha gran terraza na que se atopa a seguinte instalación (2 grandes anelas de ferro) no seu lado esquerdo.

O seguinte rápel de 30 m. xa nos sitúa na golada, na que temos que ver un cable ó noso lado dereito (mirando á parede) que nos guía a onde se atopa a seguinte instalación, doutras grandes anelas de ferro.

O terceiro rápel, de 30 m., déixanos no interior dunha canle de terra rodeada de árbores, pola que destrepar 6-7 m. axudados dun cable, e continuar por unha vira co cable a modo de pasamáns, que nos leva camiñando horizontalmente ata a cuarta instalación de rápel, novamente formada por 2 grandes anelas de ferro.

Nos 30 m. do cuarto rápel acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ata a seguinte instalación con 2 grandes anelas de ferro.

O quinto rápel, de 30 m., volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes ata a seguinte instalación formada por 2 grandes anelas de ferro.

Neste punto pódese destrepar axudados polo cable, pero é un tanto exposto, así que decidimos rapela-los apenas 15 m que o separan da seguinte instalación, tamén formada por 2 grandes anelas de ferro.

O sétimo rápel é completamente volado, e ten unha lonxitude de 35-36 m, así que ollo con que a corda non teña ningún recorte. A corda sitúanos no baleiro, xusto na vertical enriba da seguinte instalación sobre a gran repisa; con outro par de grandes anelas de ferro.

O oitavo rápel, de 35 m., deposítanos xa na base do Pisón.

Material necesario:
1 corda de simple (70 m.) e unhas 13 cintas exprés para toda a vía, aínda que para a 2ª parte (dende a vira de escape), necesitaranse ademais 3 aliens, fisureiros pequenos e friends ata o nº 2.

Cunha soa corda de deportiva, obriga a facer 8 rápeles por Los Volaos (ollo ó penúltimo que é de xusto 36 m!).

Tendo en conta as características do exiguo equipamento dos longos superiores, non sería mala idea usar mellor 2 cordas de dobre (60 m.).
Croquis: