Arquivo

Archive for the ‘Escalada clásica ou de autoprotección’ Category

Casal dos Pianos, Magoito, São João das Lampas, Sintra (distrito de Lisboa, Portugal), 31 de decembro de 2018 e 1 de xaneiro de 2019.

Fotos do Casal dos Pianos (Portugal), 31 de decembro de 2018 e 1 de xaneiro de 2019Casal dos Pianos, tamén coñecido como Pianos Rachados, ou o Indian Creek de Portugal, é un lugar á beira do Atlántico, a escasos 20 minutos en coche (uns 15 km) da cidade de Sintra. A rocha é basáltica, e nalgúns sitios descasca algo, supoño que polo efecto da humidade e o salitre do mar ó seu carón. A fisonomía das fendas fai inútiles os entaladores, así que é obrigado ir ben providos de friends.

O primeiro día estivemos no sector Morro da Pedreira Este, cunha aproximación rápida e cómoda, e que cos seus escasos 8 m de altura ten unha ducia de vías, xeralmente moi sinxelas, ideais para iniciarse na escalada en fendas. Ó final da ampla explanada unha parede máis alta a pecha (sector Canto), e nela hai algunhas vías de maior altura, iso si, nos cantís que dan ó océano, o pé de vía é moi malo, incluso perigoso.

Por unha vez saio eu na foto :-D (eu, nunha vía do Teclado Esquerdo, en Casal dos Pianos. Foto cortesía de Rafa)O segundo día pasámolo no sector Teclado Esquerdo ó que achégase por outra senda, que para baixar ó pé dos cantís presenta un terreo algo perigoso. Hai que lle agradecer o traballo de tallar chanzos, na forte pendente herbosa, a algún pescador que se ocupa delo para poder achegarse ás súas zonas de pesca.

No lado esquerdo do sector, temos un pé de vía cómodo e vías de máis de 20 metros, con dificultades maiores que as da víspera, e continuando pola base do cantil, chegariamos ó Teclado Dereito, que xa non visitamos.

Dado que Sintra está bastante preto de Casal dos Pianos, para o aloxamento, xantares, compras e demais, Rafa, Inma, Beni e eu, usamos esta vila como campo base, aínda que na práctica só estivemos nela para durmir e cear.

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • En Sintra

Para xantar:

  • Restaurantes en Sintra

O tempo en Casal dos Pianos:

 

 

Advertisements

Mallos de Riglos (Huesca), do 22 ó 26 de xullo de 2018.

Os Mallos de RiglosDe novo voltamos a Riglos polo estío, a enfrontarnos ó abafante calor que, de día e de noite, castiga a chamada Plana de Uesca (Hoya de Huesca, en castelán); pero é que ó Carducho non lle importa ese “detalliño”, ante a perspectiva de apretar eses bolos de dimensións perfectas para as súas gadoupas e enfrontarse a eses bandullos que, consecutiva e irremisiblemente, se aliñan en calquera das súas vías.

A primeira vía que fixemos foi a combinación da Chopper co Chopperior, na cara SE do Pisón, onde eu xa, no último longo da Chopper, tívenme que aferrar ás cintas para izarme coa axuda da tensión da corda da que o Carducho turraba, así que xa vos podedes imaxinar como me foi no seguinte longo, o primeiro da Chopperior: na vila debían de pensar que alguén andaba a arrincarlle a pelella a un gato, dos gritos que daba a cada centímetro que me izaba, pedíndolle a Carducho que, por Deus, a Virxe e tódolos santos, santas e canto beato de santoral houbese, que tensase a bendita corda para ir izándome, porque eu non daba saído de aí con só a exigua axuda do Espírito Santo, que se elevaba por min dende a cercana igrexa da vila… Así, durante ese longo agotei o vocabulario básico de comunicación entre membros dunha cordada ata que malamente fun izado ata a reunión: pilla!, tira!, chupa!, súbeme!, tensa!, agora!, turra!, máis!, aínda máis!, Ooopa!, AhHh!, Ehhh!, Ihhh!,… En fin, todo un espectáculo que deberon de escoitar incluso dende Peña Rueba, e tra-lo que non me explico como é que a Garda Civil non se movilizou ante a sospeita de que se estivese torturando a algunha persoa… ou animal… 😉

A segunda vía escollida foi a Hechizos del Viento, na cara Oeste do Pisón, que nos sorprendeu, porque en realidade parece coma se fosen 2 vías: os 6 primeiros longos contan cun bo reequipamento realizado por Toño Carasol e Manolo Lara en agosto de 2012, pero os indeterminados longos superiores apenas teñen forma de saber por onde vai o percorrido, e a posibilidade de poñer seguros flotantes fiables é practicamente nula: non sei se isto está así feito aposta, en consideración á afouteza e dominio do terreo demostrada polos aperturistas, Javier Hurtado Currucuclillo e Jose Antonio Cogollor, ou se simplemente non hai tanta xente que continúe a vía ata o cume como para que compensase o esforzo de meter algún seguro máis (eu coido que no longo que ía inmediatamente despois da vira de escape do Collado del Puro, dende onde se soe rapelar pola Tangerine Dream, non había nin unha soa chapa, e iso que ía por un terreo descomposto e cuberto de liques).

Cría de voitre, nun niño dos Mallos.Máis alá da escalada, desta volta descubrimos que hai unha fonte no remate da parte superior da vila, con auga fresca que non sabemos se é recomendable beber, xa que se indica que non está tratada, pero que non parece mala posto que non nos causou ningún problema…

De Riglos só podo contarvos que conta co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte de auga da traída na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, un par de restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

É habitual que haxa furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, pernoctando máis ou menos discretamente nelas.

E para quen queira coñecer un pouco máis da historia da escalada en Riglos, recoméndovo-la lectura deste moi interesante artigo de Armand Ballart:

Chopper, 6b, 140 m. + Chopperior, 6c, 120 m. (260 m. en total)

Fotos da Chopper + Chopperior, na cara Sur do Pisón (Riglos)A Chopper é unha das vías máis percorridas dos Riglos, tanto polo seu bo equipamento, como polo seu grao asequible. Remata á esquerda do último longo da Espolón Adamello, polo que pódese facer unha travesía, para pasar a esta outra vía e acada-la golada do Pisón, dende onde rapelar por Los Volaos; sen embargo, para os que se atrevan co duro primeiro longo da Chopperior, continuar por esta outra vía ata o cume do Pisón conforma unha gran combinación, coa que poñe-la guinda ó pastel 🙂

Aínda que para algún nativo non é unha vía que faga xustiza ó carácter das vías clásicas de Riglos, para os que vimos de lonxes terras, é unha moi interesante ruta, na que seguir familiarizándose co estilo de escalada nestes “mallos”.

Apertura:

  • Chopper: J. M. Ferrando, Fernando Caballé e Fernando Gutiérrez o 4 de febreiro de 1984.
  • Chopperior: V. Campo, J. Torralba e Miguel Carasol, en agosto de 2005.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Croquis da Chopper. Fonte: http://www.lanochedelloro.es/index.php/riglos/Percorrido e dificultade:

Croquis de Chopper + Chopperior. Fonte: http://paredesdelmundo.blogspot.com/2008/05/riglos-chooper-chooperior-una-va-para.htmlA vía atópase perfectamente equipada con parabolts; as reunións son todas rapelables e cómodas en repisas ou viras.

A Chooper-Chooperior vai polo espolón dereito do Pisón e por aí chega ata a cima en 260m.

L1, V, 30 m: empeza algo máis á esquerda do fío da aresta, con algún paso duro, pero enseguida vaise un pouco á dereita para colle-lo espolón. Ós 10 ou 15 m. pásase por unha reunión vella de burís, que non utilizamos, ata unha cómoda repisa onde está a reunión boa con 2 parabolts con anelas para rapelar.

L2, V+, 30 m: similar ó anterior, por panzas de bo canto, que remata cun paso de chegada á reunión. Reunión noutra repisa cómoda cun par de parabolts con anela e un terceiro parabolt algo máis á súa dereita.

L3, 6a, 30 m: comezo cara á dereita da reunion e con algún alonxe entre chapas. Panza dura que lle da o grao ó longo. Reunión moi cómoda con anelas para rapelar.

L4, V, 30 m: de novo sáese cara á dereita, con algúns alonxes entre chapas, e facendo unha zeta para voltar á vertical. Reunión moi cómoda con anelas para rapelar.

L5, 6b, 20 m: sáese con tendencia á dereita para logo continuar recto ata unha panza gris. A dificultade vai aumentando progresivamente, ata culminar cun paso longo de regretas para supera-la panza. A reunión é cómoda, con 2 anelas para rapelar e un parabolt extra á súa esquerda.

L6, 6c, 40 m: empeza xa cun paso duro de inicio, pero o peor ven no tramo anterior á panza que lle dá o grao, no que hai que escalar entre seguros, así que ninguén conte con ir acerando de chapa a chapa… Saída da panza con regretas e logo case un mántel. Reunión de 2 parabolts con anelas.

L7, 6a+, 50 m: para min o mellor longo: un muro continuo máis plaqueiro que panceiro. O paso máis duro é unha panza ó pouco de saír da repisa da reunión. Reunión cómoda de 2 parabolts con anelas (no medio da vella reunión de 2 spits) e cun parabolt extra á dereita.

L8, V, 30 m: bastante rectilíneo ata unha cómoda reunión de 2 parabolts con anelas, xunto a un dos peculiares químicos característicos de Riglos (cravo cilíndrico con gran ollal), á dereita. Hai quen recomenda, continuar ata practicamente o cume e lazar unha boa sabina para a reunión, pero ese tramo superior faise facilmente xa cáseque camiñando.

Data:
23/07/2018.

Cordada:

Carducho e eu.

Lonxitude/Desnivel:

260 m. 8 longos.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlDende a última reunión súbese un pouco (15-20 m.) ata terreo máis chan, observando o noso lado dereito para percibir unha senda entre as pedras que en 15-20 m, nos leva á primeira instalación de rápel, da que sae un cable cara arriba, para facilita-lo acceso á mesma se se ven do cume.

Ó ir cunha soa corda de 70 m. hai que facer un total de 8 rápeles.

Un primeiro rápel de 30 m. deposítanos nunha gran terraza na que se atopa a seguinte instalación (2 grandes anelas de ferro) no seu lado esquerdo.

O seguinte rápel de 30 m. xa nos sitúa na golada, na que temos que ver un cable ó noso lado dereito (mirando á parede) que nos guía a onde se atopa a seguinte instalación, doutras grandes anelas de ferro.

O terceiro rápel, de 30 m., déixanos no interior dunha canle de terra rodeada de árbores, pola que destrepar 6-7 m. axudados dun cable, e continuar por unha vira co cable a modo de pasamáns, que nos leva camiñando horizontalmente ata a cuarta instalación de rápel, novamente formada por 2 grandes anelas de ferro.

Nos 30 m. do cuarto rápel acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ata a seguinte instalación con 2 grandes anelas de ferro.

O quinto rápel, de 30 m., volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes ata a seguinte instalación formada por 2 grandes anelas de ferro.

Neste punto pódese destrepar axudados polo cable, pero é un tanto exposto, así que decidimos rapela-los apenas 15 m que o separan da seguinte instalación, tamén formada por 2 grandes anelas de ferro.

O sétimo rápel é completamente volado, e ten unha lonxitude de 35-36 m, así que ollo con que a corda non teña ningún recorte. A corda sitúanos no baleiro, xusto na vertical enriba da seguinte instalación sobre a gran repisa; con outro par de grandes anelas de ferro.

O oitavo rápel, de 35 m., deposítanos xa na base do Pisón.

Material necesario:
1 corda de simple (70 m.) e unhas 15 cintas exprés. Cunha soa corda de deportiva, obriga a facer 8 rápeles por Los Volaos (ollo ó penúltimo que é de xusto 36 m!).

Croquis:

Hechizos del Viento, 6c, 300 m.

Fotos de Hechizos del Viento, Mallo Pisón (Riglos)Esta vía ten 2 caras: por un lado, os primeiros 6 longos, ata a vira de escape ó Collado del Puro, foron reequipados en agosto de 2012 por Toño Carasol e Manolo Lara, pero os seguintes longos xa non o foron do mesmo xeito, polo que aínda manteñen a esixencia dunha escalada de aventura cun grande dominio das dificultades, e de moita experiencia na escalada rigleira.

Tal vez esta dualidade sexa reflexo do difícil equilibrio entre a filosofía máis aventureira dos pioneiros destes mallos, e a deportiva predominante na actualidade. Aínda hai bastantes trazados nos que se reivindican os valores da escalada clásica, pero a tendencia evidente é a de prioriza-lo concepto de seguridade -e pracer- (boas ancoraxes e distanciados asumibles), fronte a aventuras máis expostas e atrevidas.

Sen querer polemizar, eu diría que esta é un vía… de contrastes 😉

Croquis do Xosé, da primeira parte da Hechizos del Viento. Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com/2012/09/pison-hechizos-del-viento.htmlPasámolo mal nos longos superiores, a partir da vira de escape, xa que a escasez -cando non ausencia- de seguros fiables e a incerteza de por onde ía a ruta, pesaban moito máis que a propia dificultade da escalada, que obxectivamente era moito máis sinxela que nos longos precedentes.

Apertura:
Javier Hurtado Currucuclillo e Jose Antonio Cogollor, o 28 de maio de 1983.
Comentarios:
A vía alterna algún equipamento antigo cun moderno reequipamento feito no 2012 (parabolts e novas reunións) nos seus 6 primeiros longos, ata as viras do collado del Puro. Sen embargo, os seguintes longos ate o cume non foron reequipados do mesmo xeito, polo que entaladores pequenos e medianos, Aliens e friends ata o nº 2, son imprescindibles, se se atopa onde colocalos… e non se perde a ruta -que tampouco é fácil…-.

Percorrido e dificultade:
6 longos para a primeira parte da vía ata a vira de escape, e 3 longos máis ata a trepada final que leva ó cume.

Os longos ata a vira de esca permanecen á sombra durante todo o día, pero a partir das 14-15h, o sol vai dando nos longos superiores.
L1. 6a, 40m. Arranca na base do Pisón, pola fenda esquerda da Colilla, quedando a primeira chapa bastante alta, e algo á esquerda, baixo a primeira panza, para obrigarnos a abandona-la fenda e segui-la liña de parabolts. Continúa rectilínea con lixeira tendencia á dereita ata unha cómoda repisa na que se atopa a reunión de 2 parabolts con anelas.
L2. 6a, 30m. Os parabolts marcan a ruta bastante rectilineamente ata acada-la seguinte cómoda repisa coa reunión de 2 parabolts con anelas.
L3. 6b, 30m. Sáese pola esquerda seguindo os cordinos e parabolts que levan directamente a un paso difícil de diedro aberto, e logo cóllese tendenza á esquerda ata acadar unha vira pola que facer travesía expo á dereita para chegar á repisa na que se atopa a reunión de 2 parabolts con anela.
L4. 6c, 35m. Séguense os parabolts á nosa dereita para ir superando unha primeira panza, e logo continúase buscando a verticalidade coa reunión ata unha seguinte panza máis dura, por riba da que se atopa a seguinte instalación de 2 parabolts con anelas, noutra cómoda repisa.
L5. V, 25m. Sáese pola dereita a por un visible cordino nunha ponte de rocha e logo vaise algo á esquerda para continuar buscando os parabolts, cun pouco de zig-zag, ata acada-la cómoda reunión de 2 parabolts sen anelas, pero cun vello buril con anela oxidada, no medio deles.
L6. V+, 25m. Polo lado esquerdo da reunión vese un vello cordino alto, ó que nos diriximos para completar este longo ata acada-la vira de escape ó Puro, onde remata a primeira parte da vía, nunha instalación de 2 parabolts con anelas. Á nosa dereita vese a reunión da Tangerine Dream.
Croquis da Hechizos del Viento. Fonte: http://korkuerika.blogspot.com/2011/09/hechizados-en-la-hechizos-del-viento.html L7. V, 40m. Ollo, que este longo non ten máis que un cravo -se o atopades-! Moi exposto. Sen pistas de por onde tirar, algo roto e con moito lique sobre a rocha. Sáese polo lado esquerdo da reunión, verticalmente e… a navegar! Nalgún punto vírase cara á dereita para ir ascendendo con esta tendencia ata acadar unha inmensa terraza na que no seu extremo dereito atoparemos unha reunión de 2 parabolts cunha soa anela, e cun parabolt máis a cada lado da mesma.
L8. V+, 60m. Un gran muro somital de rocha mediocre por tramos, protexido con 3 ou 4 parabolts e algunha ponte de rocha onde é difícil atopar onde meter aseguramentos fiables. Nós montamos unha reunión mediocre ós 50 m. porque non atopamo-la reunión e nese punto non tiñamos claro cara onde tirar e xa non tiña máis cintas. O longo -se é por onde nós fomos-, sae á esquerda  da reunión bastante verticalmente seguindo os poucos parabolts e algunha ponte de rocha vella, e ten que ir a busca-la reunión bastante á dereita (na seguinte tirada vímola de pasada nun bo nicho).
L9. IV+, 30m. Unha vez resituados na parede séguense algúns parabolts e cordinos vellos ata acadar unha boa reunión de 2 parabolts, preto xa do cume. Dende este punto pódese continuar en trepada de II ata onde xa se volve chan, a poucos metros do cume.

Data:
25/07/2018.
Cordada:
Carducho e eu.
Lonxitude/Desnivel:
300 m. 9 longos.

Descenso:

Dende a última reunión acádase o cume, e seguindo en liña recta cara ó lado oposto do Pisón, atoparemos un cable que axuda a localizar -e acadar-, a primeira instalación de rápel.

Ó ir cunha soa corda de 70 m. hai que facer un total de 8 rápeles.

Un primeiro rápel de 30 m. deposítanos nunha gran terraza na que se atopa a seguinte instalación (2 grandes anelas de ferro) no seu lado esquerdo.

O seguinte rápel de 30 m. xa nos sitúa na golada, na que temos que ver un cable ó noso lado dereito (mirando á parede) que nos guía a onde se atopa a seguinte instalación, doutras grandes anelas de ferro.

O terceiro rápel, de 30 m., déixanos no interior dunha canle de terra rodeada de árbores, pola que destrepar 6-7 m. axudados dun cable, e continuar por unha vira co cable a modo de pasamáns, que nos leva camiñando horizontalmente ata a cuarta instalación de rápel, novamente formada por 2 grandes anelas de ferro.

Nos 30 m. do cuarto rápel acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ata a seguinte instalación con 2 grandes anelas de ferro.

O quinto rápel, de 30 m., volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes ata a seguinte instalación formada por 2 grandes anelas de ferro.

Neste punto pódese destrepar axudados polo cable, pero é un tanto exposto, así que decidimos rapela-los apenas 15 m que o separan da seguinte instalación, tamén formada por 2 grandes anelas de ferro.

O sétimo rápel é completamente volado, e ten unha lonxitude de 35-36 m, así que ollo con que a corda non teña ningún recorte. A corda sitúanos no baleiro, xusto na vertical enriba da seguinte instalación sobre a gran repisa; con outro par de grandes anelas de ferro.

O oitavo rápel, de 35 m., deposítanos xa na base do Pisón.

Material necesario:
1 corda de simple (70 m.) e unhas 13 cintas exprés para toda a vía, aínda que para a 2ª parte (dende a vira de escape), necesitaranse ademais 3 aliens, fisureiros pequenos e friends ata o nº 2.

Cunha soa corda de deportiva, obriga a facer 8 rápeles por Los Volaos (ollo ó penúltimo que é de xusto 36 m!).

Tendo en conta as características do exiguo equipamento dos longos superiores, non sería mala idea usar mellor 2 cordas de dobre (60 m.).
Croquis:

 

 

Ordesa e Rodellar, do 4 ó 9 de xullo de 2018.

Bolboreta no val de OrdesaA propósito de Ordesa, escribía Arnaldo de España na súa obra “Guías de los sitios naturales de interés nacional. Nº 4. El parque nacional del valle de Ordesa”, publicada polo Ministerio de Agricultura no 1935, que:

non é, como podería suporse pola súa designación de val, un espazo ancho e de horizontes dilatados. É, contrariamente, unha fendedura profunda, un lugar angosto entre paredes altísimas, unha fenda do terreo, un verdadeiro canón onde a vexetación, medrada con exuberancia, determinou un lugar selvático de enorme atractivo, onde os contrastes e belidos rincóns son portentosos e abondosos.

Esta é, sen dúbida, unha boa descrición, pero a min gústame tamén a do famoso xeógrafo, cartógrafo e pintor francés Franz Schrader, que pintou unha acuarela do Gallinero, do que aseguraba: ter vistos tódolos tons da carne rosada do salmón, a polpa  do albaricoque, o pel da laranxa, a chama do sol poñente ou do ferro ó vermello, todo elo misturado nun estoupo de luz iluminando os bosques ata o máis profundo do seu sino.

Eu non podería describilo mellor!

Mundi e eu saímos de Vigo, para recoller a Víctor en Ourense e a Lucas en Huesca, co obxectivo de escalar algo no val de Ordesa. Polo serán xa montamo-la nosa tenda no camping Río Ara, en Torla, xusto a tempo para protexernos dunha sarabiada que así como chegou, foise, pero que deixounos un conato de inundación na tenda, e a preocupación de que o tempo non fose benévolo connosco.

Pilier du Printemps, TD, 6a+, 200m

 

Fotos da escalada do Pilier du Printemps (Pilar de la Primavera, El Gallinero, Ordesa), 5 de xullo de 2018.Situada no Pilar de la Primavera, á esquerda do Tridente, na parede de El Gallinero, é probablemente a máis asequible das vías do val de Ordesa, xa que ademais de ser curta, o seu itinerario é bastante rectilíneo e evidente, percorrendo de forma graduada unha serie de fendas e chemineas. Non ten as características da maioría das vías do val (bloques que esixen unha escalada atlética, verticalidade e lonxitude), pero serve para deixarnos na boca o regusto do ambiente de Ordesa.

A vía parte á metade da parede, xa que unha rampa de bloques e herbas permite dende onde abandoamo-la senda pasado o Tridente, acadar bastante altura, e un último tramo por unha cheminea (IV+) duns 30 metros, déixanos por riba da barreira rochosa inferior. Dende aquí, hai que camiñar por unha forte pendente herbosa, algo exposta cara á base da vía. Hai varias posibles entradas para inicia-la vía, pero nós optamos por comezar dende un punto baixo, para aumenta-la escalada, aínda que a ruta orixinal empeza máis arriba polo lado dereito.

Trazado de Pilier du Printemps, no sector da Primavera. Fonte: http://luichy-lanochedelloro2.blogspot.com/2015/07/el-gallinero-pilar-de-primavera.htmlComezamos pola variante do primeiro diedro-cheminea (contado dende o lado dereito da parede), que ten unha visible mancha branca nos primeiros metros da placa esquerda; a verdade é que non teño moi claro se este é o inicio correcto da vía, porque a maioría das referencias que vin optan por empezar máis altos, accedendo por zona herbosa seguindo a ruta orixinal de máis á dereita da parede. Porén no croquis da vía da guía de Ravier e Thivel, sinalan o 2º diedro, xusto á esquerda do que nós escollimos, en cambio no bosquexo de Luichy, indícase a nosa elección, cunha frecha amarela, como unha posible entrada…

Aviso! Caeume un camalot gris do 0’4, coa súa cinta e correspondente parella de preciosos mosquetóns relucintes Wild Country, que deben estar a pé de vía: a ver se alguén é tan amable de pasarse a recollermos, que a min… como que me queda un pouco a desmán… 😀

  • 1ªascensión: 16 de xuño de 1974. J.P. Barokas e R. Despiau.
  • Aproximación: Dende a parada do autobús na Pradera, tómase a senda que vai cara ás clavixas do Cotatuero, para continuar pola Faja Racón, ata, unha vez pasado o Pilar do Cotatuero, acada-las pendentes de herba ós pés da canle que dá acceso á terraza herbosa superior; aproximadamente hora e media ata este punto. E outra media hora máis para escala-la canle (30-40m, IV+) e atravesa-la pendente cara á esquerda que nos deixa na base da vía.
  • Descenso: rematada a vía, hai que segui-la senda que cara ó Este vai flanqueando as terrazas superiores do circo. A senda lévanos ata as Clavijas de Cotatuero, e dende elas xa se empata co camiño de aproximación que nos leva ata a Pradera. Aproximadamente unha hora e media dende o remate da vía, apurando o paso…
  • Material: dúas cordas de dobre de 60 m, un xogos de friends (ata o nº 3 de Camalot, e nós repetimos os 3 números superiores), 3 Allien, 1 xogo ben completo de empotradores e 15 cintas, ademais do equipo individual de escalada habitual.
  • Auga: fonte e bar na Pradera.
  • Data: 5 de xullo de 2018.
  • Cordadas: Víctor e Lucas, e Mundi e eu.
  • Percorrido e dificultade:

Croquis da Pilier du Printemps, no sector da Primavera, cunha variante en vermello á esquerda da nosa entrada. Fonte: https://pablovelasco73.blogspot.com/2015/08/pilar-de-la-primavera-ordesa.htmlO cuarto longo é o máis difícil da vía, aínda que nos croquis danlle 6a+ ó primeiro paso do diedro-fenda, e V+ ó remate da fenda en bavaresa, baixo o teito, para min foi bastante máis difícil o tramo final deste longo, que tiven que superar en A0, metendo uns minientaladores dos que se saíron 2 cando colgaba deles, así que aínda que non me manquei, pegueime un bo susto…

L1 (50m, V+): Comezar polo primeiro diedro dende a dereita, pasada a esquina, seguindo a cheminea ata acadar un piñeiro no que facer reunión na plataforma superior.
L2 (20m, V+): Súbese á repisa superior para colle-lo diedro oculto do lado dereito do muro de enriba nosa. Un cordino semi-cortado protexe o paso máis complicado do diedro que nos deixa nunha nova cómoda repisa, na que montar reunión nun piñeiro.
L3 (25m, V+): Faise unha travesía cara á esquerda (buscando un cravo visible) ata situarse debaixo dunha sabina. Desde aquí séguese verticalmente con algo de tendencia de esquerda a dereita ata montar reunión nunha repisa cun cravo, que é necesario reforzar.
L4 (30m, 6a+): Empeza por un diedro cheminea que vaise complicando ata rematar en bavaresa dura (hai un taco de madeira con mal aspecto, no tramo da bavaresa), baixo un teito que evitamos saíndo pola súa esquerda axudados dunha sabina ata a reunión montada con 2 cravos sobre unha repisa.
L5 (50m, V): Séguese polo evidente diedro-cheminea ata o seu remate (seica faise unha reunión intermedia dun par de cravos, pero eu non os vin e continuei), nun ensanche de pedras soltas e rocha rota, que da paso a unha repisa cómoda á dereita. Neste punto, normalmente faise reunión nun piñeiro no extremo dereito da terraza, pero para non roce tanto a corda eu monteina á saída da cheminea, aproveitando uns furados da parede.
L6 (25m, IV+): Ascender polo evidente diedro-cheminea. Montar a reunión entre os bloques ou nun piñeiro de arriba, para logo saír xa camiñando pola pendente de bloques e herba.

Nova retirada na vía No hay Quinto Pino, TD, 200m, V+

Fotos da No hay Quinto Pino (Libro Abierto, El Gallinero, Ordesa), 6 de xullo de 2018.Ó seguinte día, Lucas e Víctor saíron para escala-la vía Ravier, no Tozal del Mallo, namentres que Mundi e eu escollimos un obxectivo máis modesto, á vista da nosa lentitude da véspera, para tentar ver se mellorabamo-lo suficiente como para decidirnos a Croquis de Esperó Autèntic e trazado de No hay Quinto Pino. Fonte: https://kimgil.blogspot.com/2016/08/ordesa-espero-autentic.htmlprobar outro día a combinación da Brujas – Francoespañola, tamén no Tozal del Mallo.

A vía escollida por nós foi a No Hay Quinto Pino no extremo esquerdo da Pared del Libro Abierto, que xa catro anos antes tentara escalar con Beni, pero da que nos retiraramos ó pé mesmo de vía, logo de ascender 3 selváticos longos ós que a guía de Ravier e Thivel, se refire dun xeito, tan impreciso como lacónico, da seguinte forma: “Remonta-la canle á dereita que nos deixa no pé de vía”.

Para chegar a esta vía, hai que percorrer parte da Faja Racón, polo lado do Circo de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; a aproximación dende a Pradera ata a canle na que nos apartamos da senda, dura unha hora e media, aproximadamente.

Desta volta, unha vez remontada a evidente canle que aparece na senda á nosa dereita, ó remata-la parede do Libro Abierto, acadamos unha cheminea con abondosa maleza sobre unha coveira na que nos encordamos para o ascenso. Pero se na outra ocasión que antes comentara, chegaramos ata o comezo da vía, desta volta, ó cabo de 30m farteime de “remontar” maleza e penedos rotos, e lacei un pequeno piñeiro (por certo, de raíces demasiado visibles para o meu gusto), do que rapelei ata a cova, farto de xogarme o tipo por un terreo tan pouco prometedor.

Vendo as fotos, parece que houbera sido mellor opción escala-lo lado esquerdo da parte central, en vez do lado dereito polo que eu me decidín, xa que pode acadarse antes unha rampa de herba (se é que iso fose bo…), pero penso que aló o vin máis mollado e difícil que polo outro lado -xa me revisarei a vista, cando vaia a verme a intuición-. ;-D

En fin,… segundo fiasco nesta vía, que volve a quedar pendente dunha nova tentativa que -aínda que só sexa por pura teimosía-, de seguro hei de volver…

Non atopei información desta vía máis que na guía de Ravier e Thivel, da que din que non se fai moito, e eu aposto a que debido precisamente o seu mal achegamento ó pé da vía.

Sen embargo, si que hai un croquis dunha vía próxima, a Esperó Autèntic, na que se sinala o percorrido de ambas e se marca por onde vai esa “aproximación”.

Escalada deportiva en Torla: Peña Pillera

Fotos de Peña Pillera, Torla (Ordesa), 7 de xullo de 2018.Torla é unha pequena vila eminentemente turística na que hai de tódolos servizos básicos que poidamos necesitar, aloxamentos, camping, restaurantes, tenda de material de escalada, alimentación, roupa,…

Cando os pronósticos do tempo non permiten meterse nas vías de Ordesa -ou simplemente, para tomarse un descanso da vértixe ordesiana-, pode un aproveitar para pasar unha tarde de escalada deportiva, no muro que hai xusto enriba de Torla. Se fai sol é mellor ir a partir das 14h ou 15h, xa que antes o sol da de cheo, e pola tarde estase á sombra.

Peña Pillera, Torla. Fonte: http://www.casacajalordesa.comSeica chámanlle Peña Pillera, e conta con algo máis dunha ducia de vías, e aínda que non sei de croquis actualizados delas, podedes ver un bosquexo no local da compañía de guías de Torla, que vos deixarán fotografiar sen problema.

Para chegar á parede, dende a praza do concello tómase á rúa empinada que vai para arriba. A rúa sae da vila converténdose nunha corredoira entre valos que ascende un pouco á esquerda da zona de escalada, un pouco por embaixo da cota do pé das vías, hai un desvío do camiño, pouco marcado, que sae á dereita cara á base da parede, e 30 ou 40 metros máis arriba, un roto no valo permite coller outra senda que se vai xuntar coa primeira, tamén cara ás vías. Hai que pasar por entre arbustos e árbores ata acadar un primeiro muro, xunto a unha vella casa de pedra abandoada, no que hai varias curtas vías que seica son faciliñas, pero que nas que nós non paramos porque o sector interesante está un pouco máis adiante, seguindo bordeando a parede.

Dende a praza do concello ata o pé das vías non haberá máis de 10 ou 15 minutos.

As vías máis vellas teñen o nome pintado no seu inicio, pero hai máis das que tiñamos anotadas, así que pode que a seguinte listaxe que fago de seguido teña erros. De esquerda a dereita, na primeira parede, antes de rodea-lo espolón, as vías son:

  • 1. Valpurguis: V+/6a (agarres de inicio moi lavados…) Conta cunha prolongación de 6b, ata a mesma reunión que a vía do lado.
  • 2. La piel a tiras: 6b. Ten un 2º longo chamado Puta, de 7b.
  • 3. Lomo con pimientos. 6b
  • 4. Pájaro sabio. 6c
  • 5. Gotitas: 7b. Comparte reunión con Las cosas del querer. Ten un 2º longo de 7b+.
  • 6. Las cosas del querer. 6a+
  • 7. ¿? 6b
  • 8. ¿? 6b

Logo de arrodea-lo espolón hai outro par de vías:

  • 9. Babilonia. 6c+ (vai por unha fenda).
  • 10. Adrian. 6c

E un pouco máis adiante:

  • 11. 6b+
  • 12. 6a+
  • 13. 6c
  • 14. 6c
  • 15. 7a+

 

Croquis e info:

 


Rodellar, Sierra de Guara (Huesca)

Fotos de Rodellar, Sierra de Guara (Huesca), 8 de xullo de 2018.Situada na comarca do Somontano, na provincia de Huesca, en plena serra de Guara, famosa tamén polos seus barrancos (Mascún, Andrebot e Alcanadre), esta diminuta vila é coñecida internacionalmente, polas extraordinarias bóvedas nas que xa se levan abertas cáseque un milleiro de vías de deportiva, a maioría de dificultade; sétimos, oitavos e ata 9b percorren desplomes e chorreiras, deixando pouco espazo para vías de graos baixos, que debido a súa escasez están tan sobadas, polas constantes repeticións, que resultan esbaradías.

Empezamos polo sector máis fácil e saturado, La Fuente, xunto ó río e ó carón do Furia Latina (de vías máis potentes), e do Callejón. Pero namentres Mundi e eu, decatabamonos de que se nos acababan as vías ó noso alcance, Víctor e Lucas aproveitaron para probar algunha vía no desplome do lado esquerdo da impresionante bóveda do Pince Sans Rire.

Os accesos ós distintos sectores faise por sendas ben marcadas que percorren este fermosísimo canón, partindo dende a vila de Rodellar, que conta cun parking á súa entrada (en temporada énchese facilmente), aloxamento no Cámping Mascún, ou no Refugio Kalandraka, bares, restaurantes e fontes no pobo e pódese nunha surxencia fronte ó sector La Fuente, no mesmo cauce do río.

A medio camiño das cidades de Huesca e Barbastro, indo pola N-240, cóllese un desvío pola A-1229 que, ó pouco de pasar pola localidade de Abiego, abandónase ó atopar un letreiro a man esquerda indicando as localidades de  Bierge e Rodellar, pola A-1227. A uns 10 quilómetros do cruzamento, pásase por Bierge, onde un novo sinal indica que se debe toma-la estrada HU-341 para pasar por Almunias, antes de chegar a Rodellar, onde remata a devandita estrada.

Máis info:

 

Xuntanza de escalada 2018 en Faro de Budiño

cartazo xuntanza 2018

A Xuntanza de escalada de Faro de Budiño deste ano terá lugar os vindeiros días 11, 12 e 13 de maio de 2018.  Haberá actividades e escaladas varias -sen ánimo competitivo desta vez! -.

Preinscricións a través do formulario web ata 9 de maio: adultos/as 15€, menores de 18 anos 10€ e menores de 12 anos de balde.
A partir do 10 de maio a inscrición pasa a 18€, e tamén poderase inscribir no merendeiro o propio día.

Toda a información na web https://xuntanza.site123.me/ e no Facebook da organización: Alud Grupo de Montaña.

Programa da Xuntanza.

Venres 11 de maio

Documental de escalada que se proxectará no local cedido pola Asociación Cultural A Forna.

“9 dos escaladores máis relevantes da actualidade xúntanse neste impactante documental sobre a ética, os valores e a natureza da escalada. Os irmáns Ravier, Christian Ravier, Ekaitz Maiz, Mikel Zabalza, Albert Salvadó, Arkaitz Yurrita, Eneko César e Unai Mendia amosarán o lado máis oculto da escalada dos Pireneos.”

 

Sábado 12 de maio

  • 12/05/2018 10:30 h
  • 12/05/2018 12:00 h
  • 12/05/2018 13:00 h
  • 12/05/2018 14:00 h
  • 12/05/2018 23:00 h

Domingo 13 de maio

  • 13/05/2018 11:00 h – 13:00 h
  • 13/05/2018 12:00 h

“Exposición da situación das zonas de escalada galegas, por parte de Escalada Sostenible Galicia (ESGa): sustentabilidade, ameazas, accións emprendidas e necesidades. Debate con ESGa como moderador e participación libre.”

  • 13/05/2018 13:00 h

 

E moitas máis cousas…

das que podedes informarvos en https://xuntanza.site123.me/#section-5ada09e717243

2000_5aec8f7dc7088

Como chegar a Faro de Budiño: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

2ª tentativa fallida á Rabadá-Navarro ó Firé, Riglos (Huesca), 28 de outubro de 2017.

2017 Outubro 28 Deixar un comentario

Maqueta dos Mallos de Riglos, situada na mesma vila. 2 anos atrás tiveramos que retirarnos da nosa tentativa á Rabadá-Navarro no Firé, ó perde-la ruta, na 5ª ou 6ª reunión, así que tiñamos marcada esta vía entre as pendentes ás que obrigatoriamente había que volver. 🙂
Eu non é que estivese moi preocupado por seguir adiando o retorno, pero ó meu irmán xa lle tardaba remata-la gran triloxía de “Rabadá-Navarro”, que se completa coa da cara Oeste do Urriellu e coa da parede de El Gallinero en Ordesa, que xa tiña acadadas facía tempo. Así que tanto formiguillo sentía no cú o Manu, que saímos un venres ás 14:30h para percorrer cáseque 900 Km nunhas 10 horas de viaxe por estrada, escala-la vía o sábado e volve-lo domingo a repetir eses 900 Km de regreso… A típica escapada fanática á antiga usanza… 😉 Aló quedamos co Lucas, que recén instalado en Huesca, apuntouse á escalada connosco ó volver do traballo, e sen tempo para botar sequera unha soneca…

Desta volta, non podiamos equivocarnos, xa que tiñamo-la experiencia adquirida no noso anterior intento, o boísimo croquis de Xosé Otero, o tamén excelente croquis e descrición de Alex Puyó, e os 5 sentidos enfocados en non volver a mete-la zoca, pero… como disque non hai dous sen tres… volvimos trabucarnos. 😦

En canto á vila de, Riglos é unha pequena poboación moi visitada por escaladores/as e turistas, pero segue conservando o seu encanto grazas a que non está sobreexplotado; ten un Bar Restaurante El Puro e tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro (á que chámanlle a da francesa). Asemade hai unha boa fonte nunha das súas empinadas rúas, e un grifo na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as), e un aparcadoiro público.

Moi perto hai unha localidade maior, Ayerbe, na que hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Espolón Félix Méndez (máis coñecido como Rabadá-Navarro) ó Firé, 6b, 350 m.

Fotos da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)1ª ascensión:

Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, do 12 ó 16 de outubro de 1961.

Lonxitude/Desnivel:

350 m. 11 longos.

Material necesario:
2 cordas de clásica (60 m. c/u), algúns friends pequenos (semáforo de Aliens, un 0’75 e un 1) e entaladores e unha ducia de cintas longas para xestiona-lo rozamento, así como o material de autoaseguramento e descenso habitual.

Data:
28/10/2017.

Cordada:

Manu, Lucas e eu.

Croquis de Xosé e Toño (coido que para face-lo croquis repetiron a vía). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

Croquis de Xosé Otero e Toño Carasol (foron saneando os cordinos dalgunhas pontes de rocha e tomando nota do percorrido con idea de facer este croquis, así que debe ser dos máis exactos). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

O encadeamento de trabucadas 🙂

Comezo da vía, indicado polas letras O caso é que cando acadamo-la que -segundo os nosos cálculos- debía de se-la 6ª reunión, un tanto desconcertados pola inexistencia da chea de pontes de rocha que nos croquis se sinalaban no 5º longo, e porque tampouco viramo-lo arbusto da canle central das 3 fendas paralelas do 6º longo, resulta que o Manu topouse cunha reunión xusto enriba da nosa, polo que pensamos que estabamos no bo camiño, xa que isto coincidía coa nosa suposición de que se trataría da 7ª reunión e que, polo tanto, dende ela había que ir cara á esquerda; así que, confiado en que íamos ben encarrilados, decidiu pasarse esa reunión para empatar 2 longos…

Unha hora despois de sube-baixas, travesías a un lado e outro, varios sustos por roturas de presas de man e de apoios de pé, e desquiciado porque a única alternativa que finalmente atopou para continuar era algún seguro na vertical que non cadraba co que esperabamos e que podía levarnos a un embarque, Manu decidiu rapelar -abandonando un cordino e un mosquetón- ata a nosa reunión na repisa, e que nos retiraramos á espera dunha “investigación oficial que clarificase” onde carallo estabamos…

3 rápeles máis, nos que fomos deixando outro par de cordinos e un mallón, e durante os que xa tivemos que saca-los frontais, leváronnos ó chan e dende aí á vila onde inmediatamente empezamos a buscar fotos e croquis nos que atopa-la explicación ó noso novo fracaso.

Ó día seguinte o Xosé achegouse por xunto nosa con intención de escalar algo “rápido” antes de que marcharamos, pero preferimos non enredar máis e volvernos cedo para que a viaxe de volta fose máis tranquila; así que logo dun rato de tentar con el descubri-lo que fixeramos mal, o raposeiro do Xosé sentenciou que nesta vía, para non perderse, o que hai que facer é “segui-los seguros”: indubidable bo consello que dada a súa escasez non resulta tan sinxelo de aplicar. 😀

Croquis da Rabadá-Navarro ó Firé. Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Croquis actualizado de Alex Puyó (moi interesante a información histórica que aporta no seu blogue). Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Xa na casa, xuntei os croquis, descarguei as miñas 200 fotos da cámara, localicei as descricións e fotos que outras cordadas fixeron do seu percorrido da vía e, tras varias horas de minucioso análise e intercambio de whatsapps co meu irmán…, fíxose a luz entre as tebras! 😀

O primeiro erro tivémolo no 3º longo, e esta mesma falla xa a cometeramos no 1º intento, aínda que ata o de agora non nos decataramos delo; o devandito 3º longo sae da reunión cunha travesía cara á dereita ata o bordo do espolón antes de desaparecer da vista do/a asegurador/a, onde empeza a ascender con tendencia diagonal á dereita, antes de continuar xa máis verticalmente ata acada-la reunión a uns 25 m da anterior. Sen embargo, nas 2 ocasións, o Manu, unha vez acadado o tramo vertical sobre o espolón, colouse a 4ª reunión e continuou sen decatarse que empataba 2 longos (uns 50 m) para chegar á que realmente sería a 4ª reunión, aínda que nós criamos que se trataba da 3ª.

Como tanto o 4º longo, como o 5º longo comezan ascendendo cara á esquerda, nesta seguinte tirada non sospeitamos nada, pese a que ían aparecendo máis pontes de rocha dos que se indicaban no croquis. Si que xa nos pareceu máis raro que no que sería o noso teórico 5º longo (en realidade era o 6º longo da vía) non se atopaban esa morea de pontes de rocha que esperabamos, así que no intento de segui-la tendencia da ruta sinalada no croquis, o Manu, meteuse por terreo de aventura, saltándose a 6ª reunión e indo a parar -miragreiramente- á 7ª reunión, na creenza de que chegara á 5ª reunión e cagándose en tódolos debuxantes de croquis que tan mal os facían 😉

Recapitulemos pois: neste punto da escalada estabamos na 7ª reunión, pensando que era a 5ª, dado que empataramos -sen decatarnos- 2 longos ó saltarnos a 3ª reunión, e outros 2 longos máis ó saltarnos a 6ª reunión.

A 5ª reunión e a 7ª arrancan de xeito parecido: primeiro saen en vertical e logo vanse algo cara á esquerda; así que de novo os astros conxuráronse para que, pese a que non distinguisemos nin as 3 canles paralelas, nin pasasemos xunto o arbusto do que tódalas descricións falan, chegasemos felizmente á que realmente era a 8ª reunión (nunha inconfundible repisa tinguida de branco polas cagadas dos voitres). Dende aquí teriamos que saír cara á dereita para situarnos nun paso protexido con parabolts coñecido como a “Panza de la Francesa”, pero coma nós pensabamos que nos atopabamos na 6ª reunión, aínda que o Manu tamén comezou cara á dereita, en canto ascendeu un resalte volveu por unha repisa a situarse na vertical da nosa reunión, onde atopou outra instalación de reunión que creu que era a 7ª da nosa vía, xa que así parecía coincidir cos croquis. Sen embargo, esta nova reunión supoño que podería ser da variante de saída Assas-Hernández (da que non atopo ningunha descrición detallada para confirmalo), contribuiu decisivamente á nosa perda de rumbo, xa que tiñamo-la certeza de ter que seguir cara á esquerda, cando en realidade a ruta ía bastante máis á dereita…

Ufffff!…. Agora que xa temos todo claro, non podemos volver a fallar, non si?… Pois xa veremos se á 3ª cae, xa veremos… ;-D

 

Croquis e información: