Arquivo

Archive for the ‘Escalada clásica ou de autoprotección’ Category

Mallos de Riglos (Huesca), do 22 ó 26 de xullo de 2018.

Os Mallos de RiglosDe novo voltamos a Riglos polo estío, a enfrontarnos ó abafante calor que, de día e de noite, castiga a chamada Plana de Uesca (Hoya de Huesca, en castelán); pero é que ó Carducho non lle importa ese “detalliño”, ante a perspectiva de apretar eses bolos de dimensións perfectas para as súas gadoupas e enfrontarse a eses bandullos que, consecutiva e irremisiblemente, se aliñan en calquera das súas vías.

A primeira vía que fixemos foi a combinación da Chopper co Chopperior, na cara SE do Pisón, onde eu xa, no último longo da Chopper, tívenme que aferrar ás cintas para izarme coa axuda da tensión da corda da que o Carducho turraba, así que xa vos podedes imaxinar como me foi no seguinte longo, o primeiro da Chopperior: na vila debían de pensar que alguén andaba a arrincarlle a pelella a un gato, dos gritos que daba a cada centímetro que me izaba, pedíndolle a Carducho que, por Deus, a Virxe e tódolos santos, santas e canto beato de santoral houbese, que tensase a bendita corda para ir izándome, porque eu non daba saído de aí con só a exigua axuda do Espírito Santo, que se elevaba por min dende a cercana igrexa da vila… Así, durante ese longo agotei o vocabulario básico de comunicación entre membros dunha cordada ata que malamente fun izado ata a reunión: pilla!, tira!, chupa!, súbeme!, tensa!, agora!, turra!, máis!, aínda máis!, Ooopa!, AhHh!, Ehhh!, Ihhh!,… En fin, todo un espectáculo que deberon de escoitar incluso dende Peña Rueba, e tra-lo que non me explico como é que a Garda Civil non se movilizou ante a sospeita de que se estivese torturando a algunha persoa… ou animal… 😉

A segunda vía escollida foi a Hechizos del Viento, na cara Oeste do Pisón, que nos sorprendeu, porque en realidade parece coma se fosen 2 vías: os 6 primeiros longos contan cun bo reequipamento realizado por Toño Carasol e Manolo Lara en agosto de 2012, pero os indeterminados longos superiores apenas teñen forma de saber por onde vai o percorrido, e a posibilidade de poñer seguros flotantes fiables é practicamente nula: non sei se isto está así feito aposta, en consideración á afouteza e dominio do terreo demostrada polos aperturistas, Javier Hurtado Currucuclillo e Jose Antonio Cogollor, ou se simplemente non hai tanta xente que continúe a vía ata o cume como para que compensase o esforzo de meter algún seguro máis (eu coido que no longo que ía inmediatamente despois da vira de escape do Collado del Puro, dende onde se soe rapelar pola Tangerine Dream, non había nin unha soa chapa, e iso que ía por un terreo descomposto e cuberto de liques).

Cría de voitre, nun niño dos Mallos.Máis alá da escalada, desta volta descubrimos que hai unha fonte no remate da parte superior da vila, con auga fresca que non sabemos se é recomendable beber, xa que se indica que non está tratada, pero que non parece mala posto que non nos causou ningún problema…

De Riglos só podo contarvos que conta co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte de auga da traída na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, un par de restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

É habitual que haxa furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, pernoctando máis ou menos discretamente nelas.

E para quen queira coñecer un pouco máis da historia da escalada en Riglos, recoméndovo-la lectura deste moi interesante artigo de Armand Ballart:

Chopper, 6b, 140 m. + Chopperior, 6c, 120 m. (260 m. en total)

Fotos da Chopper + Chopperior, na cara Sur do Pisón (Riglos)A Chopper é unha das vías máis percorridas dos Riglos, tanto polo seu bo equipamento, como polo seu grao asequible. Remata á esquerda do último longo da Espolón Adamello, polo que pódese facer unha travesía, para pasar a esta outra vía e acada-la golada do Pisón, dende onde rapelar por Los Volaos; sen embargo, para os que se atrevan co duro primeiro longo da Chopperior, continuar por esta outra vía ata o cume do Pisón conforma unha gran combinación, coa que poñe-la guinda ó pastel 🙂

Aínda que para algún nativo non é unha vía que faga xustiza ó carácter das vías clásicas de Riglos, para os que vimos de lonxes terras, é unha moi interesante ruta, na que seguir familiarizándose co estilo de escalada nestes “mallos”.

Apertura:

  • Chopper: J. M. Ferrando, Fernando Caballé e Fernando Gutiérrez o 4 de febreiro de 1984.
  • Chopperior: V. Campo, J. Torralba e Miguel Carasol, en agosto de 2005.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Croquis da Chopper. Fonte: http://www.lanochedelloro.es/index.php/riglos/Percorrido e dificultade:

Croquis de Chopper + Chopperior. Fonte: http://paredesdelmundo.blogspot.com/2008/05/riglos-chooper-chooperior-una-va-para.htmlA vía atópase perfectamente equipada con parabolts; as reunións son todas rapelables e cómodas en repisas ou viras.

A Chooper-Chooperior vai polo espolón dereito do Pisón e por aí chega ata a cima en 260m.

L1, V, 30 m: empeza algo máis á esquerda do fío da aresta, con algún paso duro, pero enseguida vaise un pouco á dereita para colle-lo espolón. Ós 10 ou 15 m. pásase por unha reunión vella de burís, que non utilizamos, ata unha cómoda repisa onde está a reunión boa con 2 parabolts con anelas para rapelar.

L2, V+, 30 m: similar ó anterior, por panzas de bo canto, que remata cun paso de chegada á reunión. Reunión noutra repisa cómoda cun par de parabolts con anela e un terceiro parabolt algo máis á súa dereita.

L3, 6a, 30 m: comezo cara á dereita da reunion e con algún alonxe entre chapas. Panza dura que lle da o grao ó longo. Reunión moi cómoda con anelas para rapelar.

L4, V, 30 m: de novo sáese cara á dereita, con algúns alonxes entre chapas, e facendo unha zeta para voltar á vertical. Reunión moi cómoda con anelas para rapelar.

L5, 6b, 20 m: sáese con tendencia á dereita para logo continuar recto ata unha panza gris. A dificultade vai aumentando progresivamente, ata culminar cun paso longo de regretas para supera-la panza. A reunión é cómoda, con 2 anelas para rapelar e un parabolt extra á súa esquerda.

L6, 6c, 40 m: empeza xa cun paso duro de inicio, pero o peor ven no tramo anterior á panza que lle dá o grao, no que hai que escalar entre seguros, así que ninguén conte con ir acerando de chapa a chapa… Saída da panza con regretas e logo case un mántel. Reunión de 2 parabolts con anelas.

L7, 6a+, 50 m: para min o mellor longo: un muro continuo máis plaqueiro que panceiro. O paso máis duro é unha panza ó pouco de saír da repisa da reunión. Reunión cómoda de 2 parabolts con anelas (no medio da vella reunión de 2 spits) e cun parabolt extra á dereita.

L8, V, 30 m: bastante rectilíneo ata unha cómoda reunión de 2 parabolts con anelas, xunto a un dos peculiares químicos característicos de Riglos (cravo cilíndrico con gran ollal), á dereita. Hai quen recomenda, continuar ata practicamente o cume e lazar unha boa sabina para a reunión, pero ese tramo superior faise facilmente xa cáseque camiñando.

Data:
23/07/2018.

Cordada:

Carducho e eu.

Lonxitude/Desnivel:

260 m. 8 longos.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlDende a última reunión súbese un pouco (15-20 m.) ata terreo máis chan, observando o noso lado dereito para percibir unha senda entre as pedras que en 15-20 m, nos leva á primeira instalación de rápel, da que sae un cable cara arriba, para facilita-lo acceso á mesma se se ven do cume.

Ó ir cunha soa corda de 70 m. hai que facer un total de 8 rápeles.

Un primeiro rápel de 30 m. deposítanos nunha gran terraza na que se atopa a seguinte instalación (2 grandes anelas de ferro) no seu lado esquerdo.

O seguinte rápel de 30 m. xa nos sitúa na golada, na que temos que ver un cable ó noso lado dereito (mirando á parede) que nos guía a onde se atopa a seguinte instalación, doutras grandes anelas de ferro.

O terceiro rápel, de 30 m., déixanos no interior dunha canle de terra rodeada de árbores, pola que destrepar 6-7 m. axudados dun cable, e continuar por unha vira co cable a modo de pasamáns, que nos leva camiñando horizontalmente ata a cuarta instalación de rápel, novamente formada por 2 grandes anelas de ferro.

Nos 30 m. do cuarto rápel acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ata a seguinte instalación con 2 grandes anelas de ferro.

O quinto rápel, de 30 m., volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes ata a seguinte instalación formada por 2 grandes anelas de ferro.

Neste punto pódese destrepar axudados polo cable, pero é un tanto exposto, así que decidimos rapela-los apenas 15 m que o separan da seguinte instalación, tamén formada por 2 grandes anelas de ferro.

O sétimo rápel é completamente volado, e ten unha lonxitude de 35-36 m, así que ollo con que a corda non teña ningún recorte. A corda sitúanos no baleiro, xusto na vertical enriba da seguinte instalación sobre a gran repisa; con outro par de grandes anelas de ferro.

O oitavo rápel, de 35 m., deposítanos xa na base do Pisón.

Material necesario:
1 corda de simple (70 m.) e unhas 15 cintas exprés. Cunha soa corda de deportiva, obriga a facer 8 rápeles por Los Volaos (ollo ó penúltimo que é de xusto 36 m!).

Croquis:

Hechizos del Viento, 6c, 300 m.

Fotos de Hechizos del Viento, Mallo Pisón (Riglos)Esta vía ten 2 caras: por un lado, os primeiros 6 longos, ata a vira de escape ó Collado del Puro, foron reequipados en agosto de 2012 por Toño Carasol e Manolo Lara, pero os seguintes longos xa non o foron do mesmo xeito, polo que aínda manteñen a esixencia dunha escalada de aventura cun grande dominio das dificultades, e de moita experiencia na escalada rigleira.

Tal vez esta dualidade sexa reflexo do difícil equilibrio entre a filosofía máis aventureira dos pioneiros destes mallos, e a deportiva predominante na actualidade. Aínda hai bastantes trazados nos que se reivindican os valores da escalada clásica, pero a tendencia evidente é a de prioriza-lo concepto de seguridade -e pracer- (boas ancoraxes e distanciados asumibles), fronte a aventuras máis expostas e atrevidas.

Sen querer polemizar, eu diría que esta é un vía… de contrastes 😉

Croquis do Xosé, da primeira parte da Hechizos del Viento. Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com/2012/09/pison-hechizos-del-viento.htmlPasámolo mal nos longos superiores, a partir da vira de escape, xa que a escasez -cando non ausencia- de seguros fiables e a incerteza de por onde ía a ruta, pesaban moito máis que a propia dificultade da escalada, que obxectivamente era moito máis sinxela que nos longos precedentes.

Apertura:
Javier Hurtado Currucuclillo e Jose Antonio Cogollor, o 28 de maio de 1983.
Comentarios:
A vía alterna algún equipamento antigo cun moderno reequipamento feito no 2012 (parabolts e novas reunións) nos seus 6 primeiros longos, ata as viras do collado del Puro. Sen embargo, os seguintes longos ate o cume non foron reequipados do mesmo xeito, polo que entaladores pequenos e medianos, Aliens e friends ata o nº 2, son imprescindibles, se se atopa onde colocalos… e non se perde a ruta -que tampouco é fácil…-.

Percorrido e dificultade:
6 longos para a primeira parte da vía ata a vira de escape, e 3 longos máis ata a trepada final que leva ó cume.

Os longos ata a vira de esca permanecen á sombra durante todo o día, pero a partir das 14-15h, o sol vai dando nos longos superiores.
L1. 6a, 40m. Arranca na base do Pisón, pola fenda esquerda da Colilla, quedando a primeira chapa bastante alta, e algo á esquerda, baixo a primeira panza, para obrigarnos a abandona-la fenda e segui-la liña de parabolts. Continúa rectilínea con lixeira tendencia á dereita ata unha cómoda repisa na que se atopa a reunión de 2 parabolts con anelas.
L2. 6a, 30m. Os parabolts marcan a ruta bastante rectilineamente ata acada-la seguinte cómoda repisa coa reunión de 2 parabolts con anelas.
L3. 6b, 30m. Sáese pola esquerda seguindo os cordinos e parabolts que levan directamente a un paso difícil de diedro aberto, e logo cóllese tendenza á esquerda ata acadar unha vira pola que facer travesía expo á dereita para chegar á repisa na que se atopa a reunión de 2 parabolts con anela.
L4. 6c, 35m. Séguense os parabolts á nosa dereita para ir superando unha primeira panza, e logo continúase buscando a verticalidade coa reunión ata unha seguinte panza máis dura, por riba da que se atopa a seguinte instalación de 2 parabolts con anelas, noutra cómoda repisa.
L5. V, 25m. Sáese pola dereita a por un visible cordino nunha ponte de rocha e logo vaise algo á esquerda para continuar buscando os parabolts, cun pouco de zig-zag, ata acada-la cómoda reunión de 2 parabolts sen anelas, pero cun vello buril con anela oxidada, no medio deles.
L6. V+, 25m. Polo lado esquerdo da reunión vese un vello cordino alto, ó que nos diriximos para completar este longo ata acada-la vira de escape ó Puro, onde remata a primeira parte da vía, nunha instalación de 2 parabolts con anelas. Á nosa dereita vese a reunión da Tangerine Dream.
Croquis da Hechizos del Viento. Fonte: http://korkuerika.blogspot.com/2011/09/hechizados-en-la-hechizos-del-viento.html L7. V, 40m. Ollo, que este longo non ten máis que un cravo -se o atopades-! Moi exposto. Sen pistas de por onde tirar, algo roto e con moito lique sobre a rocha. Sáese polo lado esquerdo da reunión, verticalmente e… a navegar! Nalgún punto vírase cara á dereita para ir ascendendo con esta tendencia ata acadar unha inmensa terraza na que no seu extremo dereito atoparemos unha reunión de 2 parabolts cunha soa anela, e cun parabolt máis a cada lado da mesma.
L8. V+, 60m. Un gran muro somital de rocha mediocre por tramos, protexido con 3 ou 4 parabolts e algunha ponte de rocha onde é difícil atopar onde meter aseguramentos fiables. Nós montamos unha reunión mediocre ós 50 m. porque non atopamo-la reunión e nese punto non tiñamos claro cara onde tirar e xa non tiña máis cintas. O longo -se é por onde nós fomos-, sae á esquerda  da reunión bastante verticalmente seguindo os poucos parabolts e algunha ponte de rocha vella, e ten que ir a busca-la reunión bastante á dereita (na seguinte tirada vímola de pasada nun bo nicho).
L9. IV+, 30m. Unha vez resituados na parede séguense algúns parabolts e cordinos vellos ata acadar unha boa reunión de 2 parabolts, preto xa do cume. Dende este punto pódese continuar en trepada de II ata onde xa se volve chan, a poucos metros do cume.

Data:
25/07/2018.
Cordada:
Carducho e eu.
Lonxitude/Desnivel:
300 m. 9 longos.

Descenso:

Dende a última reunión acádase o cume, e seguindo en liña recta cara ó lado oposto do Pisón, atoparemos un cable que axuda a localizar -e acadar-, a primeira instalación de rápel.

Ó ir cunha soa corda de 70 m. hai que facer un total de 8 rápeles.

Un primeiro rápel de 30 m. deposítanos nunha gran terraza na que se atopa a seguinte instalación (2 grandes anelas de ferro) no seu lado esquerdo.

O seguinte rápel de 30 m. xa nos sitúa na golada, na que temos que ver un cable ó noso lado dereito (mirando á parede) que nos guía a onde se atopa a seguinte instalación, doutras grandes anelas de ferro.

O terceiro rápel, de 30 m., déixanos no interior dunha canle de terra rodeada de árbores, pola que destrepar 6-7 m. axudados dun cable, e continuar por unha vira co cable a modo de pasamáns, que nos leva camiñando horizontalmente ata a cuarta instalación de rápel, novamente formada por 2 grandes anelas de ferro.

Nos 30 m. do cuarto rápel acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ata a seguinte instalación con 2 grandes anelas de ferro.

O quinto rápel, de 30 m., volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes ata a seguinte instalación formada por 2 grandes anelas de ferro.

Neste punto pódese destrepar axudados polo cable, pero é un tanto exposto, así que decidimos rapela-los apenas 15 m que o separan da seguinte instalación, tamén formada por 2 grandes anelas de ferro.

O sétimo rápel é completamente volado, e ten unha lonxitude de 35-36 m, así que ollo con que a corda non teña ningún recorte. A corda sitúanos no baleiro, xusto na vertical enriba da seguinte instalación sobre a gran repisa; con outro par de grandes anelas de ferro.

O oitavo rápel, de 35 m., deposítanos xa na base do Pisón.

Material necesario:
1 corda de simple (70 m.) e unhas 13 cintas exprés para toda a vía, aínda que para a 2ª parte (dende a vira de escape), necesitaranse ademais 3 aliens, fisureiros pequenos e friends ata o nº 2.

Cunha soa corda de deportiva, obriga a facer 8 rápeles por Los Volaos (ollo ó penúltimo que é de xusto 36 m!).

Tendo en conta as características do exiguo equipamento dos longos superiores, non sería mala idea usar mellor 2 cordas de dobre (60 m.).
Croquis:

 

 

Advertisements

Ordesa e Rodellar, do 4 ó 9 de xullo de 2018.

Bolboreta no val de OrdesaA propósito de Ordesa, escribía Arnaldo de España na súa obra “Guías de los sitios naturales de interés nacional. Nº 4. El parque nacional del valle de Ordesa”, publicada polo Ministerio de Agricultura no 1935, que:

non é, como podería suporse pola súa designación de val, un espazo ancho e de horizontes dilatados. É, contrariamente, unha fendedura profunda, un lugar angosto entre paredes altísimas, unha fenda do terreo, un verdadeiro canón onde a vexetación, medrada con exuberancia, determinou un lugar selvático de enorme atractivo, onde os contrastes e belidos rincóns son portentosos e abondosos.

Esta é, sen dúbida, unha boa descrición, pero a min gústame tamén a do famoso xeógrafo, cartógrafo e pintor francés Franz Schrader, que pintou unha acuarela do Gallinero, do que aseguraba: ter vistos tódolos tons da carne rosada do salmón, a polpa  do albaricoque, o pel da laranxa, a chama do sol poñente ou do ferro ó vermello, todo elo misturado nun estoupo de luz iluminando os bosques ata o máis profundo do seu sino.

Eu non podería describilo mellor!

Mundi e eu saímos de Vigo, para recoller a Víctor en Ourense e a Lucas en Huesca, co obxectivo de escalar algo no val de Ordesa. Polo serán xa montamo-la nosa tenda no camping Río Ara, en Torla, xusto a tempo para protexernos dunha sarabiada que así como chegou, foise, pero que deixounos un conato de inundación na tenda, e a preocupación de que o tempo non fose benévolo connosco.

Pilier du Printemps, TD, 6a+, 200m

 

Fotos da escalada do Pilier du Printemps (Pilar de la Primavera, El Gallinero, Ordesa), 5 de xullo de 2018.Situada no Pilar de la Primavera, á esquerda do Tridente, na parede de El Gallinero, é probablemente a máis asequible das vías do val de Ordesa, xa que ademais de ser curta, o seu itinerario é bastante rectilíneo e evidente, percorrendo de forma graduada unha serie de fendas e chemineas. Non ten as características da maioría das vías do val (bloques que esixen unha escalada atlética, verticalidade e lonxitude), pero serve para deixarnos na boca o regusto do ambiente de Ordesa.

A vía parte á metade da parede, xa que unha rampa de bloques e herbas permite dende onde abandoamo-la senda pasado o Tridente, acadar bastante altura, e un último tramo por unha cheminea (IV+) duns 30 metros, déixanos por riba da barreira rochosa inferior. Dende aquí, hai que camiñar por unha forte pendente herbosa, algo exposta cara á base da vía. Hai varias posibles entradas para inicia-la vía, pero nós optamos por comezar dende un punto baixo, para aumenta-la escalada, aínda que a ruta orixinal empeza máis arriba polo lado dereito.

Trazado de Pilier du Printemps, no sector da Primavera. Fonte: http://luichy-lanochedelloro2.blogspot.com/2015/07/el-gallinero-pilar-de-primavera.htmlComezamos pola variante do primeiro diedro-cheminea (contado dende o lado dereito da parede), que ten unha visible mancha branca nos primeiros metros da placa esquerda; a verdade é que non teño moi claro se este é o inicio correcto da vía, porque a maioría das referencias que vin optan por empezar máis altos, accedendo por zona herbosa seguindo a ruta orixinal de máis á dereita da parede. Porén no croquis da vía da guía de Ravier e Thivel, sinalan o 2º diedro, xusto á esquerda do que nós escollimos, en cambio no bosquexo de Luichy, indícase a nosa elección, cunha frecha amarela, como unha posible entrada…

Aviso! Caeume un camalot gris do 0’4, coa súa cinta e correspondente parella de preciosos mosquetóns relucintes Wild Country, que deben estar a pé de vía: a ver se alguén é tan amable de pasarse a recollermos, que a min… como que me queda un pouco a desmán… 😀

  • 1ªascensión: 16 de xuño de 1974. J.P. Barokas e R. Despiau.
  • Aproximación: Dende a parada do autobús na Pradera, tómase a senda que vai cara ás clavixas do Cotatuero, para continuar pola Faja Racón, ata, unha vez pasado o Pilar do Cotatuero, acada-las pendentes de herba ós pés da canle que dá acceso á terraza herbosa superior; aproximadamente hora e media ata este punto. E outra media hora máis para escala-la canle (30-40m, IV+) e atravesa-la pendente cara á esquerda que nos deixa na base da vía.
  • Descenso: rematada a vía, hai que segui-la senda que cara ó Este vai flanqueando as terrazas superiores do circo. A senda lévanos ata as Clavijas de Cotatuero, e dende elas xa se empata co camiño de aproximación que nos leva ata a Pradera. Aproximadamente unha hora e media dende o remate da vía, apurando o paso…
  • Material: dúas cordas de dobre de 60 m, un xogos de friends (ata o nº 3 de Camalot, e nós repetimos os 3 números superiores), 3 Allien, 1 xogo ben completo de empotradores e 15 cintas, ademais do equipo individual de escalada habitual.
  • Auga: fonte e bar na Pradera.
  • Data: 5 de xullo de 2018.
  • Cordadas: Víctor e Lucas, e Mundi e eu.
  • Percorrido e dificultade:

Croquis da Pilier du Printemps, no sector da Primavera, cunha variante en vermello á esquerda da nosa entrada. Fonte: https://pablovelasco73.blogspot.com/2015/08/pilar-de-la-primavera-ordesa.htmlO cuarto longo é o máis difícil da vía, aínda que nos croquis danlle 6a+ ó primeiro paso do diedro-fenda, e V+ ó remate da fenda en bavaresa, baixo o teito, para min foi bastante máis difícil o tramo final deste longo, que tiven que superar en A0, metendo uns minientaladores dos que se saíron 2 cando colgaba deles, así que aínda que non me manquei, pegueime un bo susto…

L1 (50m, V+): Comezar polo primeiro diedro dende a dereita, pasada a esquina, seguindo a cheminea ata acadar un piñeiro no que facer reunión na plataforma superior.
L2 (20m, V+): Súbese á repisa superior para colle-lo diedro oculto do lado dereito do muro de enriba nosa. Un cordino semi-cortado protexe o paso máis complicado do diedro que nos deixa nunha nova cómoda repisa, na que montar reunión nun piñeiro.
L3 (25m, V+): Faise unha travesía cara á esquerda (buscando un cravo visible) ata situarse debaixo dunha sabina. Desde aquí séguese verticalmente con algo de tendencia de esquerda a dereita ata montar reunión nunha repisa cun cravo, que é necesario reforzar.
L4 (30m, 6a+): Empeza por un diedro cheminea que vaise complicando ata rematar en bavaresa dura (hai un taco de madeira con mal aspecto, no tramo da bavaresa), baixo un teito que evitamos saíndo pola súa esquerda axudados dunha sabina ata a reunión montada con 2 cravos sobre unha repisa.
L5 (50m, V): Séguese polo evidente diedro-cheminea ata o seu remate (seica faise unha reunión intermedia dun par de cravos, pero eu non os vin e continuei), nun ensanche de pedras soltas e rocha rota, que da paso a unha repisa cómoda á dereita. Neste punto, normalmente faise reunión nun piñeiro no extremo dereito da terraza, pero para non roce tanto a corda eu monteina á saída da cheminea, aproveitando uns furados da parede.
L6 (25m, IV+): Ascender polo evidente diedro-cheminea. Montar a reunión entre os bloques ou nun piñeiro de arriba, para logo saír xa camiñando pola pendente de bloques e herba.

Nova retirada na vía No hay Quinto Pino, TD, 200m, V+

Fotos da No hay Quinto Pino (Libro Abierto, El Gallinero, Ordesa), 6 de xullo de 2018.Ó seguinte día, Lucas e Víctor saíron para escala-la vía Ravier, no Tozal del Mallo, namentres que Mundi e eu escollimos un obxectivo máis modesto, á vista da nosa lentitude da véspera, para tentar ver se mellorabamo-lo suficiente como para decidirnos a Croquis de Esperó Autèntic e trazado de No hay Quinto Pino. Fonte: https://kimgil.blogspot.com/2016/08/ordesa-espero-autentic.htmlprobar outro día a combinación da Brujas – Francoespañola, tamén no Tozal del Mallo.

A vía escollida por nós foi a No Hay Quinto Pino no extremo esquerdo da Pared del Libro Abierto, que xa catro anos antes tentara escalar con Beni, pero da que nos retiraramos ó pé mesmo de vía, logo de ascender 3 selváticos longos ós que a guía de Ravier e Thivel, se refire dun xeito, tan impreciso como lacónico, da seguinte forma: “Remonta-la canle á dereita que nos deixa no pé de vía”.

Para chegar a esta vía, hai que percorrer parte da Faja Racón, polo lado do Circo de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; a aproximación dende a Pradera ata a canle na que nos apartamos da senda, dura unha hora e media, aproximadamente.

Desta volta, unha vez remontada a evidente canle que aparece na senda á nosa dereita, ó remata-la parede do Libro Abierto, acadamos unha cheminea con abondosa maleza sobre unha coveira na que nos encordamos para o ascenso. Pero se na outra ocasión que antes comentara, chegaramos ata o comezo da vía, desta volta, ó cabo de 30m farteime de “remontar” maleza e penedos rotos, e lacei un pequeno piñeiro (por certo, de raíces demasiado visibles para o meu gusto), do que rapelei ata a cova, farto de xogarme o tipo por un terreo tan pouco prometedor.

Vendo as fotos, parece que houbera sido mellor opción escala-lo lado esquerdo da parte central, en vez do lado dereito polo que eu me decidín, xa que pode acadarse antes unha rampa de herba (se é que iso fose bo…), pero penso que aló o vin máis mollado e difícil que polo outro lado -xa me revisarei a vista, cando vaia a verme a intuición-. ;-D

En fin,… segundo fiasco nesta vía, que volve a quedar pendente dunha nova tentativa que -aínda que só sexa por pura teimosía-, de seguro hei de volver…

Non atopei información desta vía máis que na guía de Ravier e Thivel, da que din que non se fai moito, e eu aposto a que debido precisamente o seu mal achegamento ó pé da vía.

Sen embargo, si que hai un croquis dunha vía próxima, a Esperó Autèntic, na que se sinala o percorrido de ambas e se marca por onde vai esa “aproximación”.

Escalada deportiva en Torla: Peña Pillera

Fotos de Peña Pillera, Torla (Ordesa), 7 de xullo de 2018.Torla é unha pequena vila eminentemente turística na que hai de tódolos servizos básicos que poidamos necesitar, aloxamentos, camping, restaurantes, tenda de material de escalada, alimentación, roupa,…

Cando os pronósticos do tempo non permiten meterse nas vías de Ordesa -ou simplemente, para tomarse un descanso da vértixe ordesiana-, pode un aproveitar para pasar unha tarde de escalada deportiva, no muro que hai xusto enriba de Torla. Se fai sol é mellor ir a partir das 14h ou 15h, xa que antes o sol da de cheo, e pola tarde estase á sombra.

Peña Pillera, Torla. Fonte: http://www.casacajalordesa.comSeica chámanlle Peña Pillera, e conta con algo máis dunha ducia de vías, e aínda que non sei de croquis actualizados delas, podedes ver un bosquexo no local da compañía de guías de Torla, que vos deixarán fotografiar sen problema.

Para chegar á parede, dende a praza do concello tómase á rúa empinada que vai para arriba. A rúa sae da vila converténdose nunha corredoira entre valos que ascende un pouco á esquerda da zona de escalada, un pouco por embaixo da cota do pé das vías, hai un desvío do camiño, pouco marcado, que sae á dereita cara á base da parede, e 30 ou 40 metros máis arriba, un roto no valo permite coller outra senda que se vai xuntar coa primeira, tamén cara ás vías. Hai que pasar por entre arbustos e árbores ata acadar un primeiro muro, xunto a unha vella casa de pedra abandoada, no que hai varias curtas vías que seica son faciliñas, pero que nas que nós non paramos porque o sector interesante está un pouco máis adiante, seguindo bordeando a parede.

Dende a praza do concello ata o pé das vías non haberá máis de 10 ou 15 minutos.

As vías máis vellas teñen o nome pintado no seu inicio, pero hai máis das que tiñamos anotadas, así que pode que a seguinte listaxe que fago de seguido teña erros. De esquerda a dereita, na primeira parede, antes de rodea-lo espolón, as vías son:

  • 1. Valpurguis: V+/6a (agarres de inicio moi lavados…) Conta cunha prolongación de 6b, ata a mesma reunión que a vía do lado.
  • 2. La piel a tiras: 6b. Ten un 2º longo chamado Puta, de 7b.
  • 3. Lomo con pimientos. 6b
  • 4. Pájaro sabio. 6c
  • 5. Gotitas: 7b. Comparte reunión con Las cosas del querer. Ten un 2º longo de 7b+.
  • 6. Las cosas del querer. 6a+
  • 7. ¿? 6b
  • 8. ¿? 6b

Logo de arrodea-lo espolón hai outro par de vías:

  • 9. Babilonia. 6c+ (vai por unha fenda).
  • 10. Adrian. 6c

E un pouco máis adiante:

  • 11. 6b+
  • 12. 6a+
  • 13. 6c
  • 14. 6c
  • 15. 7a+

 

Croquis e info:

 


Rodellar, Sierra de Guara (Huesca)

Fotos de Rodellar, Sierra de Guara (Huesca), 8 de xullo de 2018.Situada na comarca do Somontano, na provincia de Huesca, en plena serra de Guara, famosa tamén polos seus barrancos (Mascún, Andrebot e Alcanadre), esta diminuta vila é coñecida internacionalmente, polas extraordinarias bóvedas nas que xa se levan abertas cáseque un milleiro de vías de deportiva, a maioría de dificultade; sétimos, oitavos e ata 9b percorren desplomes e chorreiras, deixando pouco espazo para vías de graos baixos, que debido a súa escasez están tan sobadas, polas constantes repeticións, que resultan esbaradías.

Empezamos polo sector máis fácil e saturado, La Fuente, xunto ó río e ó carón do Furia Latina (de vías máis potentes), e do Callejón. Pero namentres Mundi e eu, decatabamonos de que se nos acababan as vías ó noso alcance, Víctor e Lucas aproveitaron para probar algunha vía no desplome do lado esquerdo da impresionante bóveda do Pince Sans Rire.

Os accesos ós distintos sectores faise por sendas ben marcadas que percorren este fermosísimo canón, partindo dende a vila de Rodellar, que conta cun parking á súa entrada (en temporada énchese facilmente), aloxamento no Cámping Mascún, ou no Refugio Kalandraka, bares, restaurantes e fontes no pobo e pódese nunha surxencia fronte ó sector La Fuente, no mesmo cauce do río.

A medio camiño das cidades de Huesca e Barbastro, indo pola N-240, cóllese un desvío pola A-1229 que, ó pouco de pasar pola localidade de Abiego, abandónase ó atopar un letreiro a man esquerda indicando as localidades de  Bierge e Rodellar, pola A-1227. A uns 10 quilómetros do cruzamento, pásase por Bierge, onde un novo sinal indica que se debe toma-la estrada HU-341 para pasar por Almunias, antes de chegar a Rodellar, onde remata a devandita estrada.

Máis info:

 

Xuntanza de escalada 2018 en Faro de Budiño

cartazo xuntanza 2018

A Xuntanza de escalada de Faro de Budiño deste ano terá lugar os vindeiros días 11, 12 e 13 de maio de 2018.  Haberá actividades e escaladas varias -sen ánimo competitivo desta vez! -.

Preinscricións a través do formulario web ata 9 de maio: adultos/as 15€, menores de 18 anos 10€ e menores de 12 anos de balde.
A partir do 10 de maio a inscrición pasa a 18€, e tamén poderase inscribir no merendeiro o propio día.

Toda a información na web https://xuntanza.site123.me/ e no Facebook da organización: Alud Grupo de Montaña.

Programa da Xuntanza.

Venres 11 de maio

Documental de escalada que se proxectará no local cedido pola Asociación Cultural A Forna.

“9 dos escaladores máis relevantes da actualidade xúntanse neste impactante documental sobre a ética, os valores e a natureza da escalada. Os irmáns Ravier, Christian Ravier, Ekaitz Maiz, Mikel Zabalza, Albert Salvadó, Arkaitz Yurrita, Eneko César e Unai Mendia amosarán o lado máis oculto da escalada dos Pireneos.”

 

Sábado 12 de maio

  • 12/05/2018 10:30 h
  • 12/05/2018 12:00 h
  • 12/05/2018 13:00 h
  • 12/05/2018 14:00 h
  • 12/05/2018 23:00 h

Domingo 13 de maio

  • 13/05/2018 11:00 h – 13:00 h
  • 13/05/2018 12:00 h

“Exposición da situación das zonas de escalada galegas, por parte de Escalada Sostenible Galicia (ESGa): sustentabilidade, ameazas, accións emprendidas e necesidades. Debate con ESGa como moderador e participación libre.”

  • 13/05/2018 13:00 h

 

E moitas máis cousas…

das que podedes informarvos en https://xuntanza.site123.me/#section-5ada09e717243

2000_5aec8f7dc7088

Como chegar a Faro de Budiño: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

2ª tentativa fallida á Rabadá-Navarro ó Firé, Riglos (Huesca), 28 de outubro de 2017.

2017 Outubro 28 Deixar un comentario

Maqueta dos Mallos de Riglos, situada na mesma vila. 2 anos atrás tiveramos que retirarnos da nosa tentativa á Rabadá-Navarro no Firé, ó perde-la ruta, na 5ª ou 6ª reunión, así que tiñamos marcada esta vía entre as pendentes ás que obrigatoriamente había que volver. 🙂
Eu non é que estivese moi preocupado por seguir adiando o retorno, pero ó meu irmán xa lle tardaba remata-la gran triloxía de “Rabadá-Navarro”, que se completa coa da cara Oeste do Urriellu e coa da parede de El Gallinero en Ordesa, que xa tiña acadadas facía tempo. Así que tanto formiguillo sentía no cú o Manu, que saímos un venres ás 14:30h para percorrer cáseque 900 Km nunhas 10 horas de viaxe por estrada, escala-la vía o sábado e volve-lo domingo a repetir eses 900 Km de regreso… A típica escapada fanática á antiga usanza… 😉 Aló quedamos co Lucas, que recén instalado en Huesca, apuntouse á escalada connosco ó volver do traballo, e sen tempo para botar sequera unha soneca…

Desta volta, non podiamos equivocarnos, xa que tiñamo-la experiencia adquirida no noso anterior intento, o boísimo croquis de Xosé Otero, o tamén excelente croquis e descrición de Alex Puyó, e os 5 sentidos enfocados en non volver a mete-la zoca, pero… como disque non hai dous sen tres… volvimos trabucarnos. 😦

En canto á vila de, Riglos é unha pequena poboación moi visitada por escaladores/as e turistas, pero segue conservando o seu encanto grazas a que non está sobreexplotado; ten un Bar Restaurante El Puro e tamén pódese tomar algo no Refugio de Riglos, que dispón de aloxamento, ou nunha pequena tenda situada xusto diante do aparcadoiro (á que chámanlle a da francesa). Asemade hai unha boa fonte nunha das súas empinadas rúas, e un grifo na terraza do bar (foi instalada nese patio polo seu propietario precisamente para que a puidesen usa-los/as escaladores/as), e un aparcadoiro público.

Moi perto hai unha localidade maior, Ayerbe, na que hai bares, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

Espolón Félix Méndez (máis coñecido como Rabadá-Navarro) ó Firé, 6b, 350 m.

Fotos da Rabadá-Navarro ó Firé (Riglos)1ª ascensión:

Alberto Rabadá e Ernesto Navarro, do 12 ó 16 de outubro de 1961.

Lonxitude/Desnivel:

350 m. 11 longos.

Material necesario:
2 cordas de clásica (60 m. c/u), algúns friends pequenos (semáforo de Aliens, un 0’75 e un 1) e entaladores e unha ducia de cintas longas para xestiona-lo rozamento, así como o material de autoaseguramento e descenso habitual.

Data:
28/10/2017.

Cordada:

Manu, Lucas e eu.

Croquis de Xosé e Toño (coido que para face-lo croquis repetiron a vía). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

Croquis de Xosé Otero e Toño Carasol (foron saneando os cordinos dalgunhas pontes de rocha e tomando nota do percorrido con idea de facer este croquis, así que debe ser dos máis exactos). Fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com.es/2012/12/fire-rabada-navarro.html

O encadeamento de trabucadas 🙂

Comezo da vía, indicado polas letras O caso é que cando acadamo-la que -segundo os nosos cálculos- debía de se-la 6ª reunión, un tanto desconcertados pola inexistencia da chea de pontes de rocha que nos croquis se sinalaban no 5º longo, e porque tampouco viramo-lo arbusto da canle central das 3 fendas paralelas do 6º longo, resulta que o Manu topouse cunha reunión xusto enriba da nosa, polo que pensamos que estabamos no bo camiño, xa que isto coincidía coa nosa suposición de que se trataría da 7ª reunión e que, polo tanto, dende ela había que ir cara á esquerda; así que, confiado en que íamos ben encarrilados, decidiu pasarse esa reunión para empatar 2 longos…

Unha hora despois de sube-baixas, travesías a un lado e outro, varios sustos por roturas de presas de man e de apoios de pé, e desquiciado porque a única alternativa que finalmente atopou para continuar era algún seguro na vertical que non cadraba co que esperabamos e que podía levarnos a un embarque, Manu decidiu rapelar -abandonando un cordino e un mosquetón- ata a nosa reunión na repisa, e que nos retiraramos á espera dunha “investigación oficial que clarificase” onde carallo estabamos…

3 rápeles máis, nos que fomos deixando outro par de cordinos e un mallón, e durante os que xa tivemos que saca-los frontais, leváronnos ó chan e dende aí á vila onde inmediatamente empezamos a buscar fotos e croquis nos que atopa-la explicación ó noso novo fracaso.

Ó día seguinte o Xosé achegouse por xunto nosa con intención de escalar algo “rápido” antes de que marcharamos, pero preferimos non enredar máis e volvernos cedo para que a viaxe de volta fose máis tranquila; así que logo dun rato de tentar con el descubri-lo que fixeramos mal, o raposeiro do Xosé sentenciou que nesta vía, para non perderse, o que hai que facer é “segui-los seguros”: indubidable bo consello que dada a súa escasez non resulta tan sinxelo de aplicar. 😀

Croquis da Rabadá-Navarro ó Firé. Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Croquis actualizado de Alex Puyó (moi interesante a información histórica que aporta no seu blogue). Fonte: http://a0avista.blogspot.com/2011/11/rabada-navarro-al-fire-riglos-resena-y_21.html

Xa na casa, xuntei os croquis, descarguei as miñas 200 fotos da cámara, localicei as descricións e fotos que outras cordadas fixeron do seu percorrido da vía e, tras varias horas de minucioso análise e intercambio de whatsapps co meu irmán…, fíxose a luz entre as tebras! 😀

O primeiro erro tivémolo no 3º longo, e esta mesma falla xa a cometeramos no 1º intento, aínda que ata o de agora non nos decataramos delo; o devandito 3º longo sae da reunión cunha travesía cara á dereita ata o bordo do espolón antes de desaparecer da vista do/a asegurador/a, onde empeza a ascender con tendencia diagonal á dereita, antes de continuar xa máis verticalmente ata acada-la reunión a uns 25 m da anterior. Sen embargo, nas 2 ocasións, o Manu, unha vez acadado o tramo vertical sobre o espolón, colouse a 4ª reunión e continuou sen decatarse que empataba 2 longos (uns 50 m) para chegar á que realmente sería a 4ª reunión, aínda que nós criamos que se trataba da 3ª.

Como tanto o 4º longo, como o 5º longo comezan ascendendo cara á esquerda, nesta seguinte tirada non sospeitamos nada, pese a que ían aparecendo máis pontes de rocha dos que se indicaban no croquis. Si que xa nos pareceu máis raro que no que sería o noso teórico 5º longo (en realidade era o 6º longo da vía) non se atopaban esa morea de pontes de rocha que esperabamos, así que no intento de segui-la tendencia da ruta sinalada no croquis, o Manu, meteuse por terreo de aventura, saltándose a 6ª reunión e indo a parar -miragreiramente- á 7ª reunión, na creenza de que chegara á 5ª reunión e cagándose en tódolos debuxantes de croquis que tan mal os facían 😉

Recapitulemos pois: neste punto da escalada estabamos na 7ª reunión, pensando que era a 5ª, dado que empataramos -sen decatarnos- 2 longos ó saltarnos a 3ª reunión, e outros 2 longos máis ó saltarnos a 6ª reunión.

A 5ª reunión e a 7ª arrancan de xeito parecido: primeiro saen en vertical e logo vanse algo cara á esquerda; así que de novo os astros conxuráronse para que, pese a que non distinguisemos nin as 3 canles paralelas, nin pasasemos xunto o arbusto do que tódalas descricións falan, chegasemos felizmente á que realmente era a 8ª reunión (nunha inconfundible repisa tinguida de branco polas cagadas dos voitres). Dende aquí teriamos que saír cara á dereita para situarnos nun paso protexido con parabolts coñecido como a “Panza de la Francesa”, pero coma nós pensabamos que nos atopabamos na 6ª reunión, aínda que o Manu tamén comezou cara á dereita, en canto ascendeu un resalte volveu por unha repisa a situarse na vertical da nosa reunión, onde atopou outra instalación de reunión que creu que era a 7ª da nosa vía, xa que así parecía coincidir cos croquis. Sen embargo, esta nova reunión supoño que podería ser da variante de saída Assas-Hernández (da que non atopo ningunha descrición detallada para confirmalo), contribuiu decisivamente á nosa perda de rumbo, xa que tiñamo-la certeza de ter que seguir cara á esquerda, cando en realidade a ruta ía bastante máis á dereita…

Ufffff!…. Agora que xa temos todo claro, non podemos volver a fallar, non si?… Pois xa veremos se á 3ª cae, xa veremos… ;-D

 

Croquis e información:

 

Reino de León, cara Sur do Peña Santa de Castilla, 11 de xullo de 2017.

Fotos da Reino de León, cara Sur do Peña Santa de CastillaDe novo o Xosé pretende aproveita-la viaxe de volta ó seu traballo para facer unha incursión a medio camiño do seu destino… Neste caso propón achegarse ó Peña Santa, para face-la vía Reino de León na cara Sur, e ó día seguinte, antes de baixar a polo coche, facer outra no Pilar de los Cazadores (inicialmente pensara na Furtivos, pero logo decidiuse pola máis curta e sinxela Reencuentro Otoñal).

Xuntámonos en Riaño e achegámonos ata Caldevilla pensando que dende aló había unha pista pola que poderiamos chegar conducindo ata a mesma choza de Vega de Llós, pero… -Que non se vos ocurra, meus, o coche haino que deixar en Caldevilla!!!!- Efectivamente existía unha estreita “pista” para usos gandeiros, pola que seguimos e seguimos pese a que era evidente que non deberiamos de seguir… (non collen dous vehículos, non hai apenas lugares onde apartarse no caso de cruzarse, hai profundas fochancas e badéns nos que tocar co baixo do coche, e para rematar, a conxunción de pedras soltas e rampas fixéronme exprimi-lo embrague e rebentáronme as rodas dianteiras -disto decateime xa de volta en casa cando observei os cortes e os cachos de caucho que, literalmente, faltaban!). Finalmente, non dimos superado unha rampa e tivemos que retroceder marcha atrás para estacionar -máis ben debera dicir “abandonar”- meu coche, xunto a unha gran maseira que coido que debe ser a de Fonte Oscura.

Rutas á Vega de Llós. Fonte: http://www.wikirutas.es/rutas/vermapa.asp?id=674Supoño que o remate perfecto debería culminar cunha boa multa por circular por unha pista non autorizada, ou por estacionar nun prado, pero ata o de agora aínda non me chegou nada… -a ver se polo menos aínda hai unha pouca sorte e non cae…- 😉

Actualizacion en outubro de 207: Pois finalmente non houbo sorte: 3 meses despois da nosa viaxe, chegoume unha fermosa multa de 500€ a casa, que quedarase en 300€ unha vez recoñecida a miña culpa e renunciado á reclamación.

Se é que non hai atallo sen traballo… 😦

Logo de ter que deixa-lo coche antes do previsto, topámonos con algo de néboa e orballo durante o camiño, pero acadamo-lo refuxio xusto a tempo para colle-las 2 liteiras que quedaban libres, uns minutos antes da chegada dunha cordada de 3 que tivo que optar por vivaquear na cova.

Croquis da Reino de León. Fonte: da Guía de Atate.info sobre o Peña Santa de Castilla (xa non existe o enlace para a súa descarga).Croquis da Reino de León. Fonte: da Guía de Atate.info sobre o Peña Santa de Castilla (xa non existe o enlace para a súa descarga).Ó día seguinte botamos 12 horas para face-la vía Reino de León, que resultou bastante máis difícil do que o grao dado a cada longo podería facer pensar: tranquilamente se lle podería dar un grao máis a practicamente tódolos longos… Tras recolle-las cordas, 20 minutos despois estabamos no cume do Peña Santa e para baixar probamos pola Vía de los Llastrales, xa que a min parecíame recordar que era máis rápido que ir pola Forcadona, ademais de evita-lo posible neveiro que acostuma a ter; sen embargo, debeunos de levar polo menos 3 horas porque aínda que non vimos a hora de chegada, saímos do cume ó redor das 20:30h. e non acadariamo-lo refuxio ata ó redor das 23:30h. (eu non lembraba que o tramo entre a Horcada Alta de los Llambriales e a Horcada Baja de los Llambriales fuese tan delicado, e aínda por riba en lugar de tentar gaña-la loma que descende suavemente cara a Vega Huerta, baixamos ata o fondo do jou, polo que perdemos aínda máis tempo buscando pasos entre as simas do seu lapiaz…).

Entre que o Xosé papárase tódala vía en cabeza e que o retorno foi tan longo, decidiu optar por unha vía máis sinxela para o seguinte día, e como tiña o croquis de Adrados da Reencuentro Otoñal, aló nos fomos de mañanciña, ben tarde iso si, para poder descansar algo máis logo da nosa longa xornada. Para esta vía, o señor Miguel Ángel Adrados suxería levar só un xogo de entaladores e un par de friends dos números 2 e 3, pero logo dun primeiro longo fácil de trepada, un segundo logo ben delicado por un diedro de rocha moi mala, atopámonos coa gran placa de canalizos -que teoricamente non debera de pasar de V!, e para a que bastaría con ese par de friends e uns entaladores!-, pola que o Xosé subiu, primeiro uns metros polo canalizo máis gordo do centro ata descartar que a vía fose por aí -á vista de que podería sair de 6b-, e logo probou polo lado esquerdo da placa ata decidir retirase da vía, descolgándose dun Camalot nº 3 que tivo que abandonar, dado que quedaba claro que a información dada no croquis non era en absoluto correcta, nin no grao, nin no material necesario -salvo que a ruta non fose polo muro de canalizos…-.

Xa en casa, botándolle un vistazo ás fotos que sacara para ver se podía averiguar por onde raios iría ese longo, crin resolve-lo misterio! 😀 Resulta que no lado esquerdo do gran muro de canalizos que había por riba da nosa repisa, hai 2 chorreiras negras ben evidentes, e un pouco máis á esquerda da segunda delas, usando o zoom, puiden observar algún elemento rectangular brillante (sospeito que pode ser algún tipo de vello cravo?), unha chapa algo por riba deste, e unha cinta plana nunha ponte de rocha todavía máis arriba. Non sei se dependendo do ángulo de incidencia da luz a certas horas e en determinadas estacións resaltará máis a chorreira branca, pero estaría mellor sinalado o percorrido do longo se se indicase que este vai algo máis á esquerda das 2 chorreiras negras… -agora haberá que volver para reintenta-la vía e… recupera-lo friend, por suposto 🙂 – En todo caso, vendo o bosquexo da guía de Atate.info, nel se indica que “se comeza á esquerda dunha marcada fenda cara a unha chorreria negra que vese bastante arriba e que hai que pasar pola súa dereita cara a un nicho no que se monta a reunión.”

Así que con 60€ menos de lastre (seica no seu tempo ese friend custaba 5.000 pesetas “das de antes” 🙂 ), retirámonos ata Vega Huerta, fixemo-las mochilas e baixamos a polo coche que, afortunadamente, non fora retirado do prado pola grúa 😀 porque todavía nos quedaban máis de 5 horas de viaxe por estrada cara ós nosos respectivos e opostos destinos.

Podedes saber máis cousas e lee-la descrición da actividade no blogue de Xosé, Fendas e Ferrallas, cunha boa escolma de fotos e alomenos un comentario de cada longo que agradeceredes máis que as miñas parolas 🙂 .

A aproximación.Croquis da ruta dende Vega de Llós a Vega Huerta (de atate.info). Fonte: http://www.atate.info/guia-practica/item/222-pena-santa-de-castilla.html

Dende Fuente Oscura, a pista continúa sen perda ata rematar nos prados ó carón da choza da Vega de Llós e dunha fonte con maseira. Dende aí hai que ascender con tendencia cara á esquerda (O) para acadar unha  golada (Collado Jover) situado baixo as negras rochas da parede do Peña Parda. Logo hai que continuar ascendendo diagonalmente á esquerda ata acada-lo Collado de El Frade. O sendeiro segue ascendendo en zigzags pola ancha loma ata o seu remate, nunha pequena golada xunto ós contrafortes rochosos de Los Moledizos (Cimera del Frade). Pola esquerda destes contrafortes e atravesando unha longa ladeira pedregosa, chégase ó pé da Canal del Perro. A senda ascende en cortos zigzags a forte pendente ata acada-la máxima altura do noso percorrido no Collado del Burro, dende o que xa se pode ver perfectamente a cara Sur do Peña Santa de Castilla. Dende aquí xa só resta segui-lo chamado Camino del Burro, unha ruta ben marcada con fitos  e manchas de pintura amarela, pola chaira de pedra que, aínda que longo, vai mantendo a cota, con pequenas subidas e baixadas, polo que xa non quedan máis costas ata o descenso final que arrodea polo Oeste as Torres de Cotalbín, para chegar a Vega Huerta.
En Vega Huerta, ademais do pequeno refuxio non gardado con capacidade para unhas oito persoas (en realidade hai 4 liteiras de cemento, pero son suficientemente anchas como para que durman dúas persoas en cada unha delas), preto dunha boa fonte cun par de maseiras (a principios de verán pode estar cuberta pola neve), hai tamén unha cova, na base das Torres de Cotalbín, a uns douscentos metros por enriba da pradeira, e xunto ó camiño polo que chegamos que pode acoller outras cinco ou seis persoas, e é posible monta-la tenda preto do refuxio, aínda que hai que ter coidado coas vacas que pacen polo lugar e que poden rompelas.

Reino de León,  ED, 7a (6b/A1), 700 m.

1ª ascensión:

José Manuel Fernández e Miguel Pita os días 5, 6, 8, 9 e 10 de agosto de 1998 (tomáronse un día de descanso en Vega Huerta, e fixeron 3 vivacs na parede).

Croquis da Reino de León feito por Xosé e eu no 2017.Percorrido e dificultade:

Son 18 longos (14 realmente da vía e o resto de saída común con Rescate Emocional) protexibles cun xogo de entaladores, outro de micros, e un de friends ata o nº 4 de Camalot. A maioría das reunións contan con spits ou cravos, así como nalgunhas placas.

Aproximación en 30 minutos dende Vega Huerta. A vía comeza algo á dereita da canle de desaugue do neveiro colgado, e ten 2 posibles entradas, da que escollemo-la variante de máis á dereita, aberta un ano despois (99) polos mesmos aperturistas e mellorando substancialmente a entrada orixinal (que coincidía coa entrada da vía Sol-Ruíz-Villar).

Aínda que nesta descrición conservamo-la graduación do croquis, pensamos que ben se lle podería dar un grao máis a practicamente tódolos longos, porque obriga a apretar algo máis do indicado; así que de grao xeral dariamoslle máis o ED 7a+/7b (6b+/A1), que o ED 7a (6b/A1) co que acostuma a graduarse.

Dende onde acaba a vía, acádase o cumio por unha trepada en menos de 10 minutos.

L1. V, 50 m.
Comezamos escalando cara un diedro evidente polo que continúa nos 2 seguintes longos. Este longo segue unhas fendas un pouco á esquerda do diedro, está limpo de material agás a reunión, que conta con 2 burís e está situada no mesmo diedro.

L2. 6a, 30 m.
Longo limpo. Séguese polo diedro ata embaixo dun teito no que nos atopamos cunha reunión vella de burís e, uns metros á esquerda, outra nova de spits.

L3. 6b,  25 m.

Longo limpo. Sáese recto cara arriba superando o teito pola esquerda, seguindo unha fenda á esquerda do diedro e usando este para protexer, ata embaixo dun gran pilar vertical onde se atopa a reunión dun spit e un cravo.

Croquis do Xosé, 2017, fonte: http://fendaseferralla.blogspot.com/2017/08/pena-santa-el-reino-de-leon.html. L4. V+,  25 m.

Arrodéase pola esquerda o pilar que temos sobre as nosas cabezas, polo que pronto desaparece da nosa vista o/a compañeiro/a, e continúase por unha fenda-rampa ascendente cara á esquerda -na que hai un pitón-, ata o seu remate, nunha reunión de dous cravos.

L5. 6a, 25 m.
Faise unha travesía horizontal á esquerda de polo menos 6 m., e pásase unha laxe para acceder á repisa onde se xunta coa variante orixinal (nesta repisa podemos ve-la reunión desa a uns 8 m. á esquerda), e séguese en vertical dereita por un curto muro de bo canto, protexido por dous spits. A reunión, conta con dous spits novos.

L6. V+. 30 m.

Á esquerda da reunión pódese ver un cercano diedro-cheminea cara ó que hai que continuar bastante horizontalmente ata acadalo, para continuar ascendendo por el ata montar reunión dun cravo reforzable facilmente na mesma fenda no que se atopa.

L7. V+. 45 m.
Saímos pola esquerda da reunión, buscando o terreo máis fácil para supera-lo muro enriba nosa, mellor pola placa un pouco á dereita que pola fenda que está moi rota, e imos progresando con tendencia á dereita, ata acada-lo inicio dunha canle, pola que que seguimos nun zig-zag ata a explanada que sinala a parte superior do piar e que te deixa ó pé do muro de canalizos. A reunión é un spit novo, reforzable nas fendas da súa dereita.

L8. 6b. 40 m.
Ascéndese un impresionante muro de canalizos con tendenza á esquerda, e que conta con 4 spits protexendo os pasos máis duros (hai aire entre seguros mais pódese meter alguna cousa entre canalizos e nunha fendiña baixo unha entosta na parte final). A reunión consta dun spit novo e un cravo.

L9. 6a+. 25 m.
Continúase por placa con varios seguros fixos (pitón, spit, pitón, ponte de rocha e dous pitóns), que nos deixa algo máis á esquerda da nosa reunión de partida, nunha nova instalación de 2 spits moi perto dunha laxe que conforma o teito con fenda coñecida como “El Camello“.

L10. 6a. 25 m.
Sáese da reunión cara a un spit situado á nosa esquerda cunha curta travesía (para min delicada de carallo), e logo séguese por unha placa de rocha alucinante ata chegar á gran fenda (tamén delicada de acadar) desta laxe Camello, pola que se progresa ata acada-la cómoda repisa na que se monta a reunión sobre unha ponte de rocha. Ollo a un gran bloque solto xusto antes da repisa que está esperando por alguén para caerse!

L11. V+. 50 m.
Atravésase cara á esquerda pola repisa descendente para desaparecer da vista do/a compañeiro/a e continuar logo ascendendo en diagonal á esquerda polo diedro con canalizos que forma a parte dereita da gran laxe coñecida como a “Pirámide”; por baixo da cima da mesma hai que ir á esquerda a pillar uns canalizos que nos levan ó curuto desta pirámide (este último paso é o que lle dá o grao ó longo). Reunión en dous spits.

Unha cordada de 3 ó seguinte día, no longo chave da Reino de León.L12. 7a (6b/A1). 25 m.

Media ducia de spits protexen este longo e permiten o seu ascenso en artificial, aínda que pensamos que segue obrigando a escalar polo menos 6b+/6c. Comézase verticalmente pola placa, de adherencia e con presas escasas e malas. No 4º spit un cordino longo deixado por algún alma caritativa salva ó Xosé de ter que baixar a buscarme, porque xuro que se non é por ese cordinacho eu non subo por aí nin aínda que tiren de min con poleas 😀 . Dende ese spit a ruta segue máis pola esquerda, pese a que, verticalmente, algo máis arriba vense varios spits ou parabolts que deben corresponder a algunha variante ou vía da que non tiñamos referencia e que comparte os 3 primeiros spits (posteriormente comprobamos que se trata dun longo de 7b da vía Nuri, aberta no 2011 por Edu Recio, Jesús Ibarz e Oriol Anglada). O Xosé non se deixa enganar e continúa ascendendo con tendencia á esquerda para rematar por un diedro que o deixa na reunión dun spit novo reforzable nunha ponte de rocha.

L13. 6a+. 30 m.
Sáese do diedro pola esquerda para situarnos baixo unhas fendas verticais; á súa esquerda intuímos un diedro que na súa base ten un pitón, seguímolo ata un teito algo roto que superaremos facendo unha travesía á dereita pasando por un spit e unha ponte de rocha. Reunión nun nicho cun spit novo reforzable nunha fenda ó seu carón.

L14. V+. 45 m.
Séguese un sistema de fendas por unha especie de canle ata unha cómoda repisa; á dereita veremos un parabolt de 8 con anela que fai de reunión, reforzable nunha fenda ó seu carón. Neste longo temos rematado a ruta, xa que esta reunión é común coa vía Rescate Emocional, pola que seguen en común, porén non nos descoidemos porque, alén de que o que falta sexa máis fácil e rápido, aínda nos quedan case 200 m de escalada.

L15. IV+. 40 m.
Supérase o muro enriba noso con tendencia á dereita ata acadar unhas terrazas e entrar na canle de saída. Reunión en dúas pontes de rocha vellas, aínda que tamén se pode facer por riba, pois na canle hai múltiples sitios onde montala. Nós montamos reunión a base de friends ó remate dos 60 m. de corda.

Vistas do pedreiro de La Llerona ó solpor.L16, L17 e L18. II-III e IV. 150 m.
Seguimos pola canle evidente uns 100 m, primeiro fácil e logo atoparemos uns pasos de terceiro onde unhas enormes pontes de rocha. Seguimos pola canle ata atopar un curto muro con presas invertidas (protexer) para saír ó pé dun muro de canalizos enormes á nosa dereita que morren nun diedro superior; esta é a saída común con Manantial de la noche. O Xosé pensa que o mellor é facer reunión ó pé do muro de canalizos e, en 50 m sairemos ó cumio: primeiro atacamos eses canalizos III+/IV e situámonos ó pé dunha cheminea que deixaremos á esquerda para saír por unha laxe-fenda que se situa á nosa dereita (paso de IV/IV+), e contornando uns bloques saíremos ó cumio por unha pequena canle. En todo este percorrido non hai ningún material emprazado.

Vistas dende Vega Huerta pola mañá.

Data:

11/07/2017.

Cordadas:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

700 m. 18 longos.

Descenso:

Dende o cume débese destrepar seguindo unhas manchas de pintura amarela (xa tan desgastadas que moitas delas nin se ven) e algúns fitos, para baixar pola cara Norte ata a Brecha Norte. Dende aí, pódese continuar descendendo para pasar pola Forcadona ou optar por desviarse onde empeza o primeiro rápel da Canal Estrecha, para continuar pola Vía de los Llastrales ata Vega Huerta.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, varios cordinos para pontes de rocha, un xogo de micros e friends ata o nº 4 de Camalot e un bo xogo de entaladores.

Croquis e descrición: