Arquivo

Archive for the ‘Sendeirismo / trekking’ Category

Xuntanza informativa sobre as medidas de control e regulación adoptadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, respecto das actividades de escalada e montañismo en Faro de Budiño.

O pasado mércores 21 de xuño, celebrouse no salón de actos da Casa das Federacións de Vigo, unha xuntanza convocada pola Federación Galega de Montañismo, na que se invitou a asistir ós/ás escaladores/as, montañeiros/as e directivos/as de clubs de montaña galegos, co obxecto de informar sobre “as novas medidas de control e regulación, de obrigado cumprimento, acordadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño atendendo así mesmo ás normas de regulación do espazo natural, que afectan as actividades que non só propias da escalada (equipamento de novas vías e reequipamento) senón tamén ás labores de limpeza de vías, de camiños, roza, etc.”.

 Xuntanza informativa sobre a escalada en Faro de Budiño. Fonte: http://fgmontanismo.es/xuntanza-informativa-sobre-a-escalada-no-faro-de-budino/Conduciu a xuntanza o vogal de Equipamento de Zonas Escola de Escalada e Delegado do Equipo da F.G.M., Jose Antonio Villar, que tomou a palabra en primeiro lugar para expo-la nova situación.

Empezou por indicar que, tivera unha reunión coa Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, a petición da mesma, na que expuxéronlle a súa determinación para ter un maior control sobre o que se facía no seu monte (o que incluía tamén as paredes de Faro de Budiño). Non explicou a que se podía achacar este súbito interese por controla-la actividade montañeira, pero eu supoño -e isto é só unha opinión persoal miña e doutros/as escaladores/as- que se cadra veñen observando unha maior presión de actividades (apertura de pistas de BTT e circulación de motos polas mesmas, rozas para acceder a sectores de escalada, algunha limpeza de vías chamativa, algún equipamento de vías en lugares emblemáticos para os/as paisanos/as, ocupación das súas mesas do merendeiro por actividades organizadas por clubs, tráfico de vehículos pola pista levantando pó cando están xantando os/as comuneiros/as nas devanditas mesas,…). O caso é que a Comunidade de Montes quere que se limiten as actividades de apertura de novas vías, reequipamento das vellas, limpeza das mesmas e o desbroce. Asemade, tamén quere estar informada previamente da celebración de actividade grupais, colectivas, mercantís que transiten ou se fagan nas súas lindes (isto claramente afecta directamente ós Clubs).

En canto á actividade de escalada pura (non de apertura), non hai ningún tipo de restrición, polo que pódese seguir practicando con normalidade como se ven facendo habitualmente ata o de agora.

Por outra banda, a Comunidade de Montes tamén quere regula-lo aparcamento, polo que vai a impedir que se poida estacionar nas beiras da pista, xa que pretende que se utilicen as áreas de aparcadoiro que habilitou recentemente co gallo da Xuntanza de Escalada en Faro de Budiño 2017 celebrada a primeiros de maio. É máis, durante a tempada de verán van a restrinxi-lo paso pola pista as fins de semana, para que non se poida circular máis aló do aparcadoiro habilitado, polo que parece que prepararán unha pista alternativa para poder chegar ata o campo de búlder, sen levantar pó xunto ás mesas do merendeiro.

Xuntanza. Fonte: https://www.facebook.com/events/117127325545196/permalink/122803538310908/Unha vez explicado todo isto, a intención da Federación é a de que sexa o Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño quen decida, consensuadamente coa Vogalía de Escalada da F.G.M, que proxectos de aperturas, reequipamentos e limpezas poden ser acometidos, en base a criterios de interese do percorrido ou singularidade da liña, de tal xeito que só se abran novas vías que aporten algo diferenciador con respecto o que xa haxa.

Deste xeito, o procedemento esixiría que cada proposta dalgunha das actividades suxeitas ó control da Comunidade de Montes, se presentase formalmente perante a F.G.M., que a faría chegar ó Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño, para o seu estudo e aprobación -se así o estimasen- e por último exporíase á Comunidade de Montes para que o autorizase (isto último non tería, en xeral, que ser un problema xa que suponse que darán por bo o criterio técnico adoptado pola F.G.M.). En todo caso, o procedemento formal a seguir para solicitar actividades en Budiño, a Federación quedou en establecelo e publicitalo proximamente, así como o protocolo que acabo de describir.

Xuntanza coa Xunta de Galicia sobre a escalada en Donón. Fonte: https://www.facebook.com/440380579375577/photos/a.440416502705318.1073741826.440380579375577/1387432714670354/?type=3Unha vez explicada a situación, abriuse un debate no que intervimos varias das persoas presentes na xuntanza (eramos ó redor dunhas 30), solicitando algunhas aclaracións ou propoñendo cousas, entre as que considero máis salientables as seguintes:

  • A nova situación supón unha nova limitación á actividade escalatoria, aínda que, a diferenza do que sucede coas restricións nas zonas da Rede Natura de Galicia, hai que recoñecer que permítenos continuar escalando sen dificultades substanciais.
  • A Comunidade de Montes non dixo nada acerca das pernoctas, polo que parece que namentres se siga facendo de xeito discreto, puntual e respectuoso non tería que haber problemas.
  • Non pasa nada porque se corten unhas silvas a pé de vía, ou que se lle quite algo de terra a calquera fenda, pero parece evidente que usar unha desbrozadora, ou unha trade -aínda que sexa para renovar unha reunión vella- non se podería facer sen a solicitude do correspondente permiso. -Despisteime e non pedín que aclarasen coa Comunidade se o feito de usar unha fouce ou un machete para limpar de silvas as sendas ou a área de influencia dun pé de vía, podía parecerlles excesivo…-. A norma básica a utilizar é a do “sentido común”.
  • Con respecto ás limitacións da Rede Natura, hai que salientar que Galicia é a única Comunidade Autónoma de España na que se impón a obrigatoriedade de solicitar permiso para escalar con antelación (seica en Tenerife hai algunha restrición, pero por motivos específicos), polo que preguntei se a F.G.M. está realizando algún tipo de xestión formal perante a Administración para revogar estas normas en todo o noso territorio, ó que responderon que non, pero que se levaba tempo realizando xestións de tipo persoal (establecendo relacións, dialogando, …) respecto dalgunhas zonas de escalada, das que non daban conta para evitar “xerar expectativas”. Neste caso eu non podo estar de acordo coa liña de actuación mantida pola F.G.M. ó longo de xa moitos anos, empezando porque non presentaran alegacións non período correspondente á proposta de regulación da Rede Natura en Galicia, nin que posteriormente tampouco presentasen propostas, a través dos cauces formais e administrativos da Xunta, para evita-la necesidade de autorizacións previas, nominativas e limitadas no tempo para escalar nos lugares nos que tradicionalmente se viña facendo, así como que, todavía hoxe en día, non se aborde dende a propia F.G.M. a tarefa de identificación rigorosa dos espazos de escalada que en toda Galicia existen, para abordar de xeito global e conxunto o permiso implícito da escalada en todos eles, sen menoscabo de que nalgúns deses lugares sexan precisas distintas tipoloxías de regulacións, limitacións, ou mesmo prohibicións, cando existan causas concretas, reais e xustificables que así o esixan.
  • Ó fío do anterior, Alfonso Louro, en representación da delegación galega de Escalada Sostenible, explicou a labor que viñan desenvolvendo, co respaldo da F.G.M., para tentar acadar regulacións acordes á nosa práctica nos espazos protexidos, e aínda que paréceme unha iniciativa moi loable, eu non podo estar de acordo con que se ocupe disto unha organización que non sexa a propia Federación, que é quen conta co aval e a forza que lle confiren as miles de persoas federadas ás que representan, así como o propio recoñecemento que a Administración lle outorga como organismo coas atribucións de xestión do deporte da escalada e do montañismo.
  • Pola súa banda, a Presidenta do Club Montañeiros Celtas, Lourdes Castiñeira, sinalou que dende a F.G.M. debera de solicitarse á Xunta, o recoñecemento de espazos deportivos para a práctica da escalada de todos aqueles lugares que usamos para este fin, se cadra baixo algunha figura legal similar á das instalacións deportivas ó aire libre. E a este respecto, eu engadiría, que os actuais mecanismos de solicitude de permiso para escalar nas distintas zonas restrinxidas, é evidente que son puramente disuasorios, xa que nin permiten cuantifica-la afluencia real de xente, nin serven para valora-lo impacto que causa, nin identifican que flora ou fauna se está a protexer nos lugares concretos afectados, nin permiten avaliar se a presión ó medio por parte da escalada ten algunha relación ou efecto constatable en cada biotopo.
  • Restrición escalada en Donón. Fonte: http://fgmontanismo.es/aviso-a-todos-e-todas-escaladores-que-se-acheguen-a-donon-e-cabo-udra/Por último, un representante -sinto non poder identificalo, pero non o coñezo- do Club AROMON Pontevedra Montañeiros A Roelo, explicou como logo do aviso por parte da F.G.M. de que se establecía tamén a limitación da escalada na zona de Donón, organizou -a instancias do propio Club- unha xuntanza con técnicos/as de Medio Ambiente da Xunta de Galicia, para amosarlles a zona de escalada e que eles/as mesmos/as puidesen observar o seu nulo impacto no medio e nas especies que pretendían protexer. A esa xuntanza tamén acudiron representantes dos clubs de montaña Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia, Club Montañeiros Celtas, xunto á Federacion Galega de Montañismo, e o Concello de Cangas do Morrazo e á Xunta de Galicia. E polo que explicou o representante do Club, resultou moi produtiva, posto que acordouse que namentres se xestionaba coa Xunta a autorización para a escalada sen necesidade de permiso previo neste lugar, non se sancionaría a ninguén que realizase esta actividade. En todo caso, se a alguén que estivese escalando en Donón lle pedise un garda ou policía que se identificase, non debe de poñer obstáculos a isto, xa que -no peor dos casos- se esa garda non estivese ó tanto deste acordo, o expediente sancionador ten que tramitalo a Xunta, polo que o paralizaría cando chegase a ela, co que non se tramitaría e nunca se multaría ó/á escalador/a. No Facebook da Federación hai unha entrada cos “acordos” adoptados entre os Clubes, a FGM, o Concello de Cangas e a Xunta:
    • 1) Solicitar nun plazo máximo de 15 días, dende a Federación Galega de Montañismo, a autorización administrativa á Xunta de Galicia para a práctica da escalada permanentemente e non nominal en Donón, sen que fixera falta autorización persoal.
    • 2) Mentras non se resolve o expediente administrativo entre a FGM e a Xunta, dende a FGM pedímoslle a Xunta un “status quo” no tocante á falta de autorizacións persoais, para que non se iniciaran expedientes de infracción por parte da Xunta a ningún escalador/a, ainda que non se teña tramitada a solicitude, polo feito de escalar en Donón.

E coido que iso foi todo o que se tratou nesta xuntanza; se alguén detecta que omitín algo relevante, agradeceríalle que mo indicase para incluílo. Espero que vos sexa de interese a información aquí aportada.

Advertisements

Reina Loba e La Historia Interminable (Peñas del Prado, Valle de Arbas, León), 30 e 31 de outubro de 2016.

2016 Outubro 31 Deixar un comentario

Aproximación á base da cara SO das Peñas del Prado. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2016/08/penas-del-prado-reina-loba.htmlCáseque sen darme conta, resulta que unha das tapias nas que máis teño escalado son as Peñas del Prado, e iso que nunca me sentín moi cómodo nas súas adherencias… Supoño que a súa relativa proximidade a Galicia é o factor de atracción fundamental; de feito, moitas das aperturas nestas paredes débense a escaladores galegos.

En todo caso, poucos sitios coñezo tan fermosos como as comarcas de Babia e as súas colindantes; incluída, por suposto, a do Alto Bernesga no que se atopa esta montaña ó carón da localidade de Cubillas de Arbas. Así que aínda que só fose por darlle algo de descanso ó espírito ben vale a pena a viaxe a estas terras -dito sexa de paso- paraíso do sendeirismo.

Nesta ocasión démoslle tregua ó colexio -agora seica é ambulatorio- que na entrada do pobo, nos serviu moitas noites para vivaquear amparados polo seu soportal e probamos a comodidade do Albergue de Cubillas de Arbas, onde estivemos moi ben. Para enche-lo bandullo ceamos unha noite un menú do día no Hotel Rural Río Viejo, no mesmo pobo, pero basicamente foron pratos rápidos. Todo o contrario da suculenta cociña da Cantina El Cantón, ó carón do propio refuxio, onde nos sorprendeu gratamente a súa comida (sabrosísima e a bo prezo!). Tampouco estivo mal a comida do Hostal La Collada de Aralla, situado xusto no porto de Aralla, onde ceamos outra das noites.

Rutas polo Valle de Arbas. Fonte: http://www.cuatrovalles.es/CD/index.phpAdemais dun par de medias xornadas escalando deportiva por Cuatro Valles, Carducho, Mundi e eu fixemos unha vía cada día nas Peñas del Prado, e Beni, Lourdes e Marga aproveitaron para seguir un par de rutas moi recomendables: unha circular dende Casares de Arbas que pasa por Villadangos de Arbas, e outra medio-inventada sobre a marcha :-), que tamén fai unha circular partindo dende Cubillas de Arbas arrodeando a Barragana e subindo ó cume dunha de Las Tres Marías.

Reina Loba. MD sup (6b), 130 m.

Fotos de Reina Loba, Peñas del Prado (Valle de Arbas, León).Boa vía con tramos equipados con parabolts e cravos e o resto de autoprotección. Os dous longos finais son moi bos, especialmente o último, que esixe resistencia para superar un muro vertical de furados que vaise facendo máis duro a medida que se progresa. Ollo con pasarse a última reunión (6 ou 7 m. por debaixo do cume do pilar) se se quere descender pola mesma vía, xa que está situada nun  cómodo nicho que xa houbo quen nin viu do “lanzado” que ía cara arriba 😀 .

Máis aló do que o grao da vía poida indicar, a min pareceume unha escalada difícil na que coido que pasei máis tempo pedindo tensión na corda que sustentado por min mesmo; de feito non me atrevín a encabezar ningún longo, así que papounos todos o Carducho, agás un tramo que encabezou o Mundi.

O que máis lembro é que en ningún intre afíxenme á adherencia desta rocha, e que o último longo pareceume moi duro e esixente. -Haberá que insistir, porque de deixalo…, nada, eh 🙂 –

Aperturistas:
Juan José GoyanesManolo González,  Jose Manuel Granado (Pepe “Zamorano”)José Manuel Troncoso “Oso”, entre setembro e outubro do 2000.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo de  friends (ata o Camalot número 3) e entaladores medianos e pequenos, unha ducia de cintas e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Carducho, Mundi e eu.

Data da ascensión:

30 de outubro de 2016.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 40 ou 50 minutos.

Noite intermedia:
Durmimos no Albergue de Cubillas de Arbas, aínda que habitualmente facíamolo no soportal do colexio que hai na entrada de Cubillas de Arbas, pequeno pobo con fonte e un par de restaurantes e hospedaxes.

Descenso:

Dende o cume do pilar (uns 6 ou 7 metros enriba da última reunión da vía) accédese a estreitura que da a ambas caras da parede.Tódalas reunións teñen 2 parabolts con anelas ou mallóns para rapelar, puidendo baixarse en 3 rápeles ata base da parede (R4, R2 e R0).

Outra alternativa -que a min non me parece moi lóxica- é acada-lo cume do noso pilar (escalando durante uns 6 ou 7 metros por bloques enriba da última reunión) e destrepar un par de metros á estreitura que da a ambas caras da parede, onde hai unha vella instalación de pontes de rocha con cordinos e algún fisureiro, para rapelar unos 12 metros cara a vertente Norte (a contraria á que subimos), xa que para continuar pola aresta habería que superar un muro liso que non parece posible salvar escalando.

Ese curto rápel déixanos sobre uns prados polos que ascender cara a parte alta da parede Suroeste, onde hai que busca-la liña de rápeles de Lobishome.

Dificultade:

6a+/6b, 6a, 6b+ ou 6a+/6b A0-A1, 6b.

Croquis da Reina Loba. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2016/08/penas-del-prado-reina-loba.htmlL0. III+. 60 m. A base do espolón está uns 60 m. por riba da base da parede e precísase trepar por terreo que vai entre o II e III+, polo que non está de máis encordarse.

L1. 6a+/6b, 35 m. Comézase por unha placa de adherencia, cun primeiro paso expo (para min que de 6b…), protexida por dous parabolts e un cravo ata un pequeno resalte sobre o que hai outro par de parabolts. Séguese polo espolón ata unha terraza, e por riba dela hai unha repisa na que se atopa a reunión de dous parabolts cun mallón.

L2. 6a. 45 m. Unha placa protexida por un cravo e un parabolt lévannos de novo a un resalte sobre o que remontarnos á nosa esquerda sobre o espolón. Un ou dous cravos preceden a unha difícil fenda de autoprotección cun parabolt na entrada e outro na saída. A altura deste 2º parabolt sáese da fenda cun paso á esquerda cara a un curioso nicho onde se atopa a reunión sobre dous parabolts con anelas.

Croquis da apertura da Reina Loba. Fonte: libro de croquis do albergue de Cubillas de Arbas (fotocopia do croquis que había no vello bar do pobo que xa pechou).L3. 6b+ ou 6a+/6b A0-A1. 20 m. Séquese sobre o espolón por placa cara a un corto muro fisurado ben protexido e con boas presas, que é o máis duro da tirada. Logo, uns poucos metros por riba hai unha cómoda terraza cunha reunión de dous parabolts sen anela.

L4. 6b, 30 m. Seica este longo, xunto co 2º son os mellores, e a verdade é que é moi bo, pese á súa dureza -ou se cadra por ela 😉 -. Empézase por unha placa vertical con algunhas regretas que nos deixa ó pé do muro final que máis vale atacar ben descansado. É un muro de furados de moita continuidade que te bota cara ó baleiro e que vaite desgastando ata un último paso, o máis duro, que déixate nun cómodo nicho á esquerda, no que se atopa a última reunión de 2 parabolts con anelas.

Se se vai descender pola mesma vía aquí remata a escalada, pero se se quere acada-lo cume ou descender por outra vía -a Lobishome é a liña de rápeles máis aconsellable-, hai que continuar 6 ou 7 m por riba desta reunión, por terreo fácil de bloques, ate o cume do noso pilar para rapelar á vertente Norte, e subir cara o cume das Peñas del Prado. No noso caso, unha vez no cume do pilar, non nos gustou a idea de rapelar dende a estreitura na que unha reunión de cordinachos vellos e un fisureiro roñoso nos levarían a camiñar todavía por unha rampa ata a aresta e poñernos a adiviñar por onde remataría a Lobishome, así que lazamos un bloque no chan do cumio do pilar e rapelamos ata a última reunión da vía para descender pola mesma.

Croquis e reseñas:

 

La Historia Interminable. MD (6b, A1/ 6c+), 270 m.

Fotos de la Historia Interminable, Peñas del Prado (Valle de Arbas, León).A segunda xornada de escalada foi para min máis desfrutona xa que atopeime máis cómodo na rocha, ben fose porque a actividade da véspera serviume de posta a punto, ou porque esta vía resultase máis fácil globalmente -agás por suposto o para min imposible 5º longo, pero claro…, para iso levabamos ó Carducho connosco 😀 hehehehe-.

Iso si, tivemos unha boa lea ó remate da escalada cando non dimos recuperado as cordas logo do último rápel. O caso foi que como non acadabamo-lo chan, para evitar destrepa-lo máximo posible, colgueime das cordas ata o seu límite e soltei bruscamente un dos cabos estando moi tensos; o resultado foi que cruzáronse entre eles e non houbo xeito de recupera-las cordas, e nos intentos por conseguilo só empeoramos o problema; así que o teimudo do Carducho xogouse o tipo escalando ¡2 longos! por un dos cabos cun péndulo que como se lle fose unha presa, como mínimo convertiríase na pelota dunha partida de  pinball…

Ó final, coma sempre que te metes nun lío e analizas que pasou, queda algunha boa lección aprendida:

logo dun rápel nunca soltes o cabo estando as cordas tensas, porque subirá disparado e pode que se enreden entre elas, aínda que baixases mantendo separados ambos cabos.

Tomade nota, que eu xa o fixen 😉

Aperturistas:
Croquis de Historia Interminable. Fonte: http://lagarafa.blogspot.com.es/2014/08/penas-del-prado-la-historia-interminable.htmlMiguel Ángel Blanco, Andrés Montes e Cándido Álvarez “Cándi”, en maio de 1985.

Material necesario:

2 cordas de uso en dobre (60 m. c/u), un xogo de friends (ata o Camalot número 3) e entaladores medianos e pequenos, unha ducia de cintas e demais equipo de escalada de autoprotección.

Cordada:
Carducho, Mundi e eu.

Data da ascensión:

31 de outubro de 2016.

Punto de partida:
Deixamo-lo coche, na cuneta da estrada que vai dende Cubillas de Arbas ó túnel polo que se comunica con Aralla. Dende a estrada séguese a senda que sube ás Peñas pasando por riba dunha fonte no cauce dun regato seco. Un pouco máis arriba a senda segue o tendido eléctrico ata atravesa-la Collada Aronga, dende onde xa se dirixe un directamente á base da parede suroeste. Dende a estrada ata o pé de vía leva uns 40 ou 50 minutos.


Noite intermedia:

Durmimos no Albergue de Cubillas de Arbas, aínda que habitualmente facíamolo no soportal do colexio que hai na entrada de Cubillas de Arbas, pequeno pobo con fonte e un par de restaurantes e hospedaxes.


Descenso:

En 3 rápeles -a tope da lonxitude das cordas (60 m.)- pola Lobishome, que ten a súa última reunión apenas a 3 ou 4 metros á dereita (mirando cara á parede) da última reunión da nosa vía.

Dificultade:

V+, V-, V+, 6a+, 6c+ ou 6b/A1, V+, V+.
Inicio da vía La Historia Interminable pola característica laxe en forma de continente africán.A vía ten 2 variantes de entrada, e non queda moi claro en moitos croquis por onde comeza. A mellor referencia é localiza-la característica laxe con forma de continente africán, e subir polo seu lado esquerdo seguindo todo o seu contorno ata situarnos enriba dela. Polo lado dereito tamén pódese subir, pero está moito máis suxo de vexetación e ten a rocha máis quebradiza.

L1. V+. 30 m. Comézase polo lado esquerdo da laxe, seguindo a fenda que a contornea: primeiro rectos, logo á esquerda e logo volvendo á dereita ata situarnos sobre ela nunha repisa herbosa cunha reunión de parabolt con anela e un cravo.

Carducho no 4º longo.L2. V-. 25 m. Séguese pola fenda de enriba nosa para chegar por placa ata unha vira que ascende diagonalmente cara á esquerda por terreo fácil (III) ata acada-la reunión de dous parabolts con anelas.

L3. V+. 40 m. Ascéndese polo espolón, seguindo varios cravos e pontes de rocha ata chegar á reunión de dous parabolts con anelas.

L4. 6a+. 40 m. Empeza seguindo pequenas fendas con varias pontes de rocha e algún cravo, pásase por un parabolt e séguese recto ata acadar unha fenda á esquerda dende a que facer travesía á dereita en adherencia (hai un cravo nun furado) para chegar -cun paso de adherencia e estirándose a tope…- á reunión de dous parabolts con anelas. Por esta reunión pasa a vía Cirrosis (entra pola dereita e sae pola esquerda).

Carducho no 5º longo.L5. 6c+ ou 6b/A1. 45 m. Empézase por unha fenda protexida con cravos, cara a unha clara liña de varios parabolts e algún buril nos que a dificultade vai aumentando a medida que se progresa polo cada vez máis liso muro, con moi pouca presa e en adherencia. Un bó agarre logo do último parabolt aínda obríganos a un paso difícil para acada-lo nicho á dereita no que se atopa a reunión de 2 parabolts con anelas.
L6. V+. 35 m.
 Un cravo varios metros enriba da reunión indícano-lo camiño, aínda que é mellor meterlle unha cinta longa porque por riba hai que facer unha longa travesía á esquerda ata chegar a un parabolt baixo o teito, que ten outro máis para protexe-la súa superación. Logo, a reunión está á dereita de dous parabolts con anelas, xunto a outra antiga reunión.

Mundi no 6º longo.L7. V+. 40 m. Por riba nosa hai un desplome que atácase cara á esquerda por unha fenda con bos agarres de man, que nos leva ata unha fenda vertical pola que seguir ata un muro de canalizos de imposible protección, pero que é máis fácil superar por algún do lado esquerdo que nos leva ata a reunión nunha repisa de 2 parabolts con anelas (xusto enriba hai tamén un vello buril testimonial). Uns 3 ou 4 metros á dereita hai outra repisa coa reunión da Lobishome, por onde é mellor rapelar.

Croquis e reseñas:

Torre de los Horcados Rojos e Picos de Santa Ana, Fuente Dé (Picos de Europa), agosto de 2014.

2014 Agosto 25 1 comentario

Fotos da Torre de los Horcados Rojos e dos Picos de Santa Ana, na zona de Fuente Dé (Picos de Europa)Moi probablemente a zona de Picos de Europa con maior número de vías de escalada abertas sexa a de Fuente Dé e Áliva, sen dúbida grazas a que tamén é a de máis fácil acceso. O Peña Vieja e a Torre de los Horcados Rojos son as montañas máis senlleiras deste sector así que eran os lóxicos obxectivos das nosas ambicións. 🙂

Fai unha chea de anos -tantos, que nin me lembro- Miguelito e eu botaramos uns días facendo unhas travesías por Picos de Europa, e empezaramos precisamente dende Fuente Dé; dende entón coido que non volvín pasar por aí, e moito menos escalar algunha das súas paredes, así que recopilei uns cantos croquis de vías “asequibles” e saímos cara aló, Mundi e eu, con intención de aproveitar un par de días que se prevían de bo tempo.

Pretendíamos acampar nos verdes pastos de Áliva, onde se atopa a única fonte que sabíamos localizar, El Resalao, pero dado que non está permitida a acampada, teríamos que monta-la tenda ó solpor e volver a desmontala ó amencer. Moi preto desta fonte e, ós pés do Espolón de los Franceses, na cara sudeste do Peña Vieja, hai unha zona habitualmente utilizada para vivaquear así que ese foi o lugar escollido como campo base das nosas actividades; e dado que está a apenas 15 minutos do Hotel de Áliva, tamén dispuñamos dun bar no que alternar con xente máis refinada ca nós 😉

Dende Fuente Dé pódese subir utilizando El Cable, un teleférico que en menos de 5 minutos salva máis de 700 m. de desnivel, ou optar por subir a pé, nunha hora e media aproximadamente, utilizando a Canal de la Jenduda (opción pouco recomendable porque uns desprendementos romperon as clavixas que facilitaban o paso por unha zona difícil e dixéronnos que a ruta está bastante descomposta e perigosa) ou  polo camiño de El Hachero (actualmente en bo estado porque por el celébrase unha carreira de montaña: Km vertical Fuente Dé).

Dende a estación superior do teleférico un bo camiño  leva ó lugar escollido para vivaquear xunto á fonte anteriormente citada; dende aquí ata o desvío da Canalona chégase en pouco máis dunha hora, e se o noso destino é a base de Horcados Rojos basta con, aproximadamente, un cuarto de hora máis.

 

Sur clásica pola Variante Régil, Horcados Rojos,  (MD, V+, 400 m.).

Croquis da Sur clásica da Torre de Horcados Rojos. Fonte: http://www.viaclasica.com/croquis/picos/sur_clasica_HorcadosRojos.pdf

A primeira vía que quería tentar era esta clásica na Torre de los Horcados Rojos, pero polo que lera pensei que sería máis interesante realiza-la primeira parte da escalada pola variante Régil que lle engade un pouco máis de dificultade ó percorrido ó ascender por unha “atractiva” cheminea… -craso erro: o grao das chemineas resulta bastante enganoso para aqueles que non están acostumados a este tipo de escalada-

O caso é que aínda no 1º longo da cheminea da Variante cheguei ata un cravo que non sei se protexía o paso pola placa da dereita, ou o avance pola fenda da esquerda… Por riba miña só acertei a ver un gordo cordino a uns 6 ou 7 m. da miña posición, pero bastante no interior da ancha cheminea, así que non sabía se unha vez superado o cravo tería algún seguro intermedio antes. Pola cheminea non me atrevía a continuar desconfiando das miñas forzas para aguantarme en X ou, mesmo con empotre de corpo, e pola placa tampouco tiña valor de abondo para arriscarme a levantarme un metro máis aproveitando un “decente” agarre de dedos ó que chegaba. Pensei incluso se non habería que entrar completamente no interior da fenda-cheminea, un pouco máis abaixo, para subir totalmente por dentro, pero nese caso este cravo do que agora penduraba non tería sentido, ¿non?…

Logo duns minutos de cavilacións e “sube-baixa” do cravo decidín rendirme e baixarme del ata a reunión onde Mundi me aseguraba -xa viremos a tentalo cando nos sintamos máis seguros… ou máis fortes… ou… cando toque 😉 –

Un par de rápeles pola vía, deixáronnos de novo ó seu pé, filosofando sobre se isto supuña un fracaso, unha lección, ou que aprendizaxe poderíamos obter para xustificar que ¡acababamos de retirarnos dun longo de IV+! ;-(

1ª ascensión:

A Sur Clásica foi ascendida por Ángel Landa, Jose María Régil e Pedro Udaondo o 27 de setembro de 1958 e Variante Régil abrírona Carlos García e Jose María Régil o 30 de xuño de 1962.

Comentarios:

O pilar central da lugar a ambas variantes que se unen logo duns 4 ou 5 primeiros longos sobre o seu ombreiro superior. A vía clásica supera o espolón pola esquerda, namentres que pola máis difícil cheminea do lado dereito vai a variante Régil.

Hai un par de vivacs na base da parede pero hai que ter en conta a falta de auga -supoño que os que vivaquean derretiran neve dalgún dos últimos restos de neveiros próximos.

Percorrido e dificultade:

III, IV, III+, IV+ e V-. Dende o ombreiro continúa pola Sur Clásica en 5 ou 6 longos máis de V+, IV, 6a, IV, IV+ e III+.

O espolón coas dúas posibilidades de inicio da ascensión está enfronte da Cabaña Verónica e a medida que un se achega dende o camiño que ven da Vueltona, pódese observar a cheminea da Variante Régil.

Data:

24/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

400 m. 10 ou 11 longos.

Descenso:

A vía remata a poucos metros á esquerda do cume da Torre de Horcados Rojos, facéndose a última reunión nalgún bloque da aresta ó remate dunha canle que se vai abrindo. Apenas 20 metros andando restan para acada-lo cume e logo hai que volver cara ó Oeste sobre os propios pasos para continua-lo descenso -fácil e marcado, aínda que por terreo de grava e terra- pola ruta Normal ata acada-lo Collado de Horcados Rojos.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Espolón Rojizo, Picos de Santa Ana (AD, V-, 190 m.).

Aproximación Picos de Santa Ana. Fonte: http://www.manerasdeescalar.com/2013/09/pico-santa-ana-via-noroeste-180m-iv.htmlLogo da decepción que supuxo a imprevista retirada do día anterior, decidimos buscar un obxectivo ben sinxelo para non marcharnos a casa sen ningunha trepada completada 🙂 , así que escollimos esta fácil vía nos Picos de Santa Ana, que nalgúns sitios aparece como Espolón Rojo, en vez de Espolón Rojizo.

Pero así como a escalada en si non ofrece dificultades, o seu achegamento e retorno convertiuse en toda unha ruta de montañismo que en si mesmo xa supuña unha completa actividade. O noso descoñecemento do itinerario xogounos unha mala pasada ó acada-lo Collado de la Canalona, xa que dende aí simplemente resta arrodear cara á esquerda un curto tramo de -calculo- uns 15 minutiños, para acada-lo Collado de Santa Ana, dende onde só nos quedaría baixar por unha marcada senda para situarse baixo o característico espolón (ollo con non equivocarse, porque antes pásase por outro espolón coa mesma característica cor). Pero nós empezamos a baixar unha vez saímos da Canalona pensando que tiñamos que arrodear as paredes que apareceron á nosa esquerda (que en realidade eran dos Tiros Navarro) e pasamos ó Jou del Infanzón e, dende aí, remontamos pola Horcada del Infanzon, dende onde por fin vimos os característicos Picos de Santa Ana e conseguimos ubicarnos. Así, unha aproximación que debera de levarnos un par de horas e media dende o noso vivac en Áliva, supúxonos cáseque o dobre… E se a iso lle sumamos as dúas horas e media que logo da escalada da vía -e de aproveitar para subir tamén ó cume oriental-, nos levou volver pola Canal del Vidrio (descenso nada recomendable polo perigoso dalgúns tramos: esvaradizos, con rochas soltas e rotas,…) cargados nos arneses con todo o material de escalada… -pois iso, que fixemos unha pateada con máis desnivel que algunha etapa ciclista de montaña-. 😀

1ª ascensión:

O 7 de outubro de 1965, por Ángel Benito, Rafael Fernández e Pedro Udaondo.

Comentarios:

Escalada fácil de percorrido evidente xa que discurre pola evidente franxa colorada do espolón. Na parte central, dende a reunión do 2º nicho a vía presenta dúas variantes que logo dun par de longos volven a xuntarse.

Na senda que vai do Collado de la Canalona ó de Santa Ana, hai un manantial de auga ben marcado cunhas pequenas pedras, que debe proceder do desxeo dun neveiro situado uns 100 m. por riba.

Percorrido e dificultade:

IV, III+, IV+ (pola variante da esquerda) ou V (pola variante da dereita), III+ e II.

Croquis da Vía del Espolón Rojo, no Pico Santa Ana. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesroca/santana-espolonrojo.htmO comezo da vía é unha fácil trepada (II) ata uns metros por embaixo dun primeiro visible resalte.

L1, IV, 50m.

A escalada propiamente dita comeza superando ese primeiro resalte e logo sigue por terreo máis fácil ata unha terraza baixo un novo resalte no que se monta reunión aproveitando un cordino nunha fina ponte de rocha.

L2, III+, 45 m.

Supérase facilmente o resalte e continúase polo filo do espolón ata un gran nicho onde montar reunión nun cordino nunha ponte de rocha polo lado esquerdo, ou noutra ponte de rocha no extremo dereito desa mesma terraza.

L3, IV+/V, 50m.

Das dúas variantes, a opción orixinal sae á esquerda do nicho cun paso aéreo de IV+ e logo continúa polo diedro, pero nós saímos pola dereita para seguir por un muro vertical (IV+/V) onde algúns cravos guiaránnos. A reunión montámolo aproveitando un cravo con argolla máis gordo do normal, nunha pequena repisa desque un podíase asomar e observa-la canle que discurría á esquerda da ruta que nos seguíamos.

L4, III+, 45 m.

Continuamos recto polo hombreiro á dereita da canle antes citada ata montar reunión onde remata o espolón.

L5, II, 30 m.

O último tramo é unha fácil trepada que nos deixa ó lado do cume.

Data:

25/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos.

Descenso:

Para baixar débense descender uns poucos pasos cara ó Este (de fronte ó cume Oriental) e torcer cara á esquerda por unha vira que nuns 10 m. lévanos ata un cordino nunha ponte de rocha desque o facer un rápel duns 35 m. que nos deixa nun terreo máis fácil polo que proseguir camiñando. Tamén pódese destrepar ata este punto en lugar de face-lo rápel, pero ó principio hai un tramo por placas sen agarres polo que eu non me atrevín a pasar…

Logo séguese destrepando diagonalmente por terreo pedregoso ata o Collado de Santa Ana.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Ordesa (Pireneos aragoneses), xullo e agosto de 2014.

2014 Agosto 5 1 comentario

Fotos de Ordesa (Pireneo aragonés)O Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido é o segundo máis antigo de España, e foi recoñecido como tal en agosto de 1918, poucas semanas despois do de Picos de Europa (en realidade foi o primeiro proposto, pero daquela o responsable político disto era Pedro Pidal, o marqués de Villaviciosa que xunto ó Cainejo acadou o cume do Urriellu por primeira vez, e dado que por riba de todo era un orgulloso asturiano manobrou para adiantar no tempo a declaración dun Parque sobre outro). En todo caso, o feito de que xa se admirasen os seus valores dende esa primeira época, pódenos dar unha idea do interese natural e paisaxístico deste lugar que, por ende, foi declarado Patrimonio Mundial da Unesco en 1997.

Torla é a vila na que decidimos afincarnos durante a nosa visita a estes lares, acampando no Camping Río Ara, que se atopa a apenas 10 minutos de camiñada por unha senda que o une co casco urbano. Hai, outros dous campings máis de camiño ó val de Ordesa, pero este é o que se atopa máis perto da vila. O turismo é, claramente, o principal sustento económico desta fermosa poboación que conta con múltiples aloxamentos (hotel, hostais, vivendas rurais, albergues,…), bares, restaurantes, un par de tendas de material deportivo e de montaña, varios comercios de venta de souvenirs, carnizaría, un par de tendas de alimentación (ou de calquera outra cousa…), farmacia, un par de caixeiros, oficina de información turística, guías de montaña,…

Da nosa experiencia, recomendaríamos pasarse a xantar (cáseque tódolos locais de restauración ofrecen un menú de 15€) polo refuxio-bar-restaurante L´Atalaya que conta, ademais de cun moi amable e afable propietario, con habitacións e zona albergue (12€/noite, 15€ se se inclúe o almorzo e 28€ en réxime de media pensión); a opción máis barata para comer algo é a Pizzería Santa Elena; e é moi interesante visita-la exposición permanente do Centro de Visitantes do Parque, que está ubicado en Torla, xunto ó aparcadoiro onde se collen os autobuses para o val de Ordesa.

Pola contra, podedes evitar coller un polo ó “Estilo Agustín” para levar por 10€ no Bar Restaurante El Taillón, porque veredes que non se parece nin remotamente ó da fotografía no que se anuncia; e, dende logo, salvo que non vos importe que vos dean unha táboa de embutidos de supermercado en lugar dos artesanais prometidos, non pasedes polo Bar El Rebeco, onde unha vez esgotados estes últimos non terán ningún reparo en substituílos polos primeiros, pero iso si, pagarédelos  ó mesmo prezo de delicatessen

En canto ós vehículos, hai que ter en conta que non se permite o seu uso para acceder á Pradera de Ordesa durante os meses do verán e na Semana Santa, debendo de utilizarse un servizo de transporte público de autobuses que saen dende Torla (3€ a ida ou a volta e 4´5€ ida e volta). Os vehículos poden estacionarse nun gran aparcadoiro que hai na entrada de Torla. ¡Atención ós horarios (en verán o primeiro bus sube ás 6 da mañá e regresa ás 22h., e pasan cun intervalo de 15´ a partir das 8 da mañá) e ós que queiran colle-lo dende os campings que hai xunto á estrada, porque o billete (de subida) hai que mercalo no posto que teñen en Torla xunto ó aparcadoiro e Centro de Visitantes (xa vimos a un grupo ás 6 da mañá que tiveron que colle-lo coche e baixar fostiados a merca-los billetes a Torla, namentres o autobús esperaba por eles na entrada do camping Ordesa)!

A escalada.

Xa estivera polo val de Ordesa alomenos noutro par de ocasións, pero nunca escalara en rocha nel, así que desta volta achegábame coa intención de facer algunha vía nas impresionantes paredes do Gallinero e arredores -¡inocente de min!- 🙂

Con tantas vías abertas nestas inmensas murallas, supuña que só tería que escoller un par delas de entre as moitas posibilidades que seguro habería, pero en canto empecei a buscar xa me decatei que non tería tantas opcións dentro do meu grao (por debaixo do 6b). De feito eu traía en mente un par delas no mítico Tozal del Mallo e ó poñerme a indagar con algo máis de profundidade, non atopei candidatas máis asequibles, así que fácil, o que se di fácil, non había nada…

Hai unha boa guía bilingüe (español e francés) de vías de escalada en Ordesa, basicamente de croquis, publicada no 2011, da que sinalaría que, ó meu modesto entender, paréceme que ben poderían darlle medio grao máis ós valores que asignan ós longos (os V+ para min eran 6a e os 6a podían ser 6a+ tranquilamente): Escaladas en Ordesa, de Christian Ravier e Rémi Thivel, editada por Pin à Crochets.

Unha vez escollidos os obxectivos, antes de nada hai que recoñece-lo terreo -a min gústame tantea-la rocha e coñece-las rutas de acceso e descenso-, así que achegámonos un día ó Tozal para exploralo e contemplar de preto o aspecto da parede. A cara Sur, vista dende a súa base é un caos vertical de bloques e fendas que conforman unha superficie poliédrica e policromática que desacouga… A vía elixida foi a Ravier, a clásica máis frecuentada por se-la máis asequible da cara Sur, así que logo de escudriña-lo posible itinerario decidimos tomarnos un día de descanso (que tiveron que ser máis por mor das choivas) para ir coas nosas forzas intactas.

Compre dicir que a escalada é bastante esixente tanto física como psicoloxicamente, xa que constantemente hai que ir superando un resalte tras outro (non o parece, pero a parede desploma, como comprobamos cando rapelamos por ela…), a rocha non sempre é boa, a sensación de verticalidade é constante dende o 3º longo, e, ademais, o itinerario non é moi evidente, aínda que nalgún longo hai bastantes vellos cravos. Pero todo isto aprendémolo, xa na vía… 🙂

Cara Sur do Tozal del Mallo, vía Ravier, MD, 350 m, 6a+ (V+ obrigado).

Fotos da escalada da vía Ravier no Tozal del Mallo

Collemo-lo primeiro autobús á Pradera de Ordesa, ás 6 da mañá, e nel xa coincidimos cunha cordada de 3 mozos que tamén ían co mesmo obxectivo. Logo, a camiñada ata a base da vía levounos algo máis de hora e media, atopándonos na cabana que hai preto do cruce coa Faja Racón, cun trío de franceses que pernoctaran pensando en ser así os primeiros en meterse na vía, pero que confiáronse de máis e aínda estaban almorzando cando pasamos por xunto eles.

O caso é que cando chegamos a pé de vía, os do autobús xa ían por diante nosa, e o trío francés (non pensedes mal…) pisábano-los talóns. A primeira cordada estaba fora da nosa vista, iniciando o 1º longo por onde, posteriormente comprobamos, debe de i-la ruta, xa que nós optamos por empeza-la escalada moi á dereita, xusto onde se une o característico contraforte coa parede do Tozal.

No noso caso a trepada deste longo repartíase entre escalóns de bloques e arbustos e pasaba xunto a un piñeiro que tiña algún vello cordino ó redor do seu tronco. Estiramo-la tirada ata remonta-lo espolón onde xa perdía verticalidade e montamo-la reunión con friends aproveitando uns bloques fisurados entre a maleza. Este longo rondaría os 50 m de III/IV.

Pola contra, os franceses optaron por irse máis á esquerda e subir por onde o fixo a cordada que nos precedía, nun tramo escalonado de arbustos e bloques, duns 30 m. que empeza xunto a un piñeiro na base dunha canle e que remata xusto ó acada-lo ombreiro do contraforte por riba dunha maraña de cordinos que permiten rapelar este longo en caso necesario.

O seguinte longo, tanto para nós como para as outras cordadas, consistía en ascender camiñando por entre matos de arbustos “pinchudos” de flores amarelas (chámanlles Erizón) ata acada-la base da parede, practicamente na vertical da evidente famosa cheminea “lavada” do 5º longo. Neste caso a reunión montámolo nun spit reforzable nunha fenda próxima. Ata aquí chegamos sen calzarno-los pés de gato, xa que con tanto arbusto, era preferible o calzado normal.

Neste punto, apareceu un guía (seica debía ser Rémi Thivel, o coautor da guía Escaladas en Ordesa) seguido por dous clientes, que nun longo en ensamble saltouse a R1 dos cordinos sobre o contraforte, ascendeu a pendente deste, e superou a R2 na que eu estaba, pasando bastante á dereita da miña posición, e ascendendo de forma directa xa pola parede para montar a súa primeira reunión máis arriba ca nós. Namentres, a outra cordada que ía por diante nosa, montou a súa R3, demasiado á esquerda o que a obrigou logo a facer un longo con algo de travesía para volver a situarse na vía e facilitou ó guía que nos adiantase limpamente ás 3 cordadas. 🙂

Croquis con anotacións a partir do orixinal de Luichy da web de lanochedelloro.com (http://lanochedelloro.com/reseespana/aragon_h_ordesa.html#)No 3º longo -xa con gatos- empezamo-la escalada en rocha propiamente dita e aproveitamo-lo paso do guía e dos seus clientes para monta-la nosa R3 no mesmo lugar ca eles, nunha repisa cun par de cravos baixo uns bloques ó pé dun diedro (en realidade, montamos primeiro a reunión aproveitando un par de cravos e cordinos algo máis abaixo, ata que liberaron o sitio e entón cambiámonos), e observar como superaban a famosa cheminea esvaradía que nos esperaba algo máis arriba. Eles empalmaron os dous seguintes longos (o L4 e o L5), pero nós, escalamo-lo 4º longo ata que atopamos unha reunión conformada por un spit novo unido a un par de cravos por un cordino, algo máis abaixo da cheminea da seguinte tirada.

O 5º longo é o da famosa cheminea que aínda que difícil polo pulida e esvaradía das súas paredes, pódese acerar bastante ben aproveitando os cravos e cordinos que protexen os seus 4 ou 5 metros de percorrido. Inmediatamente tra-la súa superación, móntase a reunión sobre ela nun par de cravos situados un enriba doutro e reforzables cun terceiro dunha fenda algo á súa esquerda.

No seguinte longo a parede xa se amosa máis vertical e a escalada gaña en ambiente e dificultade, montándose a reunión en 3 cravos sobre un alto bloque prominente culminado cunha pequena repisa na que apenas cabiamo-los dous. Este peculiar púlpito é inconfundible unha vez que se chega a el, xa que está unido á parede pola súa base, pero logo elévase uns 2 metros totalmente separado da mesma por un oco duns 25 cm -que resultou providencial cando máis tarde volvemos a pasar por el ó rapelar-, conformado un pequeno obelisco.

O 7º longo resulta algo confuso, pese ó gran número de cravos que se atopan, xa que zigzaguea bastante e os resaltes non permiten ter unha perspectiva do percorrido. Neste longo, unha mala xestión dos seguros polos que pasei as cordas fíxome pasar apuros, xa que chegou un intre en que o rozamento das mesmas non me permitía progresar con normalidade. Para máis INRI, aínda que a distancia non era moita, Beni e eu non podíamos entendernos por moito que gritaramos; tanto foi así que incluso nin se decatou cando sufrín unha caída de 2 ou 3 metros na que quedei sentado sobre unha repisa e tras recuperarme do susto e comprobar que -incriblemente- non sufrira ningún dano relevante, lle berrei unhas cantas lindezas por non terme freado 😉 -logo díxome que ela simplemente notou un leve tirón na corda e que pensou que era unha petición de corda normal.

Seguín avanzando uns metros máis ata que o roce da corda me fixo imposible a progresión e montei a reunión en 2 cravos reforzables noutra fenda paralela, sobre unha repisa facilmente identificable por un característico gran bloque lazable, co volume dun baúl, situado no lado esquerdo da nosa posición. Neste punto -calculo agora que- aínda debían de faltar uns 10 m ata a reunión sinalada nos croquis para este longo.

Beni reuniuse comigo con moito esforzo e díxome que xa non podía máis e que tiñamos que baixarnos porque non se vía capaz doutros 3 longos máis; eu tamén notábame canso logo de ter que escalar coa mochila e a pelexa co rozamento da corda deste último tramo, así que, como a cordada que nos seguía xa se dera a volta un par de longos antes, decidimos -con fondo pesadume pola miña parte…- rapelar.

Pero ó tira-las cordas foi cando nos decatamos do desplomada que resultaba a parede: ó mirar cara abaixo viamos como as cordas colgaban do aire sen toca-la rocha en todo o seu percorrido, e aí, nun exceso de confianza, cometín un erro que -como mínimo- puido ternos feito perder moito tempo. Nunca antes rapelara varios longos desplomados, pero sabía que o método para facelo consiste en ir metendo seguros intermedios a medida que se descende para asegurar que en calquera intre se poida un achegar á parede; sen embargo, ocurriúseme que se non o facía así, podería balancearme coma se estivese nun columpio e así… ¡craso erro! 😦

Está claro que non era nin o lugar nin o intre máis axeitado para inventar nada, pero sempre podo aducir que estaba hipóxico debido a altitude na que nos atopabamos. 😉  O caso é que cando cheguei a altura do gran bloque da R6, tentei bambearme para achegarme a el e logo de varios minutos de só conseguir xirar sobre min mesmo coma unha buxaina, empecei a pensar que menuda metedura de pata acababa de ter e a buscar alternativas: montar un pedal e ascender penosamente uns 30 m polas cordas -uffff…-, chamar ó 112 -non facía moito desque lera un artigo sobre uns sendeiristas que a metade dunha ruta, como se sentiron algo cansados decidiran chamar para que os rescataran, para evitarse o pateo que lles restaba…-, deixarnos morrer pendurados das cordas -na miña fantasiosa mente aparecía a mítica imaxe do corpo de Toni Kurz colgando do extremo da súa corda no Eiger…-.

Como ningunha desas opcións me convenceu, optei por recoller algo da corda por debaixo miña e tentar laza-la pilastra da reunión, así que imbuínme do espíritu de John Wayne e logo dunhas tentativas fallidas, conseguín rodea-lo bloque cunha das cordas e arrimarme á reunión tirando dela.

No seguinte rápel non se vía ben se as cordas chegaban ata a zona de maleza da parte superior do contraforte polo que discorrían os dous primeiros longos, así que fun baixando uns metros a saltos ata que comprobei, aliviado, que era posible chegar sen problemas a unha vira un pouco máis arriba de onde se atopaba a R2. Aquí vin un tinglado de reunión que aproveitamos para rapela-los últimos metros que nos separaban da zona de arbustos pola que xa baixamos camiñando ata os cordinos que conformaban a R1, dende onde fixemos un último rápel polo contraforte ata o inicio da vía. Pero cando estabamos celebrando que apurando un pouco poderíamos chegar a tempo para colle-lo último autobús -o das 22h.- que sairía da Pradera, a corda… ¡*^¨$%&@=+…! E claro, entre que subín a desengancha-la e volvín a baixar, a nosa marxe de tempo esvaeuse e, pese a que baixamos todo o a présa que puidemos (coido que tardamos pouco máis de 40 minutos en descender pola senda), só chegamos a tempo de ver como nos cruzabamos co autobús de baixada na estrada a apenas 300 m. da parada… ¡*^¨$%&@=+…!

Pero non vos lamentedes coa nosa sorte, eh; ó final zafamos grazas a que un coche do Parque subiu a buscar a unha familia que debido á lesión dun dos seus membros non chegou a tempo para o bus: unha de cal… e outra de area… 🙂

Sendeirismo.

En vista de que a escalada facíasenos demasiado grande para nós, adicámonos a percorrer algunhas das moitas rutas de sendeirismo que hai pola zona.

Empezamos pola cómoda senda que nun par horas une Torla coa Pradera por Turieto Bajo. Ademais de evita-lo paso pola estrada, é interesante coñecer por se un día pérdese o autobús de regreso.

Tamén fixemos un par de rutas para coñece-lo camiño de descenso a usar no caso de escalar vías no Tozal de Mallo e no Espolón del Gallinero. Para o primeiro caso, hai que segui-la ruta que sae dende a Casa Olibán, perto da Pradera, e ascender polas Clavijas de Salaróns ó Circo de Carriata (as Clavijas, pódense evitar indo pola próxima Fajeta). Este percorrido utilízase tamén no descenso das escaladas en Salarón, Pared Concava e Libro Abierto.

En canto ó resto de sectores do Espolón del Gallinero hai unha travesía, con pasos delicados por pedreiras que vai pola parte superior dos pilares destas paredes, e que leva ás Clavijas de Cotatuero e dende aí a senda xa é evidente ata a Pradera.

Faja Racón pódese utilizar para un percorrido circular que dende a Pradera permite uni-lo Circo de Carriata co de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; nós fixémolo un día logo dunha tentativa fallida de escalar unha vía chamada No Hay Quinto Pino na Pared del Libro Abierto, na que logo de ascender 3 selváticos longos nos que nada cadraba cos croquis, atopámonos con cara de parvos no que resultaba se-lo auténtico pé de vía… 🙂

Unha longa ruta que non se fai moito, sobre todo porque está bastante mal sinalizada (xa teño un escrito preparado para enviar á federación aragonesa cos lugares onde deberían mellora-las indicacións), é o Circuito del Cebollar por Articafiasta. Nós perdémonos e rematamos baixando por un barranco ata o seu remate nun precipicio, onde tivemos que recuar ata que atopamos de novo a senda correcta (unhas 5 horas máis tarde…).

Por último, outra longa e interesante senda é a combinación da que sae dende o Puente de la Glera pasa pola Ermita de Santa Ana e un pouco antes de acada-la Punta Acuta enlaza coa Faja de Pelay dende onde se continúa ata a fervenza Cola de Caballo no Circo de Soaso e proséguese por xunto ó río Arazas ata a Pradera pola senda máis frecuentada do val.

Fervenza do río Toxa, comarca do Deza (Silleda – Pontevedra), 24 de marzo de 2013.

Fotos da Fervenza da Toxa, comarca do Deza (Silleda - Pontevedra), 24 de marzo de 2013.A Fervenza do Toxa é un salto de auga de máis de 50 m. (coido que está considerada como o salto de auga máis grande de Galicia),  situado no río do mesmo nome, na parroquia de Pazos, concello de Silleda (Pontevedra). Esta fervenza está perto do famoso Mosteiro de Carboeiro, nunha paraxe natural de gran valor paisaxístico na comarca do Deza. Normalmente o seu caudal non é moi abondoso, e incluso no verán máis que caer esbara polas rochas :-), sen embargo, en períodos de choivas intensas coma as que tivemos estes días, presenta un aspecto impresionante e a máis de 100 m. da súa base, resulta imposible estar sen empaparse coa auga que mantén en suspensión.

Para achegarse a ela hai que ir ata Pazos, perto de Merza, dende onde unha curta senda descende cara a súa base.

Máis información en: http://www.galiciamaxica.eu/Sitios/Fervenza%20do%20Toxa.html