Archive

Archive for the ‘Montañismo’ Category

Val de Tena (Pireneos), agosto de 2015.

Fotos de Val de Tena (Pireneos), agosto de 2015. Como a saída de verán do Club Alpino Ourensán deste ano era ó Val de Tena, á volta dos Alpes, Manu, Lucas e eu, quedamos en xuntarnos con eles no camping Escarra (situado no mesmo pobo é moi grande, con boas instalacións, pero pouco montañeiro 😉 ), en Escarrilla para facer algunha actividade conxunta -bueno…, o Lucas en realidade tería que facelas todas 🙂 -.

O Val de Tena está na bisbarra do Alto Gállego, en Huesca, comunicado co veciño val francés de Ossau polo paso do Portalet d’Aneu, así que dende aquí é posible facer ascensións a picos tan coñecidos como o Balaitous e o Midi d’Ossau.

O mellor de ir co Club é que son outros/as os/as que pasan o choio de prepara-la ruta, así que de cando en cando é xenial apuntarse ás súas saídas :-). Nesta ocasión eramos algo máis de 20 persoas as que confiamos no bo facer de Víctor e Lucas para atopa-las rutas escollidas.

Ascenso na cara Norte do Midi d’Ossau pola vira de l’Embarradère e a brecha des Deux Gendarmes, e descenso pola vía Normal, ou das chemineas, da cara Este.

Fonte: http://sebasaventura.blogspot.com.es/2010/09/cara-norte-midi-d-ossau-vira-de.htmlDende Escarrilla pasamos a Francia por Portalet, e ó pouco de empezar a descender xa se atopa unha zona nas marxes da estrada na que deixa-los coches. Ó outro lado do regato destaca a inmensa mole do Midi d’Ossau e son ben visibles as marcas da senda que ascende zigzagueando pola pradeira, cara á golada Col de Soum de Pombie. Dende aquí, o camiño descende suavemente ata o refuxio de Pombie (gardado e con bar, está situado xunto a un ibón e ten unha fonte e uns prados ó seu carón nos que é posible acampar), tra-lo que o camiño atravesa unha pedreira dende onde descubrimos a Manu e Ernesto escalando o 1º ou 2º longo da Sureste Directa ó Midi d’Ossau. Pero nós seguimos ata o Col de Suzon, onde nun cruce de camiños sae unha senda á esquerda cara á vía Normal de ascenso ó Midi d’Ossau -pola que regresaremos á volta-, e continuamos descendendo un pouco para logo atravesar sen perder altura ata a brecha superior de Moundelhs, pola que se pasa para dirixirse ata a seguinte, a Brèche des Austrichiens. Ascendemos con precaución polo diedro nunha longa ringleira cara a unha característica agulla na que se atopa a brecha du Gendarme. Superada esta, a ruta continúa pola vira de l’Embarradère ata a brecha de La Fourche, pero nós desviámonos antes da Fourche para dirixirnos á esquerda (coido que xa no ombreiro do espolón Norooeste), cara á brecha des Deux Gendarmes.

Seguimos ascendendo por fácil terreo rochoso bastante evidente, ata que descendimos uns poucos metros cara a outra pequena brecha con rocha solta pola que destrepamos primeiro uns 10 m moi expostos e logo xa seguimos flanqueando algo máis horizontalmente antes de volver a empezar a ascender por unha cheminea-diedro de bos agarres que desemboca nun terreo xa fácil ata o cume.

Para baixar, desandamos parte do camiño e logo seguimos os fitos por unha empinada pedreira cara ó Este, ata unha cruz de ferro, a Cruz del Portillón, que serve para situarnos sobre a 3ª cheminea da vía Normal, que se pode destrepar sen problema.

Seguimos descendendo e as primeiras gotas de auga empezan a caer cando preparamos o rápel da 2ª cheminea; nesta e na 1ª cheminea hai sendas instalacións de rápel que facilitan un descenso para o que é de abondo cunha corda duns 50 m.

Dende aquí xa só resta baixar camiñando ata o col de Suzon, dende onde retomaremo-la senda que vai cara ó refuxio de Pombie, así que como a choiva achegábase (colleunos algunha chuvascada de regreso) fumos dispersándonos, cada un ó seu ritmo por todo o camiño que nos levaba ata o aparcadoiro (a ruta foi fantástica pero bastante longa; hai que calcularlle unhas 10 horas).

Croquis e info:

Ascensión ao Balaitous pola Brecha Latour e descenso polos Picos de la Fondella (actividade con vivac).

Logo da estupenda ruta da véspera, a seguinte actividade preparada por Víctor e Lucas empezaría cun vivac xunto ós ibóns d’Arriel,ós que chégase nunhas 3 horas partindo do encoro de La Sarra, así que ese día non madrugamos, senón que despois de xantar achegámonos nos coches a Sallent de Gállego, dende onde proseguimos pola estrada que pasa pola central eléctrica ”A Sarra”, na marxe dereita do encoro do mesmo nome, ata o aparcadoiro onde empezamos a camiñar pola senda GR 11.

Cruzamo-la ponte de “Las Faxas” para segui-lo evidente camiño que vai paralelo ó río “Aguas Limpias”, ascendendo entre pastos e bosque, pasando pola estreitura do “Paso de L’Onso” e acadando o herboso “Plan Cheto”, onde o val xira ó Este. Uns 200 m despois de atravesa-lo torrenteArriel, en plena costa, abandónase a ruta principal que vai cara ó val de Respomuso, tomando unha senda á esquerda que ascende por placas de pedras nun bosque de faias e continúa ata acada-la pedreira do barranco d’Arriel.

Subimos uns metros por entre pedras antes de atravesa-la pendente cara á dereita, seguindo unha senda pouco evidente pola ladeira herbosa, que se dirixe a unha estreitura pola que cae o regato dos ibóns de Arriel.

Atravesada a angostura, bordeamos o ibón d’Arriel Baixo polo lado dereito (no noso sentido de avance) e como eramos cáseque 20 persoas e non había un espazo chan suficientemente grande para todos/as, desperdigámonos para vivaquear xusto por enriba deste ibón, perto dun manantial (no que aprovisionámonos de auga) que brotaba xusto onde a senda divídese en dúas: unha que seguía cara ó ibón superior e outra que ascendía pola ladeira dereita cara ós “Picos dera Frondiella”.

Logo do regalo dunha desas noites máxicas na montaña, puxémonos en marcha ó redor das 7 da mañá para acada-lo ibón d’Arriel Alto e empezar a ascender pola empinada ladeira -a tramos herbosa ou pedregosa-, con lixeira tendencia á esquerda para acada-lo barranco que baixa do ibón Chelau. Dende esta lagoa xa se distingue claramente a Gran Diagonal do Balaitús; arrodeámola polo noso lado esquerdo e continuamos ascendendo pola pedreira do seu extremo oposto seguindo algo de senda e fitos ocasionais. Seguimos progresando entre grandes bloques ata a cova Andre Michaud, un vivac do tamaño dunha habitación pequena xunto ó que fixemos un pequeno descanso, cando levabamos hora e media de ruta, aproximadamente.

Seguimos ascendendo co contraforte rochoso á nosa dereita ata gaña-la crista da esquerda e atravesala por unha vira que se vai empinando e lévanos á Gran Diagonal. Esta inclinada canle é moi evidente e percorre a parede de dereita a esquerda sen ser moi complicada, aínda que nalgúns puntos hai que bota-las mans.

Acadada a aresta, sae á dereita unha canle que se vai estreitando por entre rochas escalonadas nas que xa é preciso usa-las mans máis a miúdo. Chegamos a un encaixoamento que sube bastantes metros para volver a gaña-la aresta, deixándonos ver a xa próxima cume que acadaríamos pouco despois das 10:30 h.
Namentres os compañeiros pasaban o tempo identificando a Brecha Latour, a Aguja Cadier e os picos Frondiella, eu, que non sabía nin en que cume estaba, só era quen de distingui-la marcada senda que ía enfronte nosa pola explanada de pedras antes de xirar á dereita (Sur) e descender por terrazas rochosas cara á brecha. Seguimos por aí ata parar a xantar entre as pedras, antes do montículo que hai que subir xusto xunto á brecha. Enriba deste montículo hai un primeiro rápel que pódese evitar destrepando sen demasiadas dificultades ate a pequena repisa da instalación do 2º rápel (pode que duns 15 ou 20 m), que tamén pódese evitar por unhas clavixas no lado esquerdo da parede (en sentido descendente), aínda que esta opción é bastante delicada nalgún tramo.

Xa na angosta canle baixamos con precaución nun terreo descomposto que ás veces resultaba incluso perigoso debido á inconsistencia da rocha. Nalgún punto hai unha corda para axudarse pero en toda a canle segue sendo obrigado baixar coas máximas precaucións porque todo o que se pisa desmoróase…

Fora xa da canle, os últimos restos dun neveiro obrígannos a pasar entre este e a parede da nosa dereita ata que atopamos un paso polo que subir a ese muro e situarnos baixo as amplas canles que ascenden cara á “Aguja Cadier” e “Picos dera Frondella”. Neste punto (eran ó redor das 15 h) dividímonos en dous grupos: uns baixaron ó refuxio Respomuso para xuntarse cos nosos compañeiros/as do Club que estaban facendo facendo unha ruta de sendeirismo por esa zona, e o resto iniciamo-la trepada que nos levaría, primeiro por unha canle e logo por terreo máis complicado e aéreo ata o minúsculo cume da Aguja Cadier. Dende ela, volvimos a descender por onde subíramos ata algo máis abaixo da aresta que conduce ó Frondella Norte e logo arrodeamos este cume seguindo unhas evidentes placas e repisas polas que pasamos á outra vertente do contraforte pola esquerda. Gañamo-lo seu cume e seguimos cresteando ata acada-lo “Pico de la Frondella” ó redor das 15 h.

Continuamos xa comodamente pola ampla aresta ata o Frondiella Central, dende onde unha canle pedregosa e descomposta descende á dereita en paralelo ó contraforte Ledormeur, con vistas xa dos ibóns de Arriel. Seguimos baixando algo perdidos entre grandes bloques e terrazas xa que escasean as marcas e fitos neste tramo, ata que acadamos as herbosas pendentes nas que o rastro da senda que conduce ó ibón d’Arriel Baixo nos levou máis comodamente ata acadalo pouco antes das 18 h.

Algunha xente aproveitou para darse un chapuzón nos xélidos ibóns, namentres descansabamos un rato antes de emprende-lo regreso a La Sarra, onde rematamo-la camiñada e voltamos en coche ó camping cun gran sabor de boca :-).

Reseñas:

 

Modalidades de seguro da licenza federativa de montaña 2015

2015 Xaneiro 25 Deixar un comentario

licenzaFGM2015-300x205Un ano máis, a Federación Galega de Montañismo volveu a pecar de falta de previsión e no foi quen de empezar tramita-las licencias federativas para o ano 2015 ata o día 29 de decembro, cargando ós clubes coa responsabilidade de divulga-la apertura do prazo de solicitude das licenzas, tramitalas e distribuilas -unha vez que llas remita a propia FGM-, entre os seus socios e socias, en só 3 días, que aínda por riba son dun periodo tipicamente vacacional, como son as datas do Fin de ano.

-Queda claro que por parte da FGM todo son facilidades para fomentar que a xente acuda á montaña co seguro en vigor…- 😦  Naturalmente este despropósito nunca se lle podería achacar á FGM, porque como sinala o seu recén elixido Presidente, Adolfo Puch, entre as virtudes do seu mandato está a “maior axilidade na xestión da licencia federativa para os Clubes, grazas a una aplicación informática que permite a tramitación on line dende o ano 2012“, resaltando ademais “e todo grazas a preocupación dun equipo multidisciplinar para a dirección federativa, con ampla experiencia en xestión deportiva, a sua dedicación, dispoñibilidade e esforzo continuado“. Dende aquí recomendo botarlle un vistazo ó blogue da súa candidatura como exemplo de típico discurso baleiro de concreción e falto de datos e feitos que poidan sustentar cada unha das cousas das que presume para -como eles mesmos din- “seguir avanzando nunha Federación áxil, moderna e transparente.”

E críticas “destructivas” aparte -as constructivas xa llas expusen á Federación en varias ocasións e a súa resposta foi sempre nula, de aí a miña animadversión por este ente anacrónico-, boteille unha ollada ós prezos e ás coberturas da nova licenza, para avaliala, alomenos sobre o papel, porque para facelo na práctica haberá que esperar ó remate da súa vixencia e coñece-los datos sobre o seu funcionamento real -se é que algún ano a FGM se digna a facer un seguimento dos casos e os fai públicos ou valora-.

comparativa prezos coberturas seguro fgm 2015

  • En vermello aparecen as cotas que sufren un incremento con respecto ó anterior ano, e en verde as que se ven reducidas.
  • Como a FGM non facilita cifras das licenzas emitidas no ano anterior por cada disciplina deportiva non é posible calcular quen sae beneficiado ou perxudicado en cada caso e o impacto e relevancia que cuantitativa e cualitativamente ten cada disciplina.
  • En canto ás cláusulas da póliza, repítese a restricción existente na anterior póliza, respecto de que a asistencia sanitaria como consecuencia dun accidente deportivo, logo das primeiras 24 horas “dende a ocorrencia do accidente”, só correrá a cargo da compañía aseguradora, se se efectúa por “profesionais ou provedores designados pola Compañía”, polo que pasado ese prazo durante o que se pode acudir a calquera centro médico, a compañía aseguradora non se faría cargo dos custes salvo que se traslade a un centro concertado. Entendo que naqueles casos nos que non sexa posible contactar coa Compañía ou que o/a accidentado/a se atope nalgún lugar remoto, a limitación das primeiras 24 horas non se debera de te en conta, pero resulta que no apartado 5 das Normas de actuación en caso de accidente, volve a reincidirse nesta limitación ó respecto das primeiras 24 horas; sen embargo, neste caso, de seguido, utiliza una expresión un tanto ambigüa, en tanto que non me queda claro se se refire a esas primeiras 24 horas do parágrafo anterior ou ó tempo necesario para que o/a accidentado/a “estabilice” o seu estado: “unha vez superada a primeira asistencia de urxencia”.
    Coido que sería necesario que a Federación nos aclarase que ocurriría no caso dun accidente nun lugar remoto no que transcurrisen bastante máis de 24 horas dende que este sucedese ata que fose posible derivar á vítima a un dos centros concertados…

asistencia sanitaria 24h

  • Asemade, boto en falta que non se facilite a listaxe de Centros Concertados para os casos de desprazamentos, ós que se alude na póliza, pese a que nela indícase que dita listaxe acompaña á propia póliza.
  • Por último, no apartado de Autorizacións, indícase que é necesaria a autorización previa por parte da Compañía pra poder realizar unha serie de probas e tratamentos, entre as que se atopan as intervencións quirúrxicas e probas diagnósticas. Supoño que nos casos de urxencia vital non sería preceptiva dita autorización, pero tamén sería convinte que a Federación o aclarase.

autorizacións tratamentos médicos

 

Cuestionario de axuda para a escolla de a quen votar á Presidencia da Federación Galega de Montañismo.

2014 Decembro 11 Deixar un comentario

direccións_640Gustaríame establecer un método científico xeral ó que recurrir para non equivocarme sempre que tivese que elixir entre dúas alternativas. Como aínda non se inventou tal método, tomar una decisión acertada, en moitos casos resulta complicado -cando non imposible-, pero outras veces é suficiente con usa-la nosa capacidad racionalizadora -o sentido común de toda a vida…- e adicarlle un anaco de tempo a analiza-las opcións que se nos presentan.

formulario_640Para o caso das eleccións á Federación Galega de Montañismo eu teño clarísimo que non querría que as cousas seguisen como ata agora, pero para aquelas persoas ou clubes que queiran ir máis aló de ideas preconcibidas ou de experiencias alleas, propóñolles un simple cuestionario con 6 cuestión sobre as que ir marcando os recadros cos que se estea de acordo; ó remate do mesmo bastará con contar en que columna teñen máis marcas, para determinar que alternativa é a que máis lle interesa ou convén.

Simple, verdade…? Tendencioso?… ummm, xa veremos 😀 Botádelle un vistazo e logo opinade; polo menos servirá para reflexionar sobre un asunto ó que seguro que non lle prestamos a debida atención.
A situación é a seguinte: o vindeiro sábado 13 de decembro de 2014, rematará o proceso de eleccións á Federación Galega de Montañismo, coa votación do seu presidente entre os dous candidatos, Alejandro López Sánchez e Adolfo Puch Domínguez; a elección realizarase mediante a votación da Asamblea Xeral, constituída polos estamentos de deportistas, técnicos, árbitros e entidades deportivas.

Para decantarnos por unha ou outra opción, escollede no seguinte formulario as opcións coas que concordades e ó remate saberedes cal é a vosa mellor elección.

  ¿Estás de acordo con que…?   ¿ou, pola contra crees que…?  
1 A inmensa maioría das persoas federadas non poidan votar (cáseque o 90% non teñen dereito a facelo). Haberá que tomar algunha medida para que non suceda, coma ocurriu nestas eleccións, que apenas un 11% das persoas poida votar.
2 A Federación é totalmente transparente e facilita de xeito público e sinxelo toda a información relevante das súas xestións, actuacións, inversións e orzamentos (a súa web resulta un medio organizado e accesible a toda esa información, que se atopa facilmente e se actualiza con axilidade). Sería bó que a obtención da información, que debera de ser accesible para tódolas persoas federadas, non dependese do “colegueo” ou de “pásate por aquí e cóntoche…”, senón que estivera publicada (na web, por exemplo) de xeito que calquera poida consultala cando lle pete ou interese: ¿que problema hai en coñece-las actas cos acordos das xuntanzas, ou os orzamentos e gastos anuais, ou as razóns polas que se subvencionan unhas actividades e outras non, ou …?
3 O reparto dos fondos da Federación entre Clubes e Federados/as non precisa de ningunha publicidade, nin xustificación porque seguro que se atende a criterios obxectivos e se garante a igualdade de oportunidade para todos e todas, xa que os que se veñen beneficiando ata o de agora xa están ó tanto e o resto é mellor que non se meta porque seguro que non hai para todos/as… A mellor garantía dunha xestión xusta dos recursos é a publicidade e apertura pública de prazos de solicitude das convocatorias de axudas, subvencións, premios,…; de tal xeito que todo o mundo poida participar en igualdade de condicións.
4 Non é necesario facer un informe -alomenos anualmente- coas actividades desenvolvidas, apoiadas ou subvencionadas pola Federación cos datos de participación nelas (número de persoas e clubes participantes) e os custes ou inversións realizadas pola Federación, porque non ten ningún interese avalialas de cara a racionaliza-los recursos de cara a vindeiros anos. É de abondo con colgar unhas fotos na web e dicir que estivo todo guai, así que non hai que andar pasando traballos inútiles de análises e comparacións -que dan moito choio-. É imprescindible coñecer en que se invirte (sexa como colaboración ou como financiamento) e que resultados se acadan para avaliar se o traballo ten éxito, se hai que cambiar cousas, se existen descompensacións entre as distintas disciplinas dentro da Federación, ou -incluso- se hai que redeseñar un novo plan director das actividades federativas (digo novo, pero…¿haberá algún plan…?).
5 Hai actividades federativas de abondo para que tódalas persoas de calquera disciplina poidan participar varias veces no ano previo ás eleccións -e así teñan a posibilidade de votar-, xa que se alguén non compite ou o que lle gusta é o esquí, tampouco se lle van caer os aneis por apuntarse a unha carreira de montaña, por exemplo… É difícil propor actividades para tódalas disciplinas, pero precisamente por iso resulta tan importante o anterior punto; en todo caso, xa que a normativa da Xunta en canto ó sistema electoral resulta tan excluínte, debérase de negociar coa Xunta unha modificación na Orde ou, alternativamente, promover algún tipo de “actividade federativa on-line” que faculte a todo o mundo para exerce-lo dereito ó voto.
6 A avaliación da resposta do seguro federativo en caso de accidente non require dun seguimento, nin de análise porque sabemos que sempre van face-lo máis convinte para a persoa federada que requira dos seus servizos. Realizar e publicar unha avaliación anual dos accidentes sufridos polas persoas federadas, as súas causas, a actuación das Aseguradoras, e a valoración que os/as accidentados/as fan desas actuacións, permitiría facer non só un seguimento puramente estatístico, senón tamén sacar conclusións que diminúan a posibilidade de que volvan a repetirse casuísticas ou imprudencias, e, dende logo, resulta imprescindible avaliar dun xeito práctico que compañías funcionan mellor, ofrecen realmente as mellores coberturas e cumpren coas súas obrigas.
Total

Se tes máis recadros sinalados na primeira columna está claro que non te importa a opacidade na información, nin na toma das decisión, e que non te importa estar sometido ó arbitrio, capricho ou nepotismo de quen toma as decisión por capricho, costume ou por interese ou beneficio persoal (cabe calquera destas posibilidades, posto que, dado que as razóns non se exponen, ¿quen sabe se as motivacións son boas -aínda que os métodos non o sexan-, ou malas -como calqueira sospeitaría de quen actúa de xeito tan velado-?). Nese caso, o teu voto está claro…

Pero se sinalaches máis cadros da segunda columna… dá un paso adiante e vota por cambia-las cousas nesta ¿nosa? Federación, para que sexa realmente útil, participativa e representativa.

 

Eleccións á Federación Galega de Montañismo, outubro, novembro e decembro de 2014.

2014 Outubro 23 1 comentario

Xa pasaron 4 anos dende as últimas eleccións á Federación Galega de Montañismo, así que, como obriga a Orde do 3 de abril de 2006 pola que se establecen os criterios para a elaboración de regulamentos e realización dos procesos electorais nas federacións deportivas galegas, toca novamente elixi-las persoas que conformará a Asamblea e a Presidencia da nosa Federación.

Pero, antes de nada, ¿sabedes cantas persoas teñen o dereito -ou cáseque privilexio…- de poder participar co seu voto na elección dos/as nosos/as representantes?… ¡346 dun total duns 2.000 federados/as! ¡¡¡Apenas un 16%!!!

En realidade o dato é ainda peor, xa que una vez publicado o censo definitivo e tomando como bó o dato de federados/as que a candidatura da actual Presidencia publicou na súa web (na web da Federación non publican eses datos) ¡só poden votar 386 persoas dun total de 3.450, ¡¡¡ apenas un 11%!!!

Semellante despropósito débese á anteriormente referida Orde da Consellaría de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, que estable uns criterios pensados para Federacións Deportivas enfocadas á competición, e non teñen en conta casos como é o das nosas actividades montañeiras, que en nada se asemellan a outros deportes puramente competitivos. Naturalmente é a nosa Federación quen se debera de ter preocupado de “reparar”, na medida do posible, esta absurda situación pola que ¡máis do 80% das persoas federadas non teñen o dereito ó voto!  ¡cáseque o 90% das persoas federadas non teñen o dereito ó voto!

Pero vaiamos por partes e parémonos un momento a reflexionar sobre o traballo desenvolvido por unha Presidencia continuísta coas etapas anteriores, e que desaproveitou a oportunidade de amosarse máis transparente, autocrítica e disposta a aceptar suxerencias ou subsana-las deficiencias que se lle transmitiron.

Como non me gusta falar de oídas ou por terceiras persoas que non coñezo ben, limitareime a citar somentes aquelas cuestións das que eu mesmo me preocupei de lles manifestar, ou que son evidentes en base ós datos que a propia Federación fai públicos.

  • ¿Non sería convinte e contribuirían ademais a mellora-la comunicación e transparencia da Federación, e a fomenta-la participación de tódalas persoas nas súas actividades e decisións face-las seguintes cousas?
    • Facer públicos e accesibles dende a web os Estatutos da Federación.
    • Facer públicos e accesibles dende a web as actas ou alomenos os acordos ós que se chegan nas Asembleas e reunións formais, así como as xestións realizadas perante outros organismos ou entidades,e que poden ser de interese para as persoas federadas.
    • Facer públicos e accesibles dende a web os orzamentos da Federación e o uso que se fai dos cartos, así como os mecanismos, prazos e formalidades precisas para poder optar a subvencións ou apoios por parte da Federación. Sigo sen entender porqué, ano tras ano, subvenciónase o “Campamento de alta montaña” e non outras; ou se hai partidas para apoiar actividades individuais de federados/as, ¿por que non se fai pública unha convocatoria anual para que calquera poida presenta-lo seu proxecto e optar a elas?
    • Facer públicas, para cada actividade e Curso organizado pola Federación, a cantidade de peticións de participación por Club, xunto co número de licencias en vigor de cada Club, de tal xeito que a asignación das prazas feita pola FGM en función do número de licenzas tramitadas o ano anterior, sexa máis transparente.
    • Facer e publicar anualmente un informe coa listaxe das actividades e cursos organizados, realizados e suspendidos, así como o seus correspondentes números de persoas solicitantes e participantes admitidas e rexeitadas.
    • Realizar e publicar unha avaliación anual dos accidentes sufridos polas persoas federadas, as súas causas, a actuación das Aseguradoras, e a valoración que os/as accidentados/as fan desas actuacións. Coido que a Federación debería de facer un seguimento dos casos, tanto porque do coñecemento das causas pódense sacar conclusións que diminúan a posibilidade de que volvan a repetirse casuísticas ou imprudencias; como para poder valorar dun xeito práctico que compañías funcionan mellor, ofrecen realmente as mellores coberturas e cumpren coas súas obrigas.
    • Realizar unha planificación de actividades federativas o suficientemente variada como para que -tendo en conta as restritivas condicións impostas pola Xunta- tódalas disciplinas abarcadas pola Federación teñan a mínima oportunidade de participar no funcionamento da Federación a través do máis básico dos dereitos: a elección das persoas representantes da Federación nos procesos electorais. Isto significa que durante o ano previo á convocatoria de eleccións, debe haber actividades que abarquen a tódalas disciplinas.
    • Diferenciar claramente que actividades son federativas -e polo tanto poden permiti-lo posterior exercicio de participación nos procesos electorais- das que non o son; porque actualmente veñen misturando unhas con outras de tal xeito que, parece que hai unha chea delas, pero logo resulta que hai unha evidente carencia das “de tipo federativo” que impide á inmensa maioría poder participar nas eleccións.
    • Iniciar xestións coa Secretaría Xeral para o Deporte, para que, tendo en conta as peculiaridades da nosa Federación, faga as modificacións precisas na Orde do 3 de abril de 2006 pola que se establecen os criterios para a elaboración de regulamentos e realización dos procesos electorais nas federacións deportivas galegas, que permitan unha efectiva participación de tódalas persoas federadas nas eleccións.
    • Por último, dado que se premia anualmente a un Club como o Mellor Club de Montaña, deberíanse de publica-los criterios de elección do mesmo, non si?

votoporcorreoDado que a actual Presidencia da Federación Galega de Montañismo, non lle preocupou nestes anos realizar estas tarefas, coido que é bastante evidente que non merece o noso apoio. Pero como eu pertenzo a ese 80% de persoas que non terán dereito a participar nas eleccións só podo pedirvos a aquelas que o tendes, que votedes a calquera outra candidatura alternativa que se presente, ou que -se non a houbese- cando menos non vos fagades cómplices da inoperancia e da opacidade desta Presidencia.

Lembrade, que ademais de presencialmente, podedes solicita-lo voto por correo, do 10 ó 30 de outubro.

Para poder votar por correo terás que solicitalo á Xunta Electoral e enviar unha carta por CORREO CERTIFICADO, como a do modelo achegado máis abaixo, á sede da Federación Galega de Montañismo en Vigo. Tedes as instrucións e o modelo dispoñibles en http://eleccionsfgm.wordpress.com/como-votar/, onde tamén proximamente parece ser que publicarán unha candidatura alternativa.

Carta certificada (tarifa de Correos: 2,80 euros)

Destinatario:

Xunta Electoral – Federación Galega de Montañismo – Rua Luis Ksado n.º 17, of. 10, CP 36209 (Vigo).

Contido da carta:

“Don _____________________ con domicilio para os efectos de notificacións en ____________________________, DNI n.º _______________, na miña condición de _______________(deportista, arbitro ou técnico), do club ________________, segundo o recollido no Censo Electoral publicado por esta Federación, ante a Xunta Electoral comparezo e no meu nome e Dereito

SOLICITO o exercicio do voto por correo segundo o contido no artigo 14 do Regulamento Electoral da Federación Galega de Montañismo.

En ____________ a __ de outubro de 2014.

ASINADO ________________”

envío do voto por correo

O prazo para o envío do voto por correo remata o 14 de novembro.

As persoas que solicitastes votar por correo, recibiredes, entre o 4 e o 8 de novembro, un sobre, unha papeleta e un certificado.

Deberás selecciona-los teus/túas 9 representantes na papeleta e introducila no sobre de eleccións.

Este sobre coa papeleta, deberás introducila noutro sobre, xunto cunha copia do teu DNI e o certificado (que deberás asinar).

Deberás envialo todo por CORREO CERTIFICADO URXENTE ó seguinte enderezo, antes do 14 de novembro:

Destinatario:

Eleccions a Asemblea Xeral da Federación Galega de Montañismo. Secretaría Xeral para o deporte.

Estadio Multiusos de San Lázaro, porta 4.

Santiago de Compostela – CP 15781 (A Coruña).

 

E no anverso do sobre debes poñer como remitente o teu nome e apelidos, e indicar que se trata do Estamento de Deportistas.

 

En canto ós/ás candidatos/as a votar, nesta ocación hai, por fin!, unha candidatura alternativa que propón 7 deportistas:

  • Abilleira Rodriguez, María Jesús (CM Pontevedra) – Montañeira
  • Barro Casal, Víctor (Club Alpino Ourensan) – Alpinista
  • Diz Carrera, Jorge (Xesteiras, Cuntis) – Corredor
  • Feijoó Fernández, Miguel (Club o Veral, Lugo) – Escalador
  • Louro Fuentes, Alfonso (Artabros, A Coruña) – Escalador
  • Juan Carlos Morais Matos (CM Pontevedra) – Montañeiro
  • Seco Fernández, Rubén (AME Bestarruza, Mugardos) – Corredor

Na papeleta podes indicar a 9 deportistas, pero para tentar que as cousas muden nesta ¿nosa? Federación pídovos que incluades a esas 7 persoas.

Torre de los Horcados Rojos e Picos de Santa Ana, Fuente Dé (Picos de Europa), agosto de 2014.

2014 Agosto 25 1 comentario

Fotos da Torre de los Horcados Rojos e dos Picos de Santa Ana, na zona de Fuente Dé (Picos de Europa)Moi probablemente a zona de Picos de Europa con maior número de vías de escalada abertas sexa a de Fuente Dé e Áliva, sen dúbida grazas a que tamén é a de máis fácil acceso. O Peña Vieja e a Torre de los Horcados Rojos son as montañas máis senlleiras deste sector así que eran os lóxicos obxectivos das nosas ambicións. 🙂

Fai unha chea de anos -tantos, que nin me lembro- Miguelito e eu botaramos uns días facendo unhas travesías por Picos de Europa, e empezaramos precisamente dende Fuente Dé; dende entón coido que non volvín pasar por aí, e moito menos escalar algunha das súas paredes, así que recopilei uns cantos croquis de vías “asequibles” e saímos cara aló, Mundi e eu, con intención de aproveitar un par de días que se prevían de bo tempo.

Pretendíamos acampar nos verdes pastos de Áliva, onde se atopa a única fonte que sabíamos localizar, El Resalao, pero dado que non está permitida a acampada, teríamos que monta-la tenda ó solpor e volver a desmontala ó amencer. Moi preto desta fonte e, ós pés do Espolón de los Franceses, na cara sudeste do Peña Vieja, hai unha zona habitualmente utilizada para vivaquear así que ese foi o lugar escollido como campo base das nosas actividades; e dado que está a apenas 15 minutos do Hotel de Áliva, tamén dispuñamos dun bar no que alternar con xente máis refinada ca nós 😉

Dende Fuente Dé pódese subir utilizando El Cable, un teleférico que en menos de 5 minutos salva máis de 700 m. de desnivel, ou optar por subir a pé, nunha hora e media aproximadamente, utilizando a Canal de la Jenduda (opción pouco recomendable porque uns desprendementos romperon as clavixas que facilitaban o paso por unha zona difícil e dixéronnos que a ruta está bastante descomposta e perigosa) ou  polo camiño de El Hachero (actualmente en bo estado porque por el celébrase unha carreira de montaña: Km vertical Fuente Dé).

Dende a estación superior do teleférico un bo camiño  leva ó lugar escollido para vivaquear xunto á fonte anteriormente citada; dende aquí ata o desvío da Canalona chégase en pouco máis dunha hora, e se o noso destino é a base de Horcados Rojos basta con, aproximadamente, un cuarto de hora máis.

 

Sur clásica pola Variante Régil, Horcados Rojos,  (MD, V+, 400 m.).

Croquis da Sur clásica da Torre de Horcados Rojos. Fonte: http://www.viaclasica.com/croquis/picos/sur_clasica_HorcadosRojos.pdf

A primeira vía que quería tentar era esta clásica na Torre de los Horcados Rojos, pero polo que lera pensei que sería máis interesante realiza-la primeira parte da escalada pola variante Régil que lle engade un pouco máis de dificultade ó percorrido ó ascender por unha “atractiva” cheminea… -craso erro: o grao das chemineas resulta bastante enganoso para aqueles que non están acostumados a este tipo de escalada-

O caso é que aínda no 1º longo da cheminea da Variante cheguei ata un cravo que non sei se protexía o paso pola placa da dereita, ou o avance pola fenda da esquerda… Por riba miña só acertei a ver un gordo cordino a uns 6 ou 7 m. da miña posición, pero bastante no interior da ancha cheminea, así que non sabía se unha vez superado o cravo tería algún seguro intermedio antes. Pola cheminea non me atrevía a continuar desconfiando das miñas forzas para aguantarme en X ou, mesmo con empotre de corpo, e pola placa tampouco tiña valor de abondo para arriscarme a levantarme un metro máis aproveitando un “decente” agarre de dedos ó que chegaba. Pensei incluso se non habería que entrar completamente no interior da fenda-cheminea, un pouco máis abaixo, para subir totalmente por dentro, pero nese caso este cravo do que agora penduraba non tería sentido, ¿non?…

Logo duns minutos de cavilacións e “sube-baixa” do cravo decidín rendirme e baixarme del ata a reunión onde Mundi me aseguraba -xa viremos a tentalo cando nos sintamos máis seguros… ou máis fortes… ou… cando toque 😉 –

Un par de rápeles pola vía, deixáronnos de novo ó seu pé, filosofando sobre se isto supuña un fracaso, unha lección, ou que aprendizaxe poderíamos obter para xustificar que ¡acababamos de retirarnos dun longo de IV+! ;-(

1ª ascensión:

A Sur Clásica foi ascendida por Ángel Landa, Jose María Régil e Pedro Udaondo o 27 de setembro de 1958 e Variante Régil abrírona Carlos García e Jose María Régil o 30 de xuño de 1962.

Comentarios:

O pilar central da lugar a ambas variantes que se unen logo duns 4 ou 5 primeiros longos sobre o seu ombreiro superior. A vía clásica supera o espolón pola esquerda, namentres que pola máis difícil cheminea do lado dereito vai a variante Régil.

Hai un par de vivacs na base da parede pero hai que ter en conta a falta de auga -supoño que os que vivaquean derretiran neve dalgún dos últimos restos de neveiros próximos.

Percorrido e dificultade:

III, IV, III+, IV+ e V-. Dende o ombreiro continúa pola Sur Clásica en 5 ou 6 longos máis de V+, IV, 6a, IV, IV+ e III+.

O espolón coas dúas posibilidades de inicio da ascensión está enfronte da Cabaña Verónica e a medida que un se achega dende o camiño que ven da Vueltona, pódese observar a cheminea da Variante Régil.

Data:

24/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

400 m. 10 ou 11 longos.

Descenso:

A vía remata a poucos metros á esquerda do cume da Torre de Horcados Rojos, facéndose a última reunión nalgún bloque da aresta ó remate dunha canle que se vai abrindo. Apenas 20 metros andando restan para acada-lo cume e logo hai que volver cara ó Oeste sobre os propios pasos para continua-lo descenso -fácil e marcado, aínda que por terreo de grava e terra- pola ruta Normal ata acada-lo Collado de Horcados Rojos.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición:

 

Espolón Rojizo, Picos de Santa Ana (AD, V-, 190 m.).

Aproximación Picos de Santa Ana. Fonte: http://www.manerasdeescalar.com/2013/09/pico-santa-ana-via-noroeste-180m-iv.htmlLogo da decepción que supuxo a imprevista retirada do día anterior, decidimos buscar un obxectivo ben sinxelo para non marcharnos a casa sen ningunha trepada completada 🙂 , así que escollimos esta fácil vía nos Picos de Santa Ana, que nalgúns sitios aparece como Espolón Rojo, en vez de Espolón Rojizo.

Pero así como a escalada en si non ofrece dificultades, o seu achegamento e retorno convertiuse en toda unha ruta de montañismo que en si mesmo xa supuña unha completa actividade. O noso descoñecemento do itinerario xogounos unha mala pasada ó acada-lo Collado de la Canalona, xa que dende aí simplemente resta arrodear cara á esquerda un curto tramo de -calculo- uns 15 minutiños, para acada-lo Collado de Santa Ana, dende onde só nos quedaría baixar por unha marcada senda para situarse baixo o característico espolón (ollo con non equivocarse, porque antes pásase por outro espolón coa mesma característica cor). Pero nós empezamos a baixar unha vez saímos da Canalona pensando que tiñamos que arrodear as paredes que apareceron á nosa esquerda (que en realidade eran dos Tiros Navarro) e pasamos ó Jou del Infanzón e, dende aí, remontamos pola Horcada del Infanzon, dende onde por fin vimos os característicos Picos de Santa Ana e conseguimos ubicarnos. Así, unha aproximación que debera de levarnos un par de horas e media dende o noso vivac en Áliva, supúxonos cáseque o dobre… E se a iso lle sumamos as dúas horas e media que logo da escalada da vía -e de aproveitar para subir tamén ó cume oriental-, nos levou volver pola Canal del Vidrio (descenso nada recomendable polo perigoso dalgúns tramos: esvaradizos, con rochas soltas e rotas,…) cargados nos arneses con todo o material de escalada… -pois iso, que fixemos unha pateada con máis desnivel que algunha etapa ciclista de montaña-. 😀

1ª ascensión:

O 7 de outubro de 1965, por Ángel Benito, Rafael Fernández e Pedro Udaondo.

Comentarios:

Escalada fácil de percorrido evidente xa que discurre pola evidente franxa colorada do espolón. Na parte central, dende a reunión do 2º nicho a vía presenta dúas variantes que logo dun par de longos volven a xuntarse.

Na senda que vai do Collado de la Canalona ó de Santa Ana, hai un manantial de auga ben marcado cunhas pequenas pedras, que debe proceder do desxeo dun neveiro situado uns 100 m. por riba.

Percorrido e dificultade:

IV, III+, IV+ (pola variante da esquerda) ou V (pola variante da dereita), III+ e II.

Croquis da Vía del Espolón Rojo, no Pico Santa Ana. Fonte: http://www.elmaquis.net/escaladas/webesroca/santana-espolonrojo.htmO comezo da vía é unha fácil trepada (II) ata uns metros por embaixo dun primeiro visible resalte.

L1, IV, 50m.

A escalada propiamente dita comeza superando ese primeiro resalte e logo sigue por terreo máis fácil ata unha terraza baixo un novo resalte no que se monta reunión aproveitando un cordino nunha fina ponte de rocha.

L2, III+, 45 m.

Supérase facilmente o resalte e continúase polo filo do espolón ata un gran nicho onde montar reunión nun cordino nunha ponte de rocha polo lado esquerdo, ou noutra ponte de rocha no extremo dereito desa mesma terraza.

L3, IV+/V, 50m.

Das dúas variantes, a opción orixinal sae á esquerda do nicho cun paso aéreo de IV+ e logo continúa polo diedro, pero nós saímos pola dereita para seguir por un muro vertical (IV+/V) onde algúns cravos guiaránnos. A reunión montámolo aproveitando un cravo con argolla máis gordo do normal, nunha pequena repisa desque un podíase asomar e observa-la canle que discurría á esquerda da ruta que nos seguíamos.

L4, III+, 45 m.

Continuamos recto polo hombreiro á dereita da canle antes citada ata montar reunión onde remata o espolón.

L5, II, 30 m.

O último tramo é unha fácil trepada que nos deixa ó lado do cume.

Data:

25/08/2014.

Cordada:

Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos.

Descenso:

Para baixar débense descender uns poucos pasos cara ó Este (de fronte ó cume Oriental) e torcer cara á esquerda por unha vira que nuns 10 m. lévanos ata un cordino nunha ponte de rocha desque o facer un rápel duns 35 m. que nos deixa nun terreo máis fácil polo que proseguir camiñando. Tamén pódese destrepar ata este punto en lugar de face-lo rápel, pero ó principio hai un tramo por placas sen agarres polo que eu non me atrevín a pasar…

Logo séguese destrepando diagonalmente por terreo pedregoso ata o Collado de Santa Ana.

Material necesario:

2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unhas quince cintas exprés, un xogo de friends e outro de empotradores.

Croquis e descrición: