Arquivo

Posts Tagged ‘Reseñas / croquis’

Canteira do Eume, 31 de marzo de 2019.

Fotos de escalada deportiva no encoro do Eume. 31 de marzo de 2019.Rafa, Inma, Carducho e eu viñamos dunha xornada de escalada en Cabo Prior, con intención de pasa-lo día na zona da canteira, no Eume. Eu xa tiña estado en varias ocasións anteriores nesta escola, pero salvo un par de veces que fixeramos algo de deportiva, o habitual era que viñeramos a facer parede nalgunha das vías que suben dende o cauce do río, por embaixo do encoro, ata a canteira -que por algo estas son as vías máis longas de Galicia 😉 -.

Sen embargo, desta volta o obxectivo era puramente deportivo, así que ademais dalgunha vía nos sectores Kamikaze e Bolboreta, tiven a oportunidade de estrearme na parede da Araña, da que me sorprendeu que pese ó aspecto lixoso das súas vías -e o alto da primeira chapa das vías!-, estas son destino frecuente de moita xente, así que son perfectamente escalables (alomenos se tes nivel de abondo para elas, que non é o meu caso -hehehehe…).

Lembrade, que dado que estamos nun espazo protexido de Galicia, e que a Xunta segue sen permiti-la escalada sen previa autorización nestes lugares, é obrigado solicita-lo permiso pertinente, aínda que neste caso o trámite pódese facer por Internet remitindo un correo electrónico, segundo as instrucións que figuran na web da Federación Galega de Montañismo:

será requisito necesario presentar vía correo electrónico unha solicitude que a autorice.
* Os datos que figurarán na solicitude teñen que ser, a data, o sector e o número de escaladores.
* O correo electrónico hai que envialo con acuse de recibo
A dirección de envío do correo electrónico é a seguinte: conservacion.co@xunta.es con copia a: fragas.eume@xunta.es

Croquis das vías en:

O tempo en Pontedeume: http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/pontedeume-id15069http://aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/pontedeume-id15069

Advertisements

Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2-3, 9-10 e 16-17 de marzo de 2019.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2 e 3 de marzo de 2019O Carducho espertoume sobresaltado porque en plena noite un furgón parara na entrada da nave xunto á que estabamos estacionados durmindo, e varias persoas trafegaban ó noso carón. Eu estaba canso de máis como para preocuparme de que alguén estivese descargando material a deshoras, así que apenas tomeime a molestia de entreabir un ollo para decirlle, paseniñamente, que iso a nós non nos incumbía e que se volvese a deitar para durmir.

Pouco tempo puido pasar dende entón, pero eu xa volvera a concilia-lo sono cando de novo Carducho volveu a espertarme advertíndome que a policía estaba aquí; desta volta si que erguín a cabeza para mirar pola fiestra da furgo e, aínda somnolento, a característica luz azul intermitente dun vehículo policial e as voces de varias persoas evidenciaban que algo estaba pasando, e nós, con ou sen motivo, estabamos metidos no allo.

Nerviosos, intercambiamos un par de frases e dubidei se empezar a vestirme, abri-la porta para saír a ver que pasaba,…; pero antes de que decidiramos que facer… –pom, pom, pom!

O primeiro que pensei ó senti-los golpes no coche foi se non abolaría a chapa -que me queredes…?, a pela é a pela…-. Pero non había tempo para cuestións económicas, porque unha voz apremiabanos a que abriramo-la porta. Carducho e eu bulimos para abri-los sacos e, sen saír deles, localiza-lo mando das portas para toparnos cun axente da GNR que linterna nunha man, pistola enfundada xunto a outra, e cunha voz afectada, esaxeradamente alta e con finxida seguridade gritábanos que que estabamos a facer aí, namentres alternaba achegarse xunto nosa para vernos e observa-lo interior da furgoneta, con apartarse algo -supoño que para comprobar que non houbese alguén que o sorprendese pola retagarda-.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 9 e 10 de marzo de 2019Nós respondimos cáseque ó unísono que estabamos a durmir, pero o policía volvía unha e outra vez a gritarnos “como que a durmir, como que a durmir…!“, e namentres continuaba movéndose nerviosamente, achegándose e alonxándose de nós, díxonos que activaramos unha alarma silenciosa.

O Carducho tentou explicarse algo máis decíndolle que acabaramos de chegar e que só buscaramos un sitio apartado da estrada para durmir, pero que non sabiamos que non se podía estacionar no solar onde o fixeramos porque non había ningún peche nin prohibición visible.

Eu, todavía confuso pola situación, non era quen de entender porqué non aceptaba que simplemente estabamos durmindo e seguía a insistir coas mesmas preguntas, pero claro, dende o punto de vista deles…

nós eramos uns fulanos que meterámonos en plena noite cunha furgoneta na finca particular dunha nave, da que fixemos salta-la alarma polo que os/as propietarios/as viñeran pensando que lles estaban a roubar e topáronse cunha sospeitosa furgoneta con xente “escondida” no seu interior, así que inmediatamente avisaran á policía que acudiu pensando que unha perigosa banda organizada de ladróns estaban perpetrando un roubo. 

Véndoo así, si que parece máis normal que os/as propietarios/as se mantivesen a unha prudente distancia observando como un dos policías nos interrogaba a nós, ameazadores delincuentes, coas costas protexidas polo seu compañeiro uns metros atrás, e coas pistolas prestas a saír por se os emboscabamos…

O Carducho, máis espilido ca min, foi quen de dicirlles que chegaramos esa mesma noite a Redinha, e que logo de cear buscaramos un recuncho onde apartarnos a durmir; pero o policía veña que dalle con gritarnos unha e outra vez “como que a durmir, como que a durmir…!“.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 16 e 17 de marzo de 2019Parecía que a cousa non melloraba, pero despois de que lle entregaramo-los nosos cartãos de identidade, dixémoslle que viñeramos para escala-la fin de semana e que íamos a Poios. Non sei se iso empezou a parecerlle crible, óu que seu compañeiro non atopou multas pendentes ó buscar na súa base de datos os nosos DNIs, pero cando nolos devolveu xa nos dixo que tiñamos que marchar de aí e ata nos suxería que foramos durmir xunto a uns depósitos próximos. Nós levantámonos rapidamente e saímos en cirolas do vehículo namentras deciamoslle que si a todo o que nos dicía, porque o único que queriamos era liscar de aí o máis axiña posible, non fosen a cambiar de idea…

Desculpámonos pola bulla que montaramos e parecía que o policía, xa máis relaxado, divertíalle a nosa fala, porque traducíalle ó seu compañeiro que lle chamabamos “coche” ó “carro”. Tiramo-las mochilas dos asentos dianteiros na parte traseira da furgo e antes de arrancar aproximáronse as 3 persoas da nave, unha vez que viron que non eramos perigosos; un deles díxonos que el andivera traballando en España, e que tamén podiamos durmir no parque xunto á ponte de Redinha.

Nós saímos sen ter idea de cara onde tirar, porque as súas propostas non nos parecían axeitadas -xa vedes que a nós, xente fina, non nos vale calquera cousa…-, así que en canto os perdemos de vista, aínda co susto no corpo, empezamos a circular buscando calquera sitio XUNTO Á MESMA ESTRADA, POR SUPOSTO, no que pararnos a durmir.

Pero esa noite estaba escrito que aínda tiñamos que andar a tocarlle o carallo a máis xente, porque cando, logo dun par de voltas, decidimos aparcar detrás dun coche, xunto a un gran trailer estacionado á beira da estrada, nada máis apaga-las luces da nosa furgo, o coche acendeu as súas e saiu escopeteado coas fiestras sospeitosamente toldadas polo bafo das súas ocupantes.

Botamos unha gargallada pensando que lles acababamos de fode-lo “polvo” e que menuda noite que levabamos, pero… a culpa que lla boten ós Guardiñas…

Pese ó acontecido, non só fomos esa fin de semana, senón tamén as dúas seguintes; a primeira e terceira fin de semana de marzo estivemos escalando Rafa, Inma, Carducho e eu, e a segunda só Rafa, Inma e eu, porque, con todo, ir ó Vale de Poios é unha excusa perfecta para desfrutar do seu bacallao, o seu frango á grella e, xa de paso, escalar un chisco 😉 .

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.html

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, en Poios mesmo, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.
  • En Casais da Granja, a 20-30 minutos de Poios, alúgase unha casa de alojamento local, cunhas 8 prazas por uns 250€ por 2 noites: Unidade de alojamento local de Casais da Granja.

Para xantar:

  • Churrasqueira Estrela da Sicó, en Redinha.
  • Restaurante Maria do Céu, pola estrada N1/IC2 en Arroteia, a uns 10 minutos de Poios.
  • Restaurante O Fidalgo (na localidade de O Pombal), a uns 20 minutos de Poios.
  • Restaurante Santiago (na localidade de Santiago da Guarda), a uns 20 minutos de Poios, e só 5 minutos de Casais da Granja.

O tempo no val de Poios:

Esquí de travesía con Celtas, Manzaneda, 3 de febreiro de 2019, e Peña Orniz, 9 de febreiro de 2019.

2019 Febreiro 9 Deixar un comentario

Iniciación ó esquí de travesía co Club Montañeiros Celtas, Cabeza de Manzaneda, 3 de febreiro de 2019.

Fotos da xornada de iniciación ó esquí de travesía con Celtas, 3 de febreiro de 2019.Un ano despois, continúo coa aproximación ó esquí de travesía co Club Montañeiros Celtas, repetindo a saída a Manzaneda para unha segunda práctica nun pequeno percorrido por neve que aproveita a primeira boa nevarada da tempada, para achegarnos á única estación de esquí que temos operativa (aínda que durante moi poucas xornadas ó longo do ano) en Galicia.

Desta volta, contaba con máis confianza, xa que en marzo do pasado ano pasara 4 días “reaprendendo” a esquiar en Andorra, así que pensaba que xa non tería os problemas para descender, da anterior vez. Sen embargo, aínda que no ascenso non tiven ningunha dificultade, chegado o intre de baixar, si que me costou controla-los esquís: está claro que logo dun ano, hai que volver a collerlle o puntiño…

Antes de remata-la xornada, detivémonos xunto ó refuxio Pena do Caldeiro do meu Club Alpino Ourensán, para realizar unhas moi interesantes prácticas sobre o uso do ARVA e o protocolo de rescate de vítimas en caso de avalancha. Recomendabilísimo realizar tódolos anos unha pequena práctica de busca e localización de vítimas, para saber reaccionar con seguridade e axilidade chegado o caso.

Para xantar:

  • O Restaurante Casa Gerardo en Chandrexa de Queixa.

O tempo en Manzaneda:

O tempo na Pobra de Trives:

 

Xornada de esquí de montaña co Club Montañeiros Celtas, Peña Orniz, 9 de febreiro de 2019.

Fotos da ascensión ó Peña Orniz en esquí de montaña con Celtas, 9 de febreiro de 2019.A xornada de iniciación, serviume de quencemento, para unha saída que o Club Montañeiros Celtas organizaba para a Federación Galega de Montañismo, na que se realizaría unha ascensión ó Peña Orniz (no Valle del Sil, Babia), pola senda de Las Fuentes del Sil, partindo da localidade de La Cueta, no concello de Cabrillanes, León.

A actividade realizámola paralelamente, un grupo de esquí de montaña, e outro de raquetas de neve, que dado o moi distinto ritmo dos dous, só coincidiriamos na saída e na volta. De feito non ten moito senso facer conxuntamente a actividade, xa que ademais de ir a ritmos completamente diferentes, as raquetas cando pasan polo mesmo sitio, estragan as marcas dos esquís o que dificulta o retorno xa que non queda un bo carreiro para avanzar máis comodamente. Eu non pensara nisto, pero logo de que llo lembrasen un par de veces ós/ás raqueteiros/as, fixeime que pegado ó cú do último esquiador que pechaba o noso grupo ía un raqueteiro pisando con total tranquilidade sobre o noso rastro (por un oído me entra…), e, efectivamente, á volta si que me din conta do útil que terían sido te-lo carreiro marcado da nosa trazada matinal, para poder deslizarnos moito máis comodamente.

Cando saímos os/as 16 integrantes do grupo de esquí, o tempo non era moi bo, e segundo ascendiamos ía empeorando, primeiro cunha néboa que dificultaba a orientación e logo cunha forte ventisca que finalmente obrigounos a retirarnos preto do cume (ou alomenos así mo dixeron os que coñecían a ruta, porque coa néboa e a ventisca que facía, eu ía practicamente a cegas e non cheguei a albiscar nada). O vento, nalgúns intres era tan forte, que cáseque nos tiraba, xa que os esquís ás nosas costas actuaban como velas. Así as cousas, só fixeron cume o grupo de raquetas, xa que o de esquí retirámonos ante as malas condicións do tempo.

O ascenso non foi difícil, ata que a pendente fíxose máis forte e o xeo da mesma obrigounos a quita-los esquís e continuar con botas. Xa de retirada, e unha vez sobre pendentes menos pronunciadas, volvimos a poñe-los esquís, e aí foi cando me topei coas auténticas dificultades: por un lado, era incapaz de avanzar mantendo a cota, xa que ó estar en pendente non tiña ambos esquís á mesma altura e só era quen de avanzar cara abaixo; claro está, que así non podía seguir ó resto do grupo, que mantivo a cota ata unha golada dende a que xa comezaba un descenso máis claro, polo que acabei no fondo do val, quitando os esquís para remontar camiñando ata xunto ós/ás meus/miñas compañeiros/as -ufff, isto non era o que eu imaxinara como un cómodo e descansado descenso esquiando…-. Ademais, como a  maior parte do tempo descéndese non de fronte, senón ladeando as pendentes ou avanzando lateralmente, ó ter sempre unha perna máis alta ca outra e cargando distinto peso, fíxoseme duro e moi canso. Se a  iso lle sumamos que nos tramos lixeiramente ascendentes, non controlo o “paso tesoira”, e que para rematar tivemos que facer camiñando parte do camiño porque desaparecera a neve que pola mañá cubría as rochas nalgún tramo… 😦

A conclusión non foi moi boa… resultaba máis canso e problemático do que me esperaba, así que volvín algo decepcionado desta experiencia. Así e todo, tentarei correxir algunhas das carencias esquiatorias que detectei e darémoslle outra oportunidade… 🙂

Polo demais, chamoume a atención o feito de que esta actividade ó estar feita para a Federación Galega de Montañismo, contaba con algún tipo de subvención por parte da mesma, xa que sorteouse entre os/as participantes algún material adquirido cos cartos asignados pola FGM, sen embargo, isto nin ocorre en tódalas actividades federativas, nin atopo ningunha información que explique en base a que criterios se subvencionan unhas e non outras… -os inexcrutables enigmas federativos…-. ;-(

A ruta:

Para aloxarse:

Hai un albergue, Centro de Turismo y de Ocio Laciana Natura, con habitacións con liteiras (tamén conta con cabanas de madeira, supoño que para o verán) en Villablino: https://www.lacianatura.es/.

Para xantar:

O tempo en Cabrillanes:

 

Escalada deportiva en Entrago, Teberga (Asturies), 13 de outubro de 2018 e do 4 ó 6 de xaneiro de 2019.

Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 5 e 6 de xaneiro de 2019. Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 13 de outubro de 2018.Teberga é unha das zonas de escalada deportiva máis coñecidas de Asturias, con máis de 600 vías repartidas por distintas escolas, na súa meirande parte de dificultade, polo que, ¡ollo!, por debaixo do 6c non é un destino moi interesante, eh; de aí que ata agora nunca nos achegaramos: “Manolete, Manolete,… si no sabes torear,…¿pa que te metes?” 😀

A mediados de outubro achegámonos un día por primeira vez, Beni e eu, de paso que coñeciamos a escola de Otura, e daquela só estiveramos nos sectores Eléctrico e Explanada, nos que pouco puidemos “rañar” 😦 . Pero regresamos agora de novo aproveitando o final das vacacións de nadal, desta volta acompañados por Inma e Rafa, que foron os únicos afoutos -máis ben tolos, diría algúns… 😉 – que montaron unha tenda na área de acampada, na que pasaron 2 xélidas noites no seu proceso de “curtición montañeira”; namentres, a Beni e eu, ben se ve que menos curtidos ca eles, tivemos que soporta-la incomodidade de regula-la calefacción do Hotel Balcón de Agüera, no que nos aloxamos coa excusa de cura-la gripe… 🙂

Rafa nunha das vías da ExplanadaNesta época, os días son cortos e o sol apenas sube, polo que os sectores permanecen todo o día á sombra, agás no Entecampos, e apenas media xornada no Explanada, así que co moito frío que nos tocou, non puidemos saír destes 2 sectores salvo perigo de conxelación. Neles hai boas vías, longas moitas delas, con pasos lavados no caso das máis asequibles, e en xeral duras para o grao que lles dan…

Máis alá da escalada, a vila é moi coñecida pola famosa Senda del Oso, unha vía verde de máis de 30 Km que traza un sinxelo e fermoso percorrido para bicicleta moi transitado.

Esta zona de escalada está ó carón da vila de San Martín de Teberga que conta con todo tipo de servizos: o albergue de San Martín de Teberga, aloxamentos, tendas, restaurantes, caixeiros, farmacia, gasolineira… Asemade hai alternativas de sendeirismo, e incluso un museo da prehistoria, así como un par de áreas habilitadas polo concello para autocaravanas. A media hora de coche están tamén o Refugio del Llano (en El Llano, Quirós) e o Albergue Municipal de Arrojo (en Arroxu, Quirós).

Xa en Entrago está a área recreativa La Pumariega, xunto ó aparcadoiro e área de autocaravanas, que ten prado no que permítese montar tendas de campaña. Esta área conta con auga potable, baño con ducha (a fría e de balde, e a quente ten un mecanismo de pago con moedas), fregadoiro, sistema de baleirado de augas grises e negras, mesas, bancos e alumeado público. Asemade, no contorno da área hai servizos de panadería, bar e restaurante.

A existencia desta zona ideal para os/as escaladores/as, así como algúns dos equipamentos de sectores débese en gran medida ó esforzo do Grupo de montaña y escalada Aguja de Sobia, que ten un local social aló mesmo, e que agradecerán o nosa colaboración…

Ós sectores de escalada de Entrago accédese dende o comezo da propia Senda del Oso, xunto á area de aparcamento, e atópanse principalmente na entrada do desfiladeiro de Valdecereizales. Xunto ó sector Explanada hai unhas mesas e unha fonte ó carón do río.

Guías con croquis de Entrago:

Algún artigo con información interesante de vías a escalar:

 

O tempo en Teberga:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/teverga-plaza-la-id33072

 

Casal dos Pianos, Magoito, São João das Lampas, Sintra (distrito de Lisboa, Portugal), 31 de decembro de 2018 e 1 de xaneiro de 2019.

Fotos do Casal dos Pianos (Portugal), 31 de decembro de 2018 e 1 de xaneiro de 2019Casal dos Pianos, tamén coñecido como Pianos Rachados, ou o Indian Creek de Portugal, é un lugar á beira do Atlántico, a escasos 20 minutos en coche (uns 15 km) da cidade de Sintra. A rocha é basáltica, e nalgúns sitios descasca algo, supoño que polo efecto da humidade e o salitre do mar ó seu carón. A fisonomía das fendas fai inútiles os entaladores, así que é obrigado ir ben providos de friends.

O primeiro día estivemos no sector Morro da Pedreira Este, cunha aproximación rápida e cómoda, e que cos seus escasos 8 m de altura ten unha ducia de vías, xeralmente moi sinxelas, ideais para iniciarse na escalada en fendas. Ó final da ampla explanada unha parede máis alta a pecha (sector Canto), e nela hai algunhas vías de maior altura, iso si, nos cantís que dan ó océano, o pé de vía é moi malo, incluso perigoso.

Por unha vez saio eu na foto :-D (eu, nunha vía do Teclado Esquerdo, en Casal dos Pianos. Foto cortesía de Rafa)O segundo día pasámolo no sector Teclado Esquerdo ó que achégase por outra senda, que para baixar ó pé dos cantís presenta un terreo algo perigoso. Hai que lle agradecer o traballo de tallar chanzos, na forte pendente herbosa, a algún pescador que se ocupa delo para poder achegarse ás súas zonas de pesca.

No lado esquerdo do sector, temos un pé de vía cómodo e vías de máis de 20 metros, con dificultades maiores que as da víspera, e continuando pola base do cantil, chegariamos ó Teclado Dereito, que xa non visitamos.

Dado que Sintra está bastante preto de Casal dos Pianos, para o aloxamento, xantares, compras e demais, Rafa, Inma, Beni e eu, usamos esta vila como campo base, aínda que na práctica só estivemos nela para durmir e cear.

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • En Sintra

Para xantar:

  • Restaurantes en Sintra

O tempo en Casal dos Pianos: