Arquivo

Archive for the ‘Escalada deportiva’ Category

Ordesa e Rodellar, do 4 ó 9 de xullo de 2018.

Bolboreta no val de OrdesaA propósito de Ordesa, escribía Arnaldo de España na súa obra “Guías de los sitios naturales de interés nacional. Nº 4. El parque nacional del valle de Ordesa”, publicada polo Ministerio de Agricultura no 1935, que:

non é, como podería suporse pola súa designación de val, un espazo ancho e de horizontes dilatados. É, contrariamente, unha fendedura profunda, un lugar angosto entre paredes altísimas, unha fenda do terreo, un verdadeiro canón onde a vexetación, medrada con exuberancia, determinou un lugar selvático de enorme atractivo, onde os contrastes e belidos rincóns son portentosos e abondosos.

Esta é, sen dúbida, unha boa descrición, pero a min gústame tamén a do famoso xeógrafo, cartógrafo e pintor francés Franz Schrader, que pintou unha acuarela do Gallinero, do que aseguraba: ter vistos tódolos tons da carne rosada do salmón, a polpa  do albaricoque, o pel da laranxa, a chama do sol poñente ou do ferro ó vermello, todo elo misturado nun estoupo de luz iluminando os bosques ata o máis profundo do seu sino.

Eu non podería describilo mellor!

Mundi e eu saímos de Vigo, para recoller a Víctor en Ourense e a Lucas en Huesca, co obxectivo de escalar algo no val de Ordesa. Polo serán xa montamo-la nosa tenda no camping Río Ara, en Torla, xusto a tempo para protexernos dunha sarabiada que así como chegou, foise, pero que deixounos un conato de inundación na tenda, e a preocupación de que o tempo non fose benévolo connosco.

Pilier du Printemps, TD, 6a+, 200m

 

Fotos da escalada do Pilier du Printemps (Pilar de la Primavera, El Gallinero, Ordesa), 5 de xullo de 2018.Situada no Pilar de la Primavera, á esquerda do Tridente, na parede de El Gallinero, é probablemente a máis asequible das vías do val de Ordesa, xa que ademais de ser curta, o seu itinerario é bastante rectilíneo e evidente, percorrendo de forma graduada unha serie de fendas e chemineas. Non ten as características da maioría das vías do val (bloques que esixen unha escalada atlética, verticalidade e lonxitude), pero serve para deixarnos na boca o regusto do ambiente de Ordesa.

A vía parte á metade da parede, xa que unha rampa de bloques e herbas permite dende onde abandoamo-la senda pasado o Tridente, acadar bastante altura, e un último tramo por unha cheminea (IV+) duns 30 metros, déixanos por riba da barreira rochosa inferior. Dende aquí, hai que camiñar por unha forte pendente herbosa, algo exposta cara á base da vía. Hai varias posibles entradas para inicia-la vía, pero nós optamos por comezar dende un punto baixo, para aumenta-la escalada, aínda que a ruta orixinal empeza máis arriba polo lado dereito.

Trazado de Pilier du Printemps, no sector da Primavera. Fonte: http://luichy-lanochedelloro2.blogspot.com/2015/07/el-gallinero-pilar-de-primavera.htmlComezamos pola variante do primeiro diedro-cheminea (contado dende o lado dereito da parede), que ten unha visible mancha branca nos primeiros metros da placa esquerda; a verdade é que non teño moi claro se este é o inicio correcto da vía, porque a maioría das referencias que vin optan por empezar máis altos, accedendo por zona herbosa seguindo a ruta orixinal de máis á dereita da parede. Porén no croquis da vía da guía de Ravier e Thivel, sinalan o 2º diedro, xusto á esquerda do que nós escollimos, en cambio no bosquexo de Luichy, indícase a nosa elección, cunha frecha amarela, como unha posible entrada…

Aviso! Caeume un camalot gris do 0’4, coa súa cinta e correspondente parella de preciosos mosquetóns relucintes Wild Country, que deben estar a pé de vía: a ver se alguén é tan amable de pasarse a recollermos, que a min… como que me queda un pouco a desmán… 😀

  • 1ªascensión: 16 de xuño de 1974. J.P. Barokas e R. Despiau.
  • Aproximación: Dende a parada do autobús na Pradera, tómase a senda que vai cara ás clavixas do Cotatuero, para continuar pola Faja Racón, ata, unha vez pasado o Pilar do Cotatuero, acada-las pendentes de herba ós pés da canle que dá acceso á terraza herbosa superior; aproximadamente hora e media ata este punto. E outra media hora máis para escala-la canle (30-40m, IV+) e atravesa-la pendente cara á esquerda que nos deixa na base da vía.
  • Descenso: rematada a vía, hai que segui-la senda que cara ó Este vai flanqueando as terrazas superiores do circo. A senda lévanos ata as Clavijas de Cotatuero, e dende elas xa se empata co camiño de aproximación que nos leva ata a Pradera. Aproximadamente unha hora e media dende o remate da vía, apurando o paso…
  • Material: dúas cordas de dobre de 60 m, un xogos de friends (ata o nº 3 de Camalot, e nós repetimos os 3 números superiores), 3 Allien, 1 xogo ben completo de empotradores e 15 cintas, ademais do equipo individual de escalada habitual.
  • Auga: fonte e bar na Pradera.
  • Data: 5 de xullo de 2018.
  • Cordadas: Víctor e Lucas, e Mundi e eu.
  • Percorrido e dificultade:

Croquis da Pilier du Printemps, no sector da Primavera, cunha variante en vermello á esquerda da nosa entrada. Fonte: https://pablovelasco73.blogspot.com/2015/08/pilar-de-la-primavera-ordesa.htmlO cuarto longo é o máis difícil da vía, aínda que nos croquis danlle 6a+ ó primeiro paso do diedro-fenda, e V+ ó remate da fenda en bavaresa, baixo o teito, para min foi bastante máis difícil o tramo final deste longo, que tiven que superar en A0, metendo uns minientaladores dos que se saíron 2 cando colgaba deles, así que aínda que non me manquei, pegueime un bo susto…

L1 (50m, V+): Comezar polo primeiro diedro dende a dereita, pasada a esquina, seguindo a cheminea ata acadar un piñeiro no que facer reunión na plataforma superior.
L2 (20m, V+): Súbese á repisa superior para colle-lo diedro oculto do lado dereito do muro de enriba nosa. Un cordino semi-cortado protexe o paso máis complicado do diedro que nos deixa nunha nova cómoda repisa, na que montar reunión nun piñeiro.
L3 (25m, V+): Faise unha travesía cara á esquerda (buscando un cravo visible) ata situarse debaixo dunha sabina. Desde aquí séguese verticalmente con algo de tendencia de esquerda a dereita ata montar reunión nunha repisa cun cravo, que é necesario reforzar.
L4 (30m, 6a+): Empeza por un diedro cheminea que vaise complicando ata rematar en bavaresa dura (hai un taco de madeira con mal aspecto, no tramo da bavaresa), baixo un teito que evitamos saíndo pola súa esquerda axudados dunha sabina ata a reunión montada con 2 cravos sobre unha repisa.
L5 (50m, V): Séguese polo evidente diedro-cheminea ata o seu remate (seica faise unha reunión intermedia dun par de cravos, pero eu non os vin e continuei), nun ensanche de pedras soltas e rocha rota, que da paso a unha repisa cómoda á dereita. Neste punto, normalmente faise reunión nun piñeiro no extremo dereito da terraza, pero para non roce tanto a corda eu monteina á saída da cheminea, aproveitando uns furados da parede.
L6 (25m, IV+): Ascender polo evidente diedro-cheminea. Montar a reunión entre os bloques un nun piñeiro de arriba, para logo saír xa camiñando pola pendente de bloques e herba.

Nova retirada na vía No hay Quinto Pino, TD, 200m, V+

Fotos da No hay Quinto Pino (Libro Abierto, El Gallinero, Ordesa), 6 de xullo de 2018.Ó seguinte día, Lucas e Víctor saíron para escala-la vía Ravier, no Tozal del Mallo, namentres que Mundi e eu escollimos un obxectivo máis modesto, á vista da nosa lentitude da véspera, para tentar ver se mellorabamo-lo suficiente como para decidirnos a Croquis de Esperó Autèntic e trazado de No hay Quinto Pino. Fonte: https://kimgil.blogspot.com/2016/08/ordesa-espero-autentic.htmlprobar outro día a combinación da Brujas – Francoespañola, tamén no Tozal del Mallo.

A vía escollida por nós foi a No Hay Quinto Pino no extremo esquerdo da Pared del Libro Abierto, que xa catro anos antes tentara escalar con Beni, pero da que nos retiraramos ó pé mesmo de vía, logo de ascender 3 selváticos longos ós que a guía de Ravier e Thivel, se refire dun xeito, tan impreciso como lacónico, da seguinte forma: “Remonta-la canle á dereita que nos deixa no pé de vía”.

Para chegar a esta vía, hai que percorrer parte da Faja Racón, polo lado do Circo de Cotatuero, bordeando as paredes do Gallinero; a aproximación dende a Pradera ata a canle na que nos apartamos da senda, dura unha hora e media, aproximadamente.

Desta volta, unha vez remontada a evidente canle que aparece na senda á nosa dereita, ó remata-la parede do Libro Abierto, acadamos unha cheminea con abondosa maleza sobre unha coveira na que nos encordamos para o ascenso. Pero se na outra ocasión que antes comentara, chegaramos ata o comezo da vía, desta volta, ó cabo de 30m farteime de “remontar” maleza e penedos rotos, e lacei un pequeno piñeiro (por certo, de raíces demasiado visibles para o meu gusto), do que rapelei ata a cova, farto de xogarme o tipo por un terreo tan pouco prometedor.

Vendo as fotos, parece que houbera sido mellor opción escala-lo lado esquerdo da parte central, en vez do lado dereito polo que eu me decidín, xa que pode acadarse antes unha rampa de herba (se é que iso fose bo…), pero penso que aló o vin máis mollado e difícil que polo outro lado -xa me revisarei a vista, cando vaia a verme a intuición-. ;-D

En fin,… segundo fiasco nesta vía, que volve a quedar pendente dunha nova tentativa que -aínda que só sexa por pura teimosía-, de seguro hei de volver…

Non atopei información desta vía máis que na guía de Ravier e Thivel, da que din que non se fai moito, e eu aposto a que debido precisamente o seu mal achegamento ó pé da vía.

Sen embargo, si que hai un croquis dunha vía próxima, a Esperó Autèntic, na que se sinala o percorrido de ambas e se marca por onde vai esa “aproximación”.

Escalada deportiva en Torla: Peña Pillera

Fotos de Peña Pillera, Torla (Ordesa), 7 de xullo de 2018.Torla é unha pequena vila eminentemente turística na que hai de tódolos servizos básicos que poidamos necesitar, aloxamentos, camping, restaurantes, tenda de material de escalada, alimentación, roupa,…

Cando os pronósticos do tempo non permiten meterse nas vías de Ordesa -ou simplemente, para tomarse un descanso da vértixe ordesiana-, pode un aproveitar para pasar unha tarde de escalada deportiva, no muro que hai xusto enriba de Torla. Se fai sol é mellor ir a partir das 14h ou 15h, xa que antes o sol da de cheo, e pola tarde estase á sombra.

Peña Pillera, Torla. Fonte: http://www.casacajalordesa.comSeica chámanlle Peña Pillera, e conta con algo máis dunha ducia de vías, e aínda que non sei de croquis actualizados delas, podedes ver un bosquexo no local da compañía de guías de Torla, que vos deixarán fotografiar sen problema.

Para chegar á parede, dende a praza do concello tómase á rúa empinada que vai para arriba. A rúa sae da vila converténdose nunha corredoira entre valos que ascende un pouco á esquerda da zona de escalada, un pouco por embaixo da cota do pé das vías, hai un desvío do camiño, pouco marcado, que sae á dereita cara á base da parede, e 30 ou 40 metros máis arriba, un roto no valo permite coller outra senda que se vai xuntar coa primeira, tamén cara ás vías. Hai que pasar por entre arbustos e árbores ata acadar un primeiro muro, xunto a unha vella casa de pedra abandoada, no que hai varias curtas vías que seica son faciliñas, pero que nas que nós non paramos porque o sector interesante está un pouco máis adiante, seguindo bordeando a parede.

Dende a praza do concello ata o pé das vías non haberá máis de 10 ou 15 minutos.

As vías máis vellas teñen o nome pintado no seu inicio, pero hai máis das que tiñamos anotadas, así que pode que a seguinte listaxe que fago de seguido teña erros. De esquerda a dereita, na primeira parede, antes de rodea-lo espolón, as vías son:

  • 1. Valpurguis: V+/6a (agarres de inicio moi lavados…) Conta cunha prolongación de 6b, ata a mesma reunión que a vía do lado.
  • 2. La piel a tiras: 6b. Ten un 2º longo chamado Puta, de 7b.
  • 3. Lomo con pimientos. 6b
  • 4. Pájaro sabio. 6c
  • 5. Gotitas: 7b. Comparte reunión con Las cosas del querer. Ten un 2º longo de 7b+.
  • 6. Las cosas del querer. 6a+
  • 7. ¿? 6b
  • 8. ¿? 6b

Logo de arrodea-lo espolón hai outro par de vías:

  • 9. Babilonia. 6c+ (vai por unha fenda).
  • 10. Adrian. 6c

E un pouco máis adiante:

  • 11. 6b+
  • 12. 6a+
  • 13. 6c
  • 14. 6c
  • 15. 7a+

 

Croquis e info:

 


Rodellar, Sierra de Guara (Huesca)

Fotos de Rodellar, Sierra de Guara (Huesca), 8 de xullo de 2018.Situada na comarca do Somontano, na provincia de Huesca, en plena serra de Guara, famosa tamén polos seus barrancos (Mascún, Andrebot e Alcanadre), esta diminuta vila é coñecida internacionalmente, polas extraordinarias bóvedas nas que xa se levan abertas cáseque un milleiro de vías de deportiva, a maioría de dificultade; sétimos, oitavos e ata 9b percorren desplomes e chorreiras, deixando pouco espazo para vías de graos baixos, que debido a súa escasez están tan sobadas, polas constantes repeticións, que resultan esbaradías.

Empezamos polo sector máis fácil e saturado, La Fuente, xunto ó río e ó carón do Furia Latina (de vías máis potentes), e do Callejón. Pero namentres Mundi e eu, decatabamonos de que se nos acababan as vías ó noso alcance, Víctor e Lucas aproveitaron para probar algunha vía no desplome do lado esquerdo da impresionante bóveda do Pince Sans Rire.

Os accesos ós distintos sectores faise por sendas ben marcadas que percorren este fermosísimo canón, partindo dende a vila de Rodellar, que conta cun parking á súa entrada (en temporada énchese facilmente), aloxamento no Cámping Mascún, ou no Refugio Kalandraka, bares, restaurantes e fontes no pobo e pódese nunha surxencia fronte ó sector La Fuente, no mesmo cauce do río.

A medio camiño das cidades de Huesca e Barbastro, indo pola N-240, cóllese un desvío pola A-1229 que, ó pouco de pasar pola localidade de Abiego, abandónase ó atopar un letreiro a man esquerda indicando as localidades de  Bierge e Rodellar, pola A-1227. A uns 10 quilómetros do cruzamento, pásase por Bierge, onde un novo sinal indica que se debe toma-la estrada HU-341 para pasar por Almunias, antes de chegar a Rodellar, onde remata a devandita estrada.

Máis info:

 

Advertisements

Xuntanza de escalada 2018 en Faro de Budiño

cartazo xuntanza 2018

A Xuntanza de escalada de Faro de Budiño deste ano terá lugar os vindeiros días 11, 12 e 13 de maio de 2018.  Haberá actividades e escaladas varias -sen ánimo competitivo desta vez! -.

Preinscricións a través do formulario web ata 9 de maio: adultos/as 15€, menores de 18 anos 10€ e menores de 12 anos de balde.
A partir do 10 de maio a inscrición pasa a 18€, e tamén poderase inscribir no merendeiro o propio día.

Toda a información na web https://xuntanza.site123.me/ e no Facebook da organización: Alud Grupo de Montaña.

Programa da Xuntanza.

Venres 11 de maio

Documental de escalada que se proxectará no local cedido pola Asociación Cultural A Forna.

“9 dos escaladores máis relevantes da actualidade xúntanse neste impactante documental sobre a ética, os valores e a natureza da escalada. Os irmáns Ravier, Christian Ravier, Ekaitz Maiz, Mikel Zabalza, Albert Salvadó, Arkaitz Yurrita, Eneko César e Unai Mendia amosarán o lado máis oculto da escalada dos Pireneos.”

 

Sábado 12 de maio

  • 12/05/2018 10:30 h
  • 12/05/2018 12:00 h
  • 12/05/2018 13:00 h
  • 12/05/2018 14:00 h
  • 12/05/2018 23:00 h

Domingo 13 de maio

  • 13/05/2018 11:00 h – 13:00 h
  • 13/05/2018 12:00 h

“Exposición da situación das zonas de escalada galegas, por parte de Escalada Sostenible Galicia (ESGa): sustentabilidade, ameazas, accións emprendidas e necesidades. Debate con ESGa como moderador e participación libre.”

  • 13/05/2018 13:00 h

 

E moitas máis cousas…

das que podedes informarvos en https://xuntanza.site123.me/#section-5ada09e717243

2000_5aec8f7dc7088

Como chegar a Faro de Budiño: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

Escalada deportiva en Coll de Nargó (Lleida), 30 e 31 de marzo de 2018.

Fotos de escalada deportiva en Coll de Nargó (Lleida), 30 e 31 de marzo de 2018.Aproveitando a nosa viaxe “esquiatoria” a Andorra, pasamos un par de días facendo escalada deportiva en Coll de Nargó; á ida só paramos un rato para localiza-la zona e dar un paseo polos seus sectores, xa que as choivas deixaran as paredes molladas, pero á volta, Carducho, Lola, Mundi e eu, detivémonos escalando no seu sector máis interesante, a Paret del Grau.

Paret del Grau. Coll de Nargó.Polo que parece, hai todavía moitas posibilidades de apertura neste sector, e débense de estar abrindo novas vías, xa que aínda que localizamos uns croquis por Internet deste sector, e botámoslle un vistazo a unha guía de escalada de Lleida que tiñan outros escaladores, atopámonos con moitas máis vías das que tiñamos referencia.

A escalada alterna zonas de caliza plaqueira, con outras dun conglomerado con certo parecido ó de Riglos, aínda que con máis agarres. Tamén chamounos a atención no estremo esquerdo da parede principal, o distanciado entre chapas nalgunhas vías, e a inexplicable/inxustificable (que me disculpen polo miña franqueza os/as aperturistas) gran altura na que se colocou o primeiro seguro… pa-haberse-matao… 😦

En canto á pequena vila de Coll de Nargó, ten tódolos servizos e un pequeno casco vello, realmente interesante e sen ningunha parafernalia turística, polo que merece unha visita.

Nós para durmir, aproveitamo-lo aparcadoiro que hai entre o colexio, a piscina e a Dinosfera (un pequeno museo sobre os dinosaurios), onde parece que é habitual que estacionen autocaravanas.

E, a moi poucos quilómetros, pódese un achegar a unha vila algo máis grande, como é Oliana, ó carón dunha gran extensión de paredes, entre as que estes últimos anos parece que se concentran moitos/as escaladores/as de referencia, principalmente en vías do Contrafort de Rombau.

Información das vías de escalada de Coll de Nargó en:

O tempo en Coll de Nargó:

Escalada deportiva no val de Poios, Redinha (Portugal), 6 e 7 de decembro de 2017.

2017 Decembro 7 Deixar un comentario

Fotos do val de Poios, Redinha (Portugal), 6 e 7 de decembro de 2017.Logo de varios meses sen chover, que está a causar unha seca histórica, o primeiro temporal do inverno viu a coincidir cunha ponte -benvida sexa esa auga, pero mira que escolleu as peores datas… 😉 -. Así que como por cáseque toda España (agás o extremo mediterraneo), o tempo viña malo, André, Carducho e eu decidimos baixar ás zonas de escalada de Redinha, en Portugal, nas que tiñamos garantizados, alomenos un par de días bos.

Eu nunca estivera, así que sorprendeume que houbese tantos sitios próximos entre si, para escalar nesa área de Redinha: Poios, Serra da Estrela e Buracas. En concreto estivemos no Vale de Poios, unha escola con máis de 100 vías de deportiva sobre rocha caliza, na que non hai moito para facer se non andas polo menos no 6b, pero que para quen ronde o 7a, é un lugar ideal… A orientación maioritaria faina recomendable para o inverno ou para días nubosos e fríos de primavera e outón.

Sectores Gruta do Amor e Irmandade da Topalhada. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.htmlDende Vigo á aldea de Poios, parroquia de Redinha, concello de Pombal, distrito de Leiria, son menos de 300 Km que se percorren en apenas 3 horas polas autoestradas portuguesas, pero que resultan bastante caras e para as que non hai alternativas, xa que o tempo de viaxe duplícase -como mínimo- se se intentan utilizar vías alternativas pra evita-las súas caras peaxes. Nós tivemos un despiste na entrada dunha das autopistas e non collemo-la tarxeta correspondente, o que provocou un posterior “altercado” co cobrador da peaxe, cando lle tentamos explica-lo sucedido e negábase a contestar ás nosas preguntas e só nos esixía un pago desproporcionado… 😦 A situación foi bastante tensa, aínda que vista dende a distancia podería parecer cómica: un cobrador inflexible que ignoraba o que os 3, cada vez máis alterados, ocupantes do vehículo lle diciamos; e nós con cadansúa diferente teoría sobre que facer: un que “dalle lume, tira para diante, que nos ten que levanta-la barreira por collóns…!”, o outro que “tranqui tío, hai que chamar á policía, porque este tío quérenos tangar, así que non te movas de aquí, nin para diante, nin para atrás e a ver se por Internet nos enteramos do que temos que pagar…” e outro que no medio da discusión mirando a uns e outros, aferrado ó volante, non sabía se pisa-lo acelerador ou bota-lo freo de man… Pasar pasamos, aínda que non temos claro se delinquimos ou non, así que dende entón sempre nos veredes inquedos, observando continuamente as nosas costas, por se se tivese tramitado unha orde de internacional de arresto…

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.htmlPero como a escalada permítenos evadirnos -literalmente, neste caso 😉 – dos problemas do día a día, unha vez chegados ó noso destino, olvidamo-lo asunto e adicámonos a desfrutar deste fantástico lugar, ideal para escalar ó sol en días frescos de inverno. Estivemos en varios sectores: Microondas, Ponta do Vale, Gruta do Amor e Irmandada da Topalhada, sendo os máis soleados os da parte alta do val, namentres que nos do fondo do val, puidemos escalar incluso á sombra pola tarde.

Calorciño, bo ambiente, e bastantes paisanos nosos cos que nos topamos aló, conxuntáronse para pasar un par de bos días de escalada, que poderiamos ter estirado alomenos a un máis se o mal tempo se houbera retrasado unh chisco. Así que só botamos unha noite durmindo no soportal da capela que hai no medio das casas, e a segunda noite xa a pasamos nos monumentais atascos que se forman nas autopistas portuguesas…

Escalada deportiva no val de Poios – Redinha (Portugal), 20 e 21 de xaneiro de 2018.

Fotos do val de Poios - Redinha (Portugal), 20 e 21 de xaneiro de 2018.
E unhas semáns despois repetimos novamente visita ó val, desta volta: Carducho, Lola, Beni e eu.

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.

O tempo no val de Poios:

Escalada deportiva en Hoces de Vegacervera (León) e Cerulleda (León), 12 e 13 de novembro de 2017.

2017 Novembro 13 Deixar un comentario

Fotos de Hoces de Vegacervera (León) e Cerulleda (León), 12 e 13 de novembro de 2017.O tempo viña frío, así que as Hoces de Vegacervera non parecía un destino aconsellable, posto que nesta época por pouco aire que corra, coa temperatura baixa, non habiamos de estar nada cómodos… Sen embargo André, Rubén, Lola, Carducho e eu probamos, aínda que a previsión do tempo daba que se achegaban choivas, decidimos darnos unha volta por aló e, de paso, coñecer unha escola que hai en Cerulleda e da que André nos falaba entusiasmado -e damos fe de que si que vale moito a pena-. Tras pasa-la noite na pequena campa que hai entre a estrada e o río, por baixo do sector de Hoces Free, tivemos unha primeira xornada con tempo soleado, sen aire e temperaturas razonables, que nos permitiron aproveitar todo o día. Pola noite, cadrou que se celebraba a multitudinaria Feria de la Cecina de Chivo en Vegacervera (de aí que o camping municipal das Hoces de Vegacervera estivese probablemente superpoblado), así que antes de marchar a pasa-la noite a Cerulleda, demos unha volta polos postos a ver que se “cheiraba” polo lugar.

  • Camping municipal das Hoces de Vegacervera: http://www.aytovegacervera.com/campingvegacervera.htm
  • Mesón La Cocinona en Vegacervera: https://es-es.facebook.com/pages/Mes%C3%B3n-la-Cocinona/169007516469343
  • Tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Plano de situación dos sectores de escalada de Hoces de VegacerveraCroquis de Hoces de Vegacervera:

O tempo en Vegacervera:

http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/launchwidget/vegacervera-id24194?w=g4p11111111ohmffffffw898z331x4f86d9t95b6e9r1s8n2

Consulta da predicción da AEMET para Vegacervera

Fonte: https://infofanatic.blogspot.com.es/2010/06/escalando-por-la-cordillera.htmlCerulleda é unha minúscula vila do concello de Valdelugueros, na provincia de León, perto do  porto de Vegarada, na que nun par de muros abríronse unhas 50 vías de deportiva caracterizadas por ser de bo canto desplomado, dun grado por riba do 6b, e por un pé de vía, moi próximo á propia vila, onde deixaremo-los vehículos. Unha bonita campa entre a estrada e o río, é usada habitualmente para vivaquear, sen que ata o de agora houbese problemas cos/as habitantes do lugar. Aínda que non hai sequera unha tenda, si que teremos alomenos unha fonte na que aprovisionarnos.

Só puidemos escalar un rato pola mañá, porque o mal tempo previsto, foi entrando dende as pistas de San Isidro -visibles perfectamente dende este lugar- e aínda que o desplome do muro permitiunos aproveitar algo máis, finalmente o frío e o paseniño orballo obrigáronnos a marchar de aló. En todo caso, un moi recomendable sitio para ir a escalar.

 

Croquis de Cerulleda:

O tempo en Cerulleda:

http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/launchwidget/valdelugueros-id24177?w=g4p11111111ohmffffffw898z331x4f86d9t95b6e9r1s8n2

Consulta da predicción da AEMET para Valdelugueros