Archive

Archive for the ‘Escalada deportiva’ Category

Xuntanza de escalada en Faro de Budiño 2017

A xuntanza está prevista para o venres 5, sábado 6 e o domingo 7, de maio de 2017

  • Proxeccións
  • Competicións de parede e bloque
  • Obradoiros
  • Concertos

Preinscricións ata o mércores día 3 de maio.

Toda a INFORMACIÓN no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/

e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

cartazo2bxuntanza2bescalada2bfaro2bde2bbudi25c325b1o2b2017

  • Venres 5.
    • Proxeccións:
      • “Oeste do 1º Risco”.
      • “Yosemite”.
    • Charla de “Escalada Sostenible”.
  • Sábado 6.
    • Competicións de escalada e bloque.
    • Xogos, cea e música…
  • Domingo 7.
    • Clinic de pés de gato: ven a proba-los novos modelos de varias marcas.
    • Escalada.

Tríptico informativo: https://www.facebook.com/groups/xunesga/?fref=ts

Tríptico informativoTríptico informativo

Información no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/ e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Como chegar e que escalar en: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

Escalada deportiva en Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.

Fotos de Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.Quirós é unha deses vellos destinos que estiveran moi de moda entre os/as escaladores/as da zona de Vigo durante aqueles anos nos que a escalada deportiva colleu o seu máximo pulo. Eu, que non vivín esa época, escoito envexoso as historias deses tempos e tento enchouparme do seu espírito cando me achego a esta vella escola, desta volta acompañado de Beni, Lola, Carducho e Manu.

Só estaríamos un par de días, así que o primeiro empezamos, como non, polo sector de La Selva, e logo buscamo-la sombra a partir do mediodía no sector Gris, deixando para o segundo día a visita a un afastado e, de seguro, pouco visitado sector Techos; para rematar, subimos ata o sector El Escalón, a aproveita-las últimas horas desa fresca xornada.

Información de onde durmir e das vías de escalada en:

Escalada en Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015.

Fotos de Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015. As Hoces de Vegacervera é unha escola leonesa de escalada en parede xa coñecida dende fai moitos anos pero na que recentemente abríronse varios sectores de escalada puramente deportiva coñecidos como Hoces Free. Mundi e eu estiveramos aquí un ano antes, xunto con Víctor e Alfonso, pero daquela non sabíamos destas novas vías deportivas, así que nesta ocasión adicámoslles varios días a probalas, aproveitando que con nolos dous tamén viña Manu para montárnolas 😀

O tempo non estaba moi estable, así que aínda que algún día choveu algo e non puidemos escalar todo o día, a cambio librámonos da calor a maior parte do tempo.

Estivemos escalando nos sectores El Rincón, El Dorado e Belvedere, no meu caso con desigual fortuna, xa que aínda que non conseguín encadear moitas vías, io último día fixen, inesperadamente, o meu primeiro 6c, a Lolita’s nights unha curta vía do sector Belvedere coa que me estreei no penúltimo chanzo do meu longo camiño ó sétimo grado 🙂

Pero como o que realmente nos gusta é a escalada en parede, o penúltimo día, aproveitando que Manu tomouse unha xornada de tregua para os seus dedos, Mundi e eu escollemos na Guía de Adrados unha vía clásica coa que poder comprobar de primeira man as características atribuídas tradicionalmente á escalada nas Hoces: abundancia de fendas, placas de adherencia, alta exposición…

Escollemo-la Hernán Llanos, unha vía bautizada co nome do reputado escalador leonés máis coñecido como Nani, morto no Peña Santa de Castilla alcanzado por un lóstrego, e que tamén serve para darlle nome á parede. A nosa idea inicial era a de non completa-la vía orixinal senón continuar pola Salida Desmadre, unha variante de saída aberta polos mesmos aperturistas un pouco despois, para evita-la vexetación dos últimos longos. Sen embargo non fomos capaces de supera-lo segundo longo da variante, e tivemos que retoma-la vía orixinal para completa-la escalada da vía orixinal; e como non hai mal que por ben non veña, puidemos así comprobar porqué viron a necesidade de buscar unha alternativa: supoñemos que para non ter que incluír entre o material necesario o sacho… 😉

Hernán Llanos, V+, 230 m, MD inf.

Apertura e 1ª ascensión:

Aberta o 25 de agosto de 1974 por Vicente A. Hernández e Carlos Rodríguez.

Achegamento:

Pódese deixa-lo coche nun pequeno aparcadoiro con 6 ou 7 prazas, xunto a un caseto abandonado que seica en tempos foi un bar (La Roca), á altura da primeira ponte (vindo de Vegacervera), e no que hai un par de bancos e unha mesa para merendar desfrutando da paisaxe. A Pared de la Nani, está xusto enfronte do aparcadoiro, doutro lado do río que hai que atravesar mollando os pés (incluso os xeonllos) inevitablemente, aínda que na guía de Adrados dise que tamén pódese subir un pouco pola ruta de descenso para logo facer un par de rápeles ata a base da vía, sen ter que mollarse.

No noso caso subimos un pouco pola estrada ata atopar unha baixada ó río e logo vadeámolo diagonalmente cara ás árbores do outro lado por onde menos cubría; seica tamén hai unha escaleira de pedra fronte ó aparcadoiro para baixar ó río e coller un valo de formigón sumerxido que leva a pé de vía, pero nós non o vimos.

Descrición da vía:

A variante “Desmadre”, aberta polos mesmos escaladores pouco despois da Hernán Llanos, vai por unha zona máis limpa e de mellor roca, pero no 2º longo ten un tramo de artifo con varios vellos burís sen chapa, que non souben resolver; tenteino en libre por placa pero cheguei a un punto en que pareceume demasiado expo e non me atrevín a seguir: está claro que fai falta ser máis hábil… ;-(

Percorrido e dificultade:

No croquis de La Garafa, sinalan o percorrido pola Variante Desmadre, pero a vía Hernán Llanos continúa dende a R2, pola evidente fenda do espolón que se distingue do lado dereito da foto, ó final da longa terraza desta reunión.

lº longo, V+, 55 m: empézase no bordo esquerdo dunha cavidade para acada-la cheminea e continuar por ela ata o seu remate. Logo continúase uns metros máis por unha canle fácil ata monta-la reunión nun cáncamo e un spit unidos por unha cadea. Nós equivocámonos vendo unha liña de parabolts que empezaban uns poucos metros máis á esquerda da cavidade e resulta que metémonos no primeiro longo da vía Sangre, Sudor y Lágrimas que vai en paralelo por unha placa tan patinosa (especialmente no arranque) que non me explico como alguén pode subir por ela.

2º longo, III+, 60 m: séguese pola fácil canle, pasando por unha reunión de cordinos sobre un par de pequenos pontes de rocha ó pé dunha fenda diagonal con algo de tendencia á esquerda. Aquí nós equivocámonos pensando que estabamos na reunión de comezo da Salida Desmadre e tentamos subir por ela antes de decatarnos do noso erro e baixarnos, para continuar novamente un pouco máis pola canle herbosa ata á seguinte reunión formada por un par de boas pontes de rocha con cordinos.

1º longo da Variante Desmadre, 6a, 40 m: ascéndese verticalmente por un muro de pequenas fendas cun pequeno arbusto e varias pontes de rocha e cravos, rematando nunha reunión de 2 cravos logo dunha fenda en media lúa, algo máis abaixo doutro pequeno arbusto.

2º longo da Variante Desmadre, 6a+ ou A1, 20 m: comeza en travesía á esquerda cun paso chungo de adherencia (protexido cun par de cravos), logo todavía segue en travesía ata ver un par de cabezas de burís (A1), puidendo seguir por eles ou, ir máis verticalmente por unhas pequenas fendas, logo dun buril con chapa extraíble

Asegurando dende a reunión no delicado tramo de placa. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2015/08/hernan-llanos-en-las-hoces-de.html

Atopei un par de fotos do comezo do 2º longo da variante desmadre e nos pasos de artificial que poden axudar a entender como resolver este tramo, e que incorporo xunto a este parágrafo.

No noso caso, eu estiven unha chea de tempo sen atreverme a ir por un lado ou outro ata que optei por seguir algo máis verticalmente uns poucos metros; sen embargo, ó acadar unha fenda algo por riba do buril con chapa, xa non me atrevín a continuar e destrepei (paréceme lembrar que con bastante dificultade) ata a reunión, onde rapelamos para volver a retoma-la canle da Hernán Llanos.

3º longo da Hernán Llanos, III, maís de 60 m: séguese pola canle/terraza entre algo de maleza ata acadar unha árbore na que pódese montar reunión. Coido que nese lugar comeza a Salida Doña Paranoia.

4º longo, V+/6a, 55 m: séguese un pouco máis pola canle que vai gañando pendente antes de encaixoarse, superar un paso difícil e seguir por terreo sucio e con maleza. Móntase reunión onde mellor se considere; no noso caso nunha ponte de rocha sinalada por unha vella cinta, reforzada en fendas próximas.

5º longo, V, 55 m: continúase pola sucia fenda (bastantes matos), ata acada-lo seu final, montando reunión baixo uns bloques en terreo xa máis aberto e con visión do outro lado da parede.

6º longo, IV, 40 m: súbese buscando o terreo máis favorable ata acada-la aresta e montar reunión lazando un bloque calquera, xa con vistas á canle de baixada.

Descenso:

Unha vez na aresta hai que subir andando uns 100 m ata atopar unha brecha ou algún paso á dereita polo que chegar á longa canle herbosa pola que descender ata a estrada; descenso delicado polo esvaradío da herba e pedreiras nalgún tramo.

Data:

25/08/2015

Cordada:

Mundi e eu

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (3 números repetidos), 3 Allien e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

Para aloxarse hai quen aproveita un pequeno descampado xunto o río enfronte da senda que sube cara ós sectores de Hoces Free para durmir discretamente, pero moi perto está o camping municipal das Hoces de Vegacervera que é a opción que nós escollimos. Para comer hai varios bares/restaurantes no pobo (como o mesón La Cocinona) e hai tamén unha tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Verdon (Francia), xullo de 2015.

Gústame o vento… nota-lo aire na miña faciana… ve-la herba tupida ou as polas das árbores abaneándose a un lado ou outro baixo o seu empuxe… Gústame senti-la súa forza ó meu redor, incluso cando me zarandea ata cáseque desequilibrarme.

Se a trascendencia fose algo tanxible tería que ser vento…, aire que todo o envolvese e que, sen embargo, só se manifestase a través do efecto do seu contacto, do seu choque, da resistencia ou sometemento que os seres e obxectos lle ofreceran…

Metido no meu saco, ó raso, sinto o vento golpearme, ás veces con forza, outras amablemente, pero sempre agradezo a súa presenza…, a súa compaña; e imaxino como arrastra nas súas rachas o bo e o malo…, indiferentemente…, sen xuízo, entendemento, cordura nin criterio. Imaxino como algún día tamén a min me levará e como, ó igual que ocorre cando pasan os seus refachos, as súas rachas… nada del queda… nada tampouco de nós quedará… salvo o propio momento, o instante, o fugaz quantum deste preciso intre en que o vento da contra a nosa cara… Gústame o vento… Deuses, como me gusta o vento…!

E no Verdón, … sempre sopra o vento…

Fotos do Verdon (Francia).Como o tempo nos Alpes non acompañaba, e aínda tiñamos uns días antes de reunirnos coa xente do Club Alpino Ourensán nos Pireneos, decidimos achegarnos ó Verdon á busca dese apreciado bo tempo.
Ninguén de nós estivera aló antes, e a miña cáseque única referencia era un daqueles capítulos do programa de TVE “Al Filo de lo Imposible” que fai moitísimos anos lle adicaron a este mítico lugar, referencia da escalada deportiva europea.

A garganta do Verdon está formada por un río sobre o que se levantan uns inmensos paredóns con máis de 500 vías repartidas por numerosos sectores. Unha estrada percorre por riba destes paredóns un dos lados do canón, facilitando o acceso a numerosos miradores ós que moita xente achégase para contempla-las fantásticas e vertixinosas vistas que ofrece este marabilloso lugar. Xunto á mesma estrada hai varios lugares nos que as rochas e a maleza ofrecen espazo de abondo como para vivaquear así que, aprovisionándonos de auga e algún alimento no cercano pequeno pobo de La Palud, pasamos un par de noites “a pé de vía”; aínda que sería máis correcto dicir que “non remate das vías”, xa que para escalar aquí é imprescindible rapelar primeiro dende o bordo da estrada ata a base de calquera das vías.

De camiño ó canón do Verdon pasamos por unha espectacular vila chamada Moustiers Sainte-Marie, que é un exemplo perfecto de como un lugar encantador (de auténtico conto!), cuns marabillosos valores paisaxísticos e arquitectónicos, pódese converter nun gran centro comercial a ceo aberto pola sobreexplotación turística; así que non podo dicir que non vos invite a visitalo, pero tampouco esperedes que o recomende máis aló que para unha pasada rápida… 😦 Iso si, na súa oficina de turismo mercamos unha guía de escalada, “50 ans & 500 voies d’escalade au Verdon” que aínda era do ano anterior, xa que en La Palud vimos á venda a do ano 2015: “51 ans & 510 voies d’escalade au Verdon”; polo que se ve, cada ano abren unha media de 10 vías 🙂

"51 ans & 510 voies d'escalade au Verdon" (2015) Contacto para a venda da guía : faudou.pascal@wanadoo.frCoa nosa guía no peto e as coloristas mallas do escalador da súa portada deslumbrando as nosas pupilas, achegámonos ata o primeiro mirador do canón, xa ben altos, para recupera-la vista de súpeto coa impresionante vértixe que causa asomarse ó seu baleiro -buá neno…!-

A escalada no Verdon ofrece vías de grande variedade, tanto de fendas como sobre placas, curtas e longas, ben equipadas e de escalada tradicional sobre terreo de aventura, duras e fáciles,… É pois un lugar de referencia ó que deberíamos de “peregrinar” cada ano… 🙂

Nós durmimos entre os matos na beira da estrada nalgún dos seus sectores, pero ademais dun camping próximo, en La Palud hai tamén bares, restaurantes, algunha tenda de alimentación, fonte,… A última noite ceamos no restaurante “de La Place”, pero nel “coláronnos” unha botellas de auga por ¡7 €!, así que non volo recomendaría; de tódolos xeitos na mesma praza do pobo hai outros bares/restaurantes alternativos, algún deles visiblemente decorado para atrae-los/as escaladores/as.

Volvendo de novo ó asunto da escalada, o vento que adoita soprar no canón pode ser determinante á hora de escolle facer algunhas vías, xa que non simplemente é molesto, senón que pode chegar a ser un problema debido tanto á súa intensidade, como ó frío que pode causarnos, así como porque parece que é bastante frecuente que se monten tormentas moi rapidamente -tédeo en conta…-.

Lucas e Manu non se deixaron impresionar pola altura das paredes e escolleron como primeira vía unha gran clásica da escalada tradicional, a Ula, 300 m e 6b (6a obrigado) no sector Les Marches du Temps, na que un par de amigos nosos, Víctor e Ernesto, o anterior ano tiveran que vivaquear na súa última reunión ó chega-la noite e non ver na escuridade que se atopaban no último paso que daba fin á vía -todos nos imaxinamos o que deberon (mal)dicir á mañá seguinte cando viron o que lles quedara… 😀 -.

Como xa comentara anteriormente, o normal sería rapelar toda a parede para inicia-la escalada, pero neste caso contaban connosco para que os levásemos en coche ata o comezo da senda que se adentra no canón xunto ó río, e aproximarse así camiñando comodamente ate o pé da vía. Así que logo de deixalos suxeríndolles que fosen vendo en que reunión poderían pasar mellor a noite, o Aviño e eu volvimos no coche ata o sector Jardin des Ecureils, para facer un par de vías moito máis modestas.

Pero unha das peculiaridades da escalada no  Verdon é que antes de nada hai que rapelar ata o pé das vías, o que non deixa a opción de abandoa-la escalada descolgándose por onde un subiu -só pódese saír por arriba…-; e iso nos/as primerizos/as neste lugar pesa… E cando un se asoma ó baleiro colgado da corda para inicia-lo descenso, é cando nota un estremecemento polas costas, e empeza a pensar en que pasará se a escalada fose máis difícil que a propia habilidade… ¿e se non fose capaz de subir…? ¿E se …? -¡Veñaaaaaaaa pra abaixo!- ;-D

croquis de Jardin des Ecureuils en http://www.topo-grandesvoies-verdon.frPara baixar a este sector son necesarios 4 rápeles pola vía “Dalles Grises” e aínda que o equipamento é de deportiva o normal é escalar con cordas dobres, para poder rapelar, como tamén se fai no resto de sectores.

A primeira foi a Chlorochose (V+, 150 m, aberta en 1976 por M. e C. Guyomar), unha vía moi ben equipada, ideal para empezar, que en 6 longos (V+, V+, V, V, V+, V ) fáciles e desfrutóns deunos suficiente confianza como para volver a baixar a por outra…

A seguinte foi a Cocoluche (6a+, 150 m, aberta en 1987 por M. Suhubiette), que con outros fáciles 6 longos (6a, 6a, V, V+, 6a+, V+), tamén resulta moi recomendable para familiarizarse coa escalada do Verdon.

Como xa non quedaba moito día, recollemo-lo noso material namentres observabamos como descolgaban pola parede ós/as escaladores/as para só facer últimos longos asegurados dende arriba, no que supoño que é un costume deste lugar; e achegámonos ó sector polo que os nosos compis deberían de aparecer se remataban a Ula no día 🙂 . Ó pouco de andar buscando o lugar polo que sairía a vía sentimo-las súas voces e vímolos xuntándose nunha reunión para ataca-lo último longo, así que apostados sobre eles fomos espectadores privilexiados do final da súa escalada.

Croquis do sector Dent d'Aire en http://www.topo-grandesvoies-verdon.frÓ día seguinte, como Lucas tiña molestias nun pé, xuntámono-los outros tres nunha única cordada para facer un par de vías no sector Dent’ d’Aire. Como Manu quería face-la Atelier Clandestine (6c+, 100 m) no resalte inferior (Mur Bleu), que é unha vía de 4 longos (6b+/6c, 6a+, 6b e 6c) que te deixa nun xardín a metade de parede (Gringo Loco), logo remataríamos polos 3 longos (V+, 6a+ e 6a+) da moito máis asequible Dolce Vita (6a+, 30 m).

A Atelier Clandestine é unha vía boísima pero demasiado difícil para min de non ser porque o Manu ía en cabeza (aínda véxome xirando colgado coma un chourizo no desplome do 1º longo incapaz de chegar sequera ás cintas…), así é todo hai que recoñecerlle a súa beleza e destacar especialmente o segundo e cuarto longos.

A vía remata no xardín intermedio deste sector, dende o que hai que camiñar ata situarse ó pé do resalte rochoso superior, polo que continuamos escalando pola moito máis amable Dolce Vita que tamén deixounos un gran sabor de boca cando rematamo-lo seu sorprendente sostido último boísimo longo :-).

O día remataba e a choiva que xa levaba algún tempo ameazando con chegar non aparecía, así que deitámonos novamente no monte, para pasa-la noite baixo unhas árbores; pero cando estabamos durmindo empezamos a nota-las primeiras pingas nos nosos sacos, así que o Aviño saltou do seu vivac coma un resorte para montar unha tenda, namentres eu procuraba cubrirme por riba cunha segunda esteriña esperando que a choiva pasase pronto -ó final tiven que rendirme e acomodarme na tenda-.

Á mañá seguinte xa só restaba coller de novo a estrada cara a España, así que cunha parada para xantar nun turístico lago de Sainte-Croix, onde nos dimos un chapuzón, volvimos a internarnos nas carísimas autopistas francesas para sufri-las súas inevitables retencións de tráfico (pagar para estar parado nas interminables colas que se montan nas peaxes, a min non me parece de recibo…) e conducir todo o día ata que paramos para facer un último vivac nunha gasolineira abandonada xa en territorio hispánico: ¡isto é vida! hahahaha…

Croquis e máis info en:

Alpes de Chamonix, xullo de 2015

Fotos de Alpes, dende Chamonix, xullo de 2015

Alpes, xullo de 2015

Houbo un tempo en que viaxar ós Alpes era para moitos de nós, montañeiros aspirantes a alpinistas, a inspiración precisa para soporta-las rutinas do día a día.
Logo de ter lidas e escoitadas tantas historias de Rebuffat, de Bonatti, de Cassin, de Whymper, …, e do Quino, do Toni, do Chamo,… ¿quen podería non soñar con enche-la mochila con elas -e con algo de quincalla nos ocos que quedasen 😉 – e tentar, tal vez repetir, ou -por que non- descubrir aventuras como as deles. Porque escalar, como eles o facían…, non era deporte,… era vivir…

Este verán volvín a te-la oportunidade de ir ó centro neurálxico dun dos lugares míticos do alpinismo: Chamonix. Xa estiven varias veces aló, así que o peso das súas míticas historias non me abruma como a primeira vez, incluso me decepciona o ambiente urbano do lugar, xa sen o celme nin o encanto desa época de pioneiros evocada no meu maxín por aquelas xa lonxanas lecturas da miña mocidade. Pero todo o malo que trae consigo a masificación, as modas e a mercantilización destes lugares é tamén o que os fai accesibles á xente que coma min, doutro xeito, se cadra nunca se atreverían ou terían a oportunidade de ir: e a dualidade deste universo con tantos desequilibrios non da repouso á miña mente cadriculada que, trastornada, non pode evita-lo sentimento de culpabilidade por ser copartícipe, coa miña presenza, á degradación do espírito e do medio no que me movo -aí vos queda iso…-.

Pero coma son débil, en vez de chantarme perpetuamente na rúa cun megáfono a gritar a prol da racionalización dos nosos comportamentos, aló estaba eu contribuíndo ó envilecemento da montaña ;-(

Xuntarámonos en Ourense catro membros do Club Alpino Ourensán, procedentes de cada unha das 4 provincias galegas (non esquezamos que en tempos foron 7, así que para facer un grupo máis numeroso haberá que cambia-lo mapa político da Galiza 😉 ): o Lucas xa estaba en Ourense, o Manu, viña de Lugo, o Aviño de Santiago e eu dende Vigo. Con moito máis material e roupa do que precisaríamos, enchemos cada oco da furgo e pasamos a Francia pola Junquera (en vez de por Irún como se fai habitualmente), tentando evitar no posible as carísimas autopistas francesas (que non son os cataláns os únicos que miran pola pela, eh).

A viaxe obríganos a durmir de camiño e, neste caso, fixémolo xa bastante perto de Chamonix, nunha pequena área de descanso de Megéve, un par dentro da furgo e outro baixo unhas árbores xunto a uns baños públicos, no que sería o precedente do costume que seguimos a maioría das noites que pasamos en Francia.

Aparte da incomodidade que este estilo de viaxe en plan “tirados” supón, o peor é que cada vez é máis difícil atopar lugares onde simplemente botarse a durmir baixo un cuberto, de balde; e xa non o digo pola cuestión puramente económica, senón por simple gusto “romántico” -se me entendedes-.

O primeiro nabo… 🙂


Grandes Jorasses e Les Drus eran obxectivos do Manu ós que Lucas apuntábase, pero que para Aviño e min resultaban excesivos, polo que pensabamos que aínda que fixeramos algunha actividade xuntos, logo, cada cordada encamiñaríase cara a destinos distintos. Así, para comezar, subimos todos ata a cabana de Blaitiere Dessus (1.926 m.) que pese a non ter garda e ser moi modesta, está bastante limpa, ten o seu carón unha fonte, e ofrece un lugar cuberto para pernoctar e refuxiarse das inclemencias do tempo: o lugar ideal para nós…

Esta cabana está a un par de horas de ascenso seguindo unha senda que parte da parte superior do gran aparcadoiro que hai na entrada de Chamonix, e dende ela só restan uns 20 minutos máis para acada-lo punto medio da senda que une Plan de l’Aiguille con Montenvers, así que convértese nunha opción interesante para servir como campo base -evitando o custoso teleférico- dalgunhas actividades desta vertente.

A nosa intención era ascender polo glaciar de Nantillons para face-la travesía do Grand Charmoz ó Grépon, pero logo do madrugón de rigor, atopámonos cun glaciar retraído, roto, suxo e de ameazante aspecto, con restos de avalanchas ou derrubes dos seracs debido a que as altas temperaturas deste ano provocaban o desmoronamento do xeo. Así que logo de escoitar un par de veces o son característico da caída dalgún bloque renunciamos á escalada e, como non tiñamos un plan B, decidimos dar un paseo exploratorio pola zona, ascendendo ata unha golada que quedaba á esquerda dunha parede que logo soubemos que se trataba da Aigulle de l’M, na que existen varias vías de escalada, algunha delas moi repetida por ser curta, evidente e bastante fácil.

O caso é que como agora non tiñamos presa, estivemos lacazando e disfrutando das vistas do Mer de Glace (tan retraído agora que o xeo apenas cubre o terzo superior do seu percorrido) e dos picos que o circundan: as Jorasses, a Aiguille Verte, os Drus,…

Uns ó Grand Capuccin e outros á aresta de Cosmiques.

De volta á cabana o Lucas para non perder un día máis, propúxolle a Manu baixar inmediatamente a colle-lo teleférico e achegarse esa mesma xornada á base do Capuccin, para escalalo ó seguinte día. Aínda que resultaba moi precipitado, decidiron tentalo e baixaron a toda mecha para poder consulta-la previsión meteorolóxica, prepara-lo material de escalada, comida e tenda e colle-lo último teleférico de subida do día.

O Aviño e eu, sen tanta presa pensamos en que á mañá seguinte tamén poderíamos colle-lo teleférico, para face-la aresta de Cosmiques, ou a travesía da Aiguille du Midi a Aiguille du Plan, ou -nas miñas optimistas pretensións- por se nos dera tempo a facer ambas actividades…

Así que namentres eles bulían para saír xa, nós podiámolo tomar con calma e permitirnos incluso escolle-las cores das nosas cintas para ir máis conxuntados -hahaha…-. Pero as miñas risas convertéronse en choros cando ás 6:30h. da mañá seguinte asistín impotente (tentando conter unha bágoa que pugnaba por saír) a como a vendedora de tíckets descontaba 57 prezados Euracos da miña tarxeta de crédito, para colle-la cabina de ascenso ata a estación superior de Aiguille du Midi (non quero dicir que non me causase tamén malestar a perda dos correspondentes 57€ do Aviño… pero menos… 😉 )-.

Apenas repostos da impresión que nos causou a dilapidación do noso patrimonio acadamos en poucos minutos os 3.800 m. dunhas instalacións que cada vez resultan máis exclusivas… Así e todo, o sol dun día radiante e unhas temperaturas moi superiores ás que deberan ser normais nesta cota, recibíronnos a tódolos/as viaxeiros/as por igual, indiferentes ás nosas distintas motivacións e condicionamentos físicos e sociais.

A aresta dos Cósmicos é unha ruta bastante curta e frecuentada (é unha desas típicas vías masificadas das que hai que fuxir) que ten como peculiaridade o feito de que remata nas mesmas instalacións da estación superior do teleférico, o que converte ó propio percorrido de ascenso en retorno simultáneo. A dificultade, coma en tódalas rutas alpinas, é bastante variable en función das condicións; nós esperabamos que, ademais de xeo e neve, houbese algo de mixto e de escalada en rocha, pero con tanta calor atopámonos sen nada de xeo, con pouca neve e cun itinerario moi fácil que apenas requiriu material.

Fonte: http://www.summitpost.org/ar-te-des-cosmiques/155970Dende a estación do teleférico baixamos encordados a afiada e inclinada aresta de neve cara ó fondo do Vallée Blanche e logo atravesámolo lateralmente, bordeando a cara Sur da Aiguille Midi, cara ó pequeno refuxio de Cosmiques onde empeza a vía propiamente dita, e que acadamos en apenas 40 minutos.
Nunha primeira ollada xa vemos que os bloques de rocha predominan sobre a neve e que salvo unha pequena rampa inicial non parece haber xeo, así que eu quítome os crampóns dende o inicio e Aviño faráo en canto pasa este tramo. Progresamos desencordados, el por diante buscando o itinerario sempre perto de varias cordadas que nos preceden, e eu sígoo a curta distancia ata que nos atopamos co primeiro atasco nunha instalación dun curto rápel duns 15 metros que tamén pódese destrepar bastante facilmente. Pero inmediatamente de seguido hai unha nova instalación de rápel, neste caso obrigado, na que tamén cunha soa corda acádase a base dunha esquina trala que, ó rodeala, continuamos de novo ascendendo namentres vemos relativamente próxima a estación do teleférico.

Seguimos sempre por rocha, salvo algún escaso tramo de neve, ata acadar unha placa duns 5 m. atravesada diagonalmente por unha fina fenda que hai que escalar. Este é un curto longo de escalada en rocha que se protexe facilmente con friends e no que os guías tallaron uns furados na rocha para facilita-lo paso con botas da clientela. Para supera-lo paso, sacamos unha corda da mochila -no que ó final sería o único uso que faríamos da corda e material de escalada, agás os anteriores dous rápeles- e o Aviño ataca o tramo en cabeza para logo asegurarme a min dende a reunión que xa hai instalada a tal efecto. Neste punto, dubidamos por onde seguir xa que ó bordear cara á dereita non víamos claro cara onde tirar; pero tras superar un bloque volvemos a pasar ó lado esquerdo da aresta, onde xa intuíase que había paso de ascenso por esa outra vertente, seguindo unha rampa de bloques que parecían equilibrarse entre si, precariamente unidos por unha cada vez máis reducida pasta de xeo (a verdade é que non daba ningunha boa sensación este tramo, aínda que resultaba fácil subir por el).

E superada esta última subida atopámonos nunha gran plataforma que a modo de escenario, serve para que os/as escaladores/as sexamo-lo centro de atracción das masas que se amontoan nas barandas da estación do teleférico, observándonos e sacando fotografías coma se fósemo-los/as protagonistas dunha película. -Non sei quen quedará máis asombrado do espectáculo, a xente en alpargatas vendo xurdir entre as agrestes rochas afoutas cordadas equipadas a tope de quincalla, ou nós, que na busca dunha experiencia extrema atopámonos servindo de monos de feira…-

Pero dende o escenario dese teatro aínda resta acada-la grada e para elo, hai instalada unha escaleira metálica de aspecto tan fráxil e flexibilidade tan grande que no ascenso dos seus apenas 10 metros foi -sen lugar a dúbidas- onde máis medo pasei de todo o itinerario 🙂

Logo de picar algo e parolar un rato cuns americáns que foran por diante nosa todo o percorrido (eles agora ríanse vendo todo o material que levabamos e que non usaramos, porque resultou que cunha corda e un par de friends fora de abondo, pero nós xustificabámonos dicíndolles que basicamente estabamos preparados para enfrontarnos a calquera dificultade, incluído un “ataque preventivo de la URSS” 🙂 ), sacamos unhas fotos coas fans que nos saíron na terraza e, como aínda era cedo (a vía levounos menos de 3 horas), decidimos voltar a baixar ó Vallée Blanche para botarlle unha ollada á travesía da Aiguille du Midi a Aiguille du Plan.

Así é que antes das 12 da mañá xa estabamos baixando de novo a intimidante aresta de neve, aínda que pouco nos durou o impulso… Apenas media hora despois, co sol dándonos de pleno eu xa estaba pensando na paliza que suporía volver a subir á volta, namentres observaba o mal estado da neve no itinerario que deberíamos seguir na travesía; e como ó Aviño tampouco lle apetecía meterse nunha lea nin sequera acadamo-lo Col du Plan antes de decidirnos a volver sobre os nosos pasos.

Contabamos con que se ós nosos compañeiros todo lles fora moi ben, se cadra poderían chegar a tempo de coller algún dos últimos teleféricos dese mesmo día, pero que o normal sería que tivesen que pasar unha noite máis baixo o Capuccin e logo voltar ó seguinte día, así que sorprendémonos un pouco cando os vimos aparecer a tempo para a cea.

Resultou que tiveran que abandonar logo de face-los primeiros 7 longos da vía Bonatti do Grand Capuccin, ante o cúmulo de circunstancias que se puxeron na súa contra: a precipitada aproximación da véspera resultou máis longa e fatigosa do esperado por mor do mal estado do glaciar, o que fixo que tivesen moi pouco tempo de descanso, e ademais como temían non contar con gas de abondo, só levaban na escalada unha botella de auga e outra dunha asquerosa mistura líquida feita cos restos da cea e algunha herba aromática; se a iso lle sumamos unha aclimatación incompleta e que a vía resultaba moito máis dura do esperado nos longos que teoricamente deberan de ser fáciles… a retirada era a mellor opción…

Croquis e información extra:

Cando chove… ó camping -para evitar “poltergeists”-

Esa mesma noite chegaban as típicas e frecuentes choivas “chamoniardas”, así que namentres Manu e Lucas deitábanse na furgo, ó Aviño e a min tocábanos “acomodarnos” no parking amparados pola única cuberta que atopamos: un pasillo inclinado protexido ós lados por unha cerca de tablóns ata media altura, cunha cuberta de teito e cun chan con algúns tramos de chapas metálicas e outros de madeira, e con algún tipo de raíl: debía de ser o arranque das telesillas de esquí, que durante o verán, estaba inoperativo e semidesmontado, pero que a nós serviunos de improvisado vivac no que protexernos das febles choivas desa noite.
E aínda que cando o vento soplaba lateralmente a chuvieira chegaba a mollarnos, uns días despois voltaríamos a repeti-la durmida nesa instalación, moi ó pesar de Aviño, que non acertaba a comprender se era porque somos rañicas, asilvestrados, indecisos, ou … en definitiva, que parecía que tiñamos medo a acomodarnos demasiado -hahaha…-.
O caso é que non lembro ben se foi a primeira ou a segunda pernocta cando vivín un episodio paranormal ou algún tipo de delirante alucinación á que aínda non lle atopo explicación.


En canto o aparcadoiro quedou sumido na escuridade da noite, saltei o cercado equipado co meu saco, esteriña e botella de auga disposto a preparar discretamente o meu leito. Rápida e sixilosamente escollín un sitio ás escuras, sen acende-la frontal, para evitar chama-la atención dos habitantes do edifico anexo á instalación, onde ás veces alguén asomábase ás fiestras e botaba un pito ou simplemente desfrutaba da vista cara ás montañas.
Nalgún intre desa noite, arrolado polo son das follas das árbores axitadas polo vento, adormecía eu completamente introducido no meu saco, cando din en entreabri-los ollos… na fachada do edificio contiguo unha tenue luz interior delimitaba a fiestra dunha habitación na que vía ó contraluz unha silueta humana enmarcada en dita xanela. Ata aí, nada estraño; sen embargo logo dun rato no que a figura non se moveu pareceu empezar a crecer como se se estivese achegando á fiestra, pero o facía dun xeito que a min empezou a inquedarme. Era como se a forma humana fose desproporcionándose e cabeza e brazos adquirisen unha lonxitude desmesurada a medida que ían cubrindo a luz irradiada da fiestra; era como si incluso a figura saíse flotando pola fiestra!
Outra persoa, na miña situación, supoño que tería aberto o saco, frotado os ollos e levantado a cabeza para ver que carallo estaba pasando, pero eu non vos son tan afoutado, e por moito que a razón me dicía que isto tiña que ser un efecto óptico perfectamente explicable en canto me puxese en pé para comprobalo… a cona se me movín…!!! -ou sexa, que cando estou nunha reunión de 2 parabolts unidos con cadea e que conta con anelas para rapelar non me atrevo a colgarme dela por medo a que casque, e agora que estou asistindo en primeira ringleira a todo un fenómeno paranormal, vou facerlle caso ó que me di a lóxica racional… si, si… -.
Así que, namentres tentaba minimiza-las constantes vitais do meu organismo imaxinando que podería estar asistindo á transformación dun ser, quizais extraterrestre, que abandonaba a súa camaleónica forma humana para recupera-la súa auténtica aparencia, volvín pecha-lo oco do meu saco polo que esguellaba tan estremecedora visión e abandoneime á miña sorte…
Ignoro pois se fun abducido ou parasitado pola pantasmagórica criatura, xa que nada notei á mañá seguinte; nin sequera un aumento de peso que evidenciase no meu corpo a invasión dalgún novo ente alieníxena ou espectral.
Pero non foi este o único suceso estraño das nosas -xa vedes- emocionantes noites de vivac, porque a outra vez que durmimos baixo ese mesmo cuberto volvín a contemplar unha figura, desta vez humana sen dúbida, que no contraluz dunha fiestra apreciábase que estaba tomando algo e fumando namentres movíase polo interior da habitación, achegándose de cando en cando á xanela, supoño que para desfrutar da conxunción das boas vistas da noite coas gustosas caladas do seu pito.
Como temía que dende a súa posición puidera verme, procurei non moverme para no chama-la súa atención, así que podo pensar que o fulano en cuestión non se decatara da miña presenza cando pareceu que se arrimou novamente á fiestra para, desta vez, subirse enriba dalgún chanzo e ficar quedo, aparentemente no bordo desa xanela. Por un intre pensei en que ía saltar ou que podería caer, pero ó cabo duns instantes pareceume sentir un ruído familiar… era como se… como se… un líquido impactase contra o chan…? -Que carallo!, para min que ese baldreo estaba mexando á rúa pola fiestra-. Non daba creto á escena, pero tampouco quería moverme para albiscar mellor o que facía, non me fose a ver no meu cubil, así que din coidadosamente media volta no meu saco e desentendinme do tema, non fose que tamén empezase a meneala… ;-D
E agora que vos puxen ó tanto destes misteriosos sucesos, xa ben vedes que as sorpresas e emocións non só están nas alturas, tamén na nocturnidade do parking hai espectros e mexóns que animarán esas noites ociosas dos máis aforradores pernoctadores de Chamonix 😀
Pero non só acampamos no parking, onde os seus baños públicos ademais de permitirnos “ducharnos” na mesma pileta-lavamáns en que fregabamo-la louza, tamén pasamos sendas noites en dous campings. O primeiro, o de Les Arrolles, situado practicamente no casco urbán de Chamonix, e no que pasamos unha xornada chuviosa logo desa primeira escalada antes narrada (34,80€ polos 4 + furgo + tenda), e o outro, de Les Cimes, situado xa algo máis apartado da vila, onde pasamo-la última xornada de choiva antes de abandonar Chamonix (30,20€ polos 4 + furgo + tenda).

Uns á Aiguille de l’M e outros ó Grand Charmoz.

Logo de pasa-la xornada de choivas no camping, a previsión meteorolóxica era de que teríamos un día bo e un segundo día no que volverían as choivas a última hora da tarde, así que, o 23 de xullo, subimos todos á cabana de Blaitiere Dessus con diferentes plans para aproveitar esa seguinte xornada de bo tempo: Lucas e Manu querían face-la via Pilar Cordier do Grand Charmoz, namentres que Aviño e eu conformabámonos coa aresta Norte-Nordeste na Aiguille de l’M, onde viramos escalar xente a outra vez que estiveramos na súa base.
Viñeron connosco o Tato e Marie, que aproveitarían para durmir na cabana e ó seguinte día seguir de ruta cara a Montenvers, e chegamos con tempo de sobra para acomodarnos na cabana, organiza-lo material, cear e deitarnos cedo -todavía coa luz do día-.
Manu e Lucas erguéronse ás 5 da mañá, bastante antes ca nós, que o fixemos sobre as 7h., xa que a súa vía tiña uns 650m. de percorrido con dificultade de MD inf e retorno rapelando polo mesmo itinerario, e a nosa tiña só uns 200m. graduados de D inf. e un descenso pola vía normal que vai pola vertente oposta cara á base do glaciar de Nantillons, e que require dun par de rápeles e logo algún destrepe.
Ó redor das 9 da mañá, Aviño e eu atacabamo-lo primeiro longo da nosa vía, considerada como un percorrido de aprendizaxe ou para aproveitar esas medias xornadas de tempo estable, así que tomade nota por se cando andedes por aquí buscades unha actividade deste tipo…
A vía comeza nunha placa fisurada pola que chégase a uns bloques nos que monta-la primeira reunión. Dende aí, un segundo longo que arranca polo lombo da aresta cara á base dunha visible fenda-diedro oblicua, na que se monta comodamente a seguinte reunión. O tramo máis difícil da vía é unha fenda off-width (seica din que é un típico exemplo de fenda chamoniarda -e unha vez feita entendo o concepto…: ven a ser algo así como unha fenda na que nin colles, nin deixas de coller,… nin vas todo por dentro, nin vas todo por fóra,… nin tes presas boas, nin é que falte onde aferrarse ou apoiarse,… en definitiva, unha fenda que nin arre, nin soooo…- ), que ten algún cravo e cordino que axuda á súa protección; logo dunha primeira sección dura e rectilínea, a fenda vira á esquerda (outra fisura máis fina permite tamén seguir recto dende esa esquina) e sae da vista do/a asegurador/a para continuar unha decena de metros máis ata acadar uns bloques nos que monta-la reunión, baixo un sistema de varias novas fisuras verticais.
Tiramos pola que estaba máis á dereita das dúas que empezaban enriba da nosa posición, e aínda que tiña un paso con agarre romo de mans que nos custou, seguimos ata monta-la nosa 4ª reunión na base dunha cheminea cun característico gran bloque empotrado na fenda que separaba a parede esquerda dun monolito escindido á súa dereita.
Dende aquí é mellor non meterse pola cheminea, senón seguir pola fenda da esquerda ata chegar a unha zona de grandes bloques que conforman repisas e escalóns, onde montamo-la penúltima reunión. De seguido arrancamos cara arriba con lixeira tendencia á esquerda por onde máis fácil parecía supera-los grandes bloques do inmenso desmoronamento que conforma este último longo, pero no noso antiquísimo croquis (dunha coñecida vella guía de Piola), indícase que tamén pódese seguir algo máis pola esquerda (de feito, por aí se meteu unha cordada que nos pasou nese tramo, coido que seguindo un gran diedro próximo).
O cume, que acadamos ó redor das 13h., é unha gran terraza cun par de parabolts desque o que facer un primeiro rápel duns 20 m. cara á golada do lago oposto do que viñemos; ó outro lado desta golada vese en primeiro plano unha agulla de aparentemente a mesma altura que a nosa, onde tamén hai algunha vía xa que observamos a unha cordada chegando ó seu cume e rapelando, cara ó mesmo paso ca nós.
Logo deste curto rápel, pódese buscar onde facer un segundo que nos leve ata a derradeira instalación de rapelar, ou optar coma nós por camiñar arrodeando a parede cara o lado de Nantillons, seguindo unha vira que parece rematar nun cortado, pero que permite destrepar, con coidado, para acada-lo mencionado último tinglado, composto por un par de parabolts e uns cordinos (non lembro de onde sacamo-la referencia sobre este destrepe, pero coido que alguén nolo contou, porque no croquis que levabamos non había detalles concretos sobre o descenso).
A trintena de metros deste último rápel deixounos en plena golada onde xa podíamos ver o longo descenso que nos quedaba pola canle que caía cara o glaciar de Nantillons. Cara ó outro lado tamén parecía poderse descender, alomenos durante os primeiros metros, pero máis abaixo non sei se habería continuidade…
Primeiro por entre bloques de pedra e logo, pouco a pouco, por terreo máis desfeito e con máis grava e terra conforme iamos descendendo, chegamos a unha zona onde a canle xa se abría completamente para dirixirnos cara ó lado esquerdo para acadar un sistema de enferruxados pasamáns e chanzos de ferro que facilitan o último tramo da baixada para chegar á morrena do glaciar, no noso caso, ó redor das 15h.
Namentres iamos cara ó glaciar o tempo xa daba sinais de cambio e o sol ía cubríndose con nubarróns que presaxiaban un adiantamento das choivas previstas. Unhas primeiras pingas avisáronnos e, pouco despois, unha chuvascada de moi pouca duración obrigounos a poñe-los chuvasqueiros namentres corríamos por entre os grandes bloques da morrena. Afortunadamente o tempo foi aguantando ata que acadamo-lo noso refuxio ás 16h., así que sans, salvos e secos acomodámonos no seu interior agardando polos nosos compis, que aínda non chegaran.
Ó pouco empezou a chuzar, e un bo rato despois apareceron por fin Manu e Lucas calados ata os osos, así que tocounos facer de serviciais samaritáns e namentres se secaban e abrigaban dentro do saco, démoslles unhas “frejas” nos pés e preparámoslles unha opípara cea na que xa suporedes que non faltou nin o marisco, nin o churrasco… -máis ou menos, debeu de ser así… 😉 –
Cando, metidos nos seus sacos, tomaban a sopa…-que digooo…!, as vieiras, quería dicir…- contábannos que vendo que a choiva adiantábase, tiveran que abandonar a uns 3 longos do cume, pese ó que a chuvascada pillounos durante os rápeles e xa non os deixou ata chegar á cabana, así coma un pequeno problema escatolóxico perfectamente evitable cun mínimo de fortuna ou, no seu defecto, se houberan mantido unha mínima distancia de seguridade entre as diferentes zonas de “traballo” (non podo dar máis detalles porque existe un pacto de silencio que nos obriga a ser discretos, alomenos ata que a persoa máis “afectada” -que si podo dicir que non estaba presente- xa non teña posibilidade de reclamación…).
Á mañá seguinte, como os nosos compañeiros tiñan todo empapado fixemos uns tendais coas cordas -ademais dunha colada especial de resultas do “problemiña”- e colgamos o material por dentro e fora da tenda, coma se dun tenderete de bazar se tratase, ata que secou de abondo como para poder baixar cunha aparencia máis digna. Iso si, no semblante dalgún turista ou sendeirista que pasou por aló, quedou ben patente a sorpresa que lle causou o despregamento de material e pases en calzoncillos que os “habitantes” do chamizo ofrecíamos … 🙂 pero iso tamén forma parte dos perigos obxectivos da montaña, non si?; porque -parafraseando a esa famosa alcaldesa corrupta que revitalizou aquel dito-: “Manolete, Manolete… si no sabes torear… ¿pa que te metes?” 😀

Croquis e referencias:


Escalada deportiva en Le Brévent.

O seguinte día Lucas e Manu non deixaban de estuda-las previsións do tempo e buscar información das condicións para tenta-la escalada dos Dru, pero como o tempo non se estabilizaba e as choivas da véspera incluso deixaron neve ben visible nalgúns sitios, decidiron esperar un día máis antes de saír.

Ese proxecto era demasiado difícil para Aviño e eu, así que no-los dous xiramos 180º as nosas miradas e puxemo-los ollos nas paredes do lado Leste do val, opostas ás da vertente do macizo do Mont Blanc, moito máis baixas e sen neves, pero nas que soubemos que existía unha zona de escalada deportiva moi grande que coido que lle chaman Clochers -Clochetons.
Intensa preparación física e mental para a escalada dos DruEn concreto tiñamo-lo croquis dunha vía, La Frison-Roche (200m, 6a e con 6 longos de 6a, V, V, 6a, III e V+, respectivamente), na cara SE de Le Brévent, que nós pensabamos que sería de autoprotección na súa meirande parte, aínda que logo resultou que estaría completamente equipada (son as cousas de non saber nin ren de francés…). Así que namentres a cordada dos “machacas” estudaba, planificaba e adestraba arduamente -como podedes observar na fotografía adxunta- :-D, Aviño, co seu nocello danado nun tropezón durante a baixada da cabana de Blaitiere Dessus, e eu erguémonos un día despois da nosa xornada de descanso coa intención de colle-lo primeiro teleférico de Brévent ata a súa estación intermedia, Plan Praz (13’50€ a viaxe só de ida, e coido que un par de euros máis pola ida-volta).
Este destino non está tan solicitado, nin moito menos, coma o da Aiguille du Midi, nin é tan escarpado (de feito pódese seguir unha senda -bastante pina nalgúns tramos- para subir ou baixar, con algunha zona arriba que require de bota-las mans) así que, nesta época, non se forman grandes colas para colle-las súas cabinas; este é un lugar no que faise moito parapente e sendeirismo e, no inverno, practícase o esquí de pista.

Vertente SE de Le BréventDende a estación de Plan Praz continúase durante uns 45 minutos por unha pista de esquí -que agora en verán é unha cómoda ancha senda- ata que nunha curva pechada cara á dereita, baixo a parede na que se atopa a estación superior do teleférico, hai que abandona-la pista e seguir uns 10 ou 15 minutos por ruta evidente para achegarse ata a base da vía.
Esta parede debe ser bastante frecuentada porque vimos bastantes cordadas, tanto na nosa vía como noutras próximas, pero cando chegamos xusto estaban subindo o primeiro longo unha cordada de 3, así que non tivemos que esperar para empezar; outra cousa foi que nas seguintes reunións si que nos tocou ser pacientes… tanto a nós, como as cordadas que se foron encolando atrás nosa 🙂

Primeiro longoO primeiro longo ten un paso de placa xusto antes de acada-la ampla terraza pola que chégase camiñando ata a base do zócalo no que comeza o seguinte longo. O segundo longo ascende en diagonal cara á dereita e o terceiro continúa coa mesma tendencia para acadar na esquina desta parede unhas pequenas gradas nas que chegamos a xuntármonos membros de 3 cordadas…
Dende aquí xa se ten unha vista completa da fenda-diedro que conforma o 4º longo e que supón a maior dificultade desta vía. A fenda está equipada, como o resto da vía, pero aínda así tivemos que sudar un pouco para superar este recomendabilísimo longo.
O seguinte longo é unha camiñada de transición para chegar a unha amplísima repisa sobre a que se atopa a parede do fantástico diedro final, tamén chulísimo, polo que remataríamo-la escalada nun último longo que nos deixou a poucos metros da estación do teleférico superior.
Dende aquí baixamos con calma observando as moitas vías de deportiva que a un lado e outro do camiño aparecían: nunha guía turística de Chamonix Mont Blanc, din que “nas placas do Brévent, baixo o teleférico, hai 31 vías a 10 minutos do cume”, pero a miña impresión é de que ten que haber moitas máis -habería que conseguir uns croquis do lugar porque pode se un sitio interesante para aproveitar un ou dous días “tontorróns” cando se veña a Chamonix-.
Diedro-fenda do 4º longoÓ chegar á estación de Plan Praz, Aviño, que collera billete de ida e volta por mor do seu nocello mancado, baixou nas cabinas, pero eu decidira acrecenta-la miña fama de cutre descendendo a pé pola senda que vai practicamente por baixo da liña do funicular. Tiven que preguntar por onde comezaba porque non está indicada, aínda que coido que debe ser utilizada como adestramento por corredores/as de montaña, que queiran meterse un bo desnivel rapidamente, pese a que abaixo vin algúns cartazos indicadores de que non se recomendaba -ou directamente estaba prohibido- usar esa senda. Así e todo, cruceime con 3 ou 4 persoas que subían por el; uns para adestrar e logo con intención de baixar no teleférico, e outros con máis aspecto de que lles tería servido igual unha matogueira calquera xunto á estrada para “remata-la faena”, aínda que claro… non tería sido tan romántico… 😉
O primeiro tramo do descenso coido lembrar que tiña algúns pasos con ferros ou pasamáns onde había moita inclinación ou perigo de esvarón, pero logo xa se podía seguir camiñando polas súas innumerables zetas ata chegar ás rúas de Chamonix. O descenso supoño que me levou algo máis dunha hora, pero a verdade é que non estou seguro; en todo caso está ben coñecelo por se algún día se chega demasiado tarde a colle-la última cabina de baixada.
Xa xuntos todos no “campamento base”, os nosos compañeiros dixéronnos que o tempo volvía a cambiar e que as choivas entrarían a seguinte tarde, así que desistiran do seu proxecto nos Drus, pero decidimos facer unha última escalada ó día seguinte, e logo marcharnos a outro lugar no que a meteoroloxía nos fose máis propicia.

Máis info e croquis:


Todos á Aigulle du Peigne: descamiñados na Les Lépidoptères e ó límite do horario na Contamine/Labrunie/Vaucher.
Papillons e Lépidotères Fonte: http://www.benontherun.com/post/stage-alpinisme-chamonixA previsión meteorolóxica advertía de choivas para a seguinte tarde, así que decidimos facer algunha vía na Aiguille du Peigne, que conta cun rápido acceso dende a estación do teleférico de Plan de l’Aiguille. Manu e Lucas escolleron a Contamine/Labrunie/Vaucher (MD, 400 m.) polo lado Oeste do Gendarme 3068 (máis coñecido como Gendarme Vermello), e Aviño e eu decantámonos pola Les Lépidoptères (D inf, 180 m.) que, pola cara Norte do Gendarme 3009, ten uns 180 m. de de percorrido de V- para empatar, logo da IV torre da aresta de Papillons, con dita aresta e rematar polo seu máis fácil (III+) tramo final ata a brecha de descenso normal.
Coma sempre tentamos colle-lo primeiro teleférico (30’50€, por persoa, ida e volta), pero xa había unha boa cola diante do portelo de venda de billetes cando chegamos; por riba, o arranque do funicular atrasouse un bo rato debido ós fortes ventos que sopraban en altura e que provocan a suspensión do servizo cando acadan certa intensidade.
Cando Aviño e eu saímos da cabina en Plan de l’Aiguille (Manu e Lucas colleran unha antes ca nós) atopámonos envoltos nunha densa néboa que nos impedía ver cara a onde nos dirixiámonos e orientarnos correctamente, ó que resultaría posteriormente crucial no desenvolvemento dos nosos plans…
Eu lembraba algo do achegamento á parede por mor dunha tentativa fallida de escalada da aresta de Papillons, que fixera uns anos antes con Mundi, así que cando me pareceu que as cordadas que nos precedían desviábanse demasiado de cara a onde pensaba que debiámonos de dirixirnos, abandonamo-la súa ruta e buscamo-lo noso propio camiño en medio da néboa.
Acadamo-la base da nosa parede sen apenas máis que algunha referencia visual ocasional dalgún claro entre nubes, pero non fomos quen de orientarnos correctamente, e polo tanto, aínda que non tiñamo-la certeza de estar no punto de inicio da nosa vía, empezamos a escalar nun lugar que nos parecía concordar coas pobres referencias que figuraban no noso croquis (posteriormente decatariámonos de que faltounos seguir bordeando bastante máis a base da parede cara á esquerda).
Nos primeiros metros de escalada a rocha era moi mala, pero segundo se subía resultaba… peor 😉 . Namentres montaba a primeira reunión logo de superado un tramo de especialmente horrible rocha, outra cordada que buscando tamén a mesma vía ca nós empezara a escalar ó noso carón, deuse a volta e continuou bordeando a base da parede -ben se vía que eran máis espabilados ca nós 🙂 -. Aínda que xa intuíamos que non estabamos na vía desexada, como fomos atopando algún rastro doutras antigas escaladas (guía fosilizada con restos de “apretón” incluída…) decidimos seguir “á aventura” e, afortunadamente, noutro par de longos -xa con rocha non tan mala e de escalada non difícil-, acadamo-lo fío da aresta de Papillons sen problema, nun punto (á altura da escapatoria que hai logo da 2ª torre) que a min pareceume que era xusto posterior a onde abandonara con Mundi a escalada daquela vez que antes comentara.
Nese intre non sabiamos exactamente a que altura estabamos da aresta; estaba claro que non escalaramos a Les Lépidoptères, pero aínda sen un bo croquis de Papillons, como as numerosas cordadas que xa avistabamos na ruta sinalaban perfectamente o percorrido e o Aviño xa fixera esta escalada facía anos e algo se acordaría dela…, decidimos aproveita-la ocasión e rematar co que quedaba de aresta.
O bo de saír á crista onde o fixemos foi que nos evitamos os típicos atascos que se forman nos primeiros longos da vía, así que desfrutamos moito máis da ruta, xa que aínda que esta é unha vía recomendabilísima, soe estar masificada, tanto por mor do seu rápido e cómodo acceso dende a estación do teleférico, que fai que moita xente a teña como alternativa para aproveitar medias xornadas boas de tempo, como pola súa dificultade moderada (danlle como moito V+/6a en tres puntos, pero pra min que podería dárselle algo máis ).
O longo chave permite acada-la 3ª torre, partindo dunha reunión peculiar baixo un teitume de bloques que a modo de túnel dan paso á cara Sur (a isto os franceses chámanlle “caixa de correo” nos seus croquis… -madialeva que eu non entendo a relación…-). Nós atacamo-los primeiros metros polo interior do diedro, pese a que viramos a un guía -con bota ríxida en vez de gatos- como ascendía acrobática e aereamente polo seu bordo dereito, e resultou un longo espectacular e duro de pelar… 🙂 .
Xa sobre a 3ª torre tivemo-la sorte de ver ó lonxe ós nosos compis, Lucas e Manu, escalando un tramo de placas da súa vía; e namentres o guía e o seu cliente se tomaban un “piscolabis”, aproveitamo-la ocasión para pasalos -seguro que moi ó seu pesar, porque nós si que non íamos ser máis rápidos que ata o de agora hehehehehe…-.
Sen demasiada presa continuamos e cando acadamo-la brecha, logo da 4ª torre, puidemos por fin ver onde deberíamos de ter saído nós se houberamos atinado coa ruta correcta da nosa vía: un diedro ben aberto de placa, no que podíanse distinguir alomenos dúas cordadas. Logo disto, aínda tardamos cáseque unha hora en acada-lo remate da aresta, nun parabolt con mallón que serve para rapelar pola cara Sur. Dende este punto tamén pódese seguir pola vía normal de ascenso que vai ata o cume do Peigne, pero como non tiñamos referencias da ruta nin de canto podería levarnos, baixámonos.
Logo do rápel aínda queda destrepar durante media hora aproximadamente, e cáseque outra hora máis de camiñada ata a estación do teleférico. Como este ano fixo tanto calor, non había neve, pero o normal é levar crampóns e piolets para pasar algún tramo de xeo á volta.
Na estación tocounos facer cola para baixar, porque claro, a moita xente que sube, aproveita para pasar toda a tarde e logo xúntanse as moreas de escaladores cos milleiros de turistas e móntanse unhas colas que rídevos das do paro… -Sen lugar a dúbidas, o peor do día.-
En canto ós nosos compis, resulta que remataron a súa vía tarde de máis como para chegar a tempo de colle-lo último teleférico, pero non por iso deixaron de apurar canto puideron e logo de darse unha desas carreiras, cargados con todo o material de escalada, que te deixan sen folgos -nin xeonllos- tiveron a sorte de colle-la última cabina que saía cara abaixo co persoal que traballa na estación (e iso que seica tiveron que cáseque rompe-los cristais de tanto petar, porque os “francaises” facíanse os suecos 🙂 ).
E así rematamo-la nosa estancia en Chamonix… Para despedirnos, buscamos un camping no que pasa-la prevista chuviosa noite e ó seguinte día puxemos rumbo a… ó Verdón!!!!!! -Que pasa, seica pensabades que estabamos cansos e desexando volver pra casa?- ;-D

Máis info e croquis: