Arquivo

Archive for the ‘Escalada deportiva’ Category

Mallos de Riglos (Huesca), do 24 ó 29 de agosto de 2017.

Luísa, Gene e outro escalador no 4º longo da Alberto Rabadá (máis coñecida como a Murciana).Riglos é o terreo ideal para esa escalada física de brazos fornidos, mans coma zarpas e técnica de bicicleta coas que supera-las constantes panzas que en calquera das súas moitas rutas aparecen. Con semellante premisa, non é que se trate dun destino devezado por min, pero, a cambio, ofrécenos un lugar insólito, marcado pola súa historia, inzado de extraordinarias vías e coa promesa de que se es capaz de adaptarte ás esixencias destas paredes, teraste convertido nun escalador con “oficio”, moito máis astuto, e cun carácter acorde coa dureza dos seus itinerarios.

Pero para chegar a iso, todavía hai que comerse moitos dos seus bolos 😉

Moitísima calor e probabilidade de tormentas eran as previsións que tiñamos para Riglos, pero o Carducho tiña este destino metido na cabeza dende facía tempo, así que Mundi e eu saímos para alá detrás del e Lola, cruzando os dedos para non face-la longa viaxe en balde: e houbo sorte… 🙂

A choiva respetounos e permitiunos 3 días de escalada, aínda que as abafantes temperaturas fixéronnolo pasar mal tanto de día coma de noite (no albergue Refugio de Riglos non se daba durmido nas habitacións salvo abrindo portas e fiestras de par en par e tumbándose en “pelota picada”), así que a nosa intención era a de escalar pola mañá e descansar pola tarde.

O ideal parecía escalar no chamado circo de verán, na cara Norte do Mallo Pisón, algunha vía recomendada polo Xosé, que ten escalado cáseque todo o que é humanamente posible neste lugar, como a Mi Padre Tiene Sed e a Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes; pero para empezar buscamos unha máis faciliña, o Espolón Adamello, na cara Sur, e para a despedida fixemo-la Normal do Puro xa que a inestabilidade meteorolóxica ó final acabou por instalarse…

A pequena vila de Riglos seica debe ter uns 50 habitantes, así que non conta con máis que co Bar Restaurante El Puro (que tamén ten habitacións para aloxarse), o albergue Refugio de Riglos (que dispón de aloxamento, bar e comidas), unha pequena tenda (que lle chaman “de la Francesa“) situada xusto diante dun aparcadoiro público, unha fonte na súa máis empinada rúa, e unha pequena piscina. Para calquera outra cousa hai que achegarse á próxima localidade de Ayerbe, que conta con bares, restaurantes, hoteis, panaderías, tendas,… e incluso un camping.

O que si que é frecuente é que se xunten varias furgonetas de escaladores/as no aparcadoiro, e que pernocten nelas varios días sen que ata o de agora houbese problemas por elo (discreción e educación garantirán que isto se siga podendo facer por moito máis tempo…).

Croquis:

Espolón Adamello, 6a, 190 m.

Fotos do Espolón Adamello, na cara Sur do Pisón (Riglos)Como hai que empezar por algún sitio, o lóxico é buscar unha vía fácil, e como non hai moitas case todo o mundo repite as mesmas; a cheminea Pany-Haus e o Espolón Adamello do seu carón son seguramente as vías máis frecuentadas, así que decidimos empezar por esta última. A idea inicial era que Carducho e Lola fosen por diante, e Mundi e eu os seguísemos nunha segunda cordada, pero ó final tivemos que facer cordada de 3, cando Lola non foi quen de supera-la primeira panza e decidiu baixarse.

Apertura:

Jesús Ibarzo e Ursi Abajo, o 22 de agosto de 1965.

Comentarios:

A vía está equipada de deportiva, con parabolts e reunións instaladas.

Percorrido e dificultade:

Croquis Espolón Adamello + Normal ó Pisón e descenso por Los Volaos. Fonte: http://www.viaclasica.com/foro/viewtopic.php?t=2897 O percorrido non ten perda xa que segue o espolón, agás no inicio do primeiro longo que agora no se fai pola ruta orixinal, senón que evitan unhas panzas entrando uns metros á esquerda para acceder ó espolón xusto embaixo da primera gran panza. A vía remata antes da golada, dende a que inicia-lo descenso ou pódese optar por continuar ata acada-la golada, para empatar coa normal ó Pisón para facer cume en 3 longos.

L1. V, 35m. Un pouco á esquerda do comezo do espolón, xunto a un nicho, xa se ven os primeiros parabolts da vía que conducen por terreo de ton roxo a unha panza durilla, á que seguen outras ata acada-la reunión de 2 amplas argolas nunha cómoda repisa.

L2. 6a, 35m. O longo empeza superando a “Panza del Pijo” enriba da reunión, e ós 15 m. hai unha reunión intermedia que nós ignoramos, para continuar por terreo de IV+ ata unha nova reunión tamén moi cómoda baixo unha nova panza, neste caso composta por 2 parabolts con anela.

L3. 6a, 25m. A “Panza del Cabrón” atacámola de fronte e pareceunos máis un 6b, así que sospeitamos que pódese arrodear algo pola esquerda para que non saia tan dura. A reunión novamente resulta moi cómoda e consta de 2 argolas.

L4. IV+, 30m. L5. IV, 30m. Empatamos ambos longos para chegar a unha nova ampla repisa cunha reunión de 2 argolas.

L6. IV+, 35m. Séguese cara arriba por rocha algo peor ata acadar unha repisa pola que desprazarse uns 3 ou 4 m. á dereita para afronta-lo muro final (hai un parabolt que nos indica o punto polo que atacalo, sen irnos demasiado á dereita). Unha vez acadada a reunión pódese continuar un último longo para chegar ata a golada, ou -como foi o noso caso- seguir un cable á nosa dereita para situarnos na instalación de rápel.

L7.III, 45m. Non o fixemos.

Data:
25/08/2017.

Cordada:

Carducho, Mundi e eu.

Lonxitude/Desnivel:

190 m. 5 longos (porque empatamos o L4 e o L5). Se se continúa ata a golada baixo o muro final do Pisón, hai que facer un longo máis duns 45 m.

Descenso:

Croquis descenso por Los Volaos. Fonte: http://anuestraputabolacroquis.blogspot.com.es/2013/05/via-espolon-adamelo-mallos-de-riglos.htmlÁ dereita da reunión sae unha vira cun cable a modo de pasamáns que nos leva camiñando horizontalmente ata a primeira instalación de rápel. En 30 m. acadamo-lo fondo dunha estreita canle pola que destrepar axudados duns cables e ferraxes, ou pódese optar por aproveitar que se usan cordas dobres para chegar no mesmo rápel ata a seguinte instalación.

O 2º rápel de 30 m. volve a situarnos nunha estreita canle, dende a que destrepar outro tramo axudados por cables e ferraxes, ou -se usamos cordas dobres de 60 m.- prolonga-lo rápel (55 m.) ata a seguinte instalación.

Un último rápel volado de 60 m, que lle da nome a este descenso (Los Volaos) deposítanos xa na base do Pisón; en caso de descender cunha soa corda, é preciso montar un rápel intermedio (e seica incómoda e colgada).

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.) e unha ducia de cintas exprés. Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, 6c+, 160 m. Mi Padre Tiene Sed, 6c, 160 m.

Fotos de Mi Padre Tiene Sed e Tiempos Nuevos Tiempos Salvajes, Circo de Verano, cara Norte do Mallo Pisón (Riglos)Croquis de Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes, e Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1Estas 2 vías sitúanse no bordo inferior da súa cara Norte, no chamado Circo de Verano, e rematan a metade da parede do Pisón, poidendo continuarse ata o cume polos longos superiores de varias outras vías como a Anglada-Guillamón, a Hechizos del Viento, a Tangerine Dream…

Coma foran recomendación do Xosé, había que facer algunha delas para non desairalo 😉 . Ó final, decidimos que as 2 cordadas, Mundi e Carducho por un lado, e Xosé e eu polo outro, subiramos cadansúa vía, aproveitando que van por itinerarios paralelos, para poder ir “chinchándonos” mutuamente 😀 e logo descender xuntos pola Tangerine Dream.

Escalamos cunha corda deportiva de 70 m, aínda que para baixar, xuntámonos -como dixen antes- para poder rapelar tiradas máis longas.

A Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes foi aberta en 1989 por Carlos Logroño “Citro”, Javier Oliván “Suli” e Guillermo Campo, e consta de 5 longos de 6a+ (30m), 6a+ (30m), 6b (30m), 6c/6c+ (30m) e 6c (35m) sobre rocha de moi boa calidade e cos tramos máis fáciles con distanciado entre chapas.

Croquis: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-tiempos-nuevos-tiempos-salvajes.html?m=1

Coma o Xosé levoume pola Mi Padre Tiene Sed, será desta vía da que detalle o seu percorrido.

Apertura:

F. Gutiérrez, J. Arnaudas, F. Caballé, L. Bujeda, J.G. Barcos e S. de Pedro. 1 de xuño de 1985.

Comentarios:

A vía está equipada con reunións e parabolts de métrica de 10 mm. que distancian “algo”, e tamén hai algún cravo e spit.

O cuarto longo é o máis protexido, xa que é onde desploma máis, e ben podería ser 7a…?

Percorrido e dificultade:

Croquis de Mi Padre Tiene Sed. Fonte: http://guaravertical.blogspot.com.es/2014/06/via-mi-padre-tiene-sed-185-m-6c-cara.htmlArranca na base do Pisón, inmediatamente á esquerda dunha vía que ten parabolts vermellos e permanece á sombra durante todo o día. Comparte a 2ª reunión coa vía Tiempos Nuevos, Tiempos Salvajes. Polo xeral o itinerario resulta bastante evidente, seguindo a traza deixada polo magnesio.

L1. 6a, 25m. Longo vertical de bo canto que xa avisa dos distanciados entre seguros e do que será a tónica da vía. A reunión atópase embaixo dun resalte.

L2. 6a+, 30m. Supérase o resalte para segui-la liña de parabolts que de forma recta nos leva a unha pimeira panza e inmediatamente despois a outra panza que da a unha ampla terraza na que se atopa o tinglado da reunión á esquerda (parabolts, e cable nunha ponte de rocha), xunto a un diedro-fenda. Seica antes desta reunión, hai outra que nos pode despistar, debaixo da terraza, xunto ó diedro característico: eu non a lembro, pero tédeo en conta.

L3. V+, 40m. Aquí non hai perda, só hai que segui-lo diedro-fenda ata a seguinte reunión situada no seu lado esquerdo.

L4. 6c, 30m. Continúase pola fenda que acaba por esmorecer e continúase por panzas cun lixeiro zig-zag á dereita primeiro e logo á esquerda, para rematar por un duro muro desplomado de continuidade que nos leva ata a incómoda reunión colgada, á esquerda dunha laxe que está pedindo a gritos separarse da parede e caer.

L5. 6a, 35m. Sáese en travesía á dereita pasando pola precaria laxe e logo de 3 parabolts o compañeiro desaparece da vista, continuando en travesía delicada ata unha repisa, dende onde xa se ascende máis en vertical superando varias panzas ata acada-la cómoda vira-repisa na que se atopa a reunión.

Data:
26/08/2017.

Cordada:

Xosé e eu.

Lonxitude/Desnivel:

160 m. 5 longos.

Descenso:

Dende a ultima reunión da vía, faise unha travesía cara ó lado dereito seguindo a vira que conta con algún parabolt para protexer esta camiñada pola cornisa duns 15 ou 20 metros ata un tinglado de reunión con anelas para rapelar, dende onde xa se pode ve-lo Puro. Desde aquí, pódese baixar en 3 rápeles pola Tangerine Dream (hai que ir metendo seguros para non separarse da parede e saber onde están as reunións), ou pódese facer un curto rápel para gañar unha nova cornisa pola que continuar en travesía horizontal cara ó Puro e facer un novo rápel co que acadar así os rápeles habituais de descenso do Puro.

Material necesario:
2 cordas de dobre (60 m.), dezaseis cintas exprés (varias delas longas). Pódese escalar cunha soa corda de deportiva, pero iso dificulta o descenso e obriga a máis rápeles.

Croquis:

Normal do Puro pola Entrada Directa, 6b (V/A0), 250 m.

Fotos da Normal ó Puro pola súa Entrada Directa (Riglos)Croquis de El Puro. Fonte: http://a0avista.blogspot.com.es/2009/03/la-normal-del-puro-riglos.htmlFai 3 anos xa fixera esta escalada xunto a Beni, Josele e Xosé, así que podedes consulta-la descrición detallada da vía e os correspondentes croquis neste mesmo blogue. Nesta ocasión conformamo-la cordada Carducho, Mundi e eu, que en contra do habitual, estivemos sós en toda a ruta, xa que a inestabilidade meteorolóxica vese que arredou a outras cordadas candidatas das moitas que acostuman a facer esta emblemática vía.

En todo caso si que engado o croquis adxunto que complementa e se solapa cos xa incluídos no seu día, e que ten a particularidade de sinala-la ruta orixinal pola que os aperturistas abriron a vía, aínda que na actualidade a opción habitual (e recomendable) é inicia-la escalada pola entrada directa.

Asemade, querría destaca-lo feito de que o paso que no croquis gradúan de 6a+ na cova do Puro, na maioría das descricións actuais normalmente dáselle 6b; así e todo, o devandito paso é, dende logo, bastante máis duro que o 6b da panza pola que arranca o último longo (supoño que todo depende de que tipo de terreo lle é máis propicio a cada persoa…).

Tamén decateime no primeiro rápel que hai unha vía que ascende ó Puro pola cara que da ó Mallo Pisón, co que o cume deste monolito pódese acadar totalmente á sombra. Coido que é a vía Cintero e aínda que me pareza incrible, vendo as panzas que ten que superar, seica está graduada de só 6b: interesante, moi interesante… 😉

Croquis:

 

 

 

Advertisements

Xuntanza informativa sobre as medidas de control e regulación adoptadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, respecto das actividades de escalada e montañismo en Faro de Budiño.

O pasado mércores 21 de xuño, celebrouse no salón de actos da Casa das Federacións de Vigo, unha xuntanza convocada pola Federación Galega de Montañismo, na que se invitou a asistir ós/ás escaladores/as, montañeiros/as e directivos/as de clubs de montaña galegos, co obxecto de informar sobre “as novas medidas de control e regulación, de obrigado cumprimento, acordadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño atendendo así mesmo ás normas de regulación do espazo natural, que afectan as actividades que non só propias da escalada (equipamento de novas vías e reequipamento) senón tamén ás labores de limpeza de vías, de camiños, roza, etc.”.

 Xuntanza informativa sobre a escalada en Faro de Budiño. Fonte: http://fgmontanismo.es/xuntanza-informativa-sobre-a-escalada-no-faro-de-budino/Conduciu a xuntanza o vogal de Equipamento de Zonas Escola de Escalada e Delegado do Equipo da F.G.M., Jose Antonio Villar, que tomou a palabra en primeiro lugar para expo-la nova situación.

Empezou por indicar que, tivera unha reunión coa Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, a petición da mesma, na que expuxéronlle a súa determinación para ter un maior control sobre o que se facía no seu monte (o que incluía tamén as paredes de Faro de Budiño). Non explicou a que se podía achacar este súbito interese por controla-la actividade montañeira, pero eu supoño -e isto é só unha opinión persoal miña e doutros/as escaladores/as- que se cadra veñen observando unha maior presión de actividades (apertura de pistas de BTT e circulación de motos polas mesmas, rozas para acceder a sectores de escalada, algunha limpeza de vías chamativa, algún equipamento de vías en lugares emblemáticos para os/as paisanos/as, ocupación das súas mesas do merendeiro por actividades organizadas por clubs, tráfico de vehículos pola pista levantando pó cando están xantando os/as comuneiros/as nas devanditas mesas,…). O caso é que a Comunidade de Montes quere que se limiten as actividades de apertura de novas vías, reequipamento das vellas, limpeza das mesmas e o desbroce. Asemade, tamén quere estar informada previamente da celebración de actividade grupais, colectivas, mercantís que transiten ou se fagan nas súas lindes (isto claramente afecta directamente ós Clubs).

En canto á actividade de escalada pura (non de apertura), non hai ningún tipo de restrición, polo que pódese seguir practicando con normalidade como se ven facendo habitualmente ata o de agora.

Por outra banda, a Comunidade de Montes tamén quere regula-lo aparcamento, polo que vai a impedir que se poida estacionar nas beiras da pista, xa que pretende que se utilicen as áreas de aparcadoiro que habilitou recentemente co gallo da Xuntanza de Escalada en Faro de Budiño 2017 celebrada a primeiros de maio. É máis, durante a tempada de verán van a restrinxi-lo paso pola pista as fins de semana, para que non se poida circular máis aló do aparcadoiro habilitado, polo que parece que prepararán unha pista alternativa para poder chegar ata o campo de búlder, sen levantar pó xunto ás mesas do merendeiro.

Xuntanza. Fonte: https://www.facebook.com/events/117127325545196/permalink/122803538310908/Unha vez explicado todo isto, a intención da Federación é a de que sexa o Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño quen decida, consensuadamente coa Vogalía de Escalada da F.G.M, que proxectos de aperturas, reequipamentos e limpezas poden ser acometidos, en base a criterios de interese do percorrido ou singularidade da liña, de tal xeito que só se abran novas vías que aporten algo diferenciador con respecto o que xa haxa.

Deste xeito, o procedemento esixiría que cada proposta dalgunha das actividades suxeitas ó control da Comunidade de Montes, se presentase formalmente perante a F.G.M., que a faría chegar ó Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño, para o seu estudo e aprobación -se así o estimasen- e por último exporíase á Comunidade de Montes para que o autorizase (isto último non tería, en xeral, que ser un problema xa que suponse que darán por bo o criterio técnico adoptado pola F.G.M.). En todo caso, o procedemento formal a seguir para solicitar actividades en Budiño, a Federación quedou en establecelo e publicitalo proximamente, así como o protocolo que acabo de describir.

Xuntanza coa Xunta de Galicia sobre a escalada en Donón. Fonte: https://www.facebook.com/440380579375577/photos/a.440416502705318.1073741826.440380579375577/1387432714670354/?type=3Unha vez explicada a situación, abriuse un debate no que intervimos varias das persoas presentes na xuntanza (eramos ó redor dunhas 30), solicitando algunhas aclaracións ou propoñendo cousas, entre as que considero máis salientables as seguintes:

  • A nova situación supón unha nova limitación á actividade escalatoria, aínda que, a diferenza do que sucede coas restricións nas zonas da Rede Natura de Galicia, hai que recoñecer que permítenos continuar escalando sen dificultades substanciais.
  • A Comunidade de Montes non dixo nada acerca das pernoctas, polo que parece que namentres se siga facendo de xeito discreto, puntual e respectuoso non tería que haber problemas.
  • Non pasa nada porque se corten unhas silvas a pé de vía, ou que se lle quite algo de terra a calquera fenda, pero parece evidente que usar unha desbrozadora, ou unha trade -aínda que sexa para renovar unha reunión vella- non se podería facer sen a solicitude do correspondente permiso. -Despisteime e non pedín que aclarasen coa Comunidade se o feito de usar unha fouce ou un machete para limpar de silvas as sendas ou a área de influencia dun pé de vía, podía parecerlles excesivo…-. A norma básica a utilizar é a do “sentido común”.
  • Con respecto ás limitacións da Rede Natura, hai que salientar que Galicia é a única Comunidade Autónoma de España na que se impón a obrigatoriedade de solicitar permiso para escalar con antelación (seica en Tenerife hai algunha restrición, pero por motivos específicos), polo que preguntei se a F.G.M. está realizando algún tipo de xestión formal perante a Administración para revogar estas normas en todo o noso territorio, ó que responderon que non, pero que se levaba tempo realizando xestións de tipo persoal (establecendo relacións, dialogando, …) respecto dalgunhas zonas de escalada, das que non daban conta para evitar “xerar expectativas”. Neste caso eu non podo estar de acordo coa liña de actuación mantida pola F.G.M. ó longo de xa moitos anos, empezando porque non presentaran alegacións non período correspondente á proposta de regulación da Rede Natura en Galicia, nin que posteriormente tampouco presentasen propostas, a través dos cauces formais e administrativos da Xunta, para evita-la necesidade de autorizacións previas, nominativas e limitadas no tempo para escalar nos lugares nos que tradicionalmente se viña facendo, así como que, todavía hoxe en día, non se aborde dende a propia F.G.M. a tarefa de identificación rigorosa dos espazos de escalada que en toda Galicia existen, para abordar de xeito global e conxunto o permiso implícito da escalada en todos eles, sen menoscabo de que nalgúns deses lugares sexan precisas distintas tipoloxías de regulacións, limitacións, ou mesmo prohibicións, cando existan causas concretas, reais e xustificables que así o esixan.
  • Ó fío do anterior, Alfonso Louro, en representación da delegación galega de Escalada Sostenible, explicou a labor que viñan desenvolvendo, co respaldo da F.G.M., para tentar acadar regulacións acordes á nosa práctica nos espazos protexidos, e aínda que paréceme unha iniciativa moi loable, eu non podo estar de acordo con que se ocupe disto unha organización que non sexa a propia Federación, que é quen conta co aval e a forza que lle confiren as miles de persoas federadas ás que representan, así como o propio recoñecemento que a Administración lle outorga como organismo coas atribucións de xestión do deporte da escalada e do montañismo.
  • Pola súa banda, a Presidenta do Club Montañeiros Celtas, Lourdes Castiñeira, sinalou que dende a F.G.M. debera de solicitarse á Xunta, o recoñecemento de espazos deportivos para a práctica da escalada de todos aqueles lugares que usamos para este fin, se cadra baixo algunha figura legal similar á das instalacións deportivas ó aire libre. E a este respecto, eu engadiría, que os actuais mecanismos de solicitude de permiso para escalar nas distintas zonas restrinxidas, é evidente que son puramente disuasorios, xa que nin permiten cuantifica-la afluencia real de xente, nin serven para valora-lo impacto que causa, nin identifican que flora ou fauna se está a protexer nos lugares concretos afectados, nin permiten avaliar se a presión ó medio por parte da escalada ten algunha relación ou efecto constatable en cada biotopo.
  • Restrición escalada en Donón. Fonte: http://fgmontanismo.es/aviso-a-todos-e-todas-escaladores-que-se-acheguen-a-donon-e-cabo-udra/Por último, un representante -sinto non poder identificalo, pero non o coñezo- do Club AROMON Pontevedra Montañeiros A Roelo, explicou como logo do aviso por parte da F.G.M. de que se establecía tamén a limitación da escalada na zona de Donón, organizou -a instancias do propio Club- unha xuntanza con técnicos/as de Medio Ambiente da Xunta de Galicia, para amosarlles a zona de escalada e que eles/as mesmos/as puidesen observar o seu nulo impacto no medio e nas especies que pretendían protexer. A esa xuntanza tamén acudiron representantes dos clubs de montaña Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia, Club Montañeiros Celtas, xunto á Federacion Galega de Montañismo, e o Concello de Cangas do Morrazo e á Xunta de Galicia. E polo que explicou o representante do Club, resultou moi produtiva, posto que acordouse que namentres se xestionaba coa Xunta a autorización para a escalada sen necesidade de permiso previo neste lugar, non se sancionaría a ninguén que realizase esta actividade. En todo caso, se a alguén que estivese escalando en Donón lle pedise un garda ou policía que se identificase, non debe de poñer obstáculos a isto, xa que -no peor dos casos- se esa garda non estivese ó tanto deste acordo, o expediente sancionador ten que tramitalo a Xunta, polo que o paralizaría cando chegase a ela, co que non se tramitaría e nunca se multaría ó/á escalador/a. No Facebook da Federación hai unha entrada cos “acordos” adoptados entre os Clubes, a FGM, o Concello de Cangas e a Xunta:
    • 1) Solicitar nun plazo máximo de 15 días, dende a Federación Galega de Montañismo, a autorización administrativa á Xunta de Galicia para a práctica da escalada permanentemente e non nominal en Donón, sen que fixera falta autorización persoal.
    • 2) Mentras non se resolve o expediente administrativo entre a FGM e a Xunta, dende a FGM pedímoslle a Xunta un “status quo” no tocante á falta de autorizacións persoais, para que non se iniciaran expedientes de infracción por parte da Xunta a ningún escalador/a, ainda que non se teña tramitada a solicitude, polo feito de escalar en Donón.

E coido que iso foi todo o que se tratou nesta xuntanza; se alguén detecta que omitín algo relevante, agradeceríalle que mo indicase para incluílo. Espero que vos sexa de interese a información aquí aportada.

Xuntanza de escalada en Faro de Budiño 2017

A xuntanza está prevista para o venres 5, sábado 6 e o domingo 7, de maio de 2017

  • Proxeccións
  • Competicións de parede e bloque
  • Obradoiros
  • Concertos

Preinscricións ata o mércores día 3 de maio.

Toda a INFORMACIÓN no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/

e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Programa

  • Venres 5 de maio.
    21:15 Benvida e inauguración da Xuntanza21:30 Presentacións con proxeccións sobre escalada:

    • A Oeste de Budiño por Gon. Filmada por Gonzalo Caride
    • Escalada e sustentabilidade: Escalada Sostenible Galicia. Miguel Feijoo e Alfonso Louro
    • Escalando en Yosemite. Carlos Garrido e Luisa Méndez

 

  • Sábado 6 de maio
    9:30 Apertura da mesa de inscricións ás competicións de escalada e bloque con entrega de camiseta (ATA FIN DE EXISTENCIAS), cupón para cear e  ficha de participación ás competidoras e competidores.10:30 Inicio da competición20:30 Peche da competición e recollida das fichas para reconto.21:00 Publicación das gañadoras e gañadores con entrega de premios e sorteo.

    21:30 Xogos, cea e música do grupo Mostrencos.

  • Domingo 7 de maio.
    Día libre no que seguir escalando ou probando bloques.De 11:30 a 14:30 Clinic de pés de gato no campo de búlder (Boreal e Scarpa)Pola tarde procederase ao peche do evento e despedida dos participantes e acompañantes.Logo a organización e os voluntarios procederán a limpar e retirar todos os elementos e instalacións da zona para non deixar pegada algunha do evento, propósito que vai intimamente ligado ao da filosofía do evento e ao de escalada e sustentabilidade.

 

Inscricións

Preinscrición aberta ata o mércores 3 de maio! (PRAZAS LIMITADAS = 200)

Prezos das 3 modalidades:

1.-Inscrición federados/as anticipada: 15 €

2.-Inscrición non federados/as anticipada: 18 € (inclúe seguro de día para a competición)

3.- Inscrición federados o día da competición: 20 €

 

Para as inscricións anticipadas envía un correo a infoalud@gmail.com co ASUNTO: Inscrición Xuntanza e inclúe os seguintes datos no corpo de texto:

  • Nome completo
  • Nº licenza federativa
  • Data de nacemento
  • Club
  • Talla de camiseta

Non esquezas anexar o xustificante do ingreso pola modalidade de inscrición a nome de:

  • Grupo de Montaña ALUD
  • Nº de conta: E S 1 5 2 0 8 0 0 5 5 2 0 4 3 0 0 0 0 2 6 5 1 4

 

En caso de dúbida contacta coa organización en infoalud@gmail.com ou chama ao 6 4 9 3 4 1 1 4 3 .

 

Tríptico informativo: https://www.facebook.com/groups/xunesga/?fref=ts

Tríptico informativoTríptico informativo

Información no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/ e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Regulamento da competición de longos

1. Tódolos/as participantes deberán estar en posesión da licenza federativa do ano en curso ou do seguro emitido pola organización.

2. As persoas inscritas participarán nunha única categoría e so se poderá competir por parellas que deberá ser a mesma en toda a competición.

3. A competición comezará as 10:30 e rematará as 20:15. Entre as 20:00 e as 20:30 as fichas dos participantes deberán entregarse á Organización.

4. As parellas participantes poderán ser masculinas, femininas ou mixtas.

5. Para considerala “Feita” as vías deberán ser encadeadas alomenos polo/a primeiro/a da cordada, e completando o percorrido o/a segundo/a como poida.

6. Non hai límite para o número de intentos que se precisen para encadear.

7. Na columna “Feita” apuntarase un X no cadrado pertecente ó longo feito.

8. As vías non poderán ser feitas sen corda nin escalar en ensamble, e en caso de facer as de autoprotección será necesario empregar material de autoprotección colocando polo menos 1 seguro cada 4 metros de vía cun mínimo de 3 por longo. Haberá que mosquetonear todas as chapas e pasa-la corda por elas, non se poderán saltar puntos de seguro.

9. Os dous membros da parella deberán facer o mesmo número de vías.

10. As puntuacións das vías serán as seguintes en función da súa dificultade e sumando 2 puntos ás de autoprotección:

  • Ata 6a -> 5 puntos
  • de 6a+ a 6b -> 6 puntos
  • de 6b+ a 6c -> 7 puntos
  • de 6c+ a 7a -> 8 puntos
  • de 7a+ a 7b -> 9 puntos
  • máis de 7b ->10 puntos

11. Só entrarán en xogo as vías que aparecen na ficha de participación.

12. Se a parella é masculina non terá bonificación.

13. Se a parella é mixta terá a bonificación de 0,5 puntos máis por longo encadeado.

14. Se a parella é feminina terá a bonificación de 1 punto máis por longo encadeado.

15. Os/As participantes terán que entregar as fichas coa suma de puntuacións de cada columna feita. A Puntuación Total será cuberta pola Organización.

16. A Organización confía na honestidade dos/as participantes. No caso de que se aprecien irregularidades, os/as participantes implicados/as serán descualificados/as.

17. Calquera dúbida ou detalle que non apareza neste Regulamento será resolto pola Organización.

 

Resultados das competicións:

Resultados da competición de escalada por longos na Xuntanza de escalada Faro de Budiño 2017

Resultados da competición de escalada en bloque na Xuntanza de escalada Faro de Budiño 2017

Como chegar e que escalar en: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

Escalada deportiva en Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.

Fotos de Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.Quirós é unha deses vellos destinos que estiveran moi de moda entre os/as escaladores/as da zona de Vigo durante aqueles anos nos que a escalada deportiva colleu o seu máximo pulo. Eu, que non vivín esa época, escoito envexoso as historias deses tempos e tento enchouparme do seu espírito cando me achego a esta vella escola, desta volta acompañado de Beni, Lola, Carducho e Manu.

Só estaríamos un par de días, así que o primeiro empezamos, como non, polo sector de La Selva, e logo buscamo-la sombra a partir do mediodía no sector Gris, deixando para o segundo día a visita a un afastado e, de seguro, pouco visitado sector Techos; para rematar, subimos ata o sector El Escalón, a aproveita-las últimas horas desa fresca xornada.

Información de onde durmir e das vías de escalada en:

Escalada en Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015.

Fotos de Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015. As Hoces de Vegacervera é unha escola leonesa de escalada en parede xa coñecida dende fai moitos anos pero na que recentemente abríronse varios sectores de escalada puramente deportiva coñecidos como Hoces Free. Mundi e eu estiveramos aquí un ano antes, xunto con Víctor e Alfonso, pero daquela non sabíamos destas novas vías deportivas, así que nesta ocasión adicámoslles varios días a probalas, aproveitando que con nolos dous tamén viña Manu para montárnolas 😀

O tempo non estaba moi estable, así que aínda que algún día choveu algo e non puidemos escalar todo o día, a cambio librámonos da calor a maior parte do tempo.

Estivemos escalando nos sectores El Rincón, El Dorado e Belvedere, no meu caso con desigual fortuna, xa que aínda que non conseguín encadear moitas vías, o último día fixen, inesperadamente, o meu primeiro 6c, a Lolita’s nights unha curta vía do sector Belvedere coa que me estreei no penúltimo chanzo do meu longo camiño ó sétimo grado 🙂

Pero como o que realmente nos gusta é a escalada en parede, o penúltimo día, aproveitando que Manu tomouse unha xornada de tregua para os seus dedos, Mundi e eu escollemos na Guía de Adrados unha vía clásica coa que poder comprobar de primeira man as características atribuídas tradicionalmente á escalada nas Hoces: abundancia de fendas, placas de adherencia, alta exposición…

Escollemo-la Hernán Llanos, unha vía bautizada co nome do reputado escalador leonés máis coñecido como Nani, morto no Peña Santa de Castilla alcanzado por un lóstrego, e que tamén serve para darlle nome á parede. A nosa idea inicial era a de non completa-la vía orixinal senón continuar pola Salida Desmadre, unha variante de saída aberta polos mesmos aperturistas un pouco despois, para evita-la vexetación dos últimos longos. Sen embargo non fomos capaces de supera-lo segundo longo da variante, e tivemos que retoma-la vía orixinal para completa-la escalada da vía orixinal; e como non hai mal que por ben non veña, puidemos así comprobar porqué viron a necesidade de buscar unha alternativa: supoñemos que para non ter que incluír entre o material necesario o sacho… 😉

Hernán Llanos, V+, 230 m, MD inf.

Apertura e 1ª ascensión:

Aberta o 25 de agosto de 1974 por Vicente A. Hernández e Carlos Rodríguez.

Achegamento:

Pódese deixa-lo coche nun pequeno aparcadoiro con 6 ou 7 prazas, xunto a un caseto abandonado que seica en tempos foi un bar (La Roca), á altura da primeira ponte (vindo de Vegacervera), e no que hai un par de bancos e unha mesa para merendar desfrutando da paisaxe. A Pared de la Nani, está xusto enfronte do aparcadoiro, doutro lado do río que hai que atravesar mollando os pés (incluso os xeonllos) inevitablemente, aínda que na guía de Adrados dise que tamén pódese subir un pouco pola ruta de descenso para logo facer un par de rápeles ata a base da vía, sen ter que mollarse.

No noso caso subimos un pouco pola estrada ata atopar unha baixada ó río e logo vadeámolo diagonalmente cara ás árbores do outro lado por onde menos cubría; seica tamén hai unha escaleira de pedra fronte ó aparcadoiro para baixar ó río e coller un valo de formigón sumerxido que leva a pé de vía, pero nós non o vimos.

Descrición da vía:

A variante “Desmadre”, aberta polos mesmos escaladores pouco despois da Hernán Llanos, vai por unha zona máis limpa e de mellor roca, pero no 2º longo ten un tramo de artifo con varios vellos burís sen chapa, que non souben resolver; tenteino en libre por placa pero cheguei a un punto en que pareceume demasiado expo e non me atrevín a seguir: está claro que fai falta ser máis hábil… ;-(

Percorrido e dificultade:

No croquis de La Garafa, sinalan o percorrido pola Variante Desmadre, pero a vía Hernán Llanos continúa dende a R2, pola evidente fenda do espolón que se distingue do lado dereito da foto, ó final da longa terraza desta reunión.

lº longo, V+, 55 m: empézase no bordo esquerdo dunha cavidade para acada-la cheminea e continuar por ela ata o seu remate. Logo continúase uns metros máis por unha canle fácil ata monta-la reunión nun cáncamo e un spit unidos por unha cadea. Nós equivocámonos vendo unha liña de parabolts que empezaban uns poucos metros máis á esquerda da cavidade e resulta que metémonos no primeiro longo da vía Sangre, Sudor y Lágrimas que vai en paralelo por unha placa tan patinosa (especialmente no arranque) que non me explico como alguén pode subir por ela.

2º longo, III+, 60 m: séguese pola fácil canle, pasando por unha reunión de cordinos sobre un par de pequenos pontes de rocha ó pé dunha fenda diagonal con algo de tendencia á esquerda. Aquí nós equivocámonos pensando que estabamos na reunión de comezo da Salida Desmadre e tentamos subir por ela antes de decatarnos do noso erro e baixarnos, para continuar novamente un pouco máis pola canle herbosa ata á seguinte reunión formada por un par de boas pontes de rocha con cordinos.

1º longo da Variante Desmadre, 6a, 40 m: ascéndese verticalmente por un muro de pequenas fendas cun pequeno arbusto e varias pontes de rocha e cravos, rematando nunha reunión de 2 cravos logo dunha fenda en media lúa, algo máis abaixo doutro pequeno arbusto.

2º longo da Variante Desmadre, 6a+ ou A1, 20 m: comeza en travesía á esquerda cun paso chungo de adherencia (protexido cun par de cravos), logo todavía segue en travesía ata ver un par de cabezas de burís (A1), puidendo seguir por eles ou, ir máis verticalmente por unhas pequenas fendas, logo dun buril con chapa extraíble

Asegurando dende a reunión no delicado tramo de placa. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2015/08/hernan-llanos-en-las-hoces-de.html

Atopei un par de fotos do comezo do 2º longo da variante desmadre e nos pasos de artificial que poden axudar a entender como resolver este tramo, e que incorporo xunto a este parágrafo.

No noso caso, eu estiven unha chea de tempo sen atreverme a ir por un lado ou outro ata que optei por seguir algo máis verticalmente uns poucos metros; sen embargo, ó acadar unha fenda algo por riba do buril con chapa, xa non me atrevín a continuar e destrepei (paréceme lembrar que con bastante dificultade) ata a reunión, onde rapelamos para volver a retoma-la canle da Hernán Llanos.

3º longo da Hernán Llanos, III, maís de 60 m: séguese pola canle/terraza entre algo de maleza ata acadar unha árbore na que pódese montar reunión. Coido que nese lugar comeza a Salida Doña Paranoia.

4º longo, V+/6a, 55 m: séguese un pouco máis pola canle que vai gañando pendente antes de encaixoarse, superar un paso difícil e seguir por terreo sucio e con maleza. Móntase reunión onde mellor se considere; no noso caso nunha ponte de rocha sinalada por unha vella cinta, reforzada en fendas próximas.

5º longo, V, 55 m: continúase pola sucia fenda (bastantes matos), ata acada-lo seu final, montando reunión baixo uns bloques en terreo xa máis aberto e con visión do outro lado da parede.

6º longo, IV, 40 m: súbese buscando o terreo máis favorable ata acada-la aresta e montar reunión lazando un bloque calquera, xa con vistas á canle de baixada.

Descenso:

Unha vez na aresta hai que subir andando uns 100 m ata atopar unha brecha ou algún paso á dereita polo que chegar á longa canle herbosa pola que descender ata a estrada; descenso delicado polo esvaradío da herba e pedreiras nalgún tramo.

Data:

25/08/2015

Cordada:

Mundi e eu

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (3 números repetidos), 3 Allien e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

Para aloxarse hai quen aproveita un pequeno descampado xunto o río enfronte da senda que sube cara ós sectores de Hoces Free para durmir discretamente, pero moi perto está o camping municipal das Hoces de Vegacervera que é a opción que nós escollimos. Para comer hai varios bares/restaurantes no pobo (como o mesón La Cocinona) e hai tamén unha tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.