Arquivo

Archive for the ‘Escalada deportiva’ Category

Canteira do Eume, 31 de marzo de 2019.

Fotos de escalada deportiva no encoro do Eume. 31 de marzo de 2019.Rafa, Inma, Carducho e eu viñamos dunha xornada de escalada en Cabo Prior, con intención de pasa-lo día na zona da canteira, no Eume. Eu xa tiña estado en varias ocasións anteriores nesta escola, pero salvo un par de veces que fixeramos algo de deportiva, o habitual era que viñeramos a facer parede nalgunha das vías que suben dende o cauce do río, por embaixo do encoro, ata a canteira -que por algo estas son as vías máis longas de Galicia 😉 -.

Sen embargo, desta volta o obxectivo era puramente deportivo, así que ademais dalgunha vía nos sectores Kamikaze e Bolboreta, tiven a oportunidade de estrearme na parede da Araña, da que me sorprendeu que pese ó aspecto lixoso das súas vías -e o alto da primeira chapa das vías!-, estas son destino frecuente de moita xente, así que son perfectamente escalables (alomenos se tes nivel de abondo para elas, que non é o meu caso -hehehehe…).

Lembrade, que dado que estamos nun espazo protexido de Galicia, e que a Xunta segue sen permiti-la escalada sen previa autorización nestes lugares, é obrigado solicita-lo permiso pertinente, aínda que neste caso o trámite pódese facer por Internet remitindo un correo electrónico, segundo as instrucións que figuran na web da Federación Galega de Montañismo:

será requisito necesario presentar vía correo electrónico unha solicitude que a autorice.
* Os datos que figurarán na solicitude teñen que ser, a data, o sector e o número de escaladores.
* O correo electrónico hai que envialo con acuse de recibo
A dirección de envío do correo electrónico é a seguinte: conservacion.co@xunta.es con copia a: fragas.eume@xunta.es

Croquis das vías en:

O tempo en Pontedeume: http://www.aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/pontedeume-id15069http://aemet.es/es/eltiempo/prediccion/municipios/pontedeume-id15069

Advertisements

Cabo Prior (Ferrol), 30 de marzo de 2019

2019 Marzo 30 1 comentario

Fotos da escola de escalada de Cabo Prior (Ferrol).Esta era a miña segunda visita ós cantís de Cabo Prior, na Costa da Morte, e desta vez xuntámonos Carducho, Inma e Rafa, para quedar aló con Miguel Seoane, que coma bo coñecedor da zona, e descubridor e aperturista de varios dos seus novos sectores, fíxonos de excelente cicerone amosándonos, ademais das súas vías, algúns dos traballos de protección de asentamentos de aves, e de redución dos efectos da erosión nas aproximacións e bases de sectores, que ven realizando na zona. Quedei moi impresionado con algúns deses traballos que está a desenvolver practicamente en solitario, e polo que non só merece o noso recoñecemento, senón tamén que contribuiramos nese esforzo altruísta, do que todos/as nos beneficiamos, con algo de colaboración pola nosa parte: hai que botar unha man, meus…

Ás novas aperturas súmanse as orixinais para acadar unhas trescentas vías espalladas en varios currunchos, algúns deles de arriscada aproximación e con condicionantes ligados tanto a mareas e ondadas, como a factores climatolóxicos (vento, humidade,…), polo que escalar aquí obriga a coñecer ben a zona ou acompañarse dalgún dos/as seus/súas nativos/as. Así e todo, ás veces, nin así se acerta coa elección do día e o lugar: nós, por exemplo, achegámonos -coido- ó sector Kioma, pero atopámolo mollado, así que como alternativa fomos ós novos sectores de El Cable e Recodo Piscina.

Para durmir, metemo-los coches por malas pistas ata un precioso lugar no medio dun piñeiral, preto dos cantís, nalgún punto entre a Punta de San Xurxo e a praia de Lobadiz -creo…-. Nel, non só topámonos co rastro da actividade dos xabarís, senón que incluso puidemos ver algún corzo que rapidamente escondeuse de nós entre a arboreda. Lástima que a néboa matinal non nos deixase desfrutar dunhas seguro que maravillosas vistas antes de marchar.

Información e croquis:

 

No lugar de Aldea Ragón, na parroquia de Cobas (concello de Ferrol), hai bares, restaurantes, tendas e panadaría.

Ademais do Camping As Cabazas (a menos de 5 km do faro de Cabo Prior), doutro lado da estrada hai un aparcadoiro grande con fonte e baños.

Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2-3, 9-10 e 16-17 de marzo de 2019.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 2 e 3 de marzo de 2019O Carducho espertoume sobresaltado porque en plena noite un furgón parara na entrada da nave xunto á que estabamos estacionados durmindo, e varias persoas trafegaban ó noso carón. Eu estaba canso de máis como para preocuparme de que alguén estivese descargando material a deshoras, así que apenas tomeime a molestia de entreabir un ollo para decirlle, paseniñamente, que iso a nós non nos incumbía e que se volvese a deitar para durmir.

Pouco tempo puido pasar dende entón, pero eu xa volvera a concilia-lo sono cando de novo Carducho volveu a espertarme advertíndome que a policía estaba aquí; desta volta si que erguín a cabeza para mirar pola fiestra da furgo e, aínda somnolento, a característica luz azul intermitente dun vehículo policial e as voces de varias persoas evidenciaban que algo estaba pasando, e nós, con ou sen motivo, estabamos metidos no allo.

Nerviosos, intercambiamos un par de frases e dubidei se empezar a vestirme, abri-la porta para saír a ver que pasaba,…; pero antes de que decidiramos que facer… –pom, pom, pom!

O primeiro que pensei ó senti-los golpes no coche foi se non abolaría a chapa -que me queredes…?, a pela é a pela…-. Pero non había tempo para cuestións económicas, porque unha voz apremiabanos a que abriramo-la porta. Carducho e eu bulimos para abri-los sacos e, sen saír deles, localiza-lo mando das portas para toparnos cun axente da GNR que linterna nunha man, pistola enfundada xunto a outra, e cunha voz afectada, esaxeradamente alta e con finxida seguridade gritábanos que que estabamos a facer aí, namentres alternaba achegarse xunto nosa para vernos e observa-lo interior da furgoneta, con apartarse algo -supoño que para comprobar que non houbese alguén que o sorprendese pola retagarda-.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 9 e 10 de marzo de 2019Nós respondimos cáseque ó unísono que estabamos a durmir, pero o policía volvía unha e outra vez a gritarnos “como que a durmir, como que a durmir…!“, e namentres continuaba movéndose nerviosamente, achegándose e alonxándose de nós, díxonos que activaramos unha alarma silenciosa.

O Carducho tentou explicarse algo máis decíndolle que acabaramos de chegar e que só buscaramos un sitio apartado da estrada para durmir, pero que non sabiamos que non se podía estacionar no solar onde o fixeramos porque non había ningún peche nin prohibición visible.

Eu, todavía confuso pola situación, non era quen de entender porqué non aceptaba que simplemente estabamos durmindo e seguía a insistir coas mesmas preguntas, pero claro, dende o punto de vista deles…

nós eramos uns fulanos que meterámonos en plena noite cunha furgoneta na finca particular dunha nave, da que fixemos salta-la alarma polo que os/as propietarios/as viñeran pensando que lles estaban a roubar e topáronse cunha sospeitosa furgoneta con xente “escondida” no seu interior, así que inmediatamente avisaran á policía que acudiu pensando que unha perigosa banda organizada de ladróns estaban perpetrando un roubo. 

Véndoo así, si que parece máis normal que os/as propietarios/as se mantivesen a unha prudente distancia observando como un dos policías nos interrogaba a nós, ameazadores delincuentes, coas costas protexidas polo seu compañeiro uns metros atrás, e coas pistolas prestas a saír por se os emboscabamos…

O Carducho, máis espilido ca min, foi quen de dicirlles que chegaramos esa mesma noite a Redinha, e que logo de cear buscaramos un recuncho onde apartarnos a durmir; pero o policía veña que dalle con gritarnos unha e outra vez “como que a durmir, como que a durmir…!“.

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 16 e 17 de marzo de 2019Parecía que a cousa non melloraba, pero despois de que lle entregaramo-los nosos cartãos de identidade, dixémoslle que viñeramos para escala-la fin de semana e que íamos a Poios. Non sei se iso empezou a parecerlle crible, óu que seu compañeiro non atopou multas pendentes ó buscar na súa base de datos os nosos DNIs, pero cando nolos devolveu xa nos dixo que tiñamos que marchar de aí e ata nos suxería que foramos durmir xunto a uns depósitos próximos. Nós levantámonos rapidamente e saímos en cirolas do vehículo namentras deciamoslle que si a todo o que nos dicía, porque o único que queriamos era liscar de aí o máis axiña posible, non fosen a cambiar de idea…

Desculpámonos pola bulla que montaramos e parecía que o policía, xa máis relaxado, divertíalle a nosa fala, porque traducíalle ó seu compañeiro que lle chamabamos “coche” ó “carro”. Tiramo-las mochilas dos asentos dianteiros na parte traseira da furgo e antes de arrancar aproximáronse as 3 persoas da nave, unha vez que viron que non eramos perigosos; un deles díxonos que el andivera traballando en España, e que tamén podiamos durmir no parque xunto á ponte de Redinha.

Nós saímos sen ter idea de cara onde tirar, porque as súas propostas non nos parecían axeitadas -xa vedes que a nós, xente fina, non nos vale calquera cousa…-, así que en canto os perdemos de vista, aínda co susto no corpo, empezamos a circular buscando calquera sitio XUNTO Á MESMA ESTRADA, POR SUPOSTO, no que pararnos a durmir.

Pero esa noite estaba escrito que aínda tiñamos que andar a tocarlle o carallo a máis xente, porque cando, logo dun par de voltas, decidimos aparcar detrás dun coche, xunto a un gran trailer estacionado á beira da estrada, nada máis apaga-las luces da nosa furgo, o coche acendeu as súas e saiu escopeteado coas fiestras sospeitosamente toldadas polo bafo das súas ocupantes.

Botamos unha gargallada pensando que lles acababamos de fode-lo “polvo” e que menuda noite que levabamos, pero… a culpa que lla boten ós Guardiñas…

Pese ó acontecido, non só fomos esa fin de semana, senón tamén as dúas seguintes; a primeira e terceira fin de semana de marzo estivemos escalando Rafa, Inma, Carducho e eu, e a segunda só Rafa, Inma e eu, porque, con todo, ir ó Vale de Poios é unha excusa perfecta para desfrutar do seu bacallao, o seu frango á grella e, xa de paso, escalar un chisco 😉 .

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.html

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, en Poios mesmo, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.
  • En Casais da Granja, a 20-30 minutos de Poios, alúgase unha casa de alojamento local, cunhas 8 prazas por uns 250€ por 2 noites: Unidade de alojamento local de Casais da Granja.

Para xantar:

  • Churrasqueira Estrela da Sicó, en Redinha.
  • Restaurante Maria do Céu, pola estrada N1/IC2 en Arroteia, a uns 10 minutos de Poios.
  • Restaurante O Fidalgo (na localidade de O Pombal), a uns 20 minutos de Poios.
  • Restaurante Santiago (na localidade de Santiago da Guarda), a uns 20 minutos de Poios, e só 5 minutos de Casais da Granja.

O tempo no val de Poios:

Escalada deportiva en Entrago, Teberga (Asturies), 13 de outubro de 2018 e do 4 ó 6 de xaneiro de 2019.

Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 5 e 6 de xaneiro de 2019. Fotos de Entrago, Teberga (Asturies), 13 de outubro de 2018.Teberga é unha das zonas de escalada deportiva máis coñecidas de Asturias, con máis de 600 vías repartidas por distintas escolas, na súa meirande parte de dificultade, polo que, ¡ollo!, por debaixo do 6c non é un destino moi interesante, eh; de aí que ata agora nunca nos achegaramos: “Manolete, Manolete,… si no sabes torear,…¿pa que te metes?” 😀

A mediados de outubro achegámonos un día por primeira vez, Beni e eu, de paso que coñeciamos a escola de Otura, e daquela só estiveramos nos sectores Eléctrico e Explanada, nos que pouco puidemos “rañar” 😦 . Pero regresamos agora de novo aproveitando o final das vacacións de nadal, desta volta acompañados por Inma e Rafa, que foron os únicos afoutos -máis ben tolos, diría algúns… 😉 – que montaron unha tenda na área de acampada, na que pasaron 2 xélidas noites no seu proceso de “curtición montañeira”; namentres, a Beni e eu, ben se ve que menos curtidos ca eles, tivemos que soporta-la incomodidade de regula-la calefacción do Hotel Balcón de Agüera, no que nos aloxamos coa excusa de cura-la gripe… 🙂

Rafa nunha das vías da ExplanadaNesta época, os días son cortos e o sol apenas sube, polo que os sectores permanecen todo o día á sombra, agás no Entecampos, e apenas media xornada no Explanada, así que co moito frío que nos tocou, non puidemos saír destes 2 sectores salvo perigo de conxelación. Neles hai boas vías, longas moitas delas, con pasos lavados no caso das máis asequibles, e en xeral duras para o grao que lles dan…

Máis alá da escalada, a vila é moi coñecida pola famosa Senda del Oso, unha vía verde de máis de 30 Km que traza un sinxelo e fermoso percorrido para bicicleta moi transitado.

Esta zona de escalada está ó carón da vila de San Martín de Teberga que conta con todo tipo de servizos: o albergue de San Martín de Teberga, aloxamentos, tendas, restaurantes, caixeiros, farmacia, gasolineira… Asemade hai alternativas de sendeirismo, e incluso un museo da prehistoria, así como un par de áreas habilitadas polo concello para autocaravanas. A media hora de coche están tamén o Refugio del Llano (en El Llano, Quirós) e o Albergue Municipal de Arrojo (en Arroxu, Quirós).

Xa en Entrago está a área recreativa La Pumariega, xunto ó aparcadoiro e área de autocaravanas, que ten prado no que permítese montar tendas de campaña. Esta área conta con auga potable, baño con ducha (a fría e de balde, e a quente ten un mecanismo de pago con moedas), fregadoiro, sistema de baleirado de augas grises e negras, mesas, bancos e alumeado público. Asemade, no contorno da área hai servizos de panadería, bar e restaurante.

A existencia desta zona ideal para os/as escaladores/as, así como algúns dos equipamentos de sectores débese en gran medida ó esforzo do Grupo de montaña y escalada Aguja de Sobia, que ten un local social aló mesmo, e que agradecerán o nosa colaboración…

Ós sectores de escalada de Entrago accédese dende o comezo da propia Senda del Oso, xunto á area de aparcamento, e atópanse principalmente na entrada do desfiladeiro de Valdecereizales. Xunto ó sector Explanada hai unhas mesas e unha fonte ó carón do río.

Guías con croquis de Entrago:

Algún artigo con información interesante de vías a escalar:

 

O tempo en Teberga:

http://www.aemet.es/gl/eltiempo/prediccion/municipios/teverga-plaza-la-id33072

 

Vale de Poios (Redinha, Portugal), 29 e 30 de decembro de 2018.

2018 Decembro 30 Deixar un comentario

Fotos do Vale de Poios (Redinha, Portugal), 29 e 30 de decembro de 2018O Vale de Poios parece que se vai convertendo nun destino habitual para nós, xa que en pouco máis dun ano levamos varias visitas a esta escola. Desta volta, aproveitamo-las vacacións de nadal para xuntármonos unha boa tropa e dirixirnos cara aló.

Lois, Rafa, Inma, María e Mery, tiñan reservadas un par de noites na Quinta Sao João, en Poios, pero ó acoplarnos finalmente Beni e eu, atoparon outra opción de aloxamento, algo máis lonxe (a uns 20 minutos de Poios), a Unidade de alojamento local de Casais da Granja, que resultou ser unha casa perfectamente equipada e acondicionada, moi recomendable para futuras incursións tan numerosas como a desta vez. E por se foramos poucos, o grupo aumentámolo xa aló, cando atopamonos escalando con Ángel e Sara, para rubricar que este é un destino moi habitual dos/as escaladores/as da nosa comarca 🙂 .

Croquis do sector microondas. Fonte: http://climbingportugal.blogspot.com.es/2015/04/vale-de-poios-pombal.htmlNeses días, o frío foi intenso, así que non saímos do soleado sector Microondas, ó que chegabamos non demasiado cedo, para que o sol non tardase en quentarnos, e do que nos retirabamos en canto se ocultaba na liña do horizonte, pese a que aínda quedase luz, porque a temperatura rapidamente caía.

Información das vías de escalada en:

Para durmir e aloxarse:

  • O Albergue Quinta Sao João, en Poios mesmo, ofrece varias dependencias a alugar por separado con distinto número de habitacións e prazas con camas ou liteiras.
  • En Casais da Granja, a 20-30 minutos de Poios, alúgase unha casa de alojamento local, cunhas 8 prazas por uns 250€ por 2 noites: Unidade de alojamento local de Casais da Granja.

Para xantar:

  • Restaurante Maria do Céu, pola estrada N1/IC2 en Arroteia, a uns 10 minutos de Poios.
  • Restaurante O Fidalgo (na localidade de O Pombal), a uns 20 minutos de Poios.
  • Restaurante Santiago (na localidade de Santiago da Guarda), a uns 20 minutos de Poios, e só 5 minutos de Casais da Granja.

O tempo no val de Poios: