Arquivo

Archive for the ‘Escalada deportiva’ Category

Xuntanza informativa sobre as medidas de control e regulación adoptadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, respecto das actividades de escalada e montañismo en Faro de Budiño.

O pasado mércores 21 de xuño, celebrouse no salón de actos da Casa das Federacións de Vigo, unha xuntanza convocada pola Federación Galega de Montañismo, na que se invitou a asistir ós/ás escaladores/as, montañeiros/as e directivos/as de clubs de montaña galegos, co obxecto de informar sobre “as novas medidas de control e regulación, de obrigado cumprimento, acordadas pola Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño atendendo así mesmo ás normas de regulación do espazo natural, que afectan as actividades que non só propias da escalada (equipamento de novas vías e reequipamento) senón tamén ás labores de limpeza de vías, de camiños, roza, etc.”.

 Xuntanza informativa sobre a escalada en Faro de Budiño. Fonte: http://fgmontanismo.es/xuntanza-informativa-sobre-a-escalada-no-faro-de-budino/Conduciu a xuntanza o vogal de Equipamento de Zonas Escola de Escalada e Delegado do Equipo da F.G.M., Jose Antonio Villar, que tomou a palabra en primeiro lugar para expo-la nova situación.

Empezou por indicar que, tivera unha reunión coa Comunidade de Montes de San Salvador de Budiño, a petición da mesma, na que expuxéronlle a súa determinación para ter un maior control sobre o que se facía no seu monte (o que incluía tamén as paredes de Faro de Budiño). Non explicou a que se podía achacar este súbito interese por controla-la actividade montañeira, pero eu supoño -e isto é só unha opinión persoal miña e doutros/as escaladores/as- que se cadra veñen observando unha maior presión de actividades (apertura de pistas de BTT e circulación de motos polas mesmas, rozas para acceder a sectores de escalada, algunha limpeza de vías chamativa, algún equipamento de vías en lugares emblemáticos para os/as paisanos/as, ocupación das súas mesas do merendeiro por actividades organizadas por clubs, tráfico de vehículos pola pista levantando pó cando están xantando os/as comuneiros/as nas devanditas mesas,…). O caso é que a Comunidade de Montes quere que se limiten as actividades de apertura de novas vías, reequipamento das vellas, limpeza das mesmas e o desbroce. Asemade, tamén quere estar informada previamente da celebración de actividade grupais, colectivas, mercantís que transiten ou se fagan nas súas lindes (isto claramente afecta directamente ós Clubs).

En canto á actividade de escalada pura (non de apertura), non hai ningún tipo de restrición, polo que pódese seguir practicando con normalidade como se ven facendo habitualmente ata o de agora.

Por outra banda, a Comunidade de Montes tamén quere regula-lo aparcamento, polo que vai a impedir que se poida estacionar nas beiras da pista, xa que pretende que se utilicen as áreas de aparcadoiro que habilitou recentemente co gallo da Xuntanza de Escalada en Faro de Budiño 2017 celebrada a primeiros de maio. É máis, durante a tempada de verán van a restrinxi-lo paso pola pista as fins de semana, para que non se poida circular máis aló do aparcadoiro habilitado, polo que parece que prepararán unha pista alternativa para poder chegar ata o campo de búlder, sen levantar pó xunto ás mesas do merendeiro.

Xuntanza. Fonte: https://www.facebook.com/events/117127325545196/permalink/122803538310908/Unha vez explicado todo isto, a intención da Federación é a de que sexa o Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño quen decida, consensuadamente coa Vogalía de Escalada da F.G.M, que proxectos de aperturas, reequipamentos e limpezas poden ser acometidos, en base a criterios de interese do percorrido ou singularidade da liña, de tal xeito que só se abran novas vías que aporten algo diferenciador con respecto o que xa haxa.

Deste xeito, o procedemento esixiría que cada proposta dalgunha das actividades suxeitas ó control da Comunidade de Montes, se presentase formalmente perante a F.G.M., que a faría chegar ó Comité Técnico de Escalada do Faro de Budiño, para o seu estudo e aprobación -se así o estimasen- e por último exporíase á Comunidade de Montes para que o autorizase (isto último non tería, en xeral, que ser un problema xa que suponse que darán por bo o criterio técnico adoptado pola F.G.M.). En todo caso, o procedemento formal a seguir para solicitar actividades en Budiño, a Federación quedou en establecelo e publicitalo proximamente, así como o protocolo que acabo de describir.

Xuntanza coa Xunta de Galicia sobre a escalada en Donón. Fonte: https://www.facebook.com/440380579375577/photos/a.440416502705318.1073741826.440380579375577/1387432714670354/?type=3Unha vez explicada a situación, abriuse un debate no que intervimos varias das persoas presentes na xuntanza (eramos ó redor dunhas 30), solicitando algunhas aclaracións ou propoñendo cousas, entre as que considero máis salientables as seguintes:

  • A nova situación supón unha nova limitación á actividade escalatoria, aínda que, a diferenza do que sucede coas restricións nas zonas da Rede Natura de Galicia, hai que recoñecer que permítenos continuar escalando sen dificultades substanciais.
  • A Comunidade de Montes non dixo nada acerca das pernoctas, polo que parece que namentres se siga facendo de xeito discreto, puntual e respectuoso non tería que haber problemas.
  • Non pasa nada porque se corten unhas silvas a pé de vía, ou que se lle quite algo de terra a calquera fenda, pero parece evidente que usar unha desbrozadora, ou unha trade -aínda que sexa para renovar unha reunión vella- non se podería facer sen a solicitude do correspondente permiso. -Despisteime e non pedín que aclarasen coa Comunidade se o feito de usar unha fouce ou un machete para limpar de silvas as sendas ou a área de influencia dun pé de vía, podía parecerlles excesivo…-. A norma básica a utilizar é a do “sentido común”.
  • Con respecto ás limitacións da Rede Natura, hai que salientar que Galicia é a única Comunidade Autónoma de España na que se impón a obrigatoriedade de solicitar permiso para escalar con antelación (seica en Tenerife hai algunha restrición, pero por motivos específicos), polo que preguntei se a F.G.M. está realizando algún tipo de xestión formal perante a Administración para revogar estas normas en todo o noso territorio, ó que responderon que non, pero que se levaba tempo realizando xestións de tipo persoal (establecendo relacións, dialogando, …) respecto dalgunhas zonas de escalada, das que non daban conta para evitar “xerar expectativas”. Neste caso eu non podo estar de acordo coa liña de actuación mantida pola F.G.M. ó longo de xa moitos anos, empezando porque non presentaran alegacións non período correspondente á proposta de regulación da Rede Natura en Galicia, nin que posteriormente tampouco presentasen propostas, a través dos cauces formais e administrativos da Xunta, para evita-la necesidade de autorizacións previas, nominativas e limitadas no tempo para escalar nos lugares nos que tradicionalmente se viña facendo, así como que, todavía hoxe en día, non se aborde dende a propia F.G.M. a tarefa de identificación rigorosa dos espazos de escalada que en toda Galicia existen, para abordar de xeito global e conxunto o permiso implícito da escalada en todos eles, sen menoscabo de que nalgúns deses lugares sexan precisas distintas tipoloxías de regulacións, limitacións, ou mesmo prohibicións, cando existan causas concretas, reais e xustificables que así o esixan.
  • Ó fío do anterior, Alfonso Louro, en representación da delegación galega de Escalada Sostenible, explicou a labor que viñan desenvolvendo, co respaldo da F.G.M., para tentar acadar regulacións acordes á nosa práctica nos espazos protexidos, e aínda que paréceme unha iniciativa moi loable, eu non podo estar de acordo con que se ocupe disto unha organización que non sexa a propia Federación, que é quen conta co aval e a forza que lle confiren as miles de persoas federadas ás que representan, así como o propio recoñecemento que a Administración lle outorga como organismo coas atribucións de xestión do deporte da escalada e do montañismo.
  • Pola súa banda, a Presidenta do Club Montañeiros Celtas, Lourdes Castiñeira, sinalou que dende a F.G.M. debera de solicitarse á Xunta, o recoñecemento de espazos deportivos para a práctica da escalada de todos aqueles lugares que usamos para este fin, se cadra baixo algunha figura legal similar á das instalacións deportivas ó aire libre. E a este respecto, eu engadiría, que os actuais mecanismos de solicitude de permiso para escalar nas distintas zonas restrinxidas, é evidente que son puramente disuasorios, xa que nin permiten cuantifica-la afluencia real de xente, nin serven para valora-lo impacto que causa, nin identifican que flora ou fauna se está a protexer nos lugares concretos afectados, nin permiten avaliar se a presión ó medio por parte da escalada ten algunha relación ou efecto constatable en cada biotopo.
  • Restrición escalada en Donón. Fonte: http://fgmontanismo.es/aviso-a-todos-e-todas-escaladores-que-se-acheguen-a-donon-e-cabo-udra/Por último, un representante -sinto non poder identificalo, pero non o coñezo- do Club AROMON Pontevedra Montañeiros A Roelo, explicou como logo do aviso por parte da F.G.M. de que se establecía tamén a limitación da escalada na zona de Donón, organizou -a instancias do propio Club- unha xuntanza con técnicos/as de Medio Ambiente da Xunta de Galicia, para amosarlles a zona de escalada e que eles/as mesmos/as puidesen observar o seu nulo impacto no medio e nas especies que pretendían protexer. A esa xuntanza tamén acudiron representantes dos clubs de montaña Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia, Club Montañeiros Celtas, xunto á Federacion Galega de Montañismo, e o Concello de Cangas do Morrazo e á Xunta de Galicia. E polo que explicou o representante do Club, resultou moi produtiva, posto que acordouse que namentres se xestionaba coa Xunta a autorización para a escalada sen necesidade de permiso previo neste lugar, non se sancionaría a ninguén que realizase esta actividade. En todo caso, se a alguén que estivese escalando en Donón lle pedise un garda ou policía que se identificase, non debe de poñer obstáculos a isto, xa que -no peor dos casos- se esa garda non estivese ó tanto deste acordo, o expediente sancionador ten que tramitalo a Xunta, polo que o paralizaría cando chegase a ela, co que non se tramitaría e nunca se multaría ó/á escalador/a. No Facebook da Federación hai unha entrada cos “acordos” adoptados entre os Clubes, a FGM, o Concello de Cangas e a Xunta:
    • 1) Solicitar nun plazo máximo de 15 días, dende a Federación Galega de Montañismo, a autorización administrativa á Xunta de Galicia para a práctica da escalada permanentemente e non nominal en Donón, sen que fixera falta autorización persoal.
    • 2) Mentras non se resolve o expediente administrativo entre a FGM e a Xunta, dende a FGM pedímoslle a Xunta un “status quo” no tocante á falta de autorizacións persoais, para que non se iniciaran expedientes de infracción por parte da Xunta a ningún escalador/a, ainda que non se teña tramitada a solicitude, polo feito de escalar en Donón.

E coido que iso foi todo o que se tratou nesta xuntanza; se alguén detecta que omitín algo relevante, agradeceríalle que mo indicase para incluílo. Espero que vos sexa de interese a información aquí aportada.

Xuntanza de escalada en Faro de Budiño 2017

A xuntanza está prevista para o venres 5, sábado 6 e o domingo 7, de maio de 2017

  • Proxeccións
  • Competicións de parede e bloque
  • Obradoiros
  • Concertos

Preinscricións ata o mércores día 3 de maio.

Toda a INFORMACIÓN no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/

e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Programa

  • Venres 5 de maio.
    21:15 Benvida e inauguración da Xuntanza21:30 Presentacións con proxeccións sobre escalada:

    • A Oeste de Budiño por Gon. Filmada por Gonzalo Caride
    • Escalada e sustentabilidade: Escalada Sostenible Galicia. Miguel Feijoo e Alfonso Louro
    • Escalando en Yosemite. Carlos Garrido e Luisa Méndez

 

  • Sábado 6 de maio
    9:30 Apertura da mesa de inscricións ás competicións de escalada e bloque con entrega de camiseta (ATA FIN DE EXISTENCIAS), cupón para cear e  ficha de participación ás competidoras e competidores.10:30 Inicio da competición20:30 Peche da competición e recollida das fichas para reconto.21:00 Publicación das gañadoras e gañadores con entrega de premios e sorteo.

    21:30 Xogos, cea e música do grupo Mostrencos.

  • Domingo 7 de maio.
    Día libre no que seguir escalando ou probando bloques.De 11:30 a 14:30 Clinic de pés de gato no campo de búlder (Boreal e Scarpa)Pola tarde procederase ao peche do evento e despedida dos participantes e acompañantes.Logo a organización e os voluntarios procederán a limpar e retirar todos os elementos e instalacións da zona para non deixar pegada algunha do evento, propósito que vai intimamente ligado ao da filosofía do evento e ao de escalada e sustentabilidade.

 

Inscricións

Preinscrición aberta ata o mércores 3 de maio! (PRAZAS LIMITADAS = 200)

Prezos das 3 modalidades:

1.-Inscrición federados/as anticipada: 15 €

2.-Inscrición non federados/as anticipada: 18 € (inclúe seguro de día para a competición)

3.- Inscrición federados o día da competición: 20 €

 

Para as inscricións anticipadas envía un correo a infoalud@gmail.com co ASUNTO: Inscrición Xuntanza e inclúe os seguintes datos no corpo de texto:

  • Nome completo
  • Nº licenza federativa
  • Data de nacemento
  • Club
  • Talla de camiseta

Non esquezas anexar o xustificante do ingreso pola modalidade de inscrición a nome de:

  • Grupo de Montaña ALUD
  • Nº de conta: E S 1 5 2 0 8 0 0 5 5 2 0 4 3 0 0 0 0 2 6 5 1 4

 

En caso de dúbida contacta coa organización en infoalud@gmail.com ou chama ao 6 4 9 3 4 1 1 4 3 .

 

Tríptico informativo: https://www.facebook.com/groups/xunesga/?fref=ts

Tríptico informativoTríptico informativo

Información no grupo de Facebook https://www.facebook.com/groups/xunesga/ e na web de Terra http://terradeporte.es/event/xuntanza-de-escalada-faro-de-budino-2017/

Regulamento da competición de longos

1. Tódolos/as participantes deberán estar en posesión da licenza federativa do ano en curso ou do seguro emitido pola organización.

2. As persoas inscritas participarán nunha única categoría e so se poderá competir por parellas que deberá ser a mesma en toda a competición.

3. A competición comezará as 10:30 e rematará as 20:15. Entre as 20:00 e as 20:30 as fichas dos participantes deberán entregarse á Organización.

4. As parellas participantes poderán ser masculinas, femininas ou mixtas.

5. Para considerala “Feita” as vías deberán ser encadeadas alomenos polo/a primeiro/a da cordada, e completando o percorrido o/a segundo/a como poida.

6. Non hai límite para o número de intentos que se precisen para encadear.

7. Na columna “Feita” apuntarase un X no cadrado pertecente ó longo feito.

8. As vías non poderán ser feitas sen corda nin escalar en ensamble, e en caso de facer as de autoprotección será necesario empregar material de autoprotección colocando polo menos 1 seguro cada 4 metros de vía cun mínimo de 3 por longo. Haberá que mosquetonear todas as chapas e pasa-la corda por elas, non se poderán saltar puntos de seguro.

9. Os dous membros da parella deberán facer o mesmo número de vías.

10. As puntuacións das vías serán as seguintes en función da súa dificultade e sumando 2 puntos ás de autoprotección:

  • Ata 6a -> 5 puntos
  • de 6a+ a 6b -> 6 puntos
  • de 6b+ a 6c -> 7 puntos
  • de 6c+ a 7a -> 8 puntos
  • de 7a+ a 7b -> 9 puntos
  • máis de 7b ->10 puntos

11. Só entrarán en xogo as vías que aparecen na ficha de participación.

12. Se a parella é masculina non terá bonificación.

13. Se a parella é mixta terá a bonificación de 0,5 puntos máis por longo encadeado.

14. Se a parella é feminina terá a bonificación de 1 punto máis por longo encadeado.

15. Os/As participantes terán que entregar as fichas coa suma de puntuacións de cada columna feita. A Puntuación Total será cuberta pola Organización.

16. A Organización confía na honestidade dos/as participantes. No caso de que se aprecien irregularidades, os/as participantes implicados/as serán descualificados/as.

17. Calquera dúbida ou detalle que non apareza neste Regulamento será resolto pola Organización.

 

Resultados das competicións:

Resultados da competición de escalada por longos na Xuntanza de escalada Faro de Budiño 2017

Resultados da competición de escalada en bloque na Xuntanza de escalada Faro de Budiño 2017

Como chegar e que escalar en: https://trepadas.wordpress.com/lugares-proximos/faro-de-budino-o-porrino/

Escalada deportiva en Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.

Fotos de Quirós (Asturias), 14 e 15 de abril de 2017.Quirós é unha deses vellos destinos que estiveran moi de moda entre os/as escaladores/as da zona de Vigo durante aqueles anos nos que a escalada deportiva colleu o seu máximo pulo. Eu, que non vivín esa época, escoito envexoso as historias deses tempos e tento enchouparme do seu espírito cando me achego a esta vella escola, desta volta acompañado de Beni, Lola, Carducho e Manu.

Só estaríamos un par de días, así que o primeiro empezamos, como non, polo sector de La Selva, e logo buscamo-la sombra a partir do mediodía no sector Gris, deixando para o segundo día a visita a un afastado e, de seguro, pouco visitado sector Techos; para rematar, subimos ata o sector El Escalón, a aproveita-las últimas horas desa fresca xornada.

Información de onde durmir e das vías de escalada en:

Escalada en Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015.

Fotos de Hoces de Vegacervera (León), agosto de 2015. As Hoces de Vegacervera é unha escola leonesa de escalada en parede xa coñecida dende fai moitos anos pero na que recentemente abríronse varios sectores de escalada puramente deportiva coñecidos como Hoces Free. Mundi e eu estiveramos aquí un ano antes, xunto con Víctor e Alfonso, pero daquela non sabíamos destas novas vías deportivas, así que nesta ocasión adicámoslles varios días a probalas, aproveitando que con nolos dous tamén viña Manu para montárnolas 😀

O tempo non estaba moi estable, así que aínda que algún día choveu algo e non puidemos escalar todo o día, a cambio librámonos da calor a maior parte do tempo.

Estivemos escalando nos sectores El Rincón, El Dorado e Belvedere, no meu caso con desigual fortuna, xa que aínda que non conseguín encadear moitas vías, o último día fixen, inesperadamente, o meu primeiro 6c, a Lolita’s nights unha curta vía do sector Belvedere coa que me estreei no penúltimo chanzo do meu longo camiño ó sétimo grado 🙂

Pero como o que realmente nos gusta é a escalada en parede, o penúltimo día, aproveitando que Manu tomouse unha xornada de tregua para os seus dedos, Mundi e eu escollemos na Guía de Adrados unha vía clásica coa que poder comprobar de primeira man as características atribuídas tradicionalmente á escalada nas Hoces: abundancia de fendas, placas de adherencia, alta exposición…

Escollemo-la Hernán Llanos, unha vía bautizada co nome do reputado escalador leonés máis coñecido como Nani, morto no Peña Santa de Castilla alcanzado por un lóstrego, e que tamén serve para darlle nome á parede. A nosa idea inicial era a de non completa-la vía orixinal senón continuar pola Salida Desmadre, unha variante de saída aberta polos mesmos aperturistas un pouco despois, para evita-la vexetación dos últimos longos. Sen embargo non fomos capaces de supera-lo segundo longo da variante, e tivemos que retoma-la vía orixinal para completa-la escalada da vía orixinal; e como non hai mal que por ben non veña, puidemos así comprobar porqué viron a necesidade de buscar unha alternativa: supoñemos que para non ter que incluír entre o material necesario o sacho… 😉

Hernán Llanos, V+, 230 m, MD inf.

Apertura e 1ª ascensión:

Aberta o 25 de agosto de 1974 por Vicente A. Hernández e Carlos Rodríguez.

Achegamento:

Pódese deixa-lo coche nun pequeno aparcadoiro con 6 ou 7 prazas, xunto a un caseto abandonado que seica en tempos foi un bar (La Roca), á altura da primeira ponte (vindo de Vegacervera), e no que hai un par de bancos e unha mesa para merendar desfrutando da paisaxe. A Pared de la Nani, está xusto enfronte do aparcadoiro, doutro lado do río que hai que atravesar mollando os pés (incluso os xeonllos) inevitablemente, aínda que na guía de Adrados dise que tamén pódese subir un pouco pola ruta de descenso para logo facer un par de rápeles ata a base da vía, sen ter que mollarse.

No noso caso subimos un pouco pola estrada ata atopar unha baixada ó río e logo vadeámolo diagonalmente cara ás árbores do outro lado por onde menos cubría; seica tamén hai unha escaleira de pedra fronte ó aparcadoiro para baixar ó río e coller un valo de formigón sumerxido que leva a pé de vía, pero nós non o vimos.

Descrición da vía:

A variante “Desmadre”, aberta polos mesmos escaladores pouco despois da Hernán Llanos, vai por unha zona máis limpa e de mellor roca, pero no 2º longo ten un tramo de artifo con varios vellos burís sen chapa, que non souben resolver; tenteino en libre por placa pero cheguei a un punto en que pareceume demasiado expo e non me atrevín a seguir: está claro que fai falta ser máis hábil… ;-(

Percorrido e dificultade:

No croquis de La Garafa, sinalan o percorrido pola Variante Desmadre, pero a vía Hernán Llanos continúa dende a R2, pola evidente fenda do espolón que se distingue do lado dereito da foto, ó final da longa terraza desta reunión.

lº longo, V+, 55 m: empézase no bordo esquerdo dunha cavidade para acada-la cheminea e continuar por ela ata o seu remate. Logo continúase uns metros máis por unha canle fácil ata monta-la reunión nun cáncamo e un spit unidos por unha cadea. Nós equivocámonos vendo unha liña de parabolts que empezaban uns poucos metros máis á esquerda da cavidade e resulta que metémonos no primeiro longo da vía Sangre, Sudor y Lágrimas que vai en paralelo por unha placa tan patinosa (especialmente no arranque) que non me explico como alguén pode subir por ela.

2º longo, III+, 60 m: séguese pola fácil canle, pasando por unha reunión de cordinos sobre un par de pequenos pontes de rocha ó pé dunha fenda diagonal con algo de tendencia á esquerda. Aquí nós equivocámonos pensando que estabamos na reunión de comezo da Salida Desmadre e tentamos subir por ela antes de decatarnos do noso erro e baixarnos, para continuar novamente un pouco máis pola canle herbosa ata á seguinte reunión formada por un par de boas pontes de rocha con cordinos.

1º longo da Variante Desmadre, 6a, 40 m: ascéndese verticalmente por un muro de pequenas fendas cun pequeno arbusto e varias pontes de rocha e cravos, rematando nunha reunión de 2 cravos logo dunha fenda en media lúa, algo máis abaixo doutro pequeno arbusto.

2º longo da Variante Desmadre, 6a+ ou A1, 20 m: comeza en travesía á esquerda cun paso chungo de adherencia (protexido cun par de cravos), logo todavía segue en travesía ata ver un par de cabezas de burís (A1), puidendo seguir por eles ou, ir máis verticalmente por unhas pequenas fendas, logo dun buril con chapa extraíble

Asegurando dende a reunión no delicado tramo de placa. Fonte: http://enlavertical.blogspot.com.es/2015/08/hernan-llanos-en-las-hoces-de.html

Atopei un par de fotos do comezo do 2º longo da variante desmadre e nos pasos de artificial que poden axudar a entender como resolver este tramo, e que incorporo xunto a este parágrafo.

No noso caso, eu estiven unha chea de tempo sen atreverme a ir por un lado ou outro ata que optei por seguir algo máis verticalmente uns poucos metros; sen embargo, ó acadar unha fenda algo por riba do buril con chapa, xa non me atrevín a continuar e destrepei (paréceme lembrar que con bastante dificultade) ata a reunión, onde rapelamos para volver a retoma-la canle da Hernán Llanos.

3º longo da Hernán Llanos, III, maís de 60 m: séguese pola canle/terraza entre algo de maleza ata acadar unha árbore na que pódese montar reunión. Coido que nese lugar comeza a Salida Doña Paranoia.

4º longo, V+/6a, 55 m: séguese un pouco máis pola canle que vai gañando pendente antes de encaixoarse, superar un paso difícil e seguir por terreo sucio e con maleza. Móntase reunión onde mellor se considere; no noso caso nunha ponte de rocha sinalada por unha vella cinta, reforzada en fendas próximas.

5º longo, V, 55 m: continúase pola sucia fenda (bastantes matos), ata acada-lo seu final, montando reunión baixo uns bloques en terreo xa máis aberto e con visión do outro lado da parede.

6º longo, IV, 40 m: súbese buscando o terreo máis favorable ata acada-la aresta e montar reunión lazando un bloque calquera, xa con vistas á canle de baixada.

Descenso:

Unha vez na aresta hai que subir andando uns 100 m ata atopar unha brecha ou algún paso á dereita polo que chegar á longa canle herbosa pola que descender ata a estrada; descenso delicado polo esvaradío da herba e pedreiras nalgún tramo.

Data:

25/08/2015

Cordada:

Mundi e eu

Material necesario:
2 cordas de uso en doble (60 m. c/u), unha ducia de cintas exprés, un xogo de friends ata o nº 3 de Camalot (3 números repetidos), 3 Allien e empotradores de tamaño mediano e grande.

Croquis e reseñas:

Para aloxarse hai quen aproveita un pequeno descampado xunto o río enfronte da senda que sube cara ós sectores de Hoces Free para durmir discretamente, pero moi perto está o camping municipal das Hoces de Vegacervera que é a opción que nós escollimos. Para comer hai varios bares/restaurantes no pobo (como o mesón La Cocinona) e hai tamén unha tenda de alimentación na estrada principal de Barrio Estación de Matallana de Torío.

Verdon (Francia), xullo de 2015.

Gústame o vento… nota-lo aire na miña faciana… ve-la herba tupida ou as polas das árbores abaneándose a un lado ou outro baixo o seu empuxe… Gústame senti-la súa forza ó meu redor, incluso cando me zarandea ata cáseque desequilibrarme.

Se a trascendencia fose algo tanxible tería que ser vento…, aire que todo o envolvese e que, sen embargo, só se manifestase a través do efecto do seu contacto, do seu choque, da resistencia ou sometemento que os seres e obxectos lle ofreceran…

Metido no meu saco, ó raso, sinto o vento golpearme, ás veces con forza, outras amablemente, pero sempre agradezo a súa presenza…, a súa compaña; e imaxino como arrastra nas súas rachas o bo e o malo…, indiferentemente…, sen xuízo, entendemento, cordura nin criterio. Imaxino como algún día tamén a min me levará e como, ó igual que ocorre cando pasan os seus refachos, as súas rachas… nada del queda… nada tampouco de nós quedará… salvo o propio momento, o instante, o fugaz quantum deste preciso intre en que o vento da contra a nosa cara… Gústame o vento… Deuses, como me gusta o vento…!

E no Verdón, … sempre sopra o vento…

Fotos do Verdon (Francia).Como o tempo nos Alpes non acompañaba, e aínda tiñamos uns días antes de reunirnos coa xente do Club Alpino Ourensán nos Pireneos, decidimos achegarnos ó Verdon á busca dese apreciado bo tempo.
Ninguén de nós estivera aló antes, e a miña cáseque única referencia era un daqueles capítulos do programa de TVE “Al Filo de lo Imposible” que fai moitísimos anos lle adicaron a este mítico lugar, referencia da escalada deportiva europea.

A garganta do Verdon está formada por un río sobre o que se levantan uns inmensos paredóns con máis de 500 vías repartidas por numerosos sectores. Unha estrada percorre por riba destes paredóns un dos lados do canón, facilitando o acceso a numerosos miradores ós que moita xente achégase para contempla-las fantásticas e vertixinosas vistas que ofrece este marabilloso lugar. Xunto á mesma estrada hai varios lugares nos que as rochas e a maleza ofrecen espazo de abondo como para vivaquear así que, aprovisionándonos de auga e algún alimento no cercano pequeno pobo de La Palud, pasamos un par de noites “a pé de vía”; aínda que sería máis correcto dicir que “non remate das vías”, xa que para escalar aquí é imprescindible rapelar primeiro dende o bordo da estrada ata a base de calquera das vías.

De camiño ó canón do Verdon pasamos por unha espectacular vila chamada Moustiers Sainte-Marie, que é un exemplo perfecto de como un lugar encantador (de auténtico conto!), cuns marabillosos valores paisaxísticos e arquitectónicos, pódese converter nun gran centro comercial a ceo aberto pola sobreexplotación turística; así que non podo dicir que non vos invite a visitalo, pero tampouco esperedes que o recomende máis aló que para unha pasada rápida… 😦 Iso si, na súa oficina de turismo mercamos unha guía de escalada, “50 ans & 500 voies d’escalade au Verdon” que aínda era do ano anterior, xa que en La Palud vimos á venda a do ano 2015: “51 ans & 510 voies d’escalade au Verdon”; polo que se ve, cada ano abren unha media de 10 vías 🙂

"51 ans & 510 voies d'escalade au Verdon" (2015) Contacto para a venda da guía : faudou.pascal@wanadoo.frCoa nosa guía no peto e as coloristas mallas do escalador da súa portada deslumbrando as nosas pupilas, achegámonos ata o primeiro mirador do canón, xa ben altos, para recupera-la vista de súpeto coa impresionante vértixe que causa asomarse ó seu baleiro -buá neno…!-

A escalada no Verdon ofrece vías de grande variedade, tanto de fendas como sobre placas, curtas e longas, ben equipadas e de escalada tradicional sobre terreo de aventura, duras e fáciles,… É pois un lugar de referencia ó que deberíamos de “peregrinar” cada ano… 🙂

Nós durmimos entre os matos na beira da estrada nalgún dos seus sectores, pero ademais dun camping próximo, en La Palud hai tamén bares, restaurantes, algunha tenda de alimentación, fonte,… A última noite ceamos no restaurante “de La Place”, pero nel “coláronnos” unha botellas de auga por ¡7 €!, así que non volo recomendaría; de tódolos xeitos na mesma praza do pobo hai outros bares/restaurantes alternativos, algún deles visiblemente decorado para atrae-los/as escaladores/as.

Volvendo de novo ó asunto da escalada, o vento que adoita soprar no canón pode ser determinante á hora de escolle facer algunhas vías, xa que non simplemente é molesto, senón que pode chegar a ser un problema debido tanto á súa intensidade, como ó frío que pode causarnos, así como porque parece que é bastante frecuente que se monten tormentas moi rapidamente -tédeo en conta…-.

Lucas e Manu non se deixaron impresionar pola altura das paredes e escolleron como primeira vía unha gran clásica da escalada tradicional, a Ula, 300 m e 6b (6a obrigado) no sector Les Marches du Temps, na que un par de amigos nosos, Víctor e Ernesto, o anterior ano tiveran que vivaquear na súa última reunión ó chega-la noite e non ver na escuridade que se atopaban no último paso que daba fin á vía -todos nos imaxinamos o que deberon (mal)dicir á mañá seguinte cando viron o que lles quedara… 😀 -.

Como xa comentara anteriormente, o normal sería rapelar toda a parede para inicia-la escalada, pero neste caso contaban connosco para que os levásemos en coche ata o comezo da senda que se adentra no canón xunto ó río, e aproximarse así camiñando comodamente ate o pé da vía. Así que logo de deixalos suxeríndolles que fosen vendo en que reunión poderían pasar mellor a noite, o Aviño e eu volvimos no coche ata o sector Jardin des Ecureils, para facer un par de vías moito máis modestas.

Pero unha das peculiaridades da escalada no  Verdon é que antes de nada hai que rapelar ata o pé das vías, o que non deixa a opción de abandoa-la escalada descolgándose por onde un subiu -só pódese saír por arriba…-; e iso nos/as primerizos/as neste lugar pesa… E cando un se asoma ó baleiro colgado da corda para inicia-lo descenso, é cando nota un estremecemento polas costas, e empeza a pensar en que pasará se a escalada fose máis difícil que a propia habilidade… ¿e se non fose capaz de subir…? ¿E se …? -¡Veñaaaaaaaa pra abaixo!- ;-D

croquis de Jardin des Ecureuils en http://www.topo-grandesvoies-verdon.frPara baixar a este sector son necesarios 4 rápeles pola vía “Dalles Grises” e aínda que o equipamento é de deportiva o normal é escalar con cordas dobres, para poder rapelar, como tamén se fai no resto de sectores.

A primeira foi a Chlorochose (V+, 150 m, aberta en 1976 por M. e C. Guyomar), unha vía moi ben equipada, ideal para empezar, que en 6 longos (V+, V+, V, V, V+, V ) fáciles e desfrutóns deunos suficiente confianza como para volver a baixar a por outra…

A seguinte foi a Cocoluche (6a+, 150 m, aberta en 1987 por M. Suhubiette), que con outros fáciles 6 longos (6a, 6a, V, V+, 6a+, V+), tamén resulta moi recomendable para familiarizarse coa escalada do Verdon.

Como xa non quedaba moito día, recollemo-lo noso material namentres observabamos como descolgaban pola parede ós/as escaladores/as para só facer últimos longos asegurados dende arriba, no que supoño que é un costume deste lugar; e achegámonos ó sector polo que os nosos compis deberían de aparecer se remataban a Ula no día 🙂 . Ó pouco de andar buscando o lugar polo que sairía a vía sentimo-las súas voces e vímolos xuntándose nunha reunión para ataca-lo último longo, así que apostados sobre eles fomos espectadores privilexiados do final da súa escalada.

Croquis do sector Dent d'Aire en http://www.topo-grandesvoies-verdon.frÓ día seguinte, como Lucas tiña molestias nun pé, xuntámono-los outros tres nunha única cordada para facer un par de vías no sector Dent’ d’Aire. Como Manu quería face-la Atelier Clandestine (6c+, 100 m) no resalte inferior (Mur Bleu), que é unha vía de 4 longos (6b+/6c, 6a+, 6b e 6c) que te deixa nun xardín a metade de parede (Gringo Loco), logo remataríamos polos 3 longos (V+, 6a+ e 6a+) da moito máis asequible Dolce Vita (6a+, 30 m).

A Atelier Clandestine é unha vía boísima pero demasiado difícil para min de non ser porque o Manu ía en cabeza (aínda véxome xirando colgado coma un chourizo no desplome do 1º longo incapaz de chegar sequera ás cintas…), así é todo hai que recoñecerlle a súa beleza e destacar especialmente o segundo e cuarto longos.

A vía remata no xardín intermedio deste sector, dende o que hai que camiñar ata situarse ó pé do resalte rochoso superior, polo que continuamos escalando pola moito máis amable Dolce Vita que tamén deixounos un gran sabor de boca cando rematamo-lo seu sorprendente sostido último boísimo longo :-).

O día remataba e a choiva que xa levaba algún tempo ameazando con chegar non aparecía, así que deitámonos novamente no monte, para pasa-la noite baixo unhas árbores; pero cando estabamos durmindo empezamos a nota-las primeiras pingas nos nosos sacos, así que o Aviño saltou do seu vivac coma un resorte para montar unha tenda, namentres eu procuraba cubrirme por riba cunha segunda esteriña esperando que a choiva pasase pronto -ó final tiven que rendirme e acomodarme na tenda-.

Á mañá seguinte xa só restaba coller de novo a estrada cara a España, así que cunha parada para xantar nun turístico lago de Sainte-Croix, onde nos dimos un chapuzón, volvimos a internarnos nas carísimas autopistas francesas para sufri-las súas inevitables retencións de tráfico (pagar para estar parado nas interminables colas que se montan nas peaxes, a min non me parece de recibo…) e conducir todo o día ata que paramos para facer un último vivac nunha gasolineira abandonada xa en territorio hispánico: ¡isto é vida! hahahaha…

Croquis e máis info en: